Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Bolton

Het verslag

 

Owen is Back!!!

Zondagochtend in Blackpool. Na weer een avond van dans en drankgelag (whehehe) stonden we opvallend fit op. Die fitheid verdween op het moment dat we in het tentje achter het hotel wat wilden gaan ontbijten. De frietlucht die hier hing was te vergelijken met die in The Frying Dutchman. Laf vluchten we weg en besloten we maar ergens anders wat te halen. Doordat de wedstrijd pas om 16:00 was en Bolton dicht bij Blackpool ligt hadden we nog genoeg tijd om Blackpool te verkennen. We vonden zelfs een fatsoenlijk eettentje waar we met smaak broodjes en soep aten. Het kan dus wel in Engeland, je moet alleen goed zoeken. Daarna was het tijd om Blackpool in te gaan. De toren was imposant, maar afzetterig duur. Voor 14 pond mocht je naar binnen en dat is voor ons Nederlanders toch iets te veel. De goktenten langs de boulevard waren een stuk interessanter. Voor de kamelenrace was erg leuk. 1904 had helemaal een goede dag, want die won daar een knuffel. Het beviel ons wel, daar in Blackpool. Plan is om er een keertje een wedstrijd van de lokale FC te gaan bekijken, maar dan wel in de zomer.

Helaas komt aan alle leuke dingen een eind en moesten we richting Bolton gaan. Het Reebok Stadium ligt zo'n 7 miles buiten de stad. Erg naar, maar het voordeel is dat er zo'n fout retail park naast ligt. We konden hierdoor al onze vaste stramienen uitvoeren. Winkelcentrum? Vinck. Supermarkt? Vinck. Starbucks? Vinck. Wat is het leven toch mooi als het overzichtelijk is. Het was ondertussen zo'n uurtje voor kick off, dus tijd om het stadion in te gaan. Samen met Huddersfield vind ik dit een van de weinige nieuwe stadions die wel te pruimen is. Het heeft een eigen design en vooral de lichtmasten vind ik geweldig. Gek is wel dat het van binnen qua kleuren heel veel wegheeft van het stadion van Wigan Athletic. Door de boogdaken is er wel een verschil met het DW Stadium. Fijn is ook dat je het hele stadion rond kunt gaan als je wilt, hoewel een steward me in de smiezen had. Foto's maken was geen probleem, maar niet tijdens de wedstrijd. Ik heb hem maar niet verteld dat het me eigenlijk meer om het stadion gaat dan de spelers.

Bolton staat normaal bekend als saai, maar vandaag was er iets speciaals aan de hand. De terugkeer van manager Owen Coyle hield ze heel erg bezig. Op de grote schermen zagen we allemaal goals van deze ex-spits en in plaats van reclame hing er een groot spandoek met “Owen Coyle's Superwhite Army”. Het leek erop dat iedereen blij was dat Coyle – zowel bij St. Johnstone als Burnley erg succesvol met aanvallend voetbal – nu de manager was. Het betonvoetbal onder Allardyce, Lee en Megson zijn ze wat beu in Bolton. Waar onder de eerste nog successen werden gevierd, was dat onder die andere twee niet het geval en dan weet je dat je moet vertrekken. Ik ben benieuwd of Owen Coyle Bolton inderdaad aanvallend kan laten voetballen. Hij zal daarvoor een cultuur van tien jaar betonvoetbal opzij moeten zetten. Als het Coyle lukt, hoop ik dat de club in de Premier League blijft. Sowieso is mijn aversie tegen de club wat minder geworden na dit bezoek. In de clubshop waren de Mustafa Riga-mokken slechts één pondje per stuk. Doordat ik met het vliegtuig was, kon ik er helaas maar twee kopen. Maar een mooie aanbieding was het zeker. Bolton is geen spectaculaire club, maar het is wel knap wat ze doen. Al negen jaar handhaven ze zich op het hoogste niveau en zelfs tweemaal werd er Europees voetbal gehaald.

Tegenstander Arsenal is de club die het minst met Engels voetbal te maken heeft. Er staan amper Engelsen onder contract, ze hebben een nieuw stadion dat een kloon is van dat van Benfica en het stikt er van de buitenlandse gloryhunters. Van mij mocht Bolton deze pot wel winnen. Vooral ook nadat wij werden getrakteerd op een rariteitenkabinet in ons vak (hoezo inbreds in Bolton?) en een show van cheerleaders. Positief was dat deze meisjes geen kleine kinderen waren, maar rond de twintig. We konden dus foto's maken zonder dat we een stel vieze perverselingen leken. Als klap op de vuurpijl trad er een geitenwollensokkenband op met maskers van Owen Coyle. Het entertainment naast het veld was in orde. Enige minpunt was dat er een soort ultra's in ons vak stonden met trommels. Nog vervelender was dat ze die ook nog eens gingen gebruiken, maar ze kregen wel de rest van het publiek mee. Dat er bij Bolton geen sfeer hangt kan ik dus niet zeggen. Het is een wat teletoeterachtige sfeer, maar stil is het niet.

Bij Arsenal deden alle grote namen mee en mijn twee favoriete Bolton-spelers - Jussi Jaaskelainen en Ivan Klasnic – stonden ook in het veld. Het was nu achterover leunen en hopen op een goede pot. Die leek er te komen, want The Trotters gingen furieus van start. Klasnic maakte zelfs een goal, maar die werd helaas afgekeurd. Daarna was het Arsenal dat aan de hand van Fabregas het overwicht overnam. De Spanjaard maakte veel schwalbes, huilde continue bij de scheidsrechter, maar speelde ook briljant. Hij was het ook die de 0-1 maakte en daarmee eigenlijk de wedstrijd op slot schoot. Helaas moest hij daarna zich weer aanstellen door blessures te faken. Het leukste van de wedstrijd was het moment dat Bolton-mascotte Lofty Lion de Spanjaard nadeed, nadat deze weer deed alsof hij stierf om twee minuten later weer fit als een hoentje het veld over te lopen. In de tweede helft begon zowel het publiek als de spelers even te geloven in een stuntje en werd het doel van Arsenal onder vuur genomen. Helaas mocht het niet zo zijn en besliste een andere Spanjaard – Merida – in de 78ste minuut de wedstrijd. Een zakelijke overwinning voor Arsenal en voor Bolton is er nog wel wat werk aan de winkel.

Doordat we op de parkeerplaats voor het stadion stonden en daar geen beweging in te krijgen was, besloten we eerst even wat te gaan eten. Helaas waren er grote wachtrijen (bij een zelfs van anderhalf uur) en moesten we de beschermde omgeving van het retail park af. We kwamen weer terecht bij een keten: Harvester Pub. Het viel niet tegen en we hebben een nieuwe tent voor ons lijstje van eetbare gelegenheden in Engeland. Ik had een mixed grill die daadwerkelijk op kolen was gegrilled. Zelfs de friet was niet lijkbleek. Wat is er toch aan de hand in Engeland met de eetcultuur? Ze lijken voortaan dingen te maken die smaken en dat is natuurlijk niet de bedoeling. In Engeland hoor je ranzig te eten. Na het eten was de file eindelijk opgelost en konden we koers zetten richting Birmingham. Hier zouden we de laatste avond blijven, omdat we dan al dicht bij het vliegveld zaten. We hadden het vliegtuig al redelijk vroeg en om dan nog een stuk te moeten rijden is niet ideaal. Zeker niet gezien dat files die altijd in Engeland lijken te staan.

Om het weekend goed af te sluiten wilden we nog even gaan evalueren in een Birminghamse pub. Die een vinden was geen sinecure, want de miljoenenstad leek compleet verlaten. Geen wonder dat niemand Birmingham serieus neemt als tweede stad van de UK. Na bijna een uur te hebben rondgelopen in het centrum vonden we The Clown. Dat sprak Chocovla wel aan, als inwoner van Oude Pekela. Binnenin zaten allemaal rariteiten, waaronder een man/vrouw die gitaar aan het spelen was op een biljartkeu. Dit was dus een perfecte kroeg voor ons, maar ook deze ging sluiten. Wat een sof. Scheldend over Birmingham liepen we weer naar buiten. Als een stel paupers zwierven we door de stad, tot we ineens in de verte muziek hoorden. Zou er dan toch iets open zijn hier? Het was bijna niet te geloven. We zagen ineens een pleintje met verlichting en er was inderdaad een tentje dat open was. Het was geen pub, maar een club. Een R&B-club zelfs. Demografisch vielen we enorm uit de toon met onze witte huidskleur, maar dat maakte ons niet veel uit. We hadden eindelijk wat gevonden.

Om ons heen was iedereen aan het dansen op de foute muziek. Uiteraard deden we ook een poging, maar echt in de smaak viel dat niet. De beste danser stond bij de tafel naast ons. Die was zo flexibel, dat leek wel een slangenmens. Helaas overdreef hij het iets te veel en ineens scheurde hij zijn enkelbanden af. P-P. Het dansen was over voor hem en twee maten droegen hem weg. Een zuur moment voor iedereen die van dans houdt. Een controle op de wc leerde ons dat ook in R&B-clubs er toiletnegers zijn en geen toiletblanken. Binnen leken veel van de vrouwen erg aantrekkelijk te zijn, maar in het zitje dat voor de deur was gezet om te kunnen chillen bleken de meesten toch een drakenkop te hebben als er wat licht op scheen. Hierna besloten we onze pogingen om vrouwen te verleiden te staken en rond een uur of twee weer naar huis te gaan. De volgende ochtend was het weer vroeg dag. Sowieso zijn die dagen dat je teruggaat een hel. Pas tegen het eind van de middag waren we allemaal thuis en dat na een dag die vooral bestond uit wachten. Vliegen zal nooit mijn hobby worden, maar vincken zal het voorlopig nog wel blijven. Het was weer een mooi tripje geweest naar Engeland.



Het rapport

Het stadion

Als het gaat over hoe nieuwe stadions er wel leuk uit kunnen zien, worden al jarenlang Huddersfield en Bolton als voorbeeld aangedragen. Terecht. allebei vind ik ze wel wat hebben. Het leukste aan Bolton vind ik de lichtmasten. Niets geen in het dak geïntegreerde bouwlampen, maar klassieke floodlights met een eigentijds ontwerp. Voor de rest was de vorm van het stadion erg apart met al die bogen. Het Reebok Stadium is echt een heel stuk beter dan de horrorgevallen in Leicester, Reading en Derby.

De sfeer

De Trotters staan niet echt bekend om hun goede sfeer, maar deze dag vond ik het bij tijd en wijle erg goed. Sowieso hing er een goede sfeer doordat er met Owen Coyle eindelijk een manager is die een positieve spelopvatting heeft en er hangt daarom een positieve vibe rondom de club. Het was ook Coyle - en niet de spelers - die het meeste werd aangemoedigd. Minder was dat er drie trommelaars waren, maar dat werd weer gecompenseerd door een provocerende mascotte. Alles bij elkaar was het best aardig.

De wedstrijd

Bolton ging furieus van start en greep Arsenal meteen bij de keel. Het was jammer dat het doelpunt van Klasnic werd afgekeurd, want anders had ik het nog wel willen zien. Aan de hand van schwalbekoning Fabregas begonnen de Gunners daarna te tikken en werd het vrij simpel 0-2. Jammer, want Arsenal was zo irritant dat ik hoopte dat ze punten zouden verliezen. In deze vorm zie ik Arsenal als grootste belager van Chelsea.

De omgeving

Voor een voetbalnostalgist is het een gruwel. Het stadion ligt zo ver buiten dat stad (7 miles) dat het niet eens meer in Bolton ligt, maar Horwich. Erg naar, maar het is wel erg handig dat er een uitgebreid retailpark naast ligt. Voor de wedstrijd konden we wat shoppen en koffie drinken bij de Starbucks en na de wedstrijd hebben we lekker gegeten bij de Harvester pub. Elk nadeel heb ze voordeel en dat geldt zeker hier.

Overall

In de Premier League had ik nog vier clubs nooit een thuiswedstrijd zien spelen (Chelsea, Hull, Sunderland en Bolton) en toevallig hebben Ze alle vier een (ver)nieuw(d) stadion. Echt enthousiast ben ik dus niet om ze te bezoeken, maar in dit geval kwam het gewoon erg gunstig uit. Ik moet zeggen dat ik het nog best aardig vond. Stadion is niet verkeerd, de sfeer was redelijk en de faciliteiten rondom het Reebok Stadium zijn stiekem toch wel erg handig. Ik verwacht niet dat ik er nog een keer kom, maar een straf was het zeker niet en als ik ooit door een aflasting de keuze heb om naar Bolton te gaan of een dagje in de stad te hangen zal ik zeker voor dat eerste kiezen.



De foto's



Het Reebok Stadium a.k.a. de WC-bril ziet er apart vanaf het retail park



Wat is het nieuwe logo toch lelijk. Degene die dit heeft ontworpen verdient de kogel



De floodlights zijn echt geweldig. Ik was naakt toen ik deze foto nam



De hoofdingang voor de bobo's



De andere kant



Nat Lofthouse Stand met een subtiele verwijzing naar sponsor Reebok



De South Stand waar de Arsenal-fans zaten



De B.E.N. Stand, waar wij zaten deze middag



De West Stand, waar de bobo's zaten



Niet alleen van buiten zagen de floodlights er mooi uit, ook van binnen mochten ze er wezen



In Bolton waren ze nog Engeland-minded



'Superwhite' klinkt toch wel wat dubieus



Een van de twee mascottes (Lofty Lion bewoog teveel)



Jussi was een mooie volksmenner, net zoals zijn naamgenoot in Lens



Dit provocerence figuur was iedereen aan het uitlachen, maar zag er gek uit



Een drumband met Owen Coyle-maskers. Het dieptepunt was bereikt



Gevolgd door dit hoogtepunten: eindelijk lekkere cheerleaders in Engeland



*Hijg, hijg*



Knulletjes komen het veld op



Maar de fans zingen één naam: die van Owen Coyle, de nieuwe manager



Bolton begon sterk, maar na tien minuten namen The Gunners het initiatief over



Arsenal stond daarom terecht met 0-1 voor bij rust



Bolton probeerde wel, maar Arsenal was gewoon sterker. Helaas waren ze ook flink aan het cheaten



"Is that all you take away?"



Donkere luchten boven de Nat Lofthouse Stand



De West Stand zat goed vol, ondanks dat de wedstrijd live op tv was



Een actiemoment tijdens de niet echt heel spannende wedstrijd



0-2. Een zakelijke overwinning voor Arsenal. Drie dagen later werd dezelfde wedstrijd 4-2



The Reebok by night



Nogmaals, maar dan van een afstandje. Best aardig eigenlijk


 

 

© 2005 All Rights Reserved.