Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Berwick Cup

Berwick Rangers

The Biggest Cup Shock in Scottish History

 

De Schottish Cup is niet echt een competitie die uitblinkt in verrassingen. Als het over grote verrassingen gaat wordt vaak de Cupwinst van East Fife in 1938 genoemd. De club uit Methil is tot de dag van vandaag de enige die de Cup won zonder dat ze op het hoogste niveau uitkwamen. Gretna was in 2006 dicht bij een evenaring van die prestatie, maar uiteindelijk werd er in de finale na penalty’s verloren van Hearts. Het verdwenen Gretna zette wel een unieke prestatie neer door als eerste club die uitkwam op het derde niveau de finale te bereiken. Toch moet ook hierbij een kleine aantekening worden gemaakt, want ten tijde van East Fife waren er maar twee divisies en als je alles je een ranglijst zou maken de van de hoogste naar de laagste divisie zou lopen, zou Gretna (als kampioen van de Second Division) 23e zijn geworden. East Fife deed het slechter door op een 25e plaats te eindigen

 

Gretna en East Fife schakelden onderweg echter geen van de Old Firm clubs uit en als we het over verrassingen hebben moet er toch echt een van deze twee clubs bij betrokken zijn. Celtic heeft bijvoorbeeld driemaal een modderfiguur gestaan. De nederlaag tegen Arthurlie (1897) zorgde voor een rigoureuze verandering van het beleid om spelers te kopen. In plaats daarvan werden ze voortaan zelf opgeleid. In 2000 werd er thuis verloren van Inverness, wat meteen het einde betekende van de managercarrière van John Barnes. De laatste sof van Celtic was in 2006. Roy Keane debuteerde met een 2-1 nederlaag in Cumbernauld tegen Clyde. Een debuut wat hij niet snel zal vergeten. Toch vallen deze nederlagen in het niets bij wat er op 28 januari 1967 in Berwick-Upon-Tweed gebeurde en wat tot op de dag van vandaag bekend staat als “The Biggest Cup Shock in Scottish History”.

 

Berwick-Upon-Tweed is niet zomaar een plaatsje. Het ligt namelijk in “Englandshire”, zoals de Schotten Engeland graag smalend noemen. Dat is niet altijd zo geweest, want de Engelsen en de Schotten hebben veel oorlogen gevoerd om dit plaatsje. Berwick ligt namelijk strategisch perfect aan de zee en de rivier de Tweed. Tussen 1147 en 1482 wisselde het stadje maar liefst veertien keer van land, om uiteindelijk in de handen van de Engelsen te vallen. Doordat de inwoners nogal op Schotland gericht waren besloot de toenmalige Engelse koning dat Berwick-Upon-Tweed niet bij Engeland ging horen, maar als neutrale stad onder bestuur van Engeland. Pas sinds 1836 behoort het stadje officieel tot Engeland. Toch is dat niet van harte, want een peiling in 2006 wees uit dat 60% van de inwoners liever bij Schotland zou horen.

 

De lokale voetbalclub, Berwick Rangers, behoort al sinds 1905 tot Schotland. De club werd in 1881 opgericht, maar ligt zo noordelijk in Engeland dat het iedere keer lange reizen moest maken voor uitwedstrijden. Komt nog eens bij dat de wegen in de negentiende eeuw een stuk slechter waren dan tegenwoordig en dat bij elkaar opgeteld zorgde ervoor dat het bestuur besloot om aan de Schotse FA te vragen om in Schotland te mogen uitkomen. Zodoende speelt deze Engelse club al meer dan honderd jaar in Schotland. Sinds 1951 speelt de club zelfs Leaguevoetbal in Schotland, maar echt heel goed ging dat niet. De Berwick Rangers behoorden dan ook tot tien clubs die volgens de Glasgow Rangers in 1963 moesten verdwijnen om het Schotse voetbal weer gezond te krijgen (Henk Kesler praktijken). Het voorstel van de Gers werd echter niet overgenomen door de overige club en de bond en Berwick Rangers bleef een profclub.

 

De actie van de Glasgow Rangers was nog niet vergeten, toen de grootmacht uit Glasgow als tegenstander uit de koker rolde voor de eerste ronde van de Scottish Cup. Berwick had al tweede rondes achter de rug voor deze ronde In de eerste voorronde werd Vale of Leithen met 1-8 verslagen (recordzege voor Berwick Rangers) en de ronde daarna moest Forfar Athletic er met 2-0 aan geloven. Een mooie beloning voor de club, want dat leverde gegarandeerd een volle bak op en geld kunnen de kleine clubs altijd gebruiken. De dagen voorafgaande aan deze wedstrijd stonden de lokale kranten vol met anti-Rangers artikelen, waarin vooral werd verwezen naar het plan van de Rangers om de tien kleinere Schotse clubs te laten verdwijnen uit de League.

 

Voorafgaand aan deze wedstrijd was Berwick Rangers een middenmotor in de Second Division (destijds waren er slechts twee divisies in Schotland), terwijl de Rangers een niveau hoger bovenin meedraaien. De Rangers zouden in 1967 geen enkele prijs pakken, aangezien de groenwitte stadsgenoot dat jaar alles won waaraan ze meededen (inclusief de Europa Cup I). Toch was het geen slecht jaar voor de Rangers, want de finale van de Europa Cup II werd gehaald (0-1 nederlaag tegen Bayern München). Ook was Rangers de bekerhouder doordat ze het jaar ervoor het Celtic van Jonk Stein in de finale hadden verslagen. Er was dus vooraf weinig vrees bij Glasgow Rangers voor Berwick Rangers. De meeste spelers vonden de wedstrijd in Engeland zelfs wel leuk, omdat ze nu sommige artikelen goedkoop konden aanschaffen. De enige die zich wel zorgen maakte was manager Scot Symon. Hij besloot dan ook om het A-elftal op te stellen, ondanks de zwakke tegenstand.

 

De manager van Berwick Rangers, Jock Wallace jr., stelde sowieso zijn A-elftal op, want hij had niet meer spelers. Wallace, die ten tijde van deze wedstrijd 31 was en buiten het managen van het team ook in het veld stond als keeper, zou later bij de Glasgow Rangers uitgroeien tot een van de succesvolste managers uit de historie van die club. Wallace, zoon van de legendarische keeper Jock Wallace sr., was zelf niet zo getalenteerd. Hij keepte in zijn carrière voor veel kleine clubs en zijn opvallendste wapenfeit vond plaats in 1966/1967. Wallace begon dit seizoen namelijk voor Hereford United en keepte voor die club wedstrijden in de FA Cup en de Welsh Cup (clubs uit de grensstreek met Wales mochten ook daarin uitkomen). Met zijn transfer naar Berwick Rangers (in november 1966) zou hij tegen de Glasgow Rangers ook zijn opwachting maken in de Scottish Cup. Tot dusver is hij de enige speler die in alledrie die cups is uitgekomen in één seizoen.

 

Eind januari zijn er prettigere bestemmingen te verzinnen dan het noordelijkste puntje van Engeland. Dat dachten de spelers van de Glasgow Rangers ook, toen ze op het drassige veld van Shielfield Park stonden. Van het veld was weinig anders over dan modder en de regen die door de wind keihard tegen ze aan werd geblazen maakte het nog minder aangenaam om een lekker potje te voetballen. Shielfield Park zat stampensvol met, officieel, 13.600 fans. De Huns werden uitgescholden en weggehoond, een erfenis van de actie van het bestuur in 1963. Wallace had zijn spelers/teamgenoten ook flink op scherp gezet voor de wedstrijd en Symon begon hem nog meer te knijpen op de bank van de Glasgow Rangers. Hij had vooraf in de kleedkamer alle clichés boven gehaald: van “er bestaan geen kleintjes meer” tot “een wedstrijd is pas afgelopen na negentig minuten”. Symon betwijfelde echter of ze waren overgekomen, want echt enthousiast gingen de spelers het veld niet op.

 

De aanvallers van de Rangers hadden indrukwekkende statistieken: George MacLean (82 goals in 117 wedstrijden voor de Rangers) en Jim Forrest (145 goals in 164 wedstrijden) scoorden eigenlijk altijd wel. Deze twee Schotse internationals vormden deze dag de aanvallinie van de Gers. Bij Berwick stonden allemaal onbekende spelers in de basis op een man na: Sammy Reid. Reid, een fan van de Rangers, was ooit een groot talent bij Motherwell en was de eerste speler die Bill Shankly kocht toen hij het roer overnam bij Liverpool. Reid kon het echter nooit waarmaken in zijn drie seizoenen in Engeland en ging terug naar Schotland. Bij Falkirk groeide bij uit tot een goede aanvaller en nadien speelde hij ook nogal voor Clyde en Dumbarton. Zijn laatste jaren als actieve voetballer wilde Reid op een lager niveau doorbrengen en Berwick Rangers hapte meteen toe. Reid, die in Glasgow woonde, zag het wel zitten, ondanks de lange reis iedere keer. Voor uitwedstrijden hoefde Reid niet eerst af te reizen naar Berwick en vaak reisde hij voor thuiswedstrijden mee met de bus van de tegenstander, als die uit de buurt van Glasgow kwam. Zo ook deze wedstrijd, want Glasgow Rangers speelde bij hem op de hoek. Eigenlijk een heel gekke situatie.

 

Ondanks het slechte weer waren er duizenden fans van de Rangers meegereisd met de ploeg. Ze kregen in de eerste minuten een beloning voor hun moeite, want Glasgow Rangers kreeg meteen enkele goede kansen. Jock Wallace ranselde ze er allemaal uit, maar Symon was toch tevreden. De lamlendigheid die hij voor de wedstrijd zag bleek toch verdwenen. Daarna zakte het echter wat in en kon Berwick makkelijk stand houden. Echt grote kansen kregen de Engelsen niet, maar Wallace had het een stuk rustiger in goal en kon beginnen met tactische aanwijzingen geven aan zijn spelers. De eerste kansen begonnen te komen voor Berwick en in de 32e minuut gebeurde het onmogelijke: Sammy Reid kreeg de bal en scoorde. Berwick Rangers 1 Glasgow Rangers 0. Manager Symon werd helemaal gek en schold zijn spelers helemaal verrot. Dit was nu zijn dertiende seizoen als manager van Glasgow Rangers en hij kwam steeds meer onder druk te staan door zijn slechte communicatie met zijn spelers. Ook het feit dat Celtic heer en meester was in Schotland maakte zijn positie er niet sterker op, vandaar dat hij het niet kon gebruiken dat Berwick Rangers nu op 1-0 kwam.

 

Na de 1-0 leken de spelers van de club uit Glasgow weer wakker, maar Jock Wallace leek ineens gezegend met het keeperstalent van zijn vader en stopte alles. Met 1-0 gingen beide clubs de kleedkamers in om thee te drinken en sinaasappels te eten. Waar de spelers van Berwick Rangers vol adrenaline hun kleedkamer ingingen, gingen de andere Rangers met lood in hun schoenen naar binnen. Daar stond namelijk een vloekende en tierende Scot Symon die zijn spelers voor alles uitmaakte wat lelijk was. Vooral zijn twee spitsen kregen veel kritiek, want die twee lukte het maar niet om de bal langs Wallace te krijgen. Goed, uiteindelijk zou er wel gewonnen worden, maar een 1-0 achterstand bij rust was al een vernedering op zich. De tussenstand was zelfs zo bizar dat de BBC het resultaat weigerde te noemen op de radio, want ze dachten dat ze in de maling werden genomen door een of andere lolbroek.

 

Symon wist niet wat hij zag in de tweede helft, want ondanks het fellere spel van zijn spelers, lukte het maar niet om de gelijkmaker te scoren. “Wallace Played a Blinder” stond er de volgende dag met chocoladeletters in de kranten en terecht, want Wallace leek wel bezeten tegen zijn jeugdliefde. Werkelijk alles hield hij eruit. Symon kon het niet geloven en werd steeds roder. De Rangersfans die buiten het stadion stonden, omdat het helemaal uitverkocht was, werden ook steeds onrustiger en de politie moest zelfs optreden tegen gewelddadige Huns. Twee jaar later zou het overigens iets zuidelijker in Newcastle helemaal uit de hand lopen in wat de ergste rellen zouden zijn die Engeland ooit gezien had. Deze dag viel het gelukkig nog mee, maar Wallace had het wel lastig met de fans van de Rangers achter zijn goal. Buiten scheldwoorden vlogen er ook allerlei attributen in zijn richting. Erg ironisch, want acht jaar later zouden dezelfde fans hem op handen dragen, toen hij als manager de Rangers kampioen maakte en daarmee de reeks van Celtic (negen titels op rij) stopte.

 

De wedstrijd was ondertussen aanbeland in de laatste tien minuten en Symon stuurde al zijn lange spelers naar voren om toch maar die gelijkmaker te scoren. In een overwinning geloofde Symon al niet meer en ondanks dat een replay een grote vernedering was, zou Symon er nu voor tekenen. Wallace bleef echter een te groot obstakel voor de spelers van Glasgow Rangers. Het bleef 1-0 en een pitch-invasion was het gevolg. Berwick Rangers had zojuist zijn mooiste resultaat ooit behaald en dat mocht gevierd worden. Tot in de late uurtjes stroomde het bier uit de tapkranen in Berwick-Upon-Tweed en omgeving. Alle spelers bleven mee feesten met de fans op een man na: doelpuntenmaker Sammy Reid moest terug naar Glasgow en ging mee met de spelersbus van de Glasgow Rangers. Het zal daar gezellig zijn geweest, vermoed ik. De superspitsen MacLean en Forrest werden meteen door Symon op de transferlijst gezet en zouden nooit meer spelen, ondanks dat ze bijna een-op-een liepen met hun doelpuntenmoyenne. Beide spelers zijn daar nog jaren gefrustreerd over geweest.

 

De gevolgen waren groot voor beide clubs. Berwick had ineens geld om aanpassingen te doen aan het stadion en mocht in de ronde daarna het opnemen tegen Hibernian. Jock Wallace keepte opnieuw geweldig, maar een nieuwe verrassing zat er niet in. Op Easter Road werd het 1-0 voor Hibernian. Wallace had echter genoeg naam gemaakt om in 1970 een transfer naar zijn ware liefde Glasgow Rangers te verdienen, waar hij eerst als coach aan de slag ging en in 1972 als manager. Daar groeide hij uit tot een legende, ondermeer door in 1975 de reeks van Celtic te stoppen en in 1976 en 1978 de “Treble” te winnen met de club. Na problemen met het bestuur vertrok hij in 1978 naar Leicester City waar hij ene Gary Lineker groot maakte. In 1983 smeekte Glasgow Rangers hem echter om weer terug te keren en dat deed hij dan ook. Het werd niet zo’n groot succesverhaal, vooral vanwege de dominantie van de “New Firm” in die tijd. Een avontuur bij Sevilla volgde, waarna Wallace besloot het voor gezien te houden. In 1996 overleed Wallace aan de gevolgen van een spierziekte.

 

Voor de Rangers waren de gevolgen nog groter. Destijds was het niet gebruikelijk om een manager te ontslaan, maar de onvrede over Symon was erg groot. Hij was pas de derde manager in zeventig jaar en normaal besloot een manager zelf wanneer het tijd was om op te stappen. De nederlaag in Berwick-Upon-Tweed deed echter zoveel pijn dat het vertrouwen in Symon helemaal weg was. Daar kwam ook nog eens bij dat Celtic een paar maanden later de Europa Cup I won, terwijl Glasgow Rangers een week later de Europa Cup II finale verloor. Symon werd niet gezien als de juiste persoon die Celtic het moeilijk kon maken en in november 1967, tien maanden na de smadelijke nederlaag in Englandshire, kreeg Symon de zak. Ironisch genoeg op het moment dat Rangers één punt voor Celtic stond in de competitie. De managers volgden daarna in rap tempo, want Symon’s opvolger David White mocht na drie jaar al opkrassen. William Waddell kwam daarna aan het roer te staan en ondanks het winnen van de Europa Cup II in 1972 was het voor hem na drie jaar over (hij stapte wel zelf op, want als speler was Waddell zo’n legende dat hij niet kon worden ontslaan) aangezien ook hij de titelreeks van Celtic niet kon onderkregen. Dat lukte pas zijn opvolger… Jock Wallace.

 

Nu bijna 42 jaar later is de winst op de Glasgow Rangers nog steeds het beste resultaat dat Berwick Rangers ooit heeft behaald. In 2002 waren ze echter dicht bij een nieuwe stunt. Opnieuw lootte Berwick Rangers de Rangers uit Glasgow en opnieuw werd het ze erg moeilijk gemaakt. Opnieuw was de wedstrijd op een koude Januaridag en vooraf ging het alleen maar over de 1-0 uit 1967. De verwachtingen waren dus dat Glasgow Rangers nu een dikke overwinning zou halen om de spoken voor eens en altijd te verjagen en dat zat er dik in. Celtic had namelijk vier jaar eerder ook een uitwedstrijd tegen Berwick geloot (in de League Cup) en met 0-7 gewonnen. Dat lukte de stadsgenoot niet en het bleef bij 0-0. Berwick De replay op Ibrox verliep ook alles behalve soepel, want bij rust stond het nog steeds 0-0. Een nog grotere cupshock leek zich aan te dienen, maar Amoruso, Konterman en Arveladze wilde daar niet aan meewerken en het werd 3-0. Toch waren de Engelsen met eer ten onder gegaan en Wallace zal best wel een glimlach op zijn gezicht hebben getoverd vanaf zijn wolk.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews


 

 

© 2005 All Rights Reserved.