Andrew Watson, the First Black Player in Scotland
Waar in Engeland Viv Anderson eind jaren zeventig pas de eerste gekleurde speler was in het nationale elftal, had Schotland zijn eerste donkere international al in 1881. Om een of andere onverklaarbare reden is kleur nooit een issue geweest in het Schotse voetbal, want na 1881 zijn er nog diverse andere donkere spelers geweest die het donkerblauwe Schotse shirt hebben aangetrokken. Er kan er echter maar een de eerste zijn en voor de Schotten was dat Andrew Watson. Watson werd in 1857 geboren in Brits Guyana (een buurland van Suriname) als zoon van een Schotse suikerplantage-eigenaar en een lokale vrouw. Watson werd nooit verstoten door zijn vader en genoot daardoor enkele topopleidingen in Londen en Glasgow. Hij bleek erg slim te zijn en maar liefst drie studies tegelijk te kunnen volgen. Daarnaast deed hij aan sport in zijn vrije tijd en met name in voetbal blonk hij uit.
Naast het voetballen voor het universiteitsteam, besloot hij ook bij een lokale club te gaan spelen. Via de Glasgowse clubs Maxwell FC en Parkgrove FC kwam hij terecht bij de sterkste club ter wereld van dat moment: Queen’s Park, eveneens uit Glasgow. Er was nog geen echte competitie (de Scottish League werd pas in 1990 opgericht), waardoor de Scottish FA Cup de hoogst haalbare prijs was. Deze cup werd regelmatig gewonnen door Queen's Park, wat op dat moment echt een droomteam had. Watson werd door die SFA Cup winst de eerste donkere speler die een grote prijs won. Ook de Charity Cup, een andere prestigieuze cup, ging geregeld naar Queen’s Park, wat in Watson een waardevolle rechtsback had. De club deed zelfs een aantal keer mee aan de Engelse FA Cup, op dat moment de belangrijkste prijs ter wereld aangezien er in Engeland ook nog geen competitievoetbal was. Queen's Park behaalde in 1884 en 1885 de finale en is daarmee naast Cardiff de enige niet-Engelse club die de FA Cup Final heeft bereikt.
Met Watson ging het ondertussen ook erg goed. Hij werd uitgenodigd voor het Schotse elftal en bij zijn debuut in 1881 stond er meteen een uitwedstrijd tegen de Auld Enemy op het programma. De Kennington Oval in Londen was de plaats van handeling en de Schotten lieten daar nogmaals zien dat zij het sterkste voetballand ter wereld waren. Maar liefst 1-6 werd het en de Schotten lieten de Engelsen verbijsterd achter. Watson deed het erg goed als rechtsback in die wedstrijd. In 1880-1881 schreef Scottish Football Association Annual het volgende over Watson: "Watson, Andrew: One of the very best backs we have; since joining Queen's Park has made rapid strides to the front as a player; has great speed and tackles splendidly; powerful and sure kick; well worthy of a place in any representative team." Maar ook buiten het veld maakte Watson veel indruk en hij werd player-secretary van de club (een zeer belangrijke, eervolle baan).
In Engeland had hij erg veel indruk gemaakt en na een 5-1 overwinning van de Schotten op de Engelsen op Hampden Park kreeg hij een uitnodiging van Londen Swifts uit Engeland. Watson kon bij deze club een aardig zakcentje verdienen en ging in op het aanbod. Hiermee was meteen zijn interlandloopbaan afgelopen, want de Schotse FA nodigde geen spelers uit die in het buitenland speelden. Na twee jaar in Engeland, besloot Watson in 1884 te gaan spelen voor Corinthians. Deze prestigieuze club was het Engelse antwoord op Queen's Park. Ze waren ook zuivere amateurs en geloofden in de puurheid van de sport. Via de Liverpoolse club Bootle, kwam Watson weer terecht in Glasgow, bij zijn geliefde Queen’s Park. Daar sloot hij zijn loopbaan af, waarna hij emigreerde naar India. Daar stierf Watson in 1902 aan een onbekende ziekte. In 1926 werd zijn naam toch weer genoemd in Schotland. Watson werd namelijk gekozen als rechtsback in het Schotse Elftal allertijden (dat ging destijds over de eerste vijftig jaar van het team). Door alleen te stellen dat hij de eerste donkere voetballer in Schotland was doe je hem dan ook flink tekort, want dit bewijst dat het een geweldige voetballer was.
Site Navigation 
