From Aberystwyth to Airbus

Ik houd van Wales. Ieder bezoekje aan dat land is weer genieten geblazen. Of het nu Cardiff City, Swansea City, Wrexham of Merthyr Tydfil was, altijd was er weer een leuk stadion en hartelijke mensen. Vreemd genoeg waren alle wedstrijden die ik er zag enorm slecht (op die van Merthyr Tydfil na). Ach ja, het zal wel toeval zijn. Door al die goede ervaringen in Wales keek ik er naar uit om er weer een wedstrijd te bezoeken. Later in de week zou Cardiff City voor de derde keer aan de beurt komen, maar deze vrijdagavond stond Aberystwyth v Welshpool Town op het programma. Inderdaad, niet echt een van de bekendste clubs van Wales. Het zou ook voor de eerste keer zijn dat ik een wedstrijd zou zien in de Welsh Premier League. Die eerste vier club spelen namelijk gewoon in de Engelse piramide (buiten die vier zijn er nog twee die dat doen, Newport County en Colwyn Bay). Een echte ontmaagding dus, deze avond. Een mooie ook nog, want Aberystwyth klinkt door-en-door Welsh en dat is wat we zoeken.

Aberystwyth ligt ook ver van Engeland verwijderd, aan de westkust. Hier spreken ze geen Engels onderling, maar Welsh. De oeroude taal van de Kelten. Het stadje is een historische marktplaatsje en is ligt eigenlijk ver verwijderd van alles. Dat het met zijn 18.000 inwoners de grootste plaats uit de omgeving is zegt eigenlijk genoeg. De eerste stad van enige importantie (Swansea) ligt op meer dan 100 kilometer rijden. De burgemeester van het plaatsje is Sue Jones-Davies (twee typisch Welshe achternamen) die meespeelde in The Life of Brian van Monty Python. Ze speelde daarin Judith, de vrouw met die gigantische bos schaamhaar. Ironisch genoeg mocht de film indertijd helemaal niet gedraaid worden in de lokale bioscoop van Aberystwyth wegens te Godslasterend en te veel naakt. Als dan een de acteurs uit die film juist in dát plaatsje burgemeester wordt kun je niets anders dan houden van Aberystwyth.

Helaas zijn we al oude mannen en net zoals het jaar ervoor ging er een streepje door onze wedstrijd in Wales. Om vanaf Aberystwyth nog naar ons huisje te rijden op die slechte B-wegen ging ons iets te ver. Gelukkig was er ditmaal wel een alternatief dicht bij huis. Airbus UK speelt namelijk net naast Chester in het plaatsje Broughton. Tegenstander was de Welshe kampioen Rhyl. Ook een leuk affiche en zodoende zou de Welshe ontgroening toch gaan plaatsvinden. Overdag besloten we wel een stukje Wales in te gaan. Langs de kust reden we richting Bangor. Dat plaatsje blijk met Farrar Road Stadium over een heel leuk stadion te beschikken. Zoals altijd met leuke stadion staat ook deze ground op het punt van verdwijnen. Jammer eigenlijk, want hier had ik nog wel eens een wedstrijd willen zien. Hier is meer te vinden over Bangor City en haar stadion. Vanuit Bangor is het maar een klein stukje naar Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, een van de langste plaatsnamen ter wereld. Uiteraard bleek dit een enorme touristtrap te zijn. Er kwamen busladingen vol toeristen aan, maar buiten de naam is er werkelijk niets te zien. We hielden er wel een leuk souvenir aan over, want in onze paspoorten staat nu een stempel van Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Ik vermoed dat dit nog ooit problemen op gaat leveren.

Na dit hoogtepunt gingen we via het nationale park Snowdonia terug naar Chester, waar we een hapje gingen eten. Snowdonia vond ik erg veel weghebben van de Highlands, ook al zo'n ruig en leeg gebied. Alleen schapen waren er in overvloed. We zagen ook nog de naamgever van het park, de Snowdon. Dit is de grootste berg van Wales en onderdeel van de Three Peaks Challenge. Het doel daarbij is om de drie grootste bergen van Groot-Brittannië te beklimmen binnen 24 uur. Buiten de Snowdon (1085 meter) in Wales, zijn dat de Ben Nevis (1344 meter) in Schotland en de Scafell Pike (978 meter) in Engeland. Als we 's avonds niet naar Airbus UK waren gegaan, hadden we dat natuurlijk makkelijk volbracht. Nu hadden we echter een andere missie, dus die bergen lieten we links liggen. In Chester gingen we op stand uit eten, waarna we bij Café Nero (de Starbucks in Chester vonden we té slecht om nogmaals te bezoeken) gingen vegeteren totdat we naar Broughton zouden gaan.

Ik had het boek de Groundhopping Informer bij. Die hadden we eerder die dag gebruikt om het stadion van Rhyl te zoeken. Er stond een compleet verkeerd adres in en ook nu klopte het van geen kanten. SJ vroeg aan een vrouw waar het stadion was, maar die dacht dat we naar de fabriek van Airbus moesten. Gelukkig ligt het stadion er naast, dus hadden we het alsnog gevonden. De fik ging ondertussen in dat slechte vinckboek, want als zelfs de adressen van een West-Europees land als Wales niet kloppen hoe fout zal de rest dan wel niet zijn? Het stadion stelde niet echt veel voor, met slechts twee tribunes. Toch vonden we het allebei erg fijn om nu weer een kleine club te bezoeken. Na bezoekjes aan Bradford, Liverpool en Everton hadden we het wel even gehad met grote stadions. Voor een paar pondjes kochten we een kaartje en gingen we naar binnen. Länderpunkt Wales was nu officieel binnen.

Omdat het vrij lastig is om een rondje om het stadion te maken door al die hekken bij de Airbusfabriek, maakten we een rondje in het stadion. Op een grasheuvel achter het doel was de fabriek en de landingsbaan goed te zien. Ik maakte er een foto van, maar had meteen twee stewards achter me aan. Dat was topgeheim blijkbaar. Sowieso waren de twee stewards op de grasheuvel echte NSB'ers, want ze hielden iedereen in de gaten. De 'harde kern' van Airbus (zes jongetjes wiens ballen nog niet zijn ingedaald) werd namelijk continue achterna gezeten. Minpunt was verder dat de clubshop dicht was, terwijl ik heel graag merchandise van de club wilde kopen. Het logo is vrij apart en de kans dat ik hier nog eens zou komen is vrij klein. Voor de rest was het allemaal erg aangenaam daar. Rhyl had redelijk wat fans meegenomen en er hing een relaxed sfeertje. Nu was het alleen nog even afwachten of het voetbal wat voorstelde. Rhyl ging een paar weken terug – als kampioen van Wales – in twee wedstrijden met 12-0 onderuit tegen Partizan Belgrado. Dat beloofde weinig goeds voor het spel. Aan de andere kant hadden we bij Ashton United v Kendal Town tot nu toe het meest genoten en ik betwijfel of die clubs zoveel beter zijn dan Rhyl.

In het programma van Airbus UK stond een mooi overzicht van de geschiedenis van dit fabrieksteam. De club bestaat al sinds 1946 onder de naam Vickers-Armstrong en daarna veranderde iedere keer de naam, wanneer de fabriek werd overgenomen door een ander bedrijf. De club heeft sindsdien de namen de Havillands, Hawker Siddeley, British Aerospace en BAE Systems gehad. Sinds de club de naam Airbus UK heeft, gaat het wel een stuk beter en in 2004 promoveerde de club voor het eerst in zijn geschiedenis naar het hoogste niveau. Sindsdien is het ieder jaar weer overleven, hoewel de afgelopen twee seizoen de club zich redelijk simpel handhaafde. Ook dit seizoen ging het redelijk met de club en voorafgaand aan deze wedstrijd, werd er tweemaal met 2-2 gelijkgespeeld. Tegenstander Rhyl is wat dat betreft veel illusterder, met verschillende landstitels, Welsh Cups (zelfs twee in de tijd dat er allerlei Engelse en Welshe Leagueclubs meededen) en League Cups. Zoals eerder vermeld werd Rhyl in 2009 kampioen en behoren ze dit jaar ook weer bij de favorieten.

Op het veld was dat niet echt te zien, want de clubs waren ongeveer gelijkwaardig. Na vier minuten kwam Rhyl op 0-1 en ik hoopte op een 0-10, maar het werd al snel duidelijk Airbus dat niet liet gebeuren. Je zag wel dat Rhyl een paar spelers had die iets meer met de bal konden dan de rest, maar de mannen van Airbus UK werkten zich helemaal kapot waardoor dat weer werd gecompenseerd. De Wingmakers kwamen in de 18e minuut op 1-1 en vlak voor rust zelfs op 2-1. Een verrassing leek in de lucht te hangen. Wat ook in de lucht hing, was een enorme kou. Door de open ligging van het stadion en de wind begon het erg fris te worden. Ik was blij dat ik mijn winterjas aanhad, want op een gegeven moment was het nog maar acht graden en dat in augustus. Ik zie mezelf hier dan ook niet snel naartoe gaan in de wintermaanden. Positief was dat na de rust de clubshop openging, waardoor ik een sjaal en pinbadge kon kopen. Rhyl begon na de rust steeds sterker te worden en zes minuten voor tijd werd het dan ook terecht 2-2. Dat was ook meteen de eindstand, waardoor Airbus UK alle drie zijn eerste wedstrijden met die score heeft beëindigd. Een knappe prestatie van het team. Alles bij elkaar was het een leuk dagje in Wales en heb ik een nieuw levensdoel. Ik zou namelijk graag de Welshe klassieker Rhyl v Bangor of omgekeerd in de toekomst eens gaan bezoeken, want de Premier League of Wales is best een aardig competitie.