Owen is Back!!!
Zondagochtend in Blackpool. Na weer een avond van dans en drankgelag (whehehe) stonden we opvallend fit op. Die fitheid verdween op het moment dat we in het tentje achter het hotel wat wilden gaan ontbijten. De frietlucht die hier hing was te vergelijken met die in The Frying Dutchman. Laf vluchten we weg en besloten we maar ergens anders wat te halen. Doordat de wedstrijd pas om 16:00 was en Bolton dicht bij Blackpool ligt hadden we nog genoeg tijd om Blackpool te verkennen. We vonden zelfs een fatsoenlijk eettentje waar we met smaak broodjes en soep aten. Het kan dus wel in Engeland, je moet alleen goed zoeken. Daarna was het tijd om Blackpool in te gaan. De toren was imposant, maar afzetterig duur. Voor 14 pond mocht je naar binnen en dat is voor ons Nederlanders toch iets te veel. De goktenten langs de boulevard waren een stuk interessanter. Voor de kamelenrace was erg leuk. 1904 had helemaal een goede dag, want die won daar een knuffel. Het beviel ons wel, daar in Blackpool. Plan is om er een keertje een wedstrijd van de lokale FC te gaan bekijken, maar dan wel in de zomer.
Helaas komt aan alle leuke dingen een eind en moesten we richting Bolton gaan. Het Reebok Stadium ligt zo'n 7 miles buiten de stad. Erg naar, maar het voordeel is dat er zo'n fout retail park naast ligt. We konden hierdoor al onze vaste stramienen uitvoeren. Winkelcentrum? Vinck. Supermarkt? Vinck. Starbucks? Vinck. Wat is het leven toch mooi als het overzichtelijk is. Het was ondertussen zo'n uurtje voor kick off, dus tijd om het stadion in te gaan. Samen met Huddersfield vind ik dit een van de weinige nieuwe stadions die wel te pruimen is. Het heeft een eigen design en vooral de lichtmasten vind ik geweldig. Gek is wel dat het van binnen qua kleuren heel veel wegheeft van het stadion van Wigan Athletic. Door de boogdaken is er wel een verschil met het DW Stadium. Fijn is ook dat je het hele stadion rond kunt gaan als je wilt, hoewel een steward me in de smiezen had. Foto's maken was geen probleem, maar niet tijdens de wedstrijd. Ik heb hem maar niet verteld dat het me eigenlijk meer om het stadion gaat dan de spelers.
Bolton staat normaal bekend als saai, maar vandaag was er iets speciaals aan de hand. De terugkeer van manager Owen Coyle hield ze heel erg bezig. Op de grote schermen zagen we allemaal goals van deze ex-spits en in plaats van reclame hing er een groot spandoek met “Owen Coyle's Superwhite Army”. Het leek erop dat iedereen blij was dat Coyle – zowel bij St. Johnstone als Burnley erg succesvol met aanvallend voetbal – nu de manager was. Het betonvoetbal onder Allardyce, Lee en Megson zijn ze wat beu in Bolton. Waar onder de eerste nog successen werden gevierd, was dat onder die andere twee niet het geval en dan weet je dat je moet vertrekken. Ik ben benieuwd of Owen Coyle Bolton inderdaad aanvallend kan laten voetballen. Hij zal daarvoor een cultuur van tien jaar betonvoetbal opzij moeten zetten. Als het Coyle lukt, hoop ik dat de club in de Premier League blijft. Sowieso is mijn aversie tegen de club wat minder geworden na dit bezoek. In de clubshop waren de Mustafa Riga-mokken slechts één pondje per stuk. Doordat ik met het vliegtuig was, kon ik er helaas maar twee kopen. Maar een mooie aanbieding was het zeker. Bolton is geen spectaculaire club, maar het is wel knap wat ze doen. Al negen jaar handhaven ze zich op het hoogste niveau en zelfs tweemaal werd er Europees voetbal gehaald.
Tegenstander Arsenal is de club die het minst met Engels voetbal te maken heeft. Er staan amper Engelsen onder contract, ze hebben een nieuw stadion dat een kloon is van dat van Benfica en het stikt er van de buitenlandse gloryhunters. Van mij mocht Bolton deze pot wel winnen. Vooral ook nadat wij werden getrakteerd op een rariteitenkabinet in ons vak (hoezo inbreds in Bolton?) en een show van cheerleaders. Positief was dat deze meisjes geen kleine kinderen waren, maar rond de twintig. We konden dus foto's maken zonder dat we een stel vieze perverselingen leken. Als klap op de vuurpijl trad er een geitenwollensokkenband op met maskers van Owen Coyle. Het entertainment naast het veld was in orde. Enige minpunt was dat er een soort ultra's in ons vak stonden met trommels. Nog vervelender was dat ze die ook nog eens gingen gebruiken, maar ze kregen wel de rest van het publiek mee. Dat er bij Bolton geen sfeer hangt kan ik dus niet zeggen. Het is een wat teletoeterachtige sfeer, maar stil is het niet.
Bij Arsenal deden alle grote namen mee en mijn twee favoriete Bolton-spelers - Jussi Jaaskelainen en Ivan Klasnic – stonden ook in het veld. Het was nu achterover leunen en hopen op een goede pot. Die leek er te komen, want The Trotters gingen furieus van start. Klasnic maakte zelfs een goal, maar die werd helaas afgekeurd. Daarna was het Arsenal dat aan de hand van Fabregas het overwicht overnam. De Spanjaard maakte veel schwalbes, huilde continue bij de scheidsrechter, maar speelde ook briljant. Hij was het ook die de 0-1 maakte en daarmee eigenlijk de wedstrijd op slot schoot. Helaas moest hij daarna zich weer aanstellen door blessures te faken. Het leukste van de wedstrijd was het moment dat Bolton-mascotte Lofty Lion de Spanjaard nadeed, nadat deze weer deed alsof hij stierf om twee minuten later weer fit als een hoentje het veld over te lopen. In de tweede helft begon zowel het publiek als de spelers even te geloven in een stuntje en werd het doel van Arsenal onder vuur genomen. Helaas mocht het niet zo zijn en besliste een andere Spanjaard – Merida – in de 78ste minuut de wedstrijd. Een zakelijke overwinning voor Arsenal en voor Bolton is er nog wel wat werk aan de winkel.
Doordat we op de parkeerplaats voor het stadion stonden en daar geen beweging in te krijgen was, besloten we eerst even wat te gaan eten. Helaas waren er grote wachtrijen (bij een zelfs van anderhalf uur) en moesten we de beschermde omgeving van het retail park af. We kwamen weer terecht bij een keten: Harvester Pub. Het viel niet tegen en we hebben een nieuwe tent voor ons lijstje van eetbare gelegenheden in Engeland. Ik had een mixed grill die daadwerkelijk op kolen was gegrilled. Zelfs de friet was niet lijkbleek. Wat is er toch aan de hand in Engeland met de eetcultuur? Ze lijken voortaan dingen te maken die smaken en dat is natuurlijk niet de bedoeling. In Engeland hoor je ranzig te eten. Na het eten was de file eindelijk opgelost en konden we koers zetten richting Birmingham. Hier zouden we de laatste avond blijven, omdat we dan al dicht bij het vliegveld zaten. We hadden het vliegtuig al redelijk vroeg en om dan nog een stuk te moeten rijden is niet ideaal. Zeker niet gezien dat files die altijd in Engeland lijken te staan.
Om het weekend goed af te sluiten wilden we nog even gaan evalueren in een Birminghamse pub. Die een vinden was geen sinecure, want de miljoenenstad leek compleet verlaten. Geen wonder dat niemand Birmingham serieus neemt als tweede stad van de UK. Na bijna een uur te hebben rondgelopen in het centrum vonden we The Clown. Dat sprak Chocovla wel aan, als inwoner van Oude Pekela. Binnenin zaten allemaal rariteiten, waaronder een man/vrouw die gitaar aan het spelen was op een biljartkeu. Dit was dus een perfecte kroeg voor ons, maar ook deze ging sluiten. Wat een sof. Scheldend over Birmingham liepen we weer naar buiten. Als een stel paupers zwierven we door de stad, tot we ineens in de verte muziek hoorden. Zou er dan toch iets open zijn hier? Het was bijna niet te geloven. We zagen ineens een pleintje met verlichting en er was inderdaad een tentje dat open was. Het was geen pub, maar een club. Een R&B-club zelfs. Demografisch vielen we enorm uit de toon met onze witte huidskleur, maar dat maakte ons niet veel uit. We hadden eindelijk wat gevonden.
Om ons heen was iedereen aan het dansen op de foute muziek. Uiteraard deden we ook een poging, maar echt in de smaak viel dat niet. De beste danser stond bij de tafel naast ons. Die was zo flexibel, dat leek wel een slangenmens. Helaas overdreef hij het iets te veel en ineens scheurde hij zijn enkelbanden af. P-P. Het dansen was over voor hem en twee maten droegen hem weg. Een zuur moment voor iedereen die van dans houdt. Een controle op de wc leerde ons dat ook in R&B-clubs er toiletnegers zijn en geen toiletblanken. Binnen leken veel van de vrouwen erg aantrekkelijk te zijn, maar in het zitje dat voor de deur was gezet om te kunnen chillen bleken de meesten toch een drakenkop te hebben als er wat licht op scheen. Hierna besloten we onze pogingen om vrouwen te verleiden te staken en rond een uur of twee weer naar huis te gaan. De volgende ochtend was het weer vroeg dag. Sowieso zijn die dagen dat je teruggaat een hel. Pas tegen het eind van de middag waren we allemaal thuis en dat na een dag die vooral bestond uit wachten. Vliegen zal nooit mijn hobby worden, maar vincken zal het voorlopig nog wel blijven. Het was weer een mooi tripje geweest naar Engeland.
Site Navigation 
