Vroeger had je nog geen internet, mobiele telefoons of andere moderniteiten. Zodoende konden er wel eens een misverstand ontstaan. Zo ook in de Scottish Cup van 1885/1886. De Schotse bond schreef een aantal clubs aan om ze er op attent te maken dat de inschrijving voor de beker weer startte. Een van de clubs die zo’n brief kreeg was Orion uit Aberdeen. Het was echter niet Orion FC, maar Orion Cricket Club toevallig ook uit Aberdeen. Een klein misverstandje, maar dat moet kunnen. De cricketers vonden het wel grappig en schreven zich in onder de naam Bon Accord FC. Deze naam ter ere van de wachters van het Aberdeen Castle ten tijde van de Schotse onafhankelijkheidsoorlog. De Schotse bond zag er weinig kwaads in om ze mee te laten doen en zodoende ging de naam Bon Accord FC in de grote pot voor de eerste ronde van de Scottish Cup. De tegenstander was meteen een mooie, want Arbroath FC speelt ook in Angus en met een beetje fantasie kun je het echte derby noemen.

De cricketers reisden op twaalf september 1885 vol goede moed af naar het vissersplaatsje waar het altijd koud is en regent. Arbroath was destijds een goede ploeg in Schotland en die vroegen zich af tegen wie nu moesten uitkomen,. Van Bon Accord FC hadden ze nog nooit gehoord. De spelers van Arbroath namen de wedstrijd dan ook erg serieus en bereidde zich er goed op voor. In Schotland was destijds nog geen voetbal in een competitie en de Scottish Cup was het hoogste haalbare voor Schotse clubs. De goede voorbereiding wierp zijn vruchten af, want bij rust stond het al 15-0. Na de rust werd er nog een tandje bijgeschakeld en na negentig minuten stond het 36-0 met ondermeer dertien goals van John “Jocky” Petrie. Tot op de dag van vandaag een wereldrecord bij een wedstrijd op het hoogste niveau. Het is een paar jaar geleden wel geëvenaard door Archie Thompson (de ex-PSV’er) voor Australië dat toen tegen Samoa won met 31-0.

Een van de meest opmerkelijke momenten vond plaats toen het ging regenen. De keeper van Arbroath, Jim Milne, vroeg aan een van de toeschouwers een paraplu, want hij kreeg geen schot op doel te verwerken en was flink aan het verkleumen. Eigenlijk was de 36-0 nog te weinig, want de scheidsrechter had zo’n medelijden met de cricketers dat zeven goals van Arbroath afkeurde. Na afloop kreeg scheidrechter Stormont zelfs een beetje spijt van die actie, want hij verklaarde: “My only regret was that I chalked off seven goals, for while they may have looked doubtful from an offside point of view, so quickly did the Maroons carry the ball from midfield, and so close and rapid was their passing, that it was very doubtful whether they could be offside.” 43-0 was dan wel imponerender geweest, het wereldrecord staat nog steeds getuigde de volgende link: http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/teams/a/arbroath/1060462.stm

Aan aantal kilometer zuidelijker speelde Dundee Harp op dat moment met Tom O’Kane in de gelederen. Deze O’Kane was een ex-speler van Arbroath en woonde nog altijd in datzelfde plaatsje. Dundee Harp had ook een tegenstander uit Aberdeen die dag: de Aberdeen Rovers. Dit was wel een voetbalteam, maar bestond uit even grote prutsers als Bon Accord. De wedstrijd eindigde in 37-0, volgens de scheidsrechter. Volgens de secretaris van Dundee Harp notabene klopte dit niet, want hij had “slechts” 35 doelpunten geteld. Na driftig overleg werd besloten om 35-0 op het formulier in te vullen. De secretaris van Dundee Harp wist namelijk dat ze met die uitslag het record in handen hadden. O’Kane stuurde via de telegraaf een berichtje naar zijn oude club om te zeggen dat hij met 35-0 had gewonnen en dat zijn transfer dus een slimme zet was. Vanuit Arbroath stuurde zijn ex-ploeggenoten meteen een berichtje terug dat zij met 36-0 hadden gewonnen. Bij Dundee Harp moesten ze hier smakelijk om lachen, want dit moest wel een grap zijn…

Na nog even wat pints te hebben weggewerkt om de 35-0 te vieren besloot O’Kane om terug te gaan naar zijn huis in Arbroath. Het was al laat in de avond toen hij op het station aankwam en overal werd hij, bekend als hij was als ex-speler van Arbroath, aangesproken op de 36-0 van Bon Accord. O’Kane kon het niet geloven en spoedde zo snel als hij kon naar huis. Zodra het licht werd de volgende ochtend sprintte hij vanuit Arbroath naar Dundee (toch zo’n 28 kilometer verderop) om bij zijn nieuwe club te gaan vertellen dat Arbroath daadwerkelijk met 36-0 had gewonnen. Een bepaalde secretaris van Dundee Harp kon zich op dat moment wel door zijn kop schieten. Had hij zijn mond gehouden en niet zo eerlijk gedaan, dan had Dundee Harp het record gehad. Zoals verwacht kreeg O’Kane iedere keer weer de uitslag te horen als hij voetbalfans tegenkwam. Er is niets over bekend of hij snel uit Arbroath is verhuisd, maar ik heb zo’n vermoeden van wel.

Arbroath FC won dat jaar de Cup niet. Ze overtuigden nog wel in de volgende twee ronde’s door Forfar Athletic (tegenwoordig ook profclub) met 9-1 te verslaan en de ronde daarop Dundee East End met 7-1 en de mededeling dat ze de groeten moesten doen aan Dundee Harp. In de vierde ronde was Hibernian echter met 5-3 te sterk, maar Arbroath had zeker voor kleur gezorgd dat jaar in de beker. Bizar genoeg heeft Arbroath vier seizoenen gekend waarin ze in totaal onder de 36 goal uitkwamen, voor het laatste in 02/03. Dat de 36-0 het belangrijkste wapenfeit van de club is blijkt wel uit de naam van de supportersvereniging “The 36-0 Club”. Overigens is Bon Accord ook niet vergeten, want er is een Juniorclub (zeg hoofdklasser) uit het plaatsje Shotts die zich, ter ere van de onfortuinelijke cricketers “Shots Bon Accord FC” heeft genoemd. Buiten de uitslag van Dundee Harp vind ik het meest bizarre aan dit verhaal dat Arbroath twee jaar na de 36-0 in de eerste ronde van de beker lootte tegen Orion FC. Ditmaal was het niet de cricketclub, die nooit meer meedeed, maar de voetbalclub. Het werd overigens maar liefst 20-0…