Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Aachen

Het verslag

 

Nie mehr Tivoli

Op de valreep. Deze uitdrukking was wel van toepassing op mijn bezoek aan Alemannia Aachen v Werder Bremen. Het was namelijk de laatste wedstrijd die Alemannia zou spelen op het oude Tivoli. Oorspronkelijk zou ik de laatste competitiewedstrijd gaan bezoeken, maar daar fietste ineens Celtic v Hearts tussendoor. Ik vreesde dat ik Tivoli nooit meer zou bezoeken, maar ineens was daar de Open Dag van Alemannia. De bedoeling was om de eerste helft in het oude stadion te spelen en de tweede in het nieuwe. Ondanks dat ze slechts 200 meter van elkaar verwijderd liggen was het logistiek onmogelijk om het voor elkaar te krijgen. Achteraf maar goed ook, want het nieuwe Tivoli was nog niet af. voor mij had het als voordeel dat ik een hele wedstrijd kon gaan bekijken in het oude stadion.

Het affiche sprak aan: Alemannia Aachen v Werder Bremen. Niet alleen zijn de Bremener de verliezende finalist in het laatste UEFA Cup toernooi, maar de bekerfinale in 2004 ging ook tussen deze twee clubs. Werder won met 3-2, maar het leverde Aachen als verliezend finalist een aantal mooie wedstrijden in Europa op. Een loodzware groep met Lille, Zenit, Sevilla (dat de UEFA Cup zou winnen dat jaar) en AEK Athene werd overleefd en dat terwijl de ploeg uitkwam op het tweede niveau. In de eerste knock-out fase bleek AZ net iets te sterk. Nog meer feest op tivoli was het in 2006. De club promoveerde naar de Bundesliga, voor het eerst sinds 1970. Het avontuur duurde slechts één jaar, maar dit seizoen behoort de club tot het kransje favorieten voor promotie.

Enfin, weer terug naar de wedstrijd zelf. Via allerlei obscure stations (Chevremont) kwam ik uiteindelijk terecht in Kerkrade. Daar pikte Vinckie me op om koers te zetten richting Aken. Het was maar een kort stukje rijden. Het viel me op dat het nogal rustig was, maar de meeste mensen waren al lang bij het stadion om naar Duitse schlagerzanger te luisteren en flink te pilzen. Daar zijn Open Dagen ook eigenlijk voor bedoeld, de wedstrijd is dan slechts bijzaak. We zouden op de grote staantribune achter het doel staan, de zogenaamde Würselener Wall. Aangezien ik die wel op de foto wilde hebben, klom ik op de Aachener Wall aan de overkant om een plaatje te schieten. Ondanks dat het stadion voor mijn gevoel klein oogde, was de Würselener Wall best indrukwekkend om te zien.

Eenmaal in ons vak kon ik de rest van het stadion ook eens goed bekijken. Het rare is dat Tivoli eigenlijk helemaal niet zo mooi is qua tribunes. Achter beide goals heb je twee onoverdekte staantribunes, maar echt speciaal zijn die niet. Weinig betonrot en ook de crash barriers zijn vrij saai. Op de lange zijdes hebben de fans wel de beschutting van daken. Aan de ene kant de hoofdtribune, met stoeltjes van Kaalheide. Daar tegenover de derde staantribune. Ook deze tribune zijn niet echt mooi of speciaal. Het gekke is dat ik het stadion als geheel wel erg leuk vond. Het is lekker compact en heeft daarom iets intiems. Ik kon me goed voorstellen dat dit stadion erg intimiderend was geweest voor de Bundesligaploegen die hier op een koude novemberavond een wedstrijdje moesten spelen. Goed dat de club ook het nieuwe stadion erg compact heeft gebouwd, zodat die sfeer - hoopt de club - gehandhaafd blijft. Ik hoop met ze mee.

Normaal zijn oefenwedstrijden ruk met peren. Dat had ik nu ook verwacht, maar Werder had deze wedstrijd toch aangemerkt als een van de tests voor het nieuwe seizoen. Het eerste elftal speelde gewoon, waarin ondermeer de verloren zoon Tim Borowski, Torsten Frings die uit de jeugd van Alemannia komt en die nare keeper Tim Wiese. Mijn favoriete Bremener Özil stond er ook in. Bij Aachen kende ik ongeveer de helft van de spelers, maar ik volg de 2. Bundesliga ook niet meer zo heel intensief. Vinckie had het allemaal over ene Hervé Oussalé, maar die stond helaas niet in de basis. Hij dichte hem Bernard Tchoutang-achtige kwaliteiten toe. Ik was dus wel nieuwsgierig naar hem. Achteraf kwam ik erachter dat hij uit Burkino-Faso afkomstig was. Dat was een nog groter pluspunt, want ik heb een zwak voor voetballer uit dat land. Papa Sanou is nog altijd een held voor mij. Op mijn lijst van all-time favourites staat hij op plek 9. Vlak achter Carlos Valdarama.

Het stadion zat vrij vol. Vinckie had op een mannetje of 10.000 gerekend, maar het waren er meer dan 16.000. Mede doordat Werder vrij weinig fans mee had was het niet zo vol als tijdens competitiewedstrijden, maar qua Aachener was het goed gevuld. De wedstrijd zelf was de leukste oefenwedstrijd die ik tot nu toe gezien heb. Weinig gezapigheid, maar twee teams die er voor gingen. Een foutje van die nare Wiese leverde de 1-0 op. Nemeth was het die scoorde, een van de spelers die ik wel kende door zijn verleden bij Middlebrough. Na dit doelpunt werd Werder sterker en vooral Özil was dicht bij de gelijkmaker. De paal en keeper Stuckmann stonden hem echter in de weg. We wilden eigenlijk al weglopen voor drinken, maar gelukkig deden we dat nog niet. Via twee prachtige goals van Müller en Auer kwam Alemannia zelfs op 3-0. Een echte voetbalshow. Tijd om wat te gaan drinken om al de opwinding weg te spoelen.

Iedere toeschouwer kreeg van Alemannia een gratis biertje. Helaas lust ik geen pils en Vinckie ook niet. Hadden ze maar gratis cola weggeven. Omdat ik wat honger had gekregen kocht ik ook een Riesen Krakauer. Hij maakte zijn naam helemaal waar. Het was een gigantische braadworst en smaakte uitstekend. Duitsland is toch echt hét topland als het gaat om stadionvoer. Na de rust kwam de Oussalé, de cultheld van Vinckie, erin. Hij had wat gekke acties, maar Werder was toch een stuk sterker. Tweemaal scoorden ze nog, maar Aachen had zijn laatste wedstrijd op Tivoli gewonnen. In 1928 won de club ook zijn eerste wedstrijd op Tivoli. Preussen Krefeld werd toen met 4-3 verslagen. De cirkel is rond. Tivoli is niet meer. Helaas.



De foto's

De vier lichtmasten van Tivoli wachten op het laatste optreden van het eerste team

Buiten het stadion volop feest met optredens van Schlagerzangers

De clubshop

De buitenkant van de Aachen Münchener tribune, waar de harde kern staat

Wie er in wil moet eerst langs deze Feldwebels

De Würselener Wall. Op de achtergrond zijn de bouwkranen bij het nieuwe stadion zichtbaar

De Aachen Münchener tribune met de fanatieke aanhang daarop die niet graag nat wordt

De hoofdtribune met de stoeltjes van het oude Kaalheide

De Aachener Wall, een stuk lager dan onze tribune, met rechts het uitvak

Mooi lichtmastje

Het onvermijdelijke spijkerjasje was ook aanwezig. Opvallend genoeg een van de weinigen

Een jolige mascotte, die wel héél erg goed op kon schieten met kinderen

Minpunt van de dag was deze vlag die de hele tijd mijn zicht belemmerde (ja, ik word oud)

De laatste opkomst van de spelers uit de spelertunnel, die slechts één meter breed is

Actiemoment uit de boeiende wedstrijd

De "R" van TOR, kwam regelmatig voorbij

Tivoli als geheel is toch wel erg aardig om te zien

De Reisen Krakauer maakte zijn naam volledig waar

De Würselener Wall van de zijkant gezien in de rust

Nogmaals de hoofdtribune. Eigenlijk een heel simpel dingetje

De Aachen Münchener tribune stond flink vol en maakte ook redelijk wat lawaai

Als je achterom keek vanaf onze plek zag je het nieuwe Tivoli al zien liggen

Nie mehr Tivoli. Ook voor deze lichtmast


 

 

© 2005 All Rights Reserved.