Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Aldershot

Het verslag

 

Op de foto met Phoenix

 

Schitterend vond ik het toen Aldershot Town deze zomer promoveerde naar de League. Eindelijk waren ze weer terug, nadat ze in 1992 failliet waren gegaan. Ik ga niet weer in op de geschiedenis van Aldershot en haar verrijzenis, maar voor de liefhebbers is hier een link naar een verhaal wat ik afgelopen zomer heb geschreven: The Rise of the Phoenix. Momenteel zijn twee van de laatste drie Leagueclubs die failliet gingen weer terug. Accrington Stanley was de eerste die terug was in de League, na het kampioenschap in 2006. Stanley was al in 1962 verdwenen uit de League en deed er een stuk langer over om terug te komen dan Aldershot Town. Er is dus nog hoop voor Maidstone United, een club die net zoals Aldershot in 1992 failliet ging. Die club is nu nog drie promoties verwijderd van een terugkeer naar het profvoetbal, maar moet eerst zijn stadion in Maidstone afbouwen, want dat groundsharen is natuurlijk geen basis voor een glorieuze terugkeer. Maar we dwalen af, want het gaat hier natuurlijk om Aldershot Town.

 

Op het moment dat duidelijk was dat Aldershot in League Two zou uitkomen hoopte ik maar een ding en dat was dat Aldershot zijn eerste wedstrijd thuis zou spelen. De kans was dan heel groot dat we daar naartoe zouden gaan, aangezien we in het eerste competitieweekend in Engeland zouden zitten. De FA bleek gevoel te hebben voor traditie, want de eerste wedstrijd van Aldershot was tegen Accrington Stanley. Een affiche wat staat als een huis. Ze vergaten echter een ding, en dat was om deze wedstrijd in Aldershot te spelen. Accrington bleek te ver weg om te bezoeken en het feit dat SJ daar ooit twintig minuten was geweest (genoeg voor een vinck) speelde natuurlijk ook niet in ons voordeel om Aldershot te zien. Het werd uiteindelijk Scunthorpe v Leeds op die eerste speeldag en dat was ook een mooie wedstrijd. We zagen er ondermeer de eerste Leaguegoal in Engeland voor het seizoen 2008/2009.

 

Ik wilde echter nog wel de Recreation Ground bezoeken in hun eerste seizoen en toen ik zag dat het op 15 november Aldershot Town v Exeter City was (een wedstrijd tussen de twee promovendi) deed ik meteen een oproep of er niet mensen meewilden naar deze wedstrijd. Eerst leek het erop dat we met een mannetje of acht zouden gaan, maar uiteindelijk bleven er vier over voor deze kraker. Een autootje vol dus, met ondermeer de Exeterfans Vinckie en 1904. ArmandV en ik waren voor deze dag dus Aldershotfans om een beetje tegenwicht te geven aan de propaganda van vooral Vinckie. Volgens hem was Exeter de mooist spelende ploeg van League Two (volgens onafhankelijk onderzoek op exeweb.com) en zouden we qua sfeer ook vooral op de mannen uit Devon moeten rekenen. Ik dacht nog even terug aan de Conference Final Exeter v Cambridge City eerder dit jaar op Wembley en toen waren de Exeterfans me, ondanks dat we in de ‘singing section’ stonden, erg tegen gevallen.

 

Uren voor de wedstrijd kwamen we al in Aldershot, dus Vinckie was gerustgesteld. Het was zelfs zo vroeg dat we nog niet naar binnenkonden. Gelukkig lag het stadion zowat in het stadscentrum en vonden we snel een pub om wat te gaan eten en drinken. Het blijft iedere keer fijn dat er niet meer gerookt mag worden in dat soort gelegenheden. Op de televisie was Bolton v Liverpool bezig en we besloten om maar eens wat te gaan bestellen. Vinckie dacht dat hij een hamburger met kaas en courgette had besteld, maar het bleek dat zijn hamburger bestond uit kaas en courgette. Die was dus flink gedist. Het eten was voor de rest erg goed. Ik had een kipburger met ‘curly fries’ en vooral die frietjes waren erg lekker. Er was dus al een goede bodem gelegd voor de rest van de dag. ArmandV besloot om niets te eten, maar om te gaan pilzen. Hij at liever stadionvoer, onbegrijpelijk.

 

Een uurtje voor de wedstrijd was het dan toch tijd om richting de Recreation Ground te gaan. Onze favoriete keten de “Bargain Booze” zat ook in het straatje en er stonden allemaal ‘chavs’ voor de winkel, die zich verveelden en de saaiheid in hun leven probeerden te verdrinken met goedkope drank. Het blijft zonde dat we de “Bargain Booze” niet als sponsor op onze voetbalshirtjes hebben kunnen krijgen, doordat Unibet er heel groot zijn eigen naam om heeft gezet. De “Bargain Booze” is namelijk een stukje Engelse cultuur en als voetbalteam van Engelse voetballiefhebbers was er niets mooier geweest om dat bedrijf er al sponsor op te laten zetten. Ik besloot er in ieder geval een foto te maken van deze kwaliteitsketen om aan het nageslacht te laten zien. De chavs keken wat vreemd op, maar waren allang blij dat zij niet op de foto kwamen.

 

Aangekomen bij de Recreation Ground kochten we een kaartje. Mijn studentenkaart deed weer wonderen en voor zes pond minder mocht ik naar binnen. Het stadion bleek echt binnen de poorten te liggen, waardoor het ook onmogelijk was om een rondje te maken als je nog niet door de poort was. Wie je ook pas zag als je binnen de poort was, was “Phoenix”, de mascotte van Aldershot. Hij zag ons al gulzig kijken naar hem en probeerde weg te rennen. Helaas voor hem lukte dat niet en we grepen hem vast. Onder zware druk dwongen we hem om met ons op de foto te gaan. Kleine kinderen stonden te huilen, doordat we zo grof met Phoenix omgingen, maar alles moet wijken voor een foto met een mascotte. Wij hadden ons doel bereikt en Phoenix ziet er nog best gelukkig uit op de foto.

 

Voorafgaand aan deze wedstrijd had ik expres niet gezocht naar foto’s van het stadion. Ik wist wel dat het uit drie tribunes bestond en dat ze een tribune met een rond dak hadden (mijn fetisj), maar voor de rest was het best een verrassing wat we zouden zien. Het eerste dat me opviel was dat het stadion zo oud was. De ingang aan het begin was er duidelijk later neergezet, maar voor mij gevoel was er aan de rest van het stadion niets gedaan sinds het faillissement in 1992. Dat was dus waar genieten. Overal kwamen ook de clubkleuren rood en blauw terug. Het was duidelijk te zien dat deze club van de fans was en niet van een of andere dubieuze figuur die alleen maar geld wilde verdienen met de club. Iets waar ze wel veel geld wilden verdienen was in de clubshop. Sjaals waren te koop vanaf 10 pond en echt mooi waren ze niet. ArmandV, nog kachel van de drank, trapte er in en kocht zo’n sjaal.

 

ArmandV was echter nog niet uitgekocht, want hij kocht ook een kankerverwekkende worst bij een van de kraampjes die in het stadion stonden. Dat drank toch goed voor je is bewees hij in dit geval, want hij kreeg de smaakloze troep vrij makkelijk weg. We konden eigenlijk aan alledrie de zijdes staan, maar besloten om op de East Bank, de tribune met het ronde dak, te gaan staan. Dat was naast de fans van Exeter en tussen de harde kern van Aldershot in. Sfeertechnisch leek ons dat de beste plek. Als Japanners gingen we daarna foto’s schieten, waarbij het me opviel dat er een spandoek hing met ijzeren kruizen erop. Laten we het er maar op houden dat dit teken iets is dat ook iets met Aldershot heeft te maken en geen pro-nazispandoek is.

 

Voor de wedstrijd moesten we allemaal de propaganda van Vinckie aanhoren over Exeter. Het was eigenlijk bizar dat Exeter nog niet Premier League speelde, als je hem zo hoorde. De Aldershotfans begonnen ondertussen te zingen over de titel van vorig jaar die, saillant genoeg, werd behaald op St. James’ Park (not the real one) tegen Exeter. Volgens Vinckie maakte dat helemaal niets uit, want vandaag zou Exeter duidelijk maken dat zij toch echt de best voetballende ploeg van League Two waren. Niet eens zo’n gekke uitspraak, want Exeter was de ploeg in vorm, terwijl Aldershot na een superstart wat aan het wegzakken was. Aldershot had echter nog geen thuiswedstrijd verloren. Deze wedstrijd had eigenlijk een gelijkspel ‘all over it’.

 

Vinckie had gelijk wat betreft de sfeer, maar het waren niet de Grecians die zorgde voor de sfeer. De mannen van Aldershot waren echt bloedfanatiek, iets dat ik zelden had meegemaakt in de League Two. De trommel was irritant, maar de “Aldershot Song” was echt briljant. Op het veld was het allemaal een stuk minder. Exeter was iets sterker dan Aldershot, maar echt goed was het niet. Er kwamen zelden kansen en als ze er kwamen, waren het de Grecians die ze kregen. Aldershot had natuurlijk de handicap dat ze Anthony Charles achterin hadden. Deze prutser had ik ooit Grimsby v Barnet in zijn eentje zien beslissen, doordat hij driemaal een fout maakte waaruit een doelpunt viel. De eindstand was toen ook 3-0. Vandaag zorgden zijn fouten niet voor doelpunten in de eerste helft, waardoor we me 0-0 gingen rusten.

 

Op de tribune gingen we even evalueren: het spel was bagger, maar de sfeer was tienmaal beter dan we hadden verwacht. Tijd voor wat warms dus. 1904 en ik gingen een warm chocolademelk halen, terwijl ArmandV nog wel zin had in een pilsje. Vinckie ging ondertussen rond het stadion lopen om nog wat foto’s te maken. De warme chocomelk bleek het vieste drankje te zijn dat ik ooit gedronken heb. Het smaakte gewoon echt naar slootwater. Na een slok besloot ik de troep dan ook weg te gooien. 1904, die zwakke smaakpapillen heeft, probeerde hem nog wel op te drinken maar van harte ging het niet. De catering van Aldershot krijgt dan ook een erg negatieve beoordeling. Eigenlijk is dat het enige negatieve punt aan de club, want voor de rest was het allemaal wel erg leuk daar.

 

De tweede helft besloot ik vanaf de andere kant te gaan bekijken met Vinckie. We stonden op de plek waar geen tribune was en hadden zodoende een goed uitzicht op de rest van het stadion. ArmandV en 1904 bleven wel op de East Bank staan, maar na de wedstrijd zouden we ze wel weer zien. De tweede helft was gelukkig voetballend een stuk beter dan de eerste helft. Aldershot leek wel peper in zijn reet te hebben gehad en kreeg in de eerste vier minuten drie grote kansen. Volgens Vinckie was dit natuurlijk allemaal geluk, maar hij kreeg het gezicht van een oorwurm toen Aldershot in de 53e minuut op 1-0 kwam. Het gekke was dat Aldershot gewoon door bleef gaan en 2-0 zat er eerder in dan 1-1. Gek om te zijn dat de Shots ineens zo goed uit de kleedkamer kwamen, na die slappe eerste helft.

 

Terwijl op het veld volop entertainment was, genoot ik ook van de omgeving. De duisternis begon in te vallen en de lucht boven de Recreation Ground kleurde paars. Dat is toch altijd wel genieten aan die wedstrijden in november, december en januari: je begint in het licht en eindigt in het donker. Goed, het is meestal ijskoud dan, maar voor het plaatje is het erg mooi. Dat vonden de spelers van Aldershot ook, want die bleven goed spelen. Door een domme overtreding van een van de Grecians kregen ze via de penaltystip kans op de 2-0. Scott Davies schoot de bal echter niet goed genoeg in en Paul Jones ranselde hem eruit. Exeter schoot de bal nog een keer op de lat en Dany Hylton van Aldershot kreeg nog rood na een domme overtreding. Al met al dus een spectaculaire tweede helft met vreemd genoeg maar een doelpunt.

 

Aldershot bleef dus opnieuw ongeslagen thuis en aan de goede reeks van Exeter was een einde gekomen. Toch merkte je aan alles dat beide clubs echt leven onder de fans. Ze zijn allebei een toevoeging aan League Two, in tegenstelling tot recente promovendi als Dagenham & Redbridge en Accrington Stanley (ondanks de mooie naam). Ik zal er ook niet van staan te kijken als een van beide clubs binnen een aantal jaar naar League One promoveert, want als Cheltenham daar ook speelt moeten beide clubs dat ook zeker kunnen. Het was echt een leuk dagje geweest en als iemand ooit aan mij een advies vraagt om een lower leagueclub te bezoeken, dan zal ik Aldershot noemen. Leuk stadion en een leuke sfeer. Hier wil ik zeker nog een keertje terugkomen om een wedstrijdje te kijken.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

De Recreation Ground, tegenwoordig officieel het EBB Stadium, was voor mij nog niet zo bekend voordat ik er naartoe ging. Ik had wel enkele foto's gezien, maar alleen de tribune met het ronde dak was me bij gebleven. Eenmaal binnen was ik dan ook verbaasd dat het stadion zo oud was. Alle drie de tribunes leken nog uit de vorige periode van Leagoevoetbal te stammen en dat was een aangename verrassing. Het was ook totaal niet storend dat er achter het ene doel geen tribune was. Van daaruit had je ook een goed overzicht over de rest van het stadion. De tribune met het ronde dak, een zogenaamd "barrel roof", was voor mij het hoogtepunt. De harde kern stond daar ook. De andere twee tribunes waren weer helemaal anders: een kleine "Family Stand" met allemaal zitjes en een heel lange tribune, die vooral bestond uit staanplaatsen en enkele stoeltjes in het midden. Opvallend ook dat alles, zelfs het kleinste hekje, blauw-rood was geverfd. Het stadion is echt door-en-door Aldershot.

De sfeer

Beste sfeer die ik tot nu toe heb meegemaakt in de Engelse Lower Leagues. Vooral een kwartier lang het Aldershot-lied was erg indrukwekkend. Er was wat wrijving tussen beide supportersgroepen vanuit het jaar ervoor en dat zorgde ook voor de nodige "banter" tussen beide legioenen. Voor mij als neutrale toeschouwer was dat natuurlijk alleen maar positief. Qua support is Aldershot in ieder geval een erg grote toevoeging aan de League, want dit maak je niet vaak mee op dit niveau.

De wedstrijd

Een typische Jekyll & Hyde wedstrijd. De eerste helft was slecht, met weinig kansen, terwijl Aldershot in de tweede helft helemaal los ging. In de eerste minuten van die tweede helft waren er drie grote kansen voor Aldershot geweest en het was dan ook niet meer dan terecht dat de Shots deze wedstrijd wonnen. Buiten het doepunten zagen we in de tweede helft nog twee afgekeurde goals, een gemiste penalty en een rode kaart. Dit was duidelijk een geval van waar voor je geld krijg.

De omgeving

De Recreation Ground ligt echt helemaal ingeklemd in zijn omgeving. Aan de ene kant het spoor, daar tegenover een paupergebouw van de geheime dienst van Bulgarije en achter de goal bomen en een soort parkje. De voorkant/ingang ligt aan een weg. Een rondje maken rondom het stadion is dan ook onmogelijk. Dat kun je pas doen als je door de ingang bent.

Overall

Alles bij elkaar was het veel leuker dan verwacht. Het stadion was super, de sfeer was beter dan ik ooit heb meegemaakt in de lower leagues en de tweede helft zorgde ook voor veel spektakel op het veld. Ik heb een soort persoonlijke barometer of ik het leuk vond of niet en dat is door mezelf de vraag te stellen of ik er nog eens terug wil komen. In dit geval is het een duidelijke ja. Als iemand mij ooit zal vragen wat nu een leuke kleine Engelse club is om te bezoeken, dan zal ik Aldershot als een van de eerste noemen.



De foto's

Vanaf onze parkeerplaats konden we de Recreation Ground al zien liggen in het dal

Engeland op zijn smalst: de "Bargain Booze". Zat worden van de zelfgestookte drank. Tsja



De toegang tot het stadion ziet er erg modern uit en is het enige dat veranderd is sinds de heroprichting



EBB Stadium is een gruwelijk lelijke naam, dus voor mij blijft het de Recreation Ground

Het hoofdkantoor van de club

Op de foto met de Phoenix. V.l.n.r.: ArmandV, Phoenix, Vinckie, 1904 en gehurkt ikzelf

Ook Aldershot werd in 1914-1918 geconfronteerd met veel verliezen

Een bescheiden, maar mooi monument voor de gevallenen

De westkant van het stadion heeft geen tribune

De overzijde wel, en wat voor een! Deze East Bank, met zijn opvallende dak, is echt geweldig

De Main Stand mocht er ook wezen

Deze South Stand vond ik de minste tribune, maar zeker niet lelijk

De clubshop met zijn torenhoge prijzen

Het gebouwtje van de supportesclub

De letters van dit gebouw zijn niet veranderd sinds 1992, want de club heet tegenwoordig anders

Overal, maar dan ook overal, komen de clubkleuren terug

Bomen + floodlights = een geslaagde combinatie

Het dak van de Main Stand was ook helemaal in de clubkleuren geschilderd

Nu we het toch over daken hebben, hier het ronde dak van de East Bank. Sfeertechnisch uitstekend

Ook op de Main Stand was er volop de mogelijkheid om de wedstrijd staand te volgen

De Phoenix van Aldershot is duidelijk nog aangeslagen doordat hij met ons op de foto mocht

Euh... dit spandoek met zijn dubieuze ijzeren kruizen verwacht je eerder in Italië of Dynamo Berlin

De spelers zijn bezig aan warming-up

De Phoenix begeleid de spelers het veld op...

... waarop het ineens een gekkenhuis wordt bij ons op de East Bank

De "Bargain Booze" uit de winkelstraat sponsort ook de club. Mooie slogan ook

In de tweede helft begint de duisternis te vallen over Aldershot

Het contingent Exeterfans was erg tam deze dag...

... en daar kon deze cornernemer ook geen verandering in brengen

Bomen + floodlights + duisternis = de hemel voor de voetbalnerd

Aldershot weigerde de wedstrijd te beslissen, want deze penalty wordt goed gestopt

De Main Stand by night, met het gebouw van de Bulgaarse geheime dienst op de achtergrond

Nogmaals de Recreation gezien vanaf onze parkeerplek, maar nu drie uur later


 

 

© 2005 All Rights Reserved.