Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Aveley

Het verslag

   

The Deksel on the Nose

Vooraf hadden we het gevoel dat we de laatste dag wel snel naar huis zouden willen gaan. Vandaar dat we zo dicht mogelijk in de buurt van de boot wilden zitten. Folkestone Invicta was natuurlijk erg makkelijk geweest, maar een afsluiter moet ook iets speciaals zijn. Vandaar dat we kozen voor Aveley. Vanuit daar is het slechts een uurtje rijden naar de boot en, nog veel belangrijker, met Mill Field heeft de club een geweldig stadion. Er zijn geen plannen om het te slopen, maar je weet maar nooit in Engeland. Vandaar dat je er maar beter geweest kunt zijn. Het zou voor mij ook meteen mijn Isthmian League debuut worden. Bizar eigenlijk, want tot nu toe heb ik al wel een flink aantal wedstrijden gezien in de Northern Premier League en Southern League (de andere twee lokale competities die de 7de en 8ste divisie van Engeland vormen). En dat terwijl de clubs uit de Isthmian League juist het dichtste bij de tunnel liggen. Maar goed, een beter debuut dan Aveley kun je jezelf niet wensen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot drie jaar geleden nog nooit van Aveley had gehoord. Niet zo gek eigenlijk, want ondanks het geweldige stadion, hebben ze maar bar weinig gepresteerd in hun verleden. In 1927 werden The Millers opgericht en pas in 1970 werd voor het eerst de eerste ronde van de FA Cup gehaald. In 1973 werden ze eindelijk toegelaten tot de Isthmian League, waar ze afwisselend in de eerste en tweede divisie speelden. In de jaren 90 zakten ze zelfs af tot de derde divisie. Nee, echt succesvol waren The Millers niet. Maar veranderingen waren op komst en na een aantal promoties, werd de club in 2009 ineens kampioen van de Isthmian League North. Dit betekende dat ze voor het eerst in hun bestaan naar de Isthmian Premier mochten (7de divisie), net onder de Conference South. Groot feest in Aveley. Dat werd nog groter toen ze in 2010 ineens derde werden. Promotie zat er niet in en afgelopen seizoen volgde er degradatie. Doordat Rushden & Diamons failliet ging, mocht Aveley uiteindelijk toch blijven.

De blikvanger en tegelijkertijd dé reden om naar Aveley te gaan is die geweldige Main Stand. Het lijkt een vooroorlogs exemplaar, maar komt 'slechts' uit 1957. De gehele hoofdtribune is gemaakt van hout en heeft nog van die heerlijke houten tip-up seats, die helaas een rariteit aan het worden zijn. Het levert je een houten kont op, maar dan heb je ook wat. In totaal kunnen er 400 man op die tribune, maar die zitten er zelden. Vorig jaar trok de club gemiddeld slechts 212 man en dat is niet veel. Nadeel is dat Aveley erg klein is en erg ontzettend veel voetbalclubs in de buurt zitten. Daarnaast kiezen de meeste kinderen eerder voor een club uit de PL dan dat ze naar Aveley gaan en dat misschien ook wel begrijpelijk. Ik vrees alleen dat de club daardoor op termijn nog minder mensen gaat trekken. Wat dat betreft mogen de fans die ze nu hebben erg blij zijn met hun derde jaar in de Isthmian Premier, want ik kan me niet voorstellen dat ze ooit hoger gaan spelen. En dat hoeft natuurlijk ook niet, want dit is een perfecte divisie voor Aveley met volop derby's.

Tegenstander deze middag zou Concord Rangers zijn. Dat is een van de twee clubs uit Canvey Island. Die Canvey Island derby zou ik wel eens willen vincken, maar die spelen ze altijd op speciale dagen met kerst en Pasen. Lastig dus. Over die derby heb ik vorig jaar nog wat geschreven. Over afgelopen seizoen gesproken, dat was het jaar waarin Concord Rangers debuteerde in de Isthmian Premier. Ze deden het meteen geweldig, met een achtste plek. Slechts twee punten kwamen ze tekort voor de play-offs, maar de 1-0 en 0-4 overwinningen op Canvey Island, zullen The Beach Boys goed hebben gedaan. Dit seizoen gaat het allemaal wat stroever. Voorafgaand aan de pot tegen Aveley stonden ze twintigste (Aveley overigs negentiende) en dat betekent degradatie aan het eind van het seizoen. De nummer negentien tot en met tweeëntwintig vliegen er namelijk uit. Ook op dit moment staat Concord Rangers nog op een degradatieplek, terwijl Aveley nét boven de streep staat.

Al vroeg in het seizoen een degradatiekraker. Slecht voetbal was dus gegarandeerd, toen we door de turnstiles van Aveley liepen. Het was echt bizar leeg. Uiteindelijk waren slechts 113 man op deze pot afgekomen. 113. Dat is minder dan bij Windsor (dat twee divisies lager speelde) en Malvern (drie divisies lager). Het meeste volk dat er rondliep, waren ook nog eens familie en vrienden van de spelers. Nee, het was niet veel. Veel vervelende mannetjes ook. Aveley ligt ook in een naar gebied, waar het stikt van de Cockneys en Mockneys (wannabe Cockneys) en laat dat nu net het vervelendste volk van Engeland zijn. Vol van zichzelf en flink profileren, dat zijn de kenmerken van de gemiddelde Cockney. Ook landschaptechnisch is dat gebied ten oosten van Londen een verschrikking: heel vlak en het staat er vol met elektriciteitsmasten. Als ik daar zou wonen, zou ik ook een heel naar mannetje worden.

De troon werd gespannen door de manager van Aveley: Carl Griffiths. Dat was het grootste ego van Engeland. Die liep zich enorm aan te stellen en was continue bezig tegen de scheidsrechter. Een foute tattoo op zijn kuit maakte het af. Wij waren op slag voor Concord Rangers. Helaas wint het kwaad meestal en daar leek het hier ook op. Aveley was veel en veel beter en het was een wonder dat het slechts 2-0 voor The Millers stond bij rust. Waar we in Windsor een rukwedstrijd zagen, was deze echt leuk. Het allerleukste bleek de oude Main Stand te zijn. Dat is zeker een van de mooiste exemplaren die ik ooit heb gezien. Eigenlijk klopte alles wel aan die tribune. De rest van het stadion stelde werkelijk niets voor, maar voor die tribune alleen al zou ik zeker een keertje naar Aveley gaan. Mooi opgetrokken uit hout en geschilderd in de clubkleuren. Pure porno.

In de rust besloot ik de clubshop te bezoeken. SJ was er net binnen geweest en die zei dat het echt een aanrader was. Hij lag een beetje afgelegen, want je moest een vaag steegje in en daar stond een papieren bord met daarop het woord clubshop en een pijl naar links. Ik liep monter naar binnen, maar wilde binnen een seconde weer gillend naar buiten lopen. Het was een zeecontainer met honderden tl-buizen. Helemaal aan het eind van de container zaten twee rare figuren: een heel dikke vrouw met slordig grijs haar en een heel dunne man met een zwart matje. Beide hadden verweerde koppen van het roken. De man begon ineens te praten en toen was het echt tijd om te gaan. Een rariteitenkabinet is leuk, maar dit ging toch echt een stapje te ver. De rest van de rust had ik een enorme grijns op mijn gezicht van dat rare gezelschap. Stiekem was het toch wel een mooie ontmoeting.

In de tweede helft was het opnieuw Aveley dat veel te sterk was. Het was dat de bal tweemaal op de lat ging, anders was het al rap over en sluiten geweest. Nu bleef het spannend en in de 62ste minuut kreeg Concord Rangers ineens een pingel. Het ego langs de zijlijn ging helemaal flippen en schold de grensrechter, die niets met de hele situatie te maken had, helemaal verrot. Ik snap niet dat die Griffiths niet naar de tribune werd gestuurd. Gelukkig scoorde Concord wel en ineens werd het spannend. Helemaal toen zes minuten voor tijd de 2-2 werd gemaakt. Het ego was nu helemaal gekrengd. Griffiths schopte een hesje weg en ging in het veld staan om een verklaring te eisen van zijn spelers en de scheidsrechter.

Zoals ik in het begin al zei, wint het kwaad meestal. Dat leek nu ook te gebeuren, want de blessuretijd was pas net aangebroken, toen Aveley de 3-2 maakte. Ego Griffiths liep juichend het veld in, alsof hij kampioen was geworden. De bank van Concord Rangers kreeg ook nog de volle laag van hem, waarna hij met zijn armen gestrekt in de lucht van hen wegliep. Gelukkig bestaat er ook nog gerechtigheid. We waren al vier minuten in de blessuretijd, toen Concord Rangers ineens de bal naar voren hoofte. Even gerommel in het zestienmetergebied en de 3-3 lag tegen de touwen. Nu was het de beurt aan de bank van Concord Rangers om Griffiths uit te dagen. Mooi dat de nare mannetjes het deksel op de neus kregen. Vooral die enge manager gunde ik geen overwinning.

Tevreden over de afsluitende wedstrijd, liepen we naar de auto. Bij de boot aangekomen, bleek dat we er eentje vroeger konden nemen. Het bleef maar meezitten. Met een goed gemoed konden we gaan evalueren. Ondanks dat tien dagen onze langste trip tot nu toe was geweest, leek het niet zo lang. Waar we eerdere jaren op het laatst toch wel het gevoel hadden naar huis te willen, was dat nu niet aanwezig. Het rondreizen in plaats van op één plek te blijven, was erg goed bevallen. Of we het nog een keer gaan doen, weet ik niet. Maar op deze manier zou ik het graag nog een keertje overdoen. We hadden ook mazzel met het programma; een combinatie van leuke potten voetbal, toffe stadions en voetbal op allerlei niveaus was echt ideaal. Als we het nog een keer doen, dan zeker weer op deze manier.



Het rapport

Het stadion:

Evenals Windsor, hadden we Aveley speciaal uitgekozen vanwege het stadion. Mill Field was inderdaad de trip waard, want vooral de hoofdtribune is een juweeltje. Waar er voor de rest wat kleine, weinig speciala terracing is, is die Main Stand er eentje waarvan de vincker een stijve plasser krijgt. Eigenlijk klopt er alles aan, tot aan de houten stoeltjes aan toe.

De wedstrijd:

Na de slechte pot in Windsor, vreesde ik dat deze wedstrijd ook niet veel soeps zou zijn. Gelukkig bleek ik een slechte waarzegger te zijn, want het was echt genieten. Aveley had het makkelijk kunnen afmaken in de eerste helft, maar verzuimde dat. Daardoor kon Concord Rangers terugkomen tot 2-2 en uiteindelijk werd diep in de blessuretijd nog de 3-3 gescoord.

De omgeving:

Aveley is een stadje waar 93% van de inwoners chav is. Overal hingen randfiguren rond. Het stadje zelf is ook geen pareltje, dus dat past wel bij elkaar. Rondom het stadion heb je wat huizen en op de achtergrond zie je het befaamde bos van elektriciteitsmasten staan, dat je ook tegenkomt als je naar Dagenham gaat. Aveley is dan ook geen stadje waar ik zou willen wonen.

De sfeer:

Meestal is de sfeer altijd heel gemoedelijk bij non-league wedstrijden. In dit geval was het anders, want bij Aveley komen nogal veel vervelende Cockneys. Continue werd de grensrechter en de tegenstanders uitgescholden. De ergste van allemaal was de manager van Aveley. Het geeft de club een wat nare uitstraling. Leuk was alleen de omroepster, een oma met veel humor. 

Overall:

We hadden qua afsluiting geen betere wedstrijd kunnen kiezen. De wedstrijd was geweldig, evenals het stadion en we zaten lekker dicht bij de tunnel. Aveley is geen club die veel sympathie oproept, maar alleen al voor die geweldige Main Stand een bezoekje waard.



De statistieken

Aveley v Concord Rangers 3-3 (29/08/2011)

6. Lee Perry 1-0

27. Sherwin Stanley 2-0

62. Michael Noone 2-1 (pen.)

84. Nick Cowley 2-2

90. Sherwin Stanley 3-2 (pen.)

90. Dan Sabola 3-3

Ground: Mill Field, Aveley

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Isthmian League Premier Division

Position Aveley: 19

Position Concord Rangers: 20

Gate: 113

Match Number in England: 152

Goals: 413

Line up Aveley:

McCartney, Wilson, Gonzalez, Russell, Ngakam, Bonnett-Johnson, Stanley, Hyde, Remy, May, Perry

Line up Concord Rangers:

?

Yellow Cards:



De foto's

Een subtiele pijl maakt duidelijk waar we naartoe moesten rijden

Dit vage paadje dus

De social club

We zaten goed

Alleen al voor die achterkant gingen we naar Aveley

Turnstiles

Fapperdefap, wat een geile tribune

Achter het ene doel een heel povere terrace

Net zoals tegenover de hoofdtribune, maar hier stond in het midden nog iets

Achter het andere doel de ultra's van Concord Rangers...

... op een tribune die gemaakt was van een voormalige dak

Ernaast lag nog een turnstiles P-P te wezen

Vlag + logo = altijd goed

Nogmaals de prachtige Main Stand

Ervoor lag ook nog een behoorlijke terrace

Speciaal voor UltraHenk een wit geschilderd hekje

Reclamebord voor een beker die allang niet meer bestaat

En of deze nog betalen, waag ik ook te betwijfelen

Trappetje om de Main Stand op te komen

Nogmaal fapperdefap, want houten stoeltjes

...

De persmuskieten worden weer eens verwend

De clubshop met de grootste rariteiten van de hele UK

Om te bunkeren

Saai landschap rondom het stadion en wat zie ik daar?

Inderdaad, afschuwelijke lichtmasten

Bah, wat lelijk

Pinantie

Ook aan de andere kant

Nog één keertje, omdat hij zo mooi is

De foute manager met een tattoo op z'n kuit

En de held van de dag, de vrouwelijke speaker


 

 

© 2005 All Rights Reserved.