De eik is dood
 
St. Albans City is een club die heel hoog op mijn verlanglijstje stond om te
gaan bezoeken. Toen de club afgelopen zomer promoveerde naar de Conference was
het ook een van de clubs die ik dit seizoen wilde bezoeken. Clarence Park
spreekt al jaren tot mijn verbeelding. De eerste keer dat ik het stadion zag was
in 1996, toen het Nederlands Elftal zijn tenten er opsloeg. Het was een prachtig
stadion in een leuk stadje. Ik kan me nog het verhaal herinneren van de eik.
Door deze eik kon St. Albans City niet promoveren naar de Conference, want
daardoor was de veiligheid in gevaar. De eik was door de tribune heen gegroeid
in het uitvak. De eik was echt cult in St. Albans en onder de tegenstanders van
St. Albans, maar toen de club door de eik promotie misliep waren ze ineens
minder blij met deze boom. Het vervelende voor de club was dat de boom niet
gekapt mocht worden, want hij was beschermd. Heel erg toevallig werd de boom
ineens "ziek" en toen mocht hij wel tegen de vlakte. De club kwam echter niet
meer in de buurt van de promotie en de eik leek voor niets te zijn gestorven. 
 
Tot afgeslopen seizoen. De Saints haalden de playoffs in de Conference South en
in de finale werd afgerekend met Histon. Voor het eerst in de historie van de
club mochten ze uitkomen op het 5 niveau in Engeland. Het wat ingedutte
slaapstadje werd hierdoor wakker geschud en het was groot feest in St. Albans.
Na een hoopvolle start werd het gaandeweg het seizoen duidelijk dat de
Conference slechts een jaar zou kunnen genieten van St. Albans City. De club met
part-timers (een van de weinige nog in de Conference, waar de meeste clubs
full-timers zijn) was te zwak en degradatie was nog maar een kwestie van tijd.
Jammer, maar de club is in principe (gezien de toeschouwersaantallen en de
financiën) ook iets te klein voor de Conference.
 
Omdat het seizoen zijn einde naderde en het toch wel leuk was om St. Albans City
in de Conference te zien zocht ik contact met de andere Clarence Park-liefhebber
ArmandV. Die was meteen enthousiast en we wilde eigenlijk er een weekendtripje
van maken. De FA ging echter zoveel verschuiven dat potentiële andere
wedstrijden zoals Brighton, Lewes en Woking aan onze neus voorbij gingen. Het
werd dus een dagtripje naar St. Albans, wat goed te doen is aangezien het bij
Londen ligt. Het gezelschap werd aangevuld met de Vlecht en Eefje, zodat we met
z'n vieren naar Engeland konden trekken.
 
Na gesprekken over het frikadellenkopje, oude grounds en de hobby van de Vlecht
(wasknijpers vouwen) kwamen we aan in St. Albans. ArmandV was er al eerder
geweest en reed de auto soepel naar het stadion. Het lag echt geweldig in een
park. De hele omgeving straalde een en al sjiekheid uit, dus ik besloot om maar
eens te gaan wildplassen. Enkele Tories die voorbij wandelden spraken hun
afschuw erover uit, maar mijn mini blaas was tenminste weer eens leeg. De
buitenkant van Clarence Park (het stadion) stelde niet veel voor, vooral veel
ijzer was er te zien. Interessanter was het cricketpaviljoen wat ook in Clarence
Park lag. Een enorm gebouw met een koloniale uitstraling uit de tijd dat
Brittania nog heerste over de golven. Aan de achterkant was een mooi plakkaat
bevestigd over de persoon die dit park mogelijk had gemaakt. Na wat foto's te
hebben geschoten besloten we richting het stadion te gaan. Voor een afzetterige
prijs mochten we naar binnen om slecht voetbal te zien. De turnstile was het
echter meer dan waard. Dit was namelijk een van de mooiste die ik ooit gezien
had. Het had een Anton Pieck-achtige uitstraling en gaf het stadion een bepaalde
grandeur.
 
Binnenin viel het zeker niet tegen. We keken meteen op het uitvak, daar waar de
overleden eik had gestaan, maar er was geen herdenkingsbordje of wat dan ook
geplaatst. Wij mochten er echter niet in en liepen op een redelijke grote
overdekte terrace. Hier kon de club toch wel meer dan 1000 mensen kwijt. Het zag
er wat rommelig uit met een tv-plateau, enkele reclameborden en de crash
barriers. We liepen richting de Main Stand en kwamen zodoende op de terrace
achter de goal uit. Dit zou in de eerste helft de plek zijn waar de "harde kern"
van St. Albans zich zou gaan nestelen. Onoverdekt en wat klein was dit de minste
van de 4 stand. Daarnaast lag de prachtige, oude Main Stand. Misschien wel de
mooiste in de Non League. Een tribune met enorm veel uitstraling en klasse. Om
hierop te komen moesten we echter 2 pond extra betalen. Als ware Nederlanders
weigerden we dat te doen en we hoopten maar dat in de rust het makkelijker was
om erop te komen.
 
Omdat het nog even duurde voordat de wedstrijd begon besloten we naar de pub
achter de Main Stand te gaan. Hier was het goed toeven met veel historische
dingen aan de muur. Ierland v Wales was bezig op de tv en het was leuk om Croke
Park weer eens te zien. Voetbaltechnisch was het erg matig en we hoopten dat de
wedstrijd van St. Albans beter zou zijn. Na wat te hebben gedronken was het tijd
voor de inwendige mens. Buiten hadden we al een kraam gezien die allerlei
heerlijke lekkernijen verkocht. Eefje en ik namen een vieze worst met spons en
ArmandV verkoos een verbrande schoenzool. Na deze smullerij, die een beetje werd
verziekt door een figuur die continue aan het kwijlen was, was het tijd om
opnieuw afgezet te worden. Wat is een betere plek daarvoor dan de clubshop. Ik
kocht er een sjaaltje voor maar liefst 8 pond! Zelfs Premier League clubs vragen
niet van dat soort afzetterige bedragen. Het nare was dat de kwaliteit ook van
het niveau Koop Utrechtse Turf was. Het logo was er enorm lelijk ingeweven en
het zag er totaal niet uit. Ontevreden deed ik de sjaal maar om en ging op de
terrace achter het doel staan.
 
De wedstrijd was niet best en het leukste was nog het kijken naar de Main Stand,
want dat was echt een juweeltje. Wat geen juweeltje was, was de achterkant van
onze tribune. Dat was een witte muur van golfplaten. Omdat het fijn was om daar
tegenaan te leunen deden we dat ook. Achteraf gezien was dat niet zo slim, want
de verf gaf af. Alle vier hadden we dus een mooie geverfde jas. Op het veld
gebeurde zo nu en dan wel wat. Een rode kaart hier, een doelpunt daar en een
blunder van de keeper cq. kippenvanger van de Harriers zorgde ervoor dat er toch
nog wat te zien was. Het niveau van de wedstrijd was echter dramatisch. Passes
kwamen niet aan, kansen werden op dramatische manieren verprutst en van
samenspelen hadden de meeste nog nooit gehoord. Na ons in de rust weer even te
hebben verwarmd in het clubhuis en foto’s van de Main Stand te hebben gemaakt
(waar je erg makkelijk opkwam) ging de wedstrijd verder. Het niveau bleef erg
slecht (ik denk dat dit voetballend gezien de slechtste wedstrijd in Engeland is
geweest die ik heb gezien), maar opnieuw een rode kaart voor Kidderminster
zorgde tenminste weer voor wat entertainment. Wie dat ook deed was de 60-jarige
keeper van St. Albans. Terwijl het niemand in het veld wat leek te schelen dat
St. Albans weer niet ging winnen en eruit zou vliegen, stond deze Babcock te
schreeuwen en te tieren alsof het om een WK-Finale ging. Ik vond het ook zeker
geen slechte keeper, want hij hield de bal er een paar keer goed uit. Ik zou hem
alleen wel aanraden om een andere club te zoeken, want het fanatisme bij zijn
medespelers was ver te zoeken.
 
De wedstrijd naderde ondertussen zijn einde en we besloten onze plekken te
verlaten en de wedstrijd verder af te kijken bij de uitgang. De uitgang is
dezelfde plek als de ingang. We stonden dus tussen de "harde kern", die zich
hadden verplaatst naar het andere doel, en het vak met de uitfans in. Er was
weinig rivaliteit tussen beide clubs, maar twee mensen beseften dat niet
helemaal. Het waren een vader en een zoon en ze zagen er vrij asociaal uit, een
uitzondering op de terraces van Clarence Park. Ze bleven maar schelden op de
Harriers-supporters (die er wijselijk niet op reageerden) en daarna wezen ze
naar hun reet. Wat de bedoeling precies was van deze actie is me tot de dag van
vandaag onduidelijk, maar vreemd was het wel om zo ineens te gaan provoceren.
Het provoceren had geen enkel effect op de spelers, hoewel St. Albans nog een
grote kans kreeg, en het bleef 1-1. Snel liepen we naar de auto en we waren weer
snel op weg naar de tunnel. Relatief vroeg waren we weer thuis, met deze
wedstrijd zo dicht bij Londen. Het was een leuk dagje weg geweest, ondanks het
dramatische voetbal. Clarence Park blijft echter een van de allermooiste
stadions in de Non League en hopelijk blijft het nog een tijdje staan.
 
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
 

Het stadion