Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Blackpool

Het verslag

         

Sea-Side!

Op het moment dat bekend werd dat Southport v Sheffield Wednesday naar zondag ging, was het meteen zoeken naar een potje op zaterdag. In eerste instantie was het wat rondsnuffelen geblazen in de FA Cup, maar nadat ik zag dat Blackpool en Everton tegen elkaar zouden speelden was de keuze snel gemaakt. Blackpool dit jaar in de Premier League zien spelen was een wens van me. Nadat het eerder dit seizoen mislukte (de thuispot tegen Wigan werd omgedraaid en in het DW Stadium gespeeld), vreesde ik dat het er dit jaar niet meer zou inzitten voor me. Nu kon het ineens wel en ik durf hier best te vertellen dat ik daarna naakt met Blackpool-sjaal om mijn nek door de buurt heb gerend. Blackpool v Everton; ik denk niet dat er veel mooiere affiches te verzinnen zijn en dankzij Blackpool-fan John kon ik daarbij zijn, want de wedstrijd was al weken uitverkocht.

Ik kijk meestal voordat ik naar een wedstrijd ga, op statto.com wat de uitslag is van de laatst gespeelde wedstrijd tussen beide clubs. Bij deze pot moest ik aardig ver teruggaan, want in 1980 kwamen ze elkaar voor het laatst tegen. In de League Cup werd het 2-2 op Bloomfield Road, nadat de eerste leg in 3-0 voor Everton was geëindigd. De laatste competitiewedstrijd op Bloomfield Road is nog langer geleden. Veertig jaar geleden (op 19 september 1970 om precies te zijn), werd het 0-2 voor The Toffees. Daarna gingen de wegen van beide clubs uit elkaar. Heel ver uit elkaar zelfs, want in 2001 speelde Blackpool nog in wat nu League Two heet. Nog vreemder is het als je ziet dat Blackpool in 2006 in League One maar nipt de degradatie kon ontlopen. Net op tijd werd de blonde Schot Colin Hendy eruit geflikkerd en vervangen door Simon Grayson. De rest is history, want onder Grayson begon de geweldige opmars van de club.

Nadat Blackpool afgelopen seizoen tot ieders verbazing promoveerde (een seizoen dat ze nota bene als degradatiekandidaat nummer één waren gestart), kon je bij de bookies geld inzetten of Blackpool het diepterecord van Derby zou verbreken. Die club haalde in 2008 slechts elf punten. Veel mensen dachten dat Blackpool wel eens in de buurt van die elf punten zouden komen, maar na tien wedstrijden hebben The Seasiders er al dertien in de zak. De mannen van Ian Holloway wisselen goede resultaten (0-4 tegen Wigan en een 1-2 winst op Anfield) af met flinke zeperds, zoals de 6-0 en 4-0 nederlagen tegen Arsenal en Chelsea. Dankzij de 2-1 winst op West Brom van afgelopen maandag staat de ploeg keurig op de negende plaats. Het zou zomaar eens kunnen dat Blackpool erin gaat blijven dit jaar.

Dankzij Easyjet was het mogelijk om op zaterdag vroeg heen te gaan en zondag tegen de avond terug te vliegen. Goed nieuws, want daardoor hoefde ik geen vrij te nemen van mijn werk. Op zich was Rochdale v FCUM op de vrijdagavond ook nog wel een leuk potje, maar het was ook Willem II v VVV. Dankzij de latente homofiel Kevin Blom verloren we die met 1-4, waardoor we nu officieus gedegradeerd zijn. Moge zijn nichterige haar deze week uitvallen en nooit meer terugkeren. Nog meer ellende volgde de volgende dag, toen de wekker al vroeg aan het brullen was. Mijn bed was lekker warm en daarbuiten was het erg koud. Het liefste draaide ik me nog een keer om, maar de plicht riep. Zoals al vaker gesteld, het leven van een vincker valt niet mee.

Het was een apart gezelschap deze trip. Mijn vriendin ging mee en in Engeland zouden we UltraHenk ontmoeten. UltraHenk heet in het echt Joris, net zoals ik. Dat garandeerde in ieder geval veel gezelligheid. Vorig jaar woonde hij nog in Engeland en hij was alvast een dag eerder gegaan om Guy Fawkes Night te vieren in Oldham bij oude vrienden. Gelukkig vielen zowel de vliegreis als de horror op Liverpool Airport erg mee. We waren zelfs zo vroeg dat we nog tijd hadden voor een ranzig broodje bij de Subway, voordat UltraHenk er was. De eerste tegenslag vond plaats bij het autoverhuurbedrijf. Doordat ik voor iedereen de vlucht had geboekt en daarnaast ook de auto, kaartjes en hotel, was mijn saldo voor de borg niet toereikend. Rouwmoment, want de andere twee konden ook de borg niet opbrengen. Geen huurauto dus.

We besloten maar een taxi te nemen, die ons voor een vriendenprijsje naar Blackpool wilde brengen. Mooi, want daardoor waren we al vroeg aan de kust. UltraHenk besloot daar een moddervette Fish & Chips te halen, waardoor zijn levensverwachting met twee jaar daalde. In Blackpool zelf was het weer genieten geblazen. De stad had weer alle clichés uit de kast getrokken. Er liepen luidruchtige figuren rond, er waren veel foute disco's en goktenten, men probeerde allerhande rotzooi te verkopen, proppers waren bezig mensen te lokken en overal hing een penetrante frietlucht. Het lijkt wel of je jaren teruggaat in de tijd. Blackpool blijft toch wel een van mijn favoriete steden in Engeland.

Na de Blackpool Tower te hebben gevinckt, was het tijd om richting het stadion te gaan. Eefje ging ondertussen de shops in Blackpool vincken. Datr sprak haar meer aan dan Bloomfield Road. Eerder dit jaar stonden er slechts twee tribunes, eentje die nog in de steigers stond en dan dat lelijke tijdelijke ding. Nu alles af was (goed die nieuwe tribune aan de lange zijde is ook tijdelijk, maar ziet er nog redelijk uit i.t.t. Dat gare ding), bleek Bloomfield Road nog altijd geen juweeltje te zijn. Als ze de buitenkant oranje-wit zouden maken, zou het er al een stuk beter uitzien. Het is nu allemaal wel erg klinisch. Enige leuke is het standbeeld van Stan Mortensen, de man die in die befaamde finale van 1953 een hattrick scoorde. Hopelijk komen er ook nog standbeelden van Matthews en Armfield bij in de toekomst. Die drie zijn nu wel vereeuwigd in de namen van de tribunes.

Het is de bedoeling dat de tijdelijke tribune er nog wel eventjes blijft staan. Logisch, want mochten The Seasiders dit of volgend jaar weer degraderen, dan is de kans groot dat veel gelegenheidsfans niet meer komen en dan zit je met een dure tribune opgescheept. Het viel me op dat het allemaal redelijk provisorisch in elkaar was gezet. De turnstiles stelden echt niet voor en leken zo om te kunnen waaien. Er waren binnen ook veel te weinig toiletten en kraampjes om goor voedsel te halen. De tribune zelf ging eigenlijk nog wel. De stoeltjes waren tenminste oranje en de beenruimte was goed. We hadden alleen wel palen in de bek, maar UltraHenk vond die wel wat hebben. Als je je ogen dichtkneep leken het net oude vooroorlogse pilaren, volgens hem. Wat wel gaar was, waren de stoeltjes op de twee oudste tribunes. Die zagen er eerder roze uit, dan het oorspronkelijke oranje.

Het stadion zat ramvol. Logisch ook, want niemand in Blackpool wil natuurlijk dit soort potjes missen. Dit jaar staat voor de fans vooral in het teken van genieten en als dat wordt gekoppeld aan resultaten is dat natuurlijk helemaal geweldig. Tot nu toe gaat het erg goed met de ploeg, maar toch denk ik dat ze een "Burnley" gaan doen. Die begonnen ook erg goed, om uiteindelijk toch te degraderen. Voor het voetbal in zijn algemeenheid zou het erg goed zijn als Blackpool zich wel zou handhaven. In de Premier League reageert de taal van het geld en krijgen spelers bijna perverse salarissen. Het zou dus mooi zijn als een club die een salary cap heeft (de grootverdieners bij Blackpool - Charlie Adam en DJ Campbell - krijgen "slechts" 10.000 pond per week) erin weet te blijven.

De wedstrijd zelf was best wel leuk. De fans van Blackpool hadden een leuk spreekkoor, dat als volgt ging: Sea-Side! De wedstrijd zelf begon wat tam, maar nadat Neal Eardley Blackpool via een schitterende vrije trap op 1-0 had gezet was het los. Binnen een paar minuten stond het weer 1-1, dankzij de onvermijdelijke Tim Cahill. Voor de rust waren er nog wat kansjes, maar het bleef hierbij. De tweede helft was leuker, want beide ploegen speelden echt voor de winst. David Vaughan was het die Blackpool op 2-1 zette en als ware gloryhunters stonden we mee te feesten. Ook ditmaal konden The Seasiders niet lang genieten, want binnen twee minuten stond Everton weer gelijk. Pijnlijk was het dat uitgerekend Seamus Coleman scoorde. De Ier speelde vorig jaar geweldig voor Blackpool en uit respect voor zijn oude club juichde hij nu niet.

Bij de doelpunten van Everton bleken er wat Toffees in de thuisvakken te zitten. Waarschijnlijk lokale gloryhunters, die in de slechte jaren voor Blackpool liever voetbal op een hoger niveau zagen. Vakkundig werden die dan ook verwijderd. In het vak naast ons kwam het zelfs tot een robbertje vechten. Op het veld bleven er kansen over en weer komen, maar de spitsen van Blackpool hadden het vizier niet op scherp staan. Komt nog eens bij dat Tim Howard een van de beste keepers van de PL is. De laatste vijf wedstrijden had hij er slechts ééntje op de oren gekregen. Deze wedstrijd waren het er bijna drie, want Marlon Harewood scoorde vlak voor tijd. Er bleek echter een duwtje te zijn geweest rond de middellijn, dus werd de goal afgekeurd. Jammer, want anders was het wel een gekkenhuis geweest in Blackpool.

Na de wedstrijd gingen we weer richting de toren om het shopbeest op te pikken. Ondertussen was de foute verlichting overal aangeschoten. Het was wel heel verleidelijk om in Blackpool te blijven, maar doordat treinen in Engeland zo onregelmatig gaan (bedankt Maggie voor die privatisering) leek het ons slimmer om alvast naar het station te lopen. Er bleek veertig minuten later een trein te gaan en daarna pas weer 2,5 uur later. Erg ongemak. We konden nog net wat bunkeren in de pub, maar de tijd bleek zo krap te zijn dat we flink moesten stouwen. Relaxed is anders, maar daardoor konden we de trein wel halen. Wij naar Wigan en UltraHenk naar Oldham. Ja, we zoeken de mondaine plekjes wel uit.

In onze trein zaten veel profilerende voetbalfans. Het waren vooral Toffees, die er blijkbaar geen weekendje Blackpool van gingen maken. Hoogtepunt was toen er werd omgeroepen dat we in Wigan waren. Het "Town Full of Inbreds" werd keihard gezongen. Het mooie was dat de figuren die dit zongen, ook hier uitstapten en niet naar het eindpunt van de trein (Liverpool) gingen. Schijnbaar vonden ze zichzelf ook inbreds. In Wigan stapten we over naar de trein die ons naar Southport zou brengen. Daar hadden we de pech dat er bij een station een stuk of twintig chavs instapten, die elkaar met friet gingen bekogelen. Marginaliteit bereikte een nieuw hoogtepunt. Gelukkig waren we rap in Southport, waar de volgende dag de hoofdmoot van onze trip op het programma stond. Het voorafje was in ieder geval goed bevallen.



Het rapport

Het stadion:

In een jaar tijd is Bloomfield Road omgebouwd van een stadion met twee tribunes naar een volwaardig stadion. Mooi kan ik het echter niet noemen. Het is allemaal vrij saai, zowel van binnen als van buiten. Eigenlijk is de tijdelijke tribune nog het leukste, want die is wat anders dan de rest. Als Blackpool er ooit in heel ovaaltje van gaat maken, is er helemaal niets meer aan. Jammer is ook dat de oude kleur oranje en de nieuwe niet hetzelfde zijn, waarschijnlijk doordat het op de oude tribune weggesleten is door de zilte zeelucht. 

De wedstrijd:

Er zat een lekker tempo in deze pot en Blackpool was verrassend genoeg zeker niet minder dan Everton. Vooral tegen het einde vond ik The Seasiders recht hebben op de drie punten. Het was een echte Engelse wedstrijd, zoals ik die van vroeger ken. Mooi ook dat Blackpool het zo goed blijft doen.

De omgeving:

Blackpool is een stapje terug in de tijd. Je waant je in de jaren 70 als je over de boulevard van de stad loopt. Alles is aanwezig: foute goktenten, shops waar je allerlei prullaria kunt kopen, platte danstenten, nep Elvissen, maar liefst drie pieren en natuurlijk de Blackpool Tower. Vlak achter deze boulevard ligt het stadion. Blackpool is puur genieten en als Engelandvaarder moet je minstens eenmaal hier zijn geweest. Cultstad nummer één.

De sfeer:

Ik had nogal wat verwachtingen van de sfeer, want de fans van Blackpool hebben nogal een reputatie opgebouwd dit jaar en met een stijf uitverkocht uitvak, had ik ook wel wat verwachtingen van The Toffees. Bij tijd en wijle was het wel indrukwekkend van Blackpool-zijde, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Mooi vond ik het het massale "Sea" "Side" dat werd gezongen. De Everton-fans heb ik buiten de goals niet gehoord. Fulham heeft de reputatie, maar van wat ik tot nu toe heb meegemaakt zijn de fans van Everton de stilsten van de Premier League.

Overall:

Het was een leuk potje om mee te maken. Blackpool in de Premier League heeft iets aparts en dat is mooi om bij te zijn. De wedstrijd was aardig en ons uitzicht op de Blackpool Tower was genieten. Minder genieten vond ik het stadion, dat is gewoon lelijk. Qua sfeer had ik veel meer banter verwacht en dat kwam helaas ook niet uit, toch raad ik iedereen een bezoekje aan Blackpool aan. De stad is geweldig en de club heeft natuurlijk 'iets'.



De statistieken

Blackpool v Everton 2-2 (06/11/2010)

10. Neal Eardley 1-0

13. Tim Cahill 1-1

48. David Vaughan 2-1

50. Seamus Coleman 2-2

Ground: Bloomfield Road, Blackpool

Visits: 1

Season: 2010-2011

Comeptition: Premier League

Position Blackpool: 9

Position Everton: 8

Gate: 16094

Match Number in England: 127

Goals: 349

Line up Blackpool:

Gilks, Crainey, Eardley, Evatt, Cathcart, Southern (62. Phillips), Vaughan, Adam, Taylor-Fletcher (74, Grandin), Varney (74. Harewood), Campbell 

Line up Everton:

Howard, Baines, Heitinga (77. Beckford), Jagielka, Distin, Neville, Coleman, Arteta, Cahill, Pienaar (75. Bilyaletdinov), Yakubu (61. Saha)

Yellow Cards:

Crainey, Eardley (Blackpool), Jagielka (Everton)



De foto's

Blackpool lééft in de stad

Het andere icoon van de stad: de Blackpool Tower

De boulevard van Blackpool

De chippie dicht bij het stadion, waar UltraHenk zijn leven op het spel zette

Mooie, foute winkels langs de kust

Geen ezels gezien dit keer, maar wel veel foute koetsen waarin je jezelf kon laten vervoeren

De centrale pier, die was volgezet met allerlei handel

Veel amusementshallen ook in Blackpool...

... die er soms erg fout uitzagen

Maar wij waren er toch vooral voor Bloomfield Road...

... waar een standbeeld was neergezet voor held Stan Mortensen

Het logo blijf ik wel mooi vinden

Nog altijd wordt er gewerkt aan het stadion

In de ontvangsthal een herinnering aan die wedstrijd in 1953



Pauperige turnstiles



Eenmaal binnen zagen we de nieuwe Armfield Stand

En natuurlijk de Stanley Matthews Stand



En tenslotte de Armfield Kop



Vanuit onze plek hadden we mooi uitzicht op de Blackpool Tower



Veel volk buiten het stadion



Een tifo-actie op de Armfield Stand



Mascotte 1: een beer



Mascotte 2: een aap



Een kans voor Everton



Topvermaak in de rust



Onze tribune, de tijdelijke East Stand



Feest bij Blackpool bij de 2-1



Ineens ging het flink regenen



Een grote kans voor Blackpool op de 3-2



De fans proberen Blackpool naar de 3-2 te schreeuwen



Maar het bleef bij 2-2, toch weer een goed resultaat



"Going home"



Een laatste blik op Bloomfield Road



Met de lichtjes aan is het nog beter dan de Eiffeltoren



Blackpool by night


 

 

© 2005 All Rights Reserved.