Wombles on their way back to the League
Het begint een echte traditie te worden; naar Engeland gaan met Pasen. Waar je met kerst vaak vastzit aan familieverplichtingen, is het met Pasen vaak wat makkelijker om onder de verplichte bezoekjes uit te komen. Komt nog eens bij dat er met Pasen veel wedstrijden in een korte tijd zijn, dus ideaal voor combi’s. Dit jaar werd de Paastrip nog specialer dan voorheen, want samen met mijn medereisgenoten van Phoenix92 (sektarisch gezelschap Engelandvinckers) kiezen we ieder jaar een zogenaamde Pheonixclub. Vorig jaar is deze traditie opgestart door Ad-Café en kwamen we in Workington terecht. Dit jaar was Merthyr Tydfil uit Wales de gelukkige. De wedstrijd die we gingen sponsoren was tegen Oxford City op 11 april. Toevallig op Stille Zaterdag. Meteen werden er plannen gesmeed. Uiteindelijk gingen we met tien man richting Wales, een verbetering ten opzichte van vorig jaar toen we met z’n zessen in Workington stonden. Vertrekken zouden we doen op een vrijdag. In drie groepjes gingen we en uiteindelijk zouden we ’s avonds samenkomen in Merthyr Tydfil. Voor mij en mijn vier reisgenoten stond op vrijdag Yeovil v Millwall op het programma. Een saai stadion, maar misschien nog wel aardig doordat Millwall eigenlijk moest winnen om in de race te blijven voor directe promotie. De belangrijkste reden was echter dat we dan al vroeg in Wales zouden aankomen, wat toch het hoofddoel van de reis was.
Het was een klassiek vroegertje op vrijdagochtend. Rond een uur of vijf gingen de wekkers in mijn huis, waar Chocovla ongemakkelijk had geslapen op mijn bank. De Nederlander voegde zich snel bij ons en gedrieën vertrokken we richting het Belgenland, waar we 1904 en Lieven zouden ontmoeten. Op een dubieuze parking bij De Kleine Bareel, daar waar tram 3 draait, gingen we in de auto van 1904 zitten. Het was wel erg vol op de achterbank, zo met z’n drieën. Mijn rug zou het later die trip dan ook begeven door deze hel. Lieven zagen we voor het eerst en hij leek heel veel op een Engelse hooligan, met zijn getondeerde hoofd . Hij voldeed aan het prototype Millwall-fan. Dat was wel mooi. Wat minder mooi was, was dat we door files de boot miste. Voordeel was dat we een lekker potje voetbal konden spelen op de kade. De Belgen waren zo van slag door de nederlagen tegen de Bosniërs dat ze hun kwaliteiten niet aan ons wilde tonen. Wij speelden ondertussen vloeiend combinatievoetbal. Helaas komt aan alle goede dingen een einde en dus ook hieraan. Chocovla wilde een trukendoos imiteren en schuurde alles af bij een actie. Niet veel later trapte De Nederlander de bal in het water. Het voetbalpotje was over.
Eenmaal in Engeland bleek dat het hele land volstond met auto’s. Yeovil v Millwall bleek een no-go te worden. Jammer, maar gelukkig waren er alternatieven. Ik wist dat AFC Wimbledon thuis moest spelen en dat leek ons wel wat. Volgens de TomTom was zelfs een dubbel met Reading mogelijk. Na ampele overweging besloten we daar voor te gaan. Eigenlijk was dit wel heel leuk, want nu konden we zowel AFC Wimbledon als MK Dons zien in een weekend en ze meteen vergelijken. Was AFC Wimbledon nu daadwerkelijk die gehypte club? En viel het allemaal wel mee bij de MK Dons, qua plasticheid. De antwoorden op deze levensvragen zouden we dit weekend eindelijk krijgen.
In de auto transformeerde Lieven ondertussen als een ware Jeckyll & Hyde in Hoevenen Lion, toen het over MK Dons ging. Hij was al eerder bij AFC Wimbledon geweest en had een zwak voor die club. Hij had een enorme hekel aan de franchiseclub uit Milton Keynes. Ondertussen waren we er ook achter dat AFC Wimbledon tegen Basingstoke Town zou spelen die middag. Niet echt een aansprekende tegenstander, maar we hoopten toch dat het vol zou lopen doordat Wimbledon nog steeds volop meedeed voor de titel. Het zou wel mooi zijn als ze zouden promoveren, want wedstrijden als Luton v Wimbledon en Oxford v Wimbledon zouden zelfs in de League niet misstaan. Het zijn zelfs wedstrijden die ik volgend jaar wel zou willen bezoeken. Ik sta er ook niet van te kijken als Wimbledon volgend jaar gewoon goed meedraait in de Conference.
Ondertussen waren we aangekomen in de buurt waar Wimbledon speelt. Waar je meestal in enorme pauperbuurten rijdt in Engeland, was dat ditmaal helemaal niet het geval. Het was er erg groen en het zag er chique uit allemaal. Gek eigenlijk at het oude Wimbledon zo’n rauwe reputatie had, als je dit allemaal ziet. Bij het parkeren deden we net of we domme provincialen waren en de auto werd bijna tegen het stadion aangezet op een plek die eigenlijk voor een foute bobo is. Maar het motto van AFC Wimbledon luidt niet voor niets “By the fans, for the fans”. Dus alles is voor iedereen, ook deze mooie parkeerplek. Na het parkeren even tijd voor de standaarddingen, zoals de clubshop bezoeken (helaas was de Womble in clubkostuum iets te duur), een programmaboekje kopen en wat foto’s maken. Daarna was het tijd om naar binnen te gaan op The Fans' Stadium oftewel Kingsmeadow.
Als student had ik geluk dat ik voor zes pond naar binnenmocht. Ik hoop dan ook die kaart nog lang te houden, want het scheelt wel degelijk wat op jaarbasis. Jammer genoeg doen alleen kleine clubs aan studentenkorting en niet die grote geldwolven. Nog beter bij AFC Wimbledon werd het toen we de lokale specialiteiten gingen proeven. De Nederlander was te spreken over de hamburgers, en het wil wat zeggen als een Fransman positief is over eten. 1904 en ik gingen aan de friet, die er niet alleen fatsoenlijk uitzagen, maar ook nog redelijk smaakten. Tel daarbij op dat ze mayonaise hadden en we waren erg tevreden over de catering van de Wombles.
Het stadion zelf mocht er ook wel zijn. Veel terracing en het geeft een compact geheel. Het ontbrak wel aan iets nostalgisch, maar voor de rest was het allemaal dik in orde. Er zouden meer dan 4000 man op deze wedstrijd afkomen, waardoor het er helemaal afgeladen vol uitzag. Eigenlijk merk je aan alles rondom de club dat ze toe zijn aan een stapje hogerop. Aan een ding was het echter niet te merken en dat was het spel. AFC Wimbledon was in de eerste helft nog wel aardig en probeerde te combineren, maar ging uiteindelijk toch mee in het hoofball van Basingstoke. De wedstrijd was daarom niet best, maar bij de Wombles zal niemand daar over malen. Het werd 1-0 en de titel is weer stapje dichterbij. Nog een promotie daarna en we hebben weer een Leagueclub met de naam Wimbledon in Engeland. Het zou mooi zijn, want het is toch wel een sympathieke club. De wedstrijd AFC Wimbledon v MK Dons staat dan met een dikke rode stift omcirkeld in mijn agenda. Dat gaat wat worden.
Site Navigation 
