Doelpuntenfestival op Villa Park
De dag begon zoals de vorige was geëindigd, met een nuilende Chocovla. Hij had veel last gehad van de Indiërs in de kamer naast hem en zou zeker Wilders gaan stemmen de volgende verkiezing. Mopperend werden wij afgezet in Birmingham, terwijl 1904 en Chocovla doorreden naar Manchester. Het was bizar dat ik drie jaar eerder ook al op eerste Paasdag Aston Villa bezocht. Destijds was het de derby tegen Birmingham City en speelden beide ploegen tegen degradatie. Vandaag stond er veel minder op het spel. Aston Villa en Everton waren eigenlijk al zeker van de plekken vijf en zes, alleen wie nu precies op welke plek zou eindigen stond nog op het spel. Toch keek ik er wel naar uit, want Villa Park is een van mijn favoriete stadions in de Premier League en ik was wel benieuwd welke veranderingen voorzitter Randy Lerner aan het stadion had laten doen.
Bij het stadion aangekomen bleek dat het Holte Hotel niet meer een dichtgespijkerd ruïne was, maar dat het helemaal was opgeknapt. Er bleken ook grote aankondigingborden te zijn neergezet en alles was geverfd. Kijk, dit is een buitenlandse voorzitter die het begrijpt en ook aan de historie van de club denkt. Van buiten zou ik niet snel een stadion weten waar zoveel aan de omgeving is besteed dan hier. Het hoogtepunt blijft de buitenkant van de Holte End, die helemaal is gebouwd in de sfeer van de Trinity Road Stand. Echt heel mooi gedaan. Terwijl we flink aan het fotograferen waren, begonnen we toch wel wat honger te krijgen. Een ranzige burger van bood uitkomst. Ik had er nog nooit gegeten, maar ik had nu toch wel erge honger. Mijn kipburger bleek mee te vallen en door de uitjes en mayonaise zelfs goed te eten. De Nederlander bunkerde er zelfs twee op. Qua eten in Engeland hadden we nu het laatste taboe geslecht.
De vorige keer zat ik op de Doug Ellis Stand, dus ditmaal wilde ik ergens anders zitten. De North Stand leek me wel mooi. Deze tribune ziet er van buiten uit als een Oostblokflat en past eigenlijk totaal niet in het geheel verantwoorde geheel. Toch vind ik het wel wat hebben en stiekem is het jammer dat er plannen zijn om deze tribune plat te gooien. Het voordeel van deze tribune was dat we vlak bij de uitfans zouden zitten en dat is meestal een erg goede plek voor de sfeer. We hadden ook een mooi uitzicht op de Holte End, waar de fanatieke aanhang van Villa zat en de kaartjes waren voor Premier League-begrippen erg goedkoop (15 pond). Alles bij elkaar dus een goede plek. Jammer was alleen dat we net aan de zijde van de North Stand zaten waar de uitfans niet waren, maar je kunt niet eenmaal alles hebben.
Aston Villa v Everton klinkt om de een of andere reden nostalgisch. Beide clubs behoorden tot twaalf oprichters van de Engelse League en speelden hun eerste wedstrijd onderlinge wedstrijd op 22 september 1888. Villa won met 2-1. De club uit Birmingham zou uiteindelijk tweede worden, terwijl Everton met de achtste plek genoegen moest weten. Mooi dat meer dan 120 jaar later beide clubs nog steeds op het hoogste niveau spelen. Eerlijk gezegd heb ik weinig met een van deze twee clubs, maar juist door de historie rondom deze wedstrijd was het toch wel leuk om bij te wonen. We gingen er een goed voor zitten, terwijl het stadion langzaam volliep. Er bleken veel mannetjesputters om ons heen te zitten en naast mij zat een rare Pakistaan. Jammer dat Aziatenvriend Chocovla er niet bij was, want die had dat wel gewaardeerd.
Vooraf werd er al lekker tegen elkaar opgezongen. De twee keer dat ik Everton had gezien was het publiek van de Toffees vrij suf geweest, maar met de halve finale van de FA Cup in het vooruitzicht hadden ze wel zin om zich te laten horen. In het vak zagen we ook veel Fellaini-pruiken. Die is daar toch wel aan het uitgroeien tot een cultheld. Zijn kapsel heeft zelfs invloed op ploeggenoten, want ook de Braziliaan Jo had zo’n gek kapsel. De Holte End had voor ons een tifo-actie in petto met een grote vlag die door het vak heen ging. Ook het bekende lied “Villa, Villa, Villa” schalde van onze tribune. Het leek wel of iedereen er zin in had vandaag. Waarschijnlijk was iedereen goed geluimd doordat er veel paaseieren waren gevonden die ochtends.
De laatste wedstrijden van de Premier League die ik had bezocht waren over het algemeen vrij saai, maar deze wedstrijd was vanaf het begin af aan erg leuk om te volgen. Het golfde lekker op en neer en na negentien minuten scoorde cultheld Fellaini de 0-1. Vier minuten later was het zelfs 0-2 en de Pakistaan naast me werd helemaal gek. Hij kon niet geloven dat zijn club nu met 0-2 achterstond en zijn stem sloeg er van over. De ruwe bolsters achter ons waren ook flink aan het mopperen. Termen als “tossers”, “wankers” en “cunts” waren de woorden die het meest werden gebruikt door deze figuren. Tien minuten later was het weer allemaal geweldig, want John Carew maakte de 1-2. Er kwamen zelfs kansen op de 2-2, maar die viel niet. Met 1-2 gingen we rusten en we hoopten op een tweede helft die even goed zou zijn.
Vlak voordat de spelers weer opkwamen, maakte de Nederlander nog even een foto van de ruststand. Dit tot ongenoegen van een van de kale primaten achter ons. Die vroeg waarom de NL dat deed. Het antwoord beviel hem niet en de NL vroeg of hij er een probleem mee had dat hij die foto maakte. De primaat zei “ja”, maar ondernam geen verdere actie. Om ons heen dachten ze waarschijnlijk dat we Evertonfans waren. Ondertussen was d’n Hoevenen ook bij ons komen zitten. Hij was wat aan het nuilen over de Evertonfans die hem op vocaal gebied erg waren tegengevallen. Hij had daar wel een punt, want waar we ze voor de wedstrijd goed konden horen, was dat tijdens de wedstrijd (behoudens de goals) niet het geval.
In de tweede helft bleef het tempo hoog liggen. Pienaar maakte een schitterend doelpunt en het leek gespeeld. Hoevenen besloot om het feestje van de Evertonspelers te filmen en toen ging de Pakistaan zeuren dat het niet mocht. Hij ging helemaal uit zijn plaat en gilde “no filming, no filming”. Hoevenen deed net of hij hem niet hoorde. Hadden we een keer geen last van zeikende stewards over het filmen, waren de fans op de tribune aan het zeuren. Gelukkig voor Hoevenen zag de woesteling achter ons het niet. Die was, echte fans als hij is, weggelopen na de 1-3. We zagen hem niet meer terug deze wedstrijd. Een klassiek geval van opgeruimd staat netjes.
Nog mooier was dat hij door zijn vertrek de 2-3 en 3-3 miste. Net goed voor deze gloryhunter. De Pakistaan ging helemaal uit zijn dak en zeurde ook niet meer. Helaas viel er geen zevende doelpunt meer. Dat had het helemaal afgemaakt, want bij een gelijkspel mis je toch vreugde en teleurstelling na afloop van een wedstrijd. Maar dat was echt het enige minpuntje, want na zo’n wedstrijd mag je eigenlijk niet nuilen. Na nog wat foto’s te hebben geschoten in het bijna lege stadion – samen met nog zo’n honderd vinckers die met Pasen naar Engeland waren gegaan – was het tijd om naar de stad te gaan. Even overwogen we nog om een stadion te gaan bekijken, maar uiteindelijk kozen we voor de luie variant en dat was in de stad hangen.
Birmingham bleek toch een iets leuker centrum te hebben dan wij hadden verwacht. Het was niet alleen maar grijs en kantoren. Helaas lukte het niet om een pub te vinden waar Man City v Fulham werd uitgezonden. Vandaar dat we het maar deden met VFB Stuttgart v HSV en een paar potjes poolen. Met een bezoek aan de Italiaan werd ons dagje Birmingham afgesloten. 1904 en Chocovla waren ondertussen ook in Birmingham gearriveerd en er kon koers gezet worden richting Northampton, waar ons hotel lag. Chocovla was nog steeds niet echt vrolijk. Niet alleen door de Indiërs van de dag eerder, maar ook doordat City met 1-3 had verloren van Fulham. Pas nadat de Antwerpse klassieker “Oh, mijne Blauwe Geschelpte” werd gedraaid was hij weer in zijn hum.
Het hotel bleek hemelsbreed honderd meter van het stadion van Northampton te liggen. Vinckie zou jaloers zijn geweest. Het lelijke Sixfields zouden we de volgende dag gaan vincken, want nu was het tijd om Northampton onveilig te gaan maken. Ditmaal gingen we met z’n allen. Net zoals Walsall een dag eerder, had ik stapkoning Ad-Café nog nooit over Northampton gehoord. Het was dus een sprong in het diepe voor ons, maar we vonden iets dat wel aardig leek. De Nederlander en ik moesten van de Gorilla bij de ingang onze truien uitdoen. Daar zaten capuchons op en hij verwachtte dat wij iemand overhoop gingen steken en dan snel die capuchons op gingen doen om zo niet te kunnen worden gefilmd. Ver gezocht, maar de gorilla had gelijk. Dit was ons plan.
De stapavond bleek weer erg leuk. Het geijkte recept van vrouwen in korte rokjes, die totaal geen schaamte hadden. De Nederlander en ik kregen van twee leuk uitziende vrouwen zelfs een showtje. Ze probeerden ons op te winden door met elkaar te spelen en elkaar te kussen. Hun missie slaagde. De hele avond hoorde we kutmuziek, maar op een gegeven moment gingen ze jaren ’90 muziek draaien. We gingen zo los dat we zelfs gingen dansen. D’n Hoevenen waagde zich zelfs in het centrum van het dansgebeuren, tussen alleen maar vrouwen. Het was echt genieten daar in Northampton. Al vaak gezegd, maar stappen in Engeland is zoveel leuker/aparter dan in Nederland. Lam gingen we naar bed ergens in de kleine uurtjes. Even rust pakken was wel slim, aangezien de volgende dag de laatste twee wedstrijden op het programma stonden.
Site Navigation 
