A Collection of Curiosities
Het begint langzamerhand traditie te worden: op de maandag van ons augustustripje een kleine, onbekendere club te bezoeken. Twee jaar geleden zaten we bij Hyde United en vorig jaar was Atherton Colleries de gelukkige om ons op bezoek te krijgen. Dit jaar leek het lange tijd een revisit te worden bij Worcester City. Niet erg, want St. George's Lane is een geweldig stadion. Tot de Unibond League zijn fixtures bekend maakte. Die hadden een aantal wedstrijden op de maandag gezet. Qua affiche sprong Bradford Park Avenue v FC United of Manchester er bovenuit, maar het huidige stadion van Bradford PA is erg lelijk, vooral door een sintelbaan. Erg jammer, want hun oude stadion – Park Avenue - was een van de mooiere in Engeland. Vandaar dat we kozen voor Ashton United v Kendal Town. Qua wedstrijd een stuk minder, maar Hurst Cross is tenminste wel een voetbalstadion ipv atletiekstadion. Beide clubs kende ik alleen vluchtig van naam. Ik wist alleen dat Ashton naast Manchester is en dat Kendal ergens in het Lake District ligt, maar dat was het dan ook wel.
Als ik punaises moet prikken waar ik allemaal al geweest ben zie je Manchester niet meer liggen. Alle profclubs in de stad en omgeving heb ik al gezien, terwijl ik ook enkele non-leagueclubs al heb bezocht. Ook in de borough Tameside – waar Ashton-under-Lyne is ligt en zelfs de hoofdplaats is – heb ik al eens een wedstrijd bezocht. Hyde United v Vauxhall Motors was twee jaar geleden onze maandagavondwedstrijd in augustus, zoals eerder gememoreerd. Ook voormalige profclubs Stalybridge Celtic en Droylsden had ik al eens bezocht in Tameside, maar dan zonder wedstrijd. Eigenlijk bizar dat dit de enige borough in Greater Manchester is zonder profclub, terwijl er best potentie is gezien het aantal mensen dat er woont. Helaas heeft het niet zo mogen zijn en is ook Ashton United een non-leagueclub in de marge. Ze spelen in de Unibond Premier League, één divisie onder de Conference North en dus de zevende divisie. Best een leuke competitie met ex-profclubs als Boston United en Bradford Park Avenue (hoewel die laatste eigenlijk een doorstart is van de voormalige profclub). Ook non-leaguegrootmachten als Durham City, Marine, King's Lynn en FC United of Manchester (Ashton United v FCUM trok vorig jaar maar liefst 1561 mensen) spelen in deze divisie. Vorig jaar werd Ashton United negende. Dit jaar is het doel om de play-offs te halen. Kendal Town haalde die afgelopen jaar wel, dus op papier was dit wel een topduel in deze divisie. We hadden er zin an.
Eerste advies is om nóóit het advies van de TomTom op te volgen in Ashton-under-Lyne. We kwamen op de meest vreemde plekke terecht, waarbij hangplekken met chavs de favoriet waren om ons langs te sturen. Ach ja, zo zie je tenminste nog wat van het stadje. Het was inderdaad een vrij behoorlijk plaatsje en zou gezien het inwonersaantal makkelijk een Conferenceclub kunnen huisvesten. Probleem is echter dat er vlakbij twee topclubs zijn en dat was te zien ook. Je zag ontzettend veel mensen in shirts van Manchester City danwel Manchester United lopen. Sowieso zitten er met Oldham Athletic (op 4 miles) en Stockport County (op 6 miles) nog twee profclubs in de buurt. Merchandise van Ashton United zag ik daarom nergens. Jammer eigenlijk, maar wel begrijpelijk. Toch had het anders kunnen lopen, want in 1939 wilde Ashton United de stap naar het profvoetbal maken en trok daarom onder andere Evertonlegende Dixie Dean aan. Hij speelde zelfs nog voor de club, maar ene Adolf H. zorgde er daarna voor dat de Engelse competitie alleen nog maar een vriendschappelijk karakter kreeg en het plan van Ashton United was over. Misschien voor ons maar beter, want nu stond er nog een stokoud stadion. De club heeft namelijk absoluut geen geld om te verhuizen naar een nieuwbouwgedrocht.
Ondanks de TomTom kwamen we gelukkig toch aan bij Hurst Cross. Het stadion is vernoemd naar het Hurst Cross dat vlakbij het stadion op een rotonde staat. Vanuit de Chippie keken ze wat vreemd op toen ik een foto ging maken van dat kruis. Daarna was het tijd om eens een rondje om het stadion te maken. Dat bleek vrij lastig, doordat de ene achterzijde in de tuinen van mensen ligt. Weinig zin om daar doorheen te lopen, dus het rondje bleef beperkt tot twee kanten en eigenlijk is alleen de voorkant echt leuk. Een verrot turnstileblok, veel prikkeldraad, een pub en heel veel verwijzingen naar de club zorgen er in ieder geval voor dat je weet dat je bij Ashton United bent beland. We besloten niet de boozer in te gaan, maar het stadion eens van binnen te gaan bekijken. Voor ons in de rij stond een enorm zenuwachtig mannetje. Nadat hij zijn programmaboekje had ging dat meteen in een cellofaan hoesje en daarna in een map. Daarna kwam er een heel ingewikkeld fototoestel uit zijn rugzak en toen wisten we het zeker: dit was ook een vincker. Het zou niet de enige zijn. Blijkbaar waren er meer mensen een weekje op voetbalsafari gegaan deze week en Ashton United sprak blijkbaar aan. Vreemd, want op een steenworp afstand speelden ook Hyde United en Droylsden hun thuiswedstrijd en dat is nog een niveautje hoger. Ik had dus verwacht dat er meer mensen daar naartoe zouden gaan.
Het stadion was van binnen echt een klassieker. Veel terracing en andere leuke elementen. Hier zouden we ons wel gaan vermaken. Voordeel van zo'n non-leaguestadion is dat je overal kunt komen. We zochten een goed plekje uit op de overdekte terrace waar we ook konden gaan zitten. Normaal zijn programmaboekjes echt rotzooi. In elkaar gezet door een of ander bureau zonder enige feeling met de club. Meestal overgoten met een sausje van politiek correctheid, maar inhoudelijk heel mager. Hoe anders is het in de non-league. Vooral hier bij Ashton United was het boekje in elkaar gezet door een echte liefhebber. Het is lang geleden dat ik een heel boekje heb gelezen, maar dit boekje was het zeker waard. Ook een dag eerder bij Hinckley Downes was het echt een goed boekje. En dat terwijl ze hier maar 1 pond kosten on tegenstelling tot die rotzooi van de Leagueclubs, waar je al snel 3 pond kwijt bent.
Doordat het zo'n goed leesvoer was, vloog de tijd voorbij. Voordat we het door hadden kwamen de spelers al op. Opvallend was dat er een vrouwelijke grensrechter was. Een unicum voor mij. SJ was aan het nuilen over de Feyenoordachtige shirts van Ashton United en koos al snel voor Kendal Town. Ik bleef wel voor Ashton, zodat er wat spanning begon te ontstaan tussen ons. SJ was niet alleen, want Kendal Town had zo'n 30 fans meegenomen vanuit het Lake District en die lieten goed van zich horen. Wel mooi dat het typische uitfans waren die je vooral in de non-league tegenkomt. Allemaal hadden ze wel iets geks. Zo mogen we het graag zien. In totaal waren er trouwens maar 142 toeschouwers. Net iets meer dan gisteren bij Hinckley Downes, maar toch nog weinig genoeg om in mijn top 3 terecht te komen van laagste attendances in Engeland.
De wedstrijd begon matig, maar werd steeds beter. Vooral in Kendal Town zat wel wat voetbal. Die speelden al langer samen, dat zag je zo. Ashton Town speelde vooral de lange bal op tropische verrassing Marlin Piana. De Congolees speelde in 2004 nog op de Africa Cup. Bizar hoe zo iemand hier terecht komt, na een carrière bij onder meer Troyes, Otelul Galati (hihi) en Sint-Truiden. Hij is ook pas 27, dus echt uitbollen is het ook niet. Een paar weken hiervoor scoorde hij nog een mooie goal tegen Northwich Victoria. Gezien de kleine recette die Ashton United iedere wedstrijd ophaalt lijkt het me niet dat hij een topsalaris verdient en om nu te zeggen dat Ashton-under-Lyne zo'n mooie plaats is om te wonen... Geen idee dus waarom hij hier speelt. Een van de grote raadsels in het leven.
Ondanks de Congolese wondervoetballer was het Kendal Town dat op 0-1 kwam. Na 7 minuten was het raak, door Hallam, een speler die later nog een keer zou scoren, maar daar minder blij mee zou zijn. Ashton bleef, ondanks de achterstand, puur speculeren op een briljante ingeving van Piani. Die kwam er niet, maar het was wel een andere speler die Ashton in de 22e minuut op gelijke hoogte bracht. Ik kon SJ weer gaan dissen. Al deze spanning en sensatie zorgde natuurlijk voor een hevige dorst. Ik ging daarom maar eens twee blikjes halen en hopen dat ze lekkere pie's hadden. Die hadden ze niet, maar wel een KitKat. Dat Ashton United geen geld heeft begreep ik meteen. Ik was slechts 2 pond kwijt voor twee blikjes drinken en de KitKat. Daarvoor heb je bij Arsenal slecht de helft van die kurkdroge hotdogs die ze daar verkopen. Weer een pluspunt voor The Robins erbij. De blikjes waren overigens wel dubieus, want er stond op dat ze niet als aparte eenheid verkocht mochten worden. Supermarkthandel dus, maar dat is ze vergeven. Het was overigens vreemd om die vincker van het begin te zien. Die was totaal niet op de wedstrijd aan het letten, maar de krant aan het lezen. Ach ja, hij had zijn foto's en zijn programmaboekje. Zijn vinck was in ieder geval gezet.
Met 1-1 gingen we rusten en ons verplaatsen naar de andere kant. In de clubshop kocht ik wat programmaboekjes van verschillende clubs uit Wales om me alvast voor te bereiden op de wedstrijd van vrijdag. Het voordeel van het verplaatsen naar de andere kant, was dat we nu dichter bij het rariteitenkabinet stonden. Dit bestond uit vier stewards, de een nog gekker dan de andere. Als eerste was er veertiger met een smoezelige pet en een microfoon voor zijn mond, dit om de andere twee stewards van Ashton instructies te geven. Hij stonk enorm en vond zichzelf erg belangrijk. Prachtig. Daarnaast had je nog een meisje van een jaar of veertien. Die had dus zo'n oortje in en hield de thermoskan met koffie bij voor de hoofdsteward. De derde steward van The Robins was een jongetje van acht. Zijn taak was om de hele tijd rond te lopen en goed te luisteren naar de instructies van de hoofdsteward. Hij had namelijk een hele grote ontvangstantenne op zijn hoofd. De allermooiste figuur was steward nummer vier. Deze was meegekomen met de uitploeg. Het was de dorpsgek van Kendal. Ik schat dat hij begin twintig was en hij struikelde bijna continue over zijn eigen benen. Hij was niet helemaal precies en stond soms ineens keihard te schreeuwen tegen de scheidsrechter of spelers van Ashton. Het mooiste was, wanneer er een bal het stadion uit werd getrapt (en dat gebeurde nogal vaak). Met z'n vieren stormden ze dan naar buiten om als eerste die bal te hebben. De hoofdsteward deed net zo hard mee. Qua randactiveiten was dit topvermaak eerste klasse.
Helaas was er ook nog een voetbalwedstrijd bezig. En nog vervelender was dat die best goed was, zodat we niet continue de stewards in de gaten konden houden. Ene Walmsley maakt de 1-2 uit een – zeer onterechte – penalty. Toch was het voor de dorpsgek/steward van Kendal niet genoeg en die wilde een rode kaart voor Ashton. Gelukkig is er toch nog gerechtigheid en schoot de maker van de 0-1 in de 70e minuut de bal in eigen doel. 2-2 en de wedstrijd was weer helemaal open. Ashton was tevreden met een punt en ging wat achterover leunen. De mannetjes van Kendal kwamen er niet doorheen en dus was het tijd voor iets geniaals. Walmsley vond alleen een penalty maken wat goedkoop en besloot daarom eens vanaf de middellijn uit te halen. De bal bleef maar vaart maken en net over de keeper viel hij in het mandje. Ondanks mijn sympathie voor Ashton United stond ik, als een ware gloryhunter, mee te juichen. Na het doelpunt ging de dorpsgek/steward aan iedereen in zijn buurt uitleggen hoe die bal erin ging. We zagen drie wereldgoals deze week (Bull van Boston Town en Rodwell van Everton waren de andere twee), maar dit was toch wel de mooiste. Het bleef uiteindelijk bij 2-3 en stiekem zou het ons wel heel leuk lijken om de omgekeerde versie van deze wedstrijd bij Kendal bij te wonen, want dit was een van de leukste wedstrijden die ik ooit in Engeland heb gezien.
Site Navigation 
