Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Barrow

Het verslag

     

 

The Battle of the Former Leagueclubs

 

Stel dat iemand mij de vraag zou stellen welke vijf clubs ik nog perse zou willen bezoeken? Dan zou een van die clubs Barrow zijn. Die club heeft iets speciaals voor mij. Ik heb een enorm zwak voor clubs die in de goede oude tijd in de Football League speelden en dan met name voor het trio in Noordwest Engeland (Southport, Workington en Barrow). Waarom kan ik niet precies zeggen, maar die clubs hebben nog iets onschuldigs en doen me denken aan vroeger, toen het voetbal nog een stuk puurder was. Ik sprong dus een gat in de lucht toen bleek dat Barrow de tweede zaterdag zou thuis spelen. Ideaal om ze eens te bezoeken, omdat we toch in het noorden van Engeland zaten. Daarnaast was tegenstander Gateshead natuurlijk ook geweldig. Niet dat ik iets tegen de Tamworth's en Telford's van deze wereld heb, maar Gateshead is natuurlijk ook een ex-League club en dat is altijd leuk om die aan het werk te zien.

 

Barrow-in-Furness is eigenlijk een schizofreen plaatsje. Het ligt in het mooiste gebied van Engeland: Cumbria. Dat is echt een schitterend gebied met onder andere het Lake District. Het is er ook heel liefelijk. De andere grote natuurgebieden zijn een stuk ruiger en woester, terwijl het hier vooral groen en waterrijk is. Het is niet voor niets dat Beatrix Potter hier “The Tale of Peter Rabbit” schreef en dat er in de 18de en 19de eeuw allemaal romantische gedichten werden geschreven in het Lake District. Zelf was ik ooit in Windermere en dan denk je echt dat Engeland het mooiste en meeste vredelievende land ter wereld is. En dan heb je daar ineens Barrow-in-Furness, een stad van staal. Eeuwenlang stelde het geen ruk voor, maar nadat er in 1850 ijzererts werd gevonden, groeide het uit tot een belangrijke industriestad. De staalfabrieken brulden dag en nacht rook de lucht in en op kilometers afstand zag je een rode gloed om Barrow heen hangen.

 

Vanuit Lancashire en Schotland kwamen duizenden immigranten naar Barrow-in-Furness. Het stadje groeide uit haar voegen en mensen woonden in krotten. Kijk naar de film “Angela's Ashes” en je hebt een beetje een idee, ook al speelt die film zich af in Limerick, wat de omstandigheden waren in Barrow. Regen, regen en nog eens regen en dan wonen in lekkende krotten. Maar Barrow bleef maar groeien en kreeg grote dokken om schepen in te maken. Oorlogsschepen vaak, zoals het vlaggenschip van de Japanse vloot, dat meevocht in de Russisch-Japanse oorlog van 1905. Ook voor de “Royal Navy” werd veel gebouwd, zoals nucleaire onderzeeërs ten tijde van de Koude Oorlog. Na de totale ineenstorting van de oude industrieën, ging het heel slecht in Barrow. De staalindustrie sloot haar deuren in 1983 en nadat in 1991 ook de Koude Oorlog werd beëindigd, schoot de werkloosheid omhoog in Barrow.

 

Er is een, zoals vaker, duidelijk verband tussen opkomst en ondergang van de club en de opkomst van de industrie en de neergang daarvan. Barrow werd in 1901 opgericht en betrok in 1909 Holker Street, waar ze nu nog altijd spelen. De plek waar nu het stadion staat, was vroeger een vuilnisbelt van de lokale spoorwegen. Daarna kon de club echt vooruit en in 1921 werden ze in de Football League gekozen. Maar wat waren ze slecht. In de eerste negen jaar van hun bestaan, werden ze maar liefst vier keer 22ste en laatste. Gelukkig voor The Bluebirds was er destijds nog geen directe degradatie, maar een dubieus verkiezingssysteem. Bijna zonder uitzondering werd de Leagueclub herkozen, zo ook Barrow. Daarna werd het iets beter, maar Barrow kwam zelden in het linkerrijtje terecht. Aan promotie werd niet eens gedacht. Pas in 1958 ging Barrow naar een andere divisie. De FA had namelijk besloten om in plaats van een twee lokale derde divisies, een derde en een vierde te maken. Barrow werd in 1958 achttiende en moest uiteraard naar de Fourth Division.

 

Ook daar ging het weer dramatisch. Barrow eindigde in de eerste zeven jaar in het bestaan van de Fourth Division vier keer bij de onderste vier en moest dus meedoen aan de herverkiezingen. Ook ditmaal werd Barrow iedere keer herkozen, terwijl ambitieuze non-leagueclubs als Peterborough United, Oxford United, Wigan Athletic en Cambridge United het nakijken hadden. Maar er kwamen beter tijden aan. Barrow werd in 1964 24ste en laatste, het jaar erop 21ste, maar in 1966 werden The Bluebirds ineens twaalfde. Zomaar het linkerrijtje. Gekkenhuis in Barrow-in-Furness. En toen gebeurde het achtste wereldwonder. In 1967 werd Barrow derde! Derde, dat betekende promotie. Na 46 jaar in de onderste divisie, promoveerden The Bluebirds voor het eerst in hun bestaan. Drie jaar hielden ze het vol in de Third Division, totdat ze in 1970 23ste werden en weer terug moesten naar hun natuurlijke niveau.

 

Daar zakten ze er meteen doorheen en The Bluebirds werden 24ste en laatste. Barrow was weer geland op aarde. Gelukkig was de verkiezing weer een makkie, want ons stemde op ze. Barrow was erg populair bij de andere club en daardoor hadden ze weinig te vrezen. Totdat Hereford United Newcastle United versloeg in de FA Cup. The Bulls wonnen mede dankzij een wereldgoal Ronnie Radford. Het was een gigantische stunt, want Hereford speelde in de Southern League, terwijl Newcastle een topclub was op het hoogste niveau. Hereford was wekenlang groot nieuws en de lieveling van het publiek. Ze dwongen West Ham in de volgende ronde tot een replay en bleven het nieuws domineren. Hereford deed mee met de verkiezingen, ook al waren ze niet eens kampioen van de Southern League geworden. Drie van de vier clubs werden weer herkozen, maar zowel Hereford als Barrow eindigden op 26 stemmen. Die twee moesten het uitvechten in een soort play-off. Hereford kreeg 29 stemmen, tegen 20 voor Barrow. Einde Football League voor Barrow, na 51 jaar.

 

Barrow kwam in de Northern Premier League terecht en was in 1979 een van de oprichters van de Conference. In 1986 degradeerde de club, maar ze kwamen in 1989 weer terug voor drie seizoenen. In die jaren werd ook de eerste hoofdprijs gewonnen: de FA Trophy in 1990. In 1992 volgde er weer degradatie en, op het seizoen 1998/1999 na, speelde de club zestien jaar lang niet in de Conference. Ze hadden het loodzwaar in de lagere divisies en enkele keren leek het erop dat de stekker uit de club zou worden getrokken. De Conference, laat staan de Football League, leek ver weg voor Barrow. In 2004 werd de Conference North in het leven geroepen en Barrow mocht daaraan meedoen. De eerste drie jaar vegeteerden ze in het rechterrijtje. In 2008 werden The Bluebirds ineens vijfde en mochten ze meedoen aan de play-offs. Als een totale verrassing werd Telford United uitgeschakeld, waarna in de finale Stalybridge Celtic werd verslagen. Barrow terug in de Conference en degradatiekandidaat nummer één was meteen bekend. Maar tot nu toe doen ze het erg aardig met een 20ste, 15de en 18de plek. In 2010 werd opnieuw de FA Trophy gewonnen, waarmee Barrow de enige club is die deze beker zowel op het oude als nieuwe Wembley won.

 

Dit jaar wordt het voor Barrow opnieuw overleven. Er komt redelijk wat volk kijken, maar er zit gewoon weinig financiële draagkracht achter de club. Daardoor is handhaven het enige doel en genieten de fans vooral van deze tropenjaren. Sowieso worden de fans verwend de laatste jaren, met enkele goede reeksen in de FA Cup. Zowel in de derde ronde in 2009 als in 2010 bereikte de club de derde ronde van die beker. Beide leverde uitpotten op tegen clubs uit het Noordoosten. Eerst namen ze 7000 man mee naar Middlesbrough (hoogste aantal uitfans ooit in het Riverside Stadium) en een jaar later gingen er zelfs 7500 mee naar Sunderland. Die laatste pot had ik nog bijna gezien, maar in die rampwinter durfden we het niet aan om van West- naar Oost-Engeland te rijden en kozen we helaas voor St. Mirren. Als de helft van de mensen die naar die wedstrijden ging, naar Holker Street komt, dan kan de club verder groeien. Helaas werkt het zo niet. Ik hoop trouwens dat Barrow komend jaar Newcastle away loot, dan hebben ze alle drie de grote clubs uit het Noordoosten gehad.

 

Over het Noordoosten gesproken, daar komt de tegenstander van vandaag ook vandaan. Gateshead ligt tegen Newcastle aan en dat is het nadeel voor die club. Ooit speelde de club, net zoals Barrow, in de Football League. Van 1919 tot en met 1960 maakte Gateshead deel uit van de voetballende elite van Engeland. Ze waren een stuk succesvoller dan Barrow en in totaal speelden The Heed acht jaar op het tweede niveau. Ze hoefden maar twee keer mee te doen aan de herverkiezing, maar de tweede keer was het meteen over. Gateshead had de pech dat in 1958 de regionale divisies werden vervangen door een landelijke divisie. De andere clubs hadden weinig trek in die lange rit naar het noorden van Engeland en in 1960 kozen ze Peterborough United in plaats van Gateshead. In 1983 kwam de club weer bovendrijven met promotie naar de Conference. Daaruit degradeerden ze regelmatig, zowel in 1985, 1987 als in 1998. De beste prestatie in die jaren was de vijfde plek in 1996.

 

Na de degradatie in 1998 werd het heel stil rondom Gateshead. Ze zakten ver weg en er werd pas weer wat van ze vernomen toen ze in 2004 in de Northern Premier League werden geplaatst, doordat de Conference North werd opgericht. Daarin deden The Heed het niet echt goed. Het was oppassen voor degradatie, totdat ze in 2008 ineens derde werden. Play-offs dus, waarin zowel Eastwood als Buxton opzij werden gezet, waardoor ze naar de Conference North mochten. Daar werden ze meteen tweede en weer werd er via play-offs gepromoveerd. Gateshead was een belangrijk kandidaat voor degradatie, maar de afgelopen twee seizoenen werden ze 20ste en 14de. Best redelijk en de voorzitter heeft grote plannen voor de toekomst. Hij wil de club weg hebben uit dat afschuwelijke atletiekstadion waar ze nu spelen en binnen een aantal jaar naar League Two te loodsen. We zullen zien of dat gaat lukken. Hij heeft in ieder geval geld genoeg.

 

Ik had veel zin in deze pot. Zoals eerder al gezegd, is Barrow een van mijn soft spot en het stadion leek me ook erg aardig. De leuke ervaring van een dag eerder bij Fleetwood, zorgde nog eens voor extra veel zin. Al vroeg reden we Barrow in. Het is altijd afwachten of er iets te beleven is, want in Fleetwood was het wel erg doods. Barrow-in-Furness was beter dan verwacht. De binnenstad was oké en we konden meteen het rugbystadion Craven Park meepakken. Daar waren toevallig voorbereidingen aan de gang voor een kinderfeestje en zodoende mochten we even binnenkijken. De dikke vrouwen die het feestje aan het voorbereiden waren vonden ons vreemd en vice versa. Maar we hadden tenminste het stadion van binnen gezien en daar gaat het om. Het is namelijk een heel aardige ground, met veel terracing. Zeker de moeite waard om even langs te gaan als je in Barrow bent.

 

Voor de rest zijn ze in Barrow fan van standbeelden. Er stond er eentje ter ere van de arbeiders van Barrow en ook de beroemdste voetballer die de stad ooit heeft voortgebracht, Emlyn Hughes, is in het brons te zien. Hij heeft nooit voor de plaatselijke FC gespeeld (die weigerden hem op proef te laten komen) en al vroeg vertrok hij naar Blackpool. In 1967 nam Liverpool hem over en na twaalf seizoenen, 474 wedstrijden, 35 doelpunten, vier titels, vier Europa Cup, één FA Cup, drie Charity Shields en een Europese Supercup, tekende hij in 1979 voor Wolves. In 1984 sloot hij zijn indrukwekkende carrière af bij Swansea. Twintig jaar later stierf Hughes op 57-jarige leeftijd door een hersentumor. Drie jaar geleden besloot het stadsbestuur van Barrow hem te eren met een standbeeld. De club Barrow heeft eigenlijk nooit voetballers van naam voortgebracht. Geen wonder als je een scouting hebt die Hughes niet ontdekt.

 

Na het vincken van de standbeelden, was het tijd om naar de ground te gaan. Even een rondje lopen, om de gare buitenkant op de gevoelige plaat vast te leggen. Daarna was het tijd voor een stevige brunch in de nabijgelegen ASDA. We waren de enige twee die niet kozen voor de ranzige champignons uit de frituur en vielen daardoor erg op. Maar door die keuze, lagen we een uurtje later niet kotsend in goot. Goede beslissing dus. Na het bunkeren was het tijd om de social club van Barrow te gaan bezoeken. Dat was een wereld van verschil met die in Fleetwood. In Barrow zag het eruit alsof er sinds de jaren zeventig niets meer aan gedaan was. Het was ook ontzettend ongezellig ingericht, zonder voetbalitems aan de muur. Pluspunten waren er ook: ze hadden Sky, Kopparberg en een mooie vrouw. Eigenlijk is dat wel genoeg, maar het kekke in Fleetwood misten we wel.

 

Om te voorkomen dat we niet ladderzat werden, bleven we niet te lang in de social club hangen. Ik moest namelijk nog wat foto’s maken en was wel nieuwsgierig naar de binnenkant van het stadion. Het viel zeker niet tegen. De Main Stand kende ik al van foto's, maar de rest was wat onbekender voor mij. Dat was allemaal terracing en dat zie ik graag. Vooral de Holker Street End mocht er wezen. Tel daarbij de glooiende omgeving op (met uitzicht op een kerkhof) en het was genieten geblazen. Al meteen hadden SJ en ik een discussie wat nu het mooiere stadions was: dit of Twerton Park, waar we een week geleden waren. We kwamen er niet uit. Neemt niet weg dat de Conference qua stadions de leukste competitie van Engeland is. Je hebt ook op dit niveau wat draken van grounds (Darlington, Gateshead en Newport), maar over het algemeen is er niets mis mee.

 

Een pluspunt aan Holker Street was dat er zelfs een klein winkeltje in het stadion zat. Daar tikte ik voor een paar pond een hele stapel programmaboekjes en fanzines op de kop. Het was weer een zonnige dag, zoals we de hele trip al niet te klagen hadden over het weer. Eigenlijk moet je Barrow op een koude dinsdagavond in februari vincken, met regen in de bek. Dan heb je echt het gevoel op de rand van de aarde te staan. Maar eerlijk gezegd was dit niet echt vervelend, zo met een zonnetje rustig wachten tot de wedstrijd begint. De koude en natte horrorshow zullen we in de winter wel weer krijgen, dus even wat vitamine D opdoen is nooit verkeerd. Ondertussen blèrde een mannetje heel hard in een microfoon, maar ik had geen idee waar dat over ging. Gelukkig verdween hij op een gegeven moment en kwamen de spelers het veld op.

 

Op papier was dit echt een topper, met Barrow op de vijfde plek en Gateshead als koploper. Waar The Heed de koppositie waarmaakten, was Barrow weer - net als in Bath - ontzettend slecht. Ditmaal hadden ze alleen niet het geluk tegen een stel niet-scorende spitsen te staan. In de 26ste minuut had Jon Shaw al tweemaal gescoord en het was aan de keeper te danken, dat het niet al een kansloze missie was voor Barrow. Voor de rust scoorde Adam Boyes, die in Bath de enige treffer van de wedstrijd maakte, de Anschlusstreffer, waardoor er in de tweede helft nog van alles op het spel stond. Toch kwam de overwinning van Gateshead nooit in gevaar. Ze bleven goed spelen en het was eigenlijk wachten op de 1-3. Die viel niet, maar de drie punten werden wel meegenomen naar het hoge noorden.

 

Tevreden liepen we naar de auto. Het was een heerlijke middag geweest. Vooraf had ik vier hoogtepunten aangestipt in onze week: Bath, Swindon, Greenock Morton en Barrow en alle vier hadden ze het waargemaakt. Het is jammer dat Barrow zo geïsoleerd en ver weg ligt, anders zou ik hier graag nog een keertje terugkeren. Ik zeg niet dat ik er nooit meer kom, maar voorlopig zit het niet in de planning. Nadat we Barrow hadden verlaten, kon de trek naar het zuiden beginnen. De volgende dag stond Watford op het programma en daarom hadden we een hotel in Birmingham gepakt. Zodoende was het niet meer zo ver rijden. Met Barrow was het derde deel van onze trip afgesloten; het noordwesten. Nu stonden er alleen nog drie potjes op het programma rondom Londen.



Het rapport

Het stadion:

Voorafgaand aan onze week, had ik vooral hoge verwachtingen van Twerton Park (Bath City) en Holker Street van Barrow. Het is dan ook mooi dat ze dat allebei helemaal waarmaken. Holker Street bestaat ook vooral uit staanplaatsen en net zoals de ground van Bath, is er een zittribune, een overdekte terrace aan de lange zijde en twee onoverdekte varianten achter de goals. Tel daarbij wat oude turnstiles, afgebladerde verf en hoge floodlights op, en je hebt een ground waar ik van houd. Als de oude Main Stand er nog had gestaan, was Holker Street rechtstreeks mijn top vijf binnengekomen.

De wedstrijd:

We hadden Barrow een week eerder gezien tegen Bath en dat viel niet mee. Volkomen onterecht pakten The Bluebirds de drie punten mee. Midweeks wonnen ze ineens met 4-0 van Fleetwood, we waren dus benieuwd of Barrow tegen Bath gewoon heel slecht was. Het antwoord was “nee”, want ook tegen Gateshead waren ze dramatisch. Nu waren The Heed wel erg goed, maar in Barrow zat totaal geen voetbal. Barrow had geluk dat Gateshead niet echt goed afmakers in de gelederen had, want anders waren ze met 1-5, 1-6 de bietenbrug opgegaan.

De omgeving:

Bij Barrow-in-Furness denk je aan leegstaande fabrieken en krotten van huizen, maar dat viel mee. Het was wel industrieel, maar niet pauper. In het stadje kun je jezelf best een paar uurtjes vermaken en rondom het stadion heb je ook niet het gevoel dat ze je auto in de fik steken. Holker Street ligt dicht bij het centrum en je hebt vanuit het stadion een mooi uitzicht op de bergen van het Lake District. Ik ken mindere uitzichten.

De sfeer:

Gateshead had verrassend veel man bij, waardoor er niet alleen op het veld, maar ook op de terraces een leuke strijd ontstond. Lekker staand in het zonnetje, was het leuk om allemaal te volgen. Daarnaast was iedereen bij de club erg laid back en vriendelijk. Een heerlijk dagje.

Overall:

Buiten de twee derby's, was het bezoekje aan Barrow hetgeen waar ik het meeste naar uitkeek. De club is een van mijn soft spots en door de afstand leek het me een club die ik misschien wel nooit zou bezoeken. Gelukkig kon dat nu wel, doordat we door het land reden en het viel me niet tegen. Zowel het stadje, het stadion als de sfeer waren uitstekend. Tel daarbij op dat het zonnetje lekker scheen en er op het veld genoeg gebeurde en het was een van die zaterdagen waarop de wereld perfect lijkt.



De statistieken

Barrow v Gateshead 1-2 (27/08/2011)

22. Jon Shaw 0-1

26. Jon Shaw 0-2

33. Adam Boyes 1-2

Ground: Holker Street, Barrow

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Conference

Position Barrow: 5

Position Gateshead: 1 

Gate: 1291

Match Number in England: 149

Goals: 402

Line up Barrow:

Hurst, Smith (84. Almond), Mike Pearson, Quinn, Skelton, Mackreth, Ferrell (81. Baker), Hulbert, Rutherford, Cook, Boyes

Line up Gateshead:

Farman, Odhiambo (79. Baxter), Curtis, Clark, Carruthers (53. Rents), Cummins, Gate, Turnbull, Odubade, Shaw (65. Mulligan), Moore

Yellow Cards:

Hulbert, Mike Pearson, Quinn (Barrow), Turnbull, Odubade (Gateshead)



De foto's

Baarow rond 1900, een stad opgebouwd uit kolen en staal

Barrow-in-Furness heeft nog altijd iets rauws

Het mooiste gebouw in Barrow

Een monument ter ere van de werkende mens

De beroemdste zoon van Barrow is Emilyn Hughes, aanvoerder van Liverpool en Engeland

In Barrow hebben ze ook een rugbyclub met een leuk stadion

Barrow Raiders speelt op Craven Park, niet zo gek ver van Holker Street vandaan

...

Maar hier draaide het voor ons allemaal om: Holker Street

...

Het affiche van deze dag, een strijd tussen twee van de meest noordelijke clubs

Buitenkant van de Main Stand

Turnstiles

Voormalige ticketoffice

Afgesloten turnstiles

...

...

...

The Cross Bar was een stuk minder gezellig dan de social club in Fleetwood

Ik had hoge verwachtingen van Holker Street en die werden waargemaakt

De kleine Crossbar End

Main Stand

Holker Street End

En de Ray Wilkie Popular Side, waar de harde kern van Barrow stond

Veel spandoeken hadden de mannetjes bij zich

Logische tekst

Floodie

...

Oude mannetjes gaan door de turnstile. Het leven kan mooi zijn

Winkeltje met allerlei handel in het stadion

...

Buiten stonden best lange rijen

Team komen het veld op

Gekkenhuis

De ongemakkelijk lopende grensrechter

Foute schoenen bij een reserve van Gateshead. Vroeger had hij daarvoor de kogel gekregen

...

...

Lekker luieren in de zon

Het bord van de winst in de play-offs van 2008 is al flink aan het vergaan

...

...

Jaja, ook hier heb je een Bargain Booze

...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.