Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Ayr

Het verslag

 

 

 

Kleiende meeuwen op Somerset Park

 

Ayr, het klinkt als iets uit de toekomst. Een soort vliegend schip met allemaal mutanten aan boord. Aan zoiets denk ik bij Ayr en zeker niet aan een Schots plaatsje, maar dat is het dus wel. Enige verband tussen Ayr en de ruimte is dat het vliegveld van Prestwick er dichtbij ligt, maar dat is het dan ook. Ik ben zelfs geen astronaut tegen gekomen uit Ayr. Wat heb je dan wel in Ayr? Eigenlijk vrij weinig. Je hebt er de rivier Ayr, waar het plaatsje naar vernoemd is, en veel golfbanen. De stad heeft wel enkele bekende zonen voortgebracht, waarvan Robert Burns de bekendste is. Een minder sympathiek persoon die geboren is in Ayr is David Murray, de eigenaar van Rangers. Ayr heeft dus een link met voetbal en niet alleen door Murray, want er speelt ook een profclub binnen de gemeentegrenzen: Ayr United. Langer geleden waren er twee profclubs in Ayr met de namen Ayr FC en een met de geweldige naam Ayr Parkhouse. Met beide ging het niet echt geweldig en daardoor werd er besloten tot een fusie en uit dat huwelijk kwam het kindje Ayr United.

 

Ayr United dus, een redelijk bekende naam in het Schotse voetbal, maar waarom eigenlijk? Puur omdat de naam Ayr opvalt of is er nog een andere reden? Om een beetje zicht te krijgen op deze club moet ik even in de teletijdmachine van Professor Barabas stappen om terug te gaan naar 1910, het jaar waarin Ayr United ontstond. Als je als club serieus genomen wilt worden moet je een bijnaam hebben en het liefst een beetje een originele bijnaam. The Blues of The Reds hebben we al genoeg en zouden nergens op slaan aangezien Ayr in het zwart-wit speelt. Gekozen werd voor de bijnaam "The Honest Men", een van de meest opvallende namen in het Schotse voetbal en bijna even mysterieus als The Lichties (van Arbroath). Deze bijnaam noopte tot verder onderzoek en bleek afkomstig te zijn uit een gedicht van Robert Burns. In een van zijn gedichten kwam de volgende passage voor: 'Auld Ayr, wham ne'er a toon surpasses, for honest men and bonnie lasses' en aangezien Honest Men wat beter klinkt dan Bonnie Lasses werd er voor de oprechte mannetjes gekozen.

 

Na de verklaring van de bijnaam was het tijd om op zoek te gaan naar de sportieve historie van de club. Die bleek toch wel wat indrukwekkender dan ik had gedacht. Ayr is namelijk maar een klein stadje, maar ondanks dat heeft de club toch regelmatig op het hoogste niveau geacteerd (vooral voor WO I). De laatste keer was echter in 1978, mijn geboortejaar, dus dat is al echt heel lang geleden. Er is echter in de loop der jaren volop gefeest, daar aan de Schotse westkust. In totaal werden er maar liefst acht titels gewonnen, allemaal op een lager niveau. De laatste keer was in 1997, toen de Second Division werd gewonnen, wat leidde tot een ritje op de platte kar door Ayr. Ook slaagde de club erin om in die periode in één jaar maar liefst vier keer op rij te winnen van Kilmarnock, de aartsrivaal. Kilmarnockians zijn kinderlokkers en inteeltfiguren, zeggen ze in Ayr en dat zijn dan nog de meest beleefde beledigingen. Het deed ze dus erg goed om deze club, die een veel succesvoller verleden heeft dan Ayr, zo vaak te vernederen in één jaar.

 

Ook na het nieuwe Millennium heeft de club van zich laten horen. In 2001 werd de club tweede in de First Division en het scheelde dus maar een plaatsje of Celtic en de Rangers hadden mogen afzakken naar Ayr om in het krakkemikkige Somerset Park te spelen. Een jaar later leefden de Ayr-fans op een roze wolk. De club werd derde in de competitie, maar deed van zich spreken als cupfighter. De halve finale van de FA Cup werd gehaald, waarin Celtic te sterk bleek. In de League Cup ging het zelfs nog beter, want daar werd de finale gehaald. Tegenstander was ditmaal het andere lid van de Old Firm. Helaas bleken ook die te sterk, waardoor er uiteindelijk geen prijs werd gewonnen. Twee jaar later was de droom over en degradeerde de club zelfs na de Second Division, waar het tot de dag van vandaag in uitkomt. Het afgelopen seizoen werd met pijn en moeite afgesloten op een zevende plek, een club als Ayr onwaardig. De club heeft zelfs een tijdje moeten uitkijken dat ze niet in de playoffs voor degradatie zouden terecht komen. Het zou dan voor het eerst in de geschiedenis zijn dat de club in de Third Division zou spelen.

 

Het allermooiste aan Ayr United is het stadion. Een stadion waar ik meteen verliefd op werd toen ik het voor het eerst zag. Somerset Park is het voormalige stadion van Ayr FC en men besloot de fusieclub daarin te laten spelen. De grond waar het stadion van Ayr Parkhouse stond wordt nu bezet door een supermarktketen. Voor hetzelfde geld was ervoor gekozen om het stadion van Ayr Parkhouse te nemen en dan was Somerset Park veranderd in een supermarkt. Gelukkig waren het destijds wijze bestuurders en kozen ze voor de ground van Ayr FC. De eerste wedstrijd die er ooit gespeeld werd was tegen Aston Villa in 1888, destijds een echte topclub. Schotten waren in die tijd beroemd om hun techniek en dat bleek ook in deze wedstrijd. Met 3-0 gingen de Engelsen de bietenbrug op en het stadion kon zich geen betere start wensen. Toch was het destijds geen topstadion. De tribunes konden namelijk uit elkaar worden gehaald en dat werd ook regelmatig gedaan om het terrein te gebruiken voor een show voor runderen. Eenmaal was een van de tribunes niet goed in elkaar gezet en donderde het hele zooitje in elkaar. Gelukkig vielen er geen doden bij, maar de noodzaak om er echte tribunes neer te zetten was wel duidelijk voor iedereen.

 

Op 13 september 1924 was het dan zover: het gepimpte Somerset Park werd geopend en sindsdien zijn er eigenlijk alleen kleine veranderingen geweest, zoals toevoegingen van daken. Het stadion stond bekend om zijn geweldige grasmat en dat zorgde er op een koude winterdag in 1958 voor, dat het unieke feit plaatsvond dat Somerset Park het enige stadion was waar in werd gevoetbald die dag. Typisch is dat de record gate van Ayr United ook op 13 september plaatsvond. Precies 45 jaar nadat het stadion was geopend, kwamen de Rangers langs voor een competitiewedstrijd. Maar liefst 25.225 mensen namen de moeite om naar Somerset Park te trekken om deze clash bij te wonen. Dit aantal zal nooit meer worden verbeterd, want tegenwoordig mogen er nog maar 12.128 mensen naar binnen. Opvallend ook aan het stadion is dat ze, ondanks dat ze jaren op het hoogste niveau acteerden, pas laat lichtmasten kregen. Dit doordat Prestwick Airport erg dichtbij ligt. Daardoor was het pas in 1970 dat de toeschouwers wat meer zagen, als het donker werd. Newcastle United werd speciaal voor deze wedstrijd uitgenodigd en ditmaal werd er verloren van de Engelse tegenstander. Er kan dus nogal wat veranderen in 82 jaar.

 

Alles bij elkaar was dit genoeg reden voor mij om Ayr United eens tijdens een wedstrijd te bezoeken. In februari had ik het stadion al eens bezocht. In de stromende regen kregen we ook een kijkje in de catacomben van Somerset Park en dat was erg leuk. In de kleedkamers hoorde je de wind huilen en in de rest van het stadion waren nog meer dubieuze geluiden te horen. Ik zou er niet van staan te kijken als er geesten in dat stadion leefden. De hoofdtribune stond ook op instorten en daarom waren er plannen om het stadion te verlaten en in te ruilen voor een lelijk nieuwbouwgedrocht. Gelukkig was daar de kredietcrisis en de projectontwikkelaar die Somerset Park had gekocht en er een supermarkt neer zou gaan zetten ging over de kop. Gevolg is dat Ayr United voorlopig nog wel in dit stadion blijft spelen.

 

Toen bleek dat ik kaartjes kon krijgen voor de Old Firm nam ik meteen de fixturelist in handen om te kijken of er zaterdag ook boeiende wedstrijden werden gespeeld. Het bleek dat Ayr United thuis speelde tegen Queen’s Park. Een mooier affiche is bijna niet denkbaar, want Queen’s Park is toch echt een monument van een club. Voordeel is ook dat Ayr United de club is die het dichtste bij het vliegveld van Prestwick ligt en laten wij daar nu net op gaan vliegen. In plaats van via Weeze gingen we nu via Charleroi naar Prestwick. Kans dat je je auto heel terugvindt is wel erg klein, maar we namen het risico. Bijna ging het nog mis, omdat TomTom ons een verkeerde route naar Charleroi voorschreef. Gelukkig was ik er eerder dit jaar nog geweest en wist ik nog hoe we moesten rijden. De eerste horde was genomen.

 

Het vliegen zelf ging vrij vlotjes. Er zaten Duitse vinckers in ons vliegtuig, maar aan hun uiterlijk te zien gingen die niet voor grote clubs, maar voor clubs in de Junior Leagues en de Highland League. We zouden ze gelukkig niet meer tegenkomen op ons tripje. Voor de rest zaten er een aantal Bhoys in ons vliegtuig die hoogstwaarschijnlijk de volgende dag ook naar de Old Firm zouden gaan. Opvallend dat ik eigenlijk alleen maar Celticfans tegenkom in het vliegtuig naar Prestwick, zelfs als de Rangers thuisspelen. Ik denk dat Celtic ook de populairdere club is op het vasteland en dat de fans van de Rangers vooral in Engeland en Noord-Ierland te vinden zijn.

 

Voordat we richting stadion vertrokken kwam Chocovla nog op het lumineuze idee om het stadje Ayr te bezoeken. Zwaar depressief vertrokken we weer. Dit plaatsje komt toch echt in mijn top drie van minst aantrekkelijke steden in de UK. Er waren zelfs bankjes te vinden waar ouderen konden zitten om te wachten op de dood. Er was wel wat vervallen glorie te zien, maar over het algemeen was het een en al triestigheid en grauwheid. Gelukkig hadden we de “Pil van Drion” niet bij, want we hadden hem zonder aarzelen ingenomen. Na dit opbeurde geheel werden we nogmaals gedist. Ditmaal door Duncan Adams. Volgens zijn boekje zou de wandeling van het station naar het stadion ongeveer tien minuten duren. Waarschijnlijk hadden ze Usain Bolt die route laten lopen, want wij deden er echt een half uur over.

 

Uitgedroogd en zwaar ondervoed kwamen we aan bij het stadion. Er bleek geen pub in de buurt te zijn, maar er zat wel een bowlsclub naast. Die bleek sowieso populair te zijn, want er zat al redelijk wat volk. Voor echt schandalig lage prijzen gingen we daar wat drinken. Ik denk zelf dat de bowlsclub verlies maakte op dat drinken, want het waren echt supermarktprijzen. Ook het bestuur van Queen’s Park vond dit wel een goede keuze, want in vol ornaat kwamen ze binnen. Met hun strakke pakken en chique aangebrachte logo zorgden ze ervoor dat de club duidelijk uitdroeg dat ze een nette club waren. Pas toen ze flink aan de booze gingen brokkelde dat imago wat af, maar toch blijf ik die club fascinerend vinden. Ik wil ook zeker een keertje een thuiswedstrijd van ze bezoeken in dat gigantische Hampden Park.

 

Dronken van de Irn-Bru liepen we naar het stadion. Helaas bleken ze geen tickets te geven, vandaar dat ik maar een 50/50 lot kocht zodat ik toch nog iets had dat op een ticket leek. De programmaboekjes waren wel erg chique. Strak gestileerd ter ere van 120 jaar Somerset Park ademde het boekje een en al nostalgie uit. Inhoudelijk was het ook nog best aardig, in tegenstelling tot veel van die glossy dingetjes. We kochten een “Scotch Pie” en zochten een crush barrier op om de wedstrijd goed te kunnen zien. Dat was buiten een meeuw gerekend die besloot op de jas van Chocovla te kleien. Wat een Hunnenstreek! Chocovla was helemaal overstuur, maar de pie maakte hem weer wat vrolijker. Het schijnt dat het geluk brengt als een meeuw op je kleit, maar het tegendeel bleek waar. We hadden 24 uur ellende, maar daarover later meer.

 

Buiten de meeuw was het allemaal erg mooi op Somerset Park. Achter beide doelen had je overdekte terracing met aflopende daken, dus sfeertechnisch erg goed. Wijzelf stonden op de grootste terrace, maar die was onoverdekt. Vreemd eigenlijk, maar de club zal wel nooit geld hebben gehad om er een dak op te laten zetten. Tegenover ons had je dan de houten Main Stand. Hij zag er zo van een afstandje best nog goed uit, maar wij wisten wel beter. Die tribune stort vandaag of morgen nog een keer in. Queen’s Park had nog best een redelijk aantal fans meegenomen. Onder hen een aantal Duitse gloryhunters. We zagen iemand helemaal volgepakt met Schalke ’04 sjaals en een vlag van Wattenscheid. De cultclub status van Queen’s Park levert ze in ieder geval wel een aantal buitenlandse fans op.

 

De wedstrijd begon en Ayr United begon furieus. Binnen drie minuten zagen we twee schoten op doel en zelfs een doelpunt. Het “0-0 spook” kon dus meteen inpakken. Ayr bleef maar aanvallen en het zag ernaar uit dat dit wel eens een heel dikken uitslag kon worden. Ondertussen had ik aanspraak gekregen van mijn buurman. Dat lijkt iets typisch voor het westen van Schotland, want daar heb je al vrij snel contact met andere mensen. Het was een man die me alles uitlegde over Ayr United, waarom Engelsen zich vaan snobistisch gedragen, de haat van hem tegen de beide Old Firmclubs, de Schotse onafhankelijkheid, rondreizen door Europa, het voordeel van terracing en het bezoeken van Saint Étienne en uitwedstrijden van het Schotse elftal. Ondertussen stond het 2-0, maar daar maakte ik weinig van mee.

 

In de tweede helft ging de man verder en hij legde uit dat het Schotse accent veel op Nederlands en Duits leek. Ook was hij van mening dat in oorlogen altijd de Schotten als eerste naar voren werden geschoven door de Engelse regering. Ik besloot om hem eens te vragen naar wat hij van Kilmarnock vond. Hij ging zowat over zijn nek. Sowieso moest hij iedere keer spugen als de naam “Kilmarnock” viel. Mensen uit Kilmarnock waren volgens hem nog lager dan Engelsen, en dat wilde wel wat zeggen. Hij hoopte dat Kilmarnock zou degraderen en Ayr zou promoveren. Ik kreeg meteen een uitnodiging om dan langs te komen, want dat zou een beladen wedstrijd worden waar geen wedstrijd in Schotland aan kon tippen (laten we het erop houden dat dit wat gechargeerd was). Ondertussen was het 2-1 geworden op het veld.

 

Het mannetje moest even naar de wc, maar toen hij terugkwam ging hij verder. We werden ook aan diverse voorbijgangers voorgesteld die hij kende, waaronder aan de man met de massa’s oor- en neushaar. Dat bleek ook een fanatieke Schot te zijn die later die week naar Macedonië en IJsland zou vliegen om het nationale elftal te steunen. Uiteindelijk bleef het 2-1 op het veld. De man wenste ons veel plezier bij de Old Firm, maar hij zei te hopen dat het een 0-0 zou worden. Naar, maar achteraf had ik daar wel voor getekend. Via allerlei pauperbuurten vol met “council houses” en “chavs” kwamen we aan bij het station. Met een kleine omweg kwamen we uiteindelijk aan in Glasgow om daar in een hotel te eindigen dat de naam pauper niet eens mag dragen. Een ontbrekende douchekop was nog het minst erge van de kamer. Ach ja, als de Huns de volgende dag met 5-0 zouden worden verslagen was alles weer vergeten.



Het rapport

Het stadion

Somerset Park is echt geweldig. Soms heb je oude stadions waar al diverse renovaties aan gepleegd zijn, maar dat is hier niet het geval. De enige renovatie die de laatste vijftig jaar heeft plaatsgevonden is het plaatsen van stoeltjes op de Main Stand, voor de rest is alles nog steeds authentiek. Buiten de Main Stand zijn er drie tribunes die alleen maar uit staanplekken bestaan. Achter beide goals zijn die terraces overkapt, uiteraard met aflopende daken van asbest (mijn favoriete daken), maar de grootste terrace over de breedte van het veld is juist onoverdekt. Al met al is het stadion echt een juweeltje en zeker een bezoekje waard als je er nog nooit bent geweest. Ik denk dat je hier erg dicht bij de voetbalbeleving van de jaren vijftig komt. 

De sfeer

De Queen's Park fans waren best fanatiek. Ik schat dat ze met een mannetje of tachtig waren gekomen en dat is best veel als je beseft dat ze voor thuiswedstrijd 600 man trekken. Er bleek een klein groepje erg fanatiek te zijn. Aan de kant van Ayr hoorde je, ondanks het goede spel, vooral gemopper en gescheld. Rond de doelpunten was het allemaal best luidruchtig, maar daarbuiten was het vooral geklaag. Vooral van het gescheld krijg ik vaak een glimlach, want het is soms hilarisch wat er geroepen wordt.

De wedstrijd

Die was erg goed. Ayr begon werkelijk fantastisch. Veel aanvallen en kansen en in het begin dachten we dat dit een walk-over zou worden. Queen's Park herstelde zich pas in de tweede helft en liet toen zien dat amateurs ook best goed kunnen voetballen. Er zaten een aantal spelers bij die best wel ergens een contractje zouden kunnen krijgen, maar de eer om voor het grote Queen's Park te spelen is toch belangrijker voor ze. Wat ik van Ayr heb gezien is dat een van dé kandidaten voor promotie. Vorig jaar heb ik wat wedstrijden in de First Division gezien en daar doet deze pleog zeker niet voor onder. Ik gun ze ook wel het stapje hogerop en dan nog het liefst samen met de Raith Rovers, dan is die First Division ook weer een stuk aantrekkelijker. Vooral als nietszeggende clubs als Livingston en Airdrie United eruit zouden vliegen.

De omgeving

Ayr is een pauperstadje, maar in de buurt van het stadion valt het allemaal wel mee. Er staan best aardige huizen en de bowlsclub zorgt ervoor dat het zelfs een beetje chique oogt. Je moet alleen niet te ver uit de buurt van het stadion komen, want dan heb je aan de ene kant de grauwe council houses en aan de andere kant spoorlijnen en veel industrie. Opvallend is ook dat er niet veel pubs in de buurt zitten. Je hebt de bowlsclub waar wij zaten en een "social club" van Ayr United zelf. Deze ontdekten we echter pas nadat we al in het stadion waren. Deze social club oogde wel erg rauw, maar gezien de mensen die voetbal kwamen kijken zal het allemaal wel erg meevallen.

Overall

Ik ben erg blij dat ik nu Ayr United heb bezocht met een wedstrijd. Het stadion is toch erg leuk en de wedstrijd was ook een verademing na het weekje Engeland waar we zowat continue werden getrakteerd op laf voetbal. Voetbal kijken op een grote, onoverdekte terrace doet erg nostalgisch aan (hoewel Chocovla die meeuwen wel kan vervloeken) en ik sluit zeker niet uit dat ik hier nog vaker ga komen. Sowieso voor de farewell match van Somerset Park (wanneer die ook moge zijn), maar als er een keer een beladen derby tegen Kilmarnock gespeeld gaat worden ga ik toch snel bij Ryanair wat vliegtickets bestellen voor een retourtje Prestwick.



De statistieken

Ayr United v Queen's Park 2-1 (30/08/2008)

2. Bryan Prunty 1-0

26. Bryan Prunty 2-0

50. Tony Quinn 2-1

Ground: Somerset Park, Ayr

Visits: 1

Season: 2008-2009

Competition: Scottish Second Division

Position Ayr United: 1

Position Queen's Park: 5

Gate: 1426

Match Number in Scotland: 7

Goals: 18

Line up Ayr United:

Grindlay, Dempsie, Walker, Campbell (64. McGowan), Easton, Borris (78. Agnew), Aitken, Keenan, Stevenson, Prunty, Williams (71. Gromley)

Line up Queen's Park:

Crawford, Ure, Douglas, Agostini (77. Boslem), Brough, Quinn, Dunn (46. Holmes), Cairney, Coakley (46. Murray), Neill, Dunlop

Yellow Cards:

Quinn, Brough (Queen's Park)



De foto's

De onderstaande foto's zijn van zowel afgelopen wedstrijd bezoek als een eerder bezoek in februari

Vanaf het station is Somerset Park al goed te zien met zijn grote floodlights

De bowlsclub naast Somerset Park met de goedkope drankjes

Somerset Park ligt...

... aan de Somerset Road. De naam is meteen verklaard

Het affiche van vandaag. Toch wel een erg leuke wedstrijd

De Main Stand vanaf de parkeerplaats gezien

Oude turnstiles voor de uitfans

 

De ingang voor de bobo's

De clubshop en het ticketoffice

Onze turnstile heeft ook betere tijden gekend

In de tochtige kleedkamer hingen de shirtjes al klaar voor de spelers

In de catacomber was een groot logo opgehangen

De oude Main Stand van Somerset Park

Echt luxe kun je de dugouts niet noemen

Snoeiharde regen teistert de onoverdekte terracing naast de Main Stand

Even nog voor de duidelijkheid de clubnaam en de naam van het stadion

Het uitvak

De stoeltjes voor de bobo's zijn extra zacht

De Main Stand. Let op de gaten in het dak

De tribune zelf is van hout. Of dat veilig is weet ik niet

Mooi uitzicht op de leegstaande fabriek aan de overkant van de Main Stand

De Main Stand op een wedstrijddag

De overdekte terracing achter de goal voor de thuisfans

Leuke fanshop, maar veel verkopen doen ze hier niet meer

De onoverdekte (pas op voor de meeuwen!) terrace waar wij zouden staan

Ik deed een keer mee en had, uiteraard, geen prijs

De warming-up van de spelers

De Championsflag van het kampioenschap uit 1997

De meeuwen zijn in ieder geval tevreden met deze floodlight

De overdekte terrace voor de thuisfans. Best een mooie tribune zo

Actiemoment uit de wedstrijd

Gespannen kopjes tijdens de wedstrijd

Een deel van de uitfans met rechts een Duitse vlag

Ayr United komt op 2-0 en Queen's Park vreest een afstraffing

De ongezellig ogende social club

Het stadion loopt leeg en de meeuwen zoeken naar afval


 

 

© 2005 All Rights Reserved.