Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Accrington

Het verslag

      

Mamma Mia, Accrington

Accrington Stanley. Eigenlijk is alleen die naam al genoeg om in katzwijm te vallen. Wát een naam is dat. Het is een van de grootste cultclubs van Engeland, mede doordat de club ooit figureerde als onderwerp van spot was in een melkreclame. Daarnaast is er natuurlijk de link met het oude Accrington, dat een van de twaalf Founder Members was. Daarnaast is het verhaal van het huidige Accrington Stanley natuurlijk ook geweldig. Opgericht in 1968 en na 38 jaar non-league in 2006 gepromoveerd naar League Two. Na 44 jaar was er eindelijk weer profvoetbal in het kleine stadje in Lancashire. Het meest ironische was dat in 1962 Oxford United in de League kwam ten koste van Accrington Stanley (de voorlopig van de huidige club) en dat het in 2006 juist omgekeerd was.

Alles bij elkaar dus een club om van te houden. Het is ook ontzettend knap dat Accrington Stanley zich al sinds 2006 weet te handhaven. De club promoveerde eigenlijk erg verrassend in 2006. Het was pas het derde jaar in de Conference van de club en de twee jaar ervoor waren ze kleurloos als tiende geëindigd. Door die verrassende promotie naar League Two waren ze daar topfavoriet om meteen te degraderen. Erg knap dat ze erin bleven als nummer twintig. De drie jaar erop was Stanley steeds opnieuw de grote favoriet om naar de Conference af te dalen, maar de club werd respectievelijk 17de, 16de en 15de. Gezien het lage budget en de magere toeschouwersaantallen een wereldprestatie. Als je de reeks doortrekt zou je verwachten dat Accrington dit jaar 14de wordt, maar de bookies denken daar anders over. Accrington Stanley was ook dit jaar dé kandidaat om te degraderen.

Op vrijdagavond zou Accrington Stanley onze eerste vinck worden van het drieluik, waar ook Queen of the South en Kilmarnock deel van uit maken. Dankzij de ongemakke baas van 1904 namen we pas de late vlucht op vrijdag van Amsterdam naar Liverpool. Vervelend, omdat vertraging er wel eens voor kon zorgen dat we de wedstrijden zouden missen. Gelukkig ging de vlucht soepel, maar eenmaal geland wist ik meteen weer waarom ik zo'n hekel heb aan het vliegveld van Liverpool: de ontzettend trage paspoortcontrole. Vorige keer moesten we voor vier pond een fast lane ticket kopen, omdat we anders onze vlucht zouden missen en dat terwijl we ruim op tijd op het vliegveld waren. Ditmaal moesten we meer dan een uur wachten, voordat we gecontroleerd waren. De controle duurde gewoon langer dan de vlucht. Echt een schande. Zolang ik Liverpool Airport kan ontlopen, zal ik dat ook doen. Misselijke honden.

Doordat het zo lang duurde was er geen tijd om het monument van de Accrington Pals te vincken in het centrum van Accrington. Ook konden we niets langs de twee oude stadions in Accrington: Thorneyholme Road en Peel Park. Bedankt Liverpool Airport. Dan maar rechtstreeks naar het stadion. Aangekomen bij The Crown Pub (de boozer naast het stadion die eigendom is van de club) moest ik wel even glimlachen. Een aantal jaar geleden gingen een aantal mede-vinckers (SJ, Erkaa, Ad-Café en Knippie) naar Accrington Stanley v Torquay, omdat de toegang gratis was. Aangezien Erkaa een Torquay-fan is, werd er gekozen om op in het uitvak (een onoverdekte terrace) te gaan staan. Dat was buiten Pluvius gerekend, want die besloot het eens flink te laten regenen. De lafaards SJ en Knippie brachten daarom de laatste 70 minuten van de wedstrijd door in The Crown. Hij zette hiermee de standaard dat je 20 minuten van een wedstrijd moet hebben gezien, voordat een vinck telt.

Zo'n mietjes zijn 1904 en ik niet, maar toch besloten we overdekt te gaan staan. Even een rouwmoment, toen bleek dat we geen kaartje kregen (gelukkig vonden we er na de wedstrijd een paar). 1904 stortte zich meteen op de pies, want die schenen daar goed te zijn. Het stadion zelf is niet echt bijzonder. Het is eigenlijk typisch een Conference ground. De club ontbeert een mooie hoofdtribune als blikvanger, maar toch vond ik het stadion niet lelijk. Veel terracing is altijd goed en het had wel iets knus. Minder waren de stewards, met name eentje. Dat was een Pakistaan die in het normale leven weinig te vertellen heeft. Hij hing continue de NSB’er uit: we mochten op bepaalde plekken niet gaan staan en foto’s maken was helemaal uit den boze. Gelukkig begon hij zich tijdens de wedstrijd op de jonge kinderen in het midden van ons vak te richten.

Accrington ligt geografisch erg slecht. Precies tussen Blackburn en Burnley in en dat is funest voor de toeschouwersaantallen. De lokale bevolking is vaak voor een van de twee buurclubs en daarnaast heb je nog de standaard gloryhunters die voor Man United en Liverpool zijn. Met name oudere fans ontbreken bij de club. De club heeft vanaf 1962 t/m begin 2000 natuurlijk ook op zo'n laag niveau gespeeld, dat ze - buiten de die-hards - weinig fans hadden. Opvallend is wel dat ze veel jonge fans hebben. Vooral pubers gaan graag naar de club en dat is natuurlijk positief voor de club. Ze hebben zelfs een harde kern in het midden van de Sophia Kahn Stand, die vocaal erg aanwezig is. Minpunt was dat een van die knulletjes een trommel bij had. Daar zijn we bij doingthe116 niet echt fan van.

Voorafgaand aan deze pot stond Accrington erg hoog. Stanley verloor nog geen enkele wedstrijd en hield in vijf van de zes wedstrijden de nul. Dat zou ook deze dag lukken, want Lincoln City werd vastgegrepen bij de keel en werd niet meer losgelaten. Stanley voetbalde erg soepel en tikte de tegenstander op sommige momenten helemaal weg. Al vrij snel stond het 2-0 voor Accrington en het was duidelijk dat er een wonder moest gebeuren als Lincoln nog wilde terugkomen. Chris Sutton zat er al bijna een jaar en hij krijgt het maar niet aan de praat. In potentie is Lincoln een club die toch wel mee kan draaien in de top van League Two, maar het komt er al een tijdje niet uit. Anderhalve week na deze wedstrijd is Sutton dan ook opgestapt bij The Imps.

Het bleef 2-0 tot aan de rust en ineens ging het los op de tribune waar de Lincoln-fans stonden. Ze waren vrij rustig geweest, maar op het moment dat Mamma Mia van ABBA werd opgezet en ineens was het een groot feest daar met dansen mensen. Rare jongens, die Imps. Het zou de laatste keer zijn dat ze konden dansen, want na 60 minuten was het 3-0 en om het nog erger te maken stonden ze tien minuten later met tien man, door een forse overtreding van Scott Kerr. Accrington had echt indruk op me gemaakt en het was gek dat ze niet dikker hadden gewonnen. Het vizier stond alleen niet altijd even scherp afgesteld. Twee weken later zou dat wel het geval zijn en moest Gillingham maar liefst zeven goals slikken. De club is natuurlijk erg klein en het seizoen nog lang, maar als ze zo doorgaan kunnen ze best eens lang meedoen om de promotieplaatsen.

Het bleef bij 3-0 en ik moet zeggen dat de hele Accrington Stanley experience best leuk was. Na afloop stuurde de Navman ons de verkeerde kant op, waardoor we weer langs het stadion moesten. Gelukkig was het niet druk, zodat we geen uren in de file stonden. Anderhalf uur later stonden we in onze eindbestemming: Carlisle. We hadden de Travelodge in het centrum genomen om de stad nog eens flink op stelten te zetten. Eenmaal in de Walkabouts bleek dat niet nodig te zijn, want er liepen daar genoeg aparte figuren rond. Een mannetje dat net zo danste als D'n Hoevenen en de Pico Coppens van Carlisle bleek er ook te zijn. Hij danste heel houterig, maar kreeg veel aandacht van vrouwen die zijn kleindochter konden zijn. De hele dag was vrij vermoeiend geweest, zodat we het niet hebben gemaakt. De volgende dag stond immers Queen of the South te wachten.



Het rapport

Het stadion:

The Crown Ground oftewel het Fraser Eagle Stadium, zoals de commerciële naam luidt, is niet echt heel bijzonder. Op het eerste oog is het stadion veel meer geschikt voor de Conference dan voor League Two. Het is allemaal erg klein en mist een echte hoofdtribune met allure. Voordeel is wel dat er staanplekken zijn en dat mag ik altijd graag zien. Ze hebben het stadion in de zomer ook nog wat likjes rode verf gegeven. Positief, want blauwe turnstiles passen ook niet bij een club die in het rood speelt. Voor de rest hangen er diverse borden met een link naar het verleden.

De wedstrijd:

Accrington Stanley had op het moment dat wij langskwamen, maar liefst vier van haar zes wedstrijden 0-0 gespeeld. Mijn verwachtingen waren dus laag, maar dat viel heel erg mee. Accrington speelde echt een geweldige wedstrijd en bij Lincoln - in mijn ogen de grotere club - werden ze van het kastje naar de muur gestuurd. De 3-0 was meer dan verdiend. Dat het op een gegeven moment wat smerig begon te worden, was alleen maar leuk voor ons als neutrale toeschouwers.

De omgeving:

Accrington is een enorm pauperplaatsje. Helaas konden we niet uitgebreid van te voren het stadje induiken, maar een aantal maanden geleden waren we er al eens doorheen gereden en als je veel centen hebt woon je niet hier. Met het ineenstorten van de verschillende industrieën, is het allemaal erg verouderd daar. Toch heeft het wel wat om al die kleine arbeiderswoningen te zien. Het is echt het Engeland van vroeger daar. In het stadion zelf heb je overigens een erg leuk uitzicht op de heuvels op de achtergrond. Qua scenic is het niet zo mooi als Matlock, maar het komt in de buurt. Als de wedstrijd saai is, hoef je jezelf in ieder geval niet te vervelen.

De sfeer:

Weer zoiets waar ik weinig verwachtingen van had, maar me erg meeviel. In het midden van de Sophia Khan Stand, heeft zich een groep jongeren verzameld die zich veel laten horen. Natuurlijk was er ook een aanleiding om te feesten en zorgen avondwedstrijden altijd voor meer sfeer, maar ik heb zo'n vermoeden dat die mannetjes vaker bezig zijn. De Lincolnfans waren een stuk rustiger, tot het moment dat ABBA werd gespeeld in de rust. Ineens ging het daar helemaal los en gingen ze allemaal dansen. Een erg apart zicht.

Overall:

Je gaat niet naar Accrington Stanley voor het stadion, want dat stelt niet zo gek veel voor. Echt lelijk is het ook niet, maar vooral erg klein. Toch is een bezoekje aan de club zeker een aanrader. De omgeving is mooi, vooral als je richting de heuvels kijkt en de club heeft iets speciaals door die link met het verleden. Wij hadden ook nog eens het geluk dat we een leuke pot voetbal zagen en de sfeer - zeker voor League Two-begrippen - erg goed was. Eigenlijk was Accrington Stanley v Lincoln City een bijwedstrijdje, doordat het gunstig viel op een vrijdag, maar het werd veel meer dan dat.



De statistieken

Accrington Stanley v Lincoln City 3-0 (17/09/2010)

17. Sean McConville1-0

19. Terry Gornell 2-0

60. Terry Gornell 3-0

Ground: The Crown Ground, Accrington 

Visits: 1

Season: 2010-2011

Comeptition: League Two

Position Accrington Stanley: 10

Position Lincoln City: 15

Gate: 1844

Match Number in England: 126

Goals: 345

Line up Accrington Stanley:

Dunbavin, Winnard, Edwards, Hessey, Bateson, Procter, Barnett (88. Murphy), Parkinson, Gornell, Ryan (86. Richrdson), McConville (48. Turner)

Line up Lincoln City:

Anyon, Clapham (50. Kerr), Green, Watts, Anderson, O'Keefe, Jarrett, Carayol (85. McCallum), Hughton, Hutchinson, Broughton (67. Facey)

Yellow Cards:

Hessey (Accrington Stanley), Broughton, Watts (Lincoln City)

Red Card:

Scott Kerr (71. Lincoln City)



De foto's



The Crown Ground...



... tevens de naamgever van deze pub, die eigendom is van Accrington Stanley



Het bord waar SJ zo'n hekel aan heeft



Maar wat zou hij van dit vinden?

Aan de achterkant van het stadion is een soort vuilnisbelt



De clubshop en ticketoffice ineen. Ziet er aardig pauper uit



De Coppice Terrace voor de uitfans



We worden welkom geheten



Voorafgaand aan Blackburn v Burnley waren de turnstiles nog blauw



Maar nu waren ze ineens rood. Dat ziet er ook beter uit



In het stadion is een plekje ingericht voor de overledenen



Op de achtergrond waren de Pennines goed zichtbaar



De Sophia Khan Stand. Voor stoeltjes, achter de staanplaatsen



De Main Stand is niet echt een juweeltje



De houtenstoeltjes zijn natuurlijk wel goed



De Coppice Stand waar zo'n 200 Lincoln-fans zouden gaan staan



De Whinney Hill Terrace tegenwoordig vol gestopt met stoeltjes 



Hey, leuk een mascotte



Maar twee is natuurlijk nóg leuker



Knulletjes zijn zich aan het opwarmen, terwijl de lucht paars kleurt



"Let the game begin!"



We zagen veel kansen voor Accrington, heel veel



In de tweede helft ging we zitten om de NSB-steward te ontlopen. Nu wel uitzicht op de Main Stand



En de Sophia Khan Stand



De Lincoln-fans zagen we nu ook wat beter, met in het midden de ABBA-liefhebbers



In de tweede helft werd de wedstrijd wat smeriger



Met een echte brawl op een gegeven moment...



... met als gevolg een rode kaart voor Lincoln City



Na afloop gingen veel fans de overwinning vieren in The Crown


 

 

© 2005 All Rights Reserved.