Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Bournemouth

Het verslag

    

Cherry Picking in Bournemouth

Ik stond naakt op de bank te springen vorig seizoen, toen duidelijk werd dat Bournemouth promoveerde. Niet dat ik zo'n groot fan ben van The Cherries, maar ik zag ineens een heel mooie vinckmogelijkheid. Southampton was namelijk met tien minpunten gestart en zou daardoor nog een jaartje in League One moeten spelen. Voor het eerst sinds 1960 zou daardoor Bournemouth v Southampton op het programma staan. Een betere wedstrijd om het wat saaie Dean Court te vincken is er niet, want The Cherries hebben geen echte rivaal. Southampton is wél de gehate grote broer, dus toen ik op 17 juni zag dat de fixture-mannetje deze pot op twaalf maart hadden gepland, werd deze met een dikke rode stift in mijn agenda gezet.

Van de zogenaamde 92, zijn er nog drie die ik nooit (uit of thuis) aan het werk zag. Port Vale, Swindon Town en... inderdaad Bournemouth. Waar ik Port Vale heel leuk vind en Swindon Town er ook nog wel mee door kan, heb ik helemaal niets met Bournemouth. De club roept geen enkele reactie bij me op. Geen sympathie, maar ook geen afkeer. Heel typisch, want er zijn niet veel clubs die me helemaal niets doen. Toch hoopte ik twee jaar geleden dat ze uit League Two vlogen, mede doordat ik er neutraal tegenover sta. Bournemouth uit de Football League leek me geen gemis. Achteraf gezien ben ik wel blij dat ze erin bleven, want anders had ik dit tripje naar de zuidkust van Engeland nooit gemaakt en als zeeliefhebber vinck ik graag clubs die in kustplaatsjes spelen.

Bournemouth is zo'n typische derde divisie club. Ze zijn niet voor niets de club met de meeste punten op dat niveau. Ze zijn een beetje het Walsall van de zuidkust. Vanaf 1923, het jaar waarin ze werden toegelaten tot de Football League, tot en met 1975 speelde de club op één seizoen na (70/71) altijd in de derde divisie. Daarna begon het slechter te gaan met de club en degradeerden ze naar de kelderdivisie. Alles werd echter anders toen ex-speler Harry Redknapp eind 1983 manager werd. 'Appy 'Arry had eerder vier seizoenen aan de zuidkust gespeeld en was in 1982 assistent geworden. Eind 1983 leken The Cherries weer op weg naar de kelderdivisie en er werd besloten om manager Don Megson weg te sturen. De jonge assistent nam het over.

De negen jaar dat hij aan het roer was, kende Bournemouth grote hoogten. Hij stabiliseerde The Cherries eerst, om daarna de weg omhoog te vinden. Een van zijn eerste wedstrijden was tegen Manchester United, dat in de derde ronde van de FA Cup naar Bournemouth moest. Tegen alle verwachtingen in wonnen The Cherries en de trein van Redknapp stond op de rails. In 1987 werd de club met maar liefst 97 punten kampioen en mocht voor het eerst naar de tweede divisie en waar ze het drie jaar zouden volhouden. Clubs als Aston Villa, Chelsea, Man City, Sunderland, West Ham en Leeds kwamen in competitieverband op bezoek. Mooie tijden voor de fans. De twee seizoenen daarop deed Bournemouth het aardig, maar Redknapp zag geen uitdaging meer en vertrok naar West Ham om daar assistent te worden.

Bournemouth zelf werd na het vertrek van Redknapp een grijze middenmotor, maar degraderen deden ze nooit. Tot 2002. Het was maar voor één seizoen, want Sean O’Driscoll bracht de club meteen terug. Daarna was het weer lange tijd saai derde divisievoetbal aan de zuidkust. Tot het financieel helemaal mis ging en de club in 2008 degradeerde uit League One en met 17 minpunten moest beginnen aan het volgende seizoen. Bournemouth leek rijp voor de Conference. Maar Eddie Howe volbracht een mirakel en The Cherries bleven erin. Vorig jaar vond er een tweede mirakel plaats en ondanks het ontbreken van een budget, promoveerde de club zelfs. Eigenlijk ongelooflijk, want door een transferembargo mocht de club geen spelers aantrekken.

Dit jaar doen The Cherries het opnieuw geweldig, ondanks dat andere clubs Bournemouth helemaal leegroven. Zo vertrok spits Brett Pitman in de zomer naar Bristol City, werd de andere goalmachine (Josh McQuoid) door Millwall aangetrokken en koos Howe voor een aanbieding van Burnley (na eerder al Peterborough, Crystal Palace en Charlton te hebben afgewezen) in januari. Daar doet hij het ook goed en het zou zomaar kunnen dat we Howe volgend jaar in de Premier League zien. Howe werd vervangen door Lee Bradbury. Bournemouth blijft het ondertussen goed doen en nog altijd staan ze op plek twee. Toch vrees ik voor ze dat clubs als Huddersfield, Southampton en Peterborough ze nog wel zullen inhalen, maar een plekje in de play-offs is al meer dan ze vooraf hadden durven dromen.

Doordat de supporters van Bournemouth al voor het seizoen erg uitkeken naar deze pot (in 1960 werd hij voor het laatst in competitieverband gespeeld en sindsdien was er alleen nog in 1976 een ontmoeting tussen beide clubs, in de League Cup van dat jaar), gingen de tickets al in oktober in de verkoop. Er zaten flinke restricties op, want men wilde geen fans van Southampton in de thuisvakken. Gelukkig kon Cherrie Ben drie tickets voor me regelen. Soms kan het leven mooi zijn. Hierbij een bedankje voor Ben. Doordat Bournemouth het in de competitie maar goed bleef doen, was deze pot weken voor de aftrap al uitverkocht. Voor het eerst sinds de verbouwing zouden er meer dan 10000 man in Dean Court zitten en wij waren erbij. Gelukkig bleef Bournemouth het maar goed doen en was deze pot niet alleen een derby, maar ook een topper in League One.

Doordat we de laatste tijd flink wat tegenslag hebben met het reizen, hadden we besloten om al vroeg de tunnel te nemen. Daardoor stond SJ al om 5:15 in Tilburg en pikten we 1904 een uurtje later op van de sexparking in Zwijndrecht. Het zat allemaal erg mee en we hadden zelf een tunnel eerder. Dat zijn altijd leuke meevallertjes. Helemaal in dit geval, want het was mooi weer in Engeland. Vier uur voor de wedstrijd waren we al in Bournemouth, dus de auto werd heel strategisch neergezet. Daarna was het tijd om richting de zee te gaan en de Boscombe Pier te vincken. Boscombe is een van de boroughs van Bournemouth en vroeger heette de club zelfs Boscombe FC. Dat werd later Bournemouth & Boscombe AFC om in 1972 te veranderen in AFC Bournemouth. Jammer, want de oudere naam vind ik mooier.

Aangekomen bij de zee, viel het ons op hoe mooi het plaatsje eigenlijk is. Nergens pauperzooi. Het had wel wat weg van Southport, ook zo'n net badplaatsje. Na de pier te hebben gevinckt en pootje te hebben gebaad, was het tijd om wat te gaan eten. Dat viel ook niet tegen en ik sluit niet uit dat ik hier ooit nog eens terugkom in de zomer om een weekendje te vertoeven. Erg leuk plaatsje. We maakten zelfs al plannen voor volgend jaar. Mocht Southampton namelijk promoveren, dan willen we de derby tegen Pompey natuurlijk graag gaan vincken. Southampton zelf lijkt ons niet veel, dus dan gaan we ook hier zitten. Altijd mooi om al zover vooruit te kijken, want je weet nu al zeker dat wanneer die pot gespeeld gaat worden dat op een koude novemberdag zal zijn en er van vegeteren aan het strand weinig terecht zal komen.

Ondertussen was het tijd om eens terug te lopen naar het stadion. Ik ging daar op zoek naar de kersenboomgaarden, waaraan de club haar bijnaam te danken heeft. Vroeger stonden die er namelijk veel rondom het stadion, maar tegenwoordig zijn die pleite. Jammer, want ik had wel zin in een kersje. Het stadion zelf was echt dodelijk saai van buiten. Zelfs de voorkant heeft niet speciaals. Daar staat ook de echte naam van het stadion, dat tegenwoordig officieel “Dean Court sponsored by Classic Eyes” heet. Dat valt niet mee, evenals het logo. Het lijkt een of andere koppende vrouw, maar is schijnbaar gebaseerd op Dickie Dowsett. Die spits maakte in de jaren 50 en 60 furore voor de club. Ik denk dat het niet lang meer zal duren voordat zijn profiel zal worden vervangen door Steve Fletcher. Dat is namelijk de nieuwe held en is overal aanwezig.

Eenmaal in het stadion werd ik nog steeds niet enthousiast. De tribunes zijn allemaal erg standaard en de ene die dat niet is, is ook niets bijzonders. Dat is namelijk een onoverdekte tijdelijke tribune. Ik had verwacht dat die naar de uitfans zou gaan, maar daarvoor is die net te klein. Er kunnen namelijk maar 1100 man op, terwijl Bournemouth verplicht was om 1300 kaarten af te staan aan Soton. Gelukkig regende het niet, anders was er veel geklaag geweest van de thuisfans. Mijn favoriete tribune was de North Stand, want die heet tegenwoordig de Steve Fletcher Stand. Ik denk dat hij dat heeft afgedwongen tijdens de onderhandelingen over een nieuwe contract, want Fletcher speelt nog altijd. Heel gek om te zien dat hij al een eigen tribune heeft.

Dat was niet alles, want in het programmaboekje stond een interview met hem, werd hij onderworpen aan een vraag-antwoord gesprek en was de poster in het midden een afbeelding van hem. Wat een held. Zo weet ik nu dat hij ervan droomt om in Marbella te wonen, dat hij kan niezen op commando, hij graag oesters eet en in een Mercedes rijdt. Fletcher is natuurlijk ook wel echt een legende in Bournemouth. Geboren in Hartlepool, speelde hij eerst twee jaar voor die club. In 1992 kwam hij naar de zuidkust om er tot 2007 te spelen. Via Chesterfield en Crawley kwam hij in 2009 terug dankzij zijn vriend Eddie Howe. Voor een spits is hij eigenlijk weinig productief, maar hij geeft altijd 100% en is een uitstekende bliksemafleider.

Ik hoopte dat Fletcher vandaag in zou vallen en zou scoren voor zijn eigen tribune. Dat zou mooi zijn, vooral omdat er een grote foto van hem op die tribune te zien is. Dat is toch wel gek. Tegenstander Southampton stond voorafgaand aan deze pot vijfde, maar heeft nog wat inhaalwedstrijden voor de boeg. Virtueel staan ze tweede, maar eerst moeten die inhaalpotjes natuurlijk nog wel gewonnen worden. De aanval van Soton is om bang van te worden. Met Ricky Lambert en Lee Barnard staan twee van de beste afmakers van de lower leagues in de aanval. Die worden ondersteund door Alex Oxlade-Chamberlain, misschien wel een van de grootste talenten van Engeland. Vul die aan met het beest Radhi Jaïdi (inderdaad, die van Bolton) en keeper Kelvin Davis en je begrijpt waarom ze dé titelkandidaat waren.

De wedstrijd begon geweldig. Niet alleen was de sfeer op de tribunes erg goed, ook op het veld begonnen beide clubs met maar één doel en dat was zoveel mogelijk scoren. Bournemouth was de eerste die dat deed, want al na zes minuten was het de Finse huurling Lauri Dalla Valle die de 1-0 maakte. Even leek het erop dat hij zou worden afgekeurd wegens buitenspel, maar gelukkig gebeurde dat niet. Het antwoord liet niet snel op zich wachten. Ricky Lambert profiteerde van een fout van verdediger Jason Pearce. Die wilde de bal over de achterlijn laten rollen, maar vergat dat Lambert achter hem liep. Die legde hem panklaar op het hoofd van aanvalsmaatje Barnard en het stond 1-1. Daarna zakte de pot helaas helemaal in en voor de rust gebeurde er weinig meer.

De tweede helft was gelukkig weer wel boeiend. Eigenlijk hadden The Cherries een pingel moeten krijgen, maar de scheidsrechter stond er te ver vandaan en de grensrechter was natuurlijk weer te laf om te vlaggen. Daarna was Soton weer aan de beurt. Dean Hammond maakte de 1-2 en Bournemouth probeerde gelijk te komen door “The Big Fletch” erin te zetten. Dat hielp niet veel, want ondanks dat Bournemouth nog op de lat schoot was het Southampton dat de 1-3 maakte. Ricky Lambert plaatste zijn vrije trap keihard in het dak van het doel. Echt een wereldgoal en na de 2-0 eerder dit seizoen, was het opnieuw Soton dat won. Die ploeg lijkt me, afgaand op het spel van vandaag, ook meer toe te voegen aan The Championship, dan Bournemouth.

Door het scoreverloop groeide de onvrede bij de thuisfans. Achter ons stonden een aantal chavs zowat de hele wedstrijd te schelden over Soton. Vooral de term “Scummers” heb ik zowat iedere seconde langs horen komen. Het bleef niet alleen bij woorden, want op de Steve Fletcher Stand gingen twee oudere mannen elkaar flink te lijf. Daarbij vielen rake klappen. Vlak voor tijd ging ik naar de wc en was de top boys van Bournemouth over de telefoon allemaal afspraken aan het maken met de fans van Soton. Ik probeerde heel snel te pissen, want het werd allemaal wat onaangenaam daar. Dit was een van de eerste keren dat ik in Engeland gevechten in het stadion zag. Het is duidelijk dat beide clubs elkaar niet mogen.

Na de wedstrijden hadden we mazzel dat we snel weg konden, doordat onze auto zo gunstig stond. We zagen een grasveldje waar veel politie stond om de beide supportersgroepen uit elkaar te houden. Die van Soton moesten ook tien minuten langer in het stadion blijven, hoewel er achteraf toch nog knokpartijtjes en arrestaties zijn geweest. Daar hebben we allemaal niets van meegekregen, want wij waren op weg naar de tunnel. Opnieuw zat het erg mee en waren we te vroeg daar. In de tunnel zelf kwamen we Ad-Café nog tegen die naar Charlton was geweest. Rond een net uur waren we weer allemaal thuis. Het was een mooi dagje geweest alles bij elkaar. De mooie derby's uitzoeken, dat ga ik voortaan altijd doen bij clubs waar het stadion ruk van is. Cherry picking noemen ze dat in Engeland en dat is weer heel toepasselijk op Bournemouth.



Het rapport

Het stadion:

Dean Court (de walgelijke naam Classic Eyes gaan we niet gebruiken) is er geen voor de liefhebber van leuke stadions. Aan drie kanten heb je nieuwe, niet originele tribunes staan. Het geheel wordt afgemaakt door een vierde, tijdelijke tribune achter de goal. Nee, hier gaat mijn hart niet sneller van kloppen. Aan de buitenkant is het al even saai, hoewel de oude gates die nu in de muur zijn gezet, nog wel leuk zijn. Het enige wat eigenlijk de moeite waard is om te vincken.

De wedstrijd:

De eerste vijftien minuten waren geweldig. Ik wist niet wat ik zag, want normaal zijn derby's voetbaltechnisch gezien heel slecht. Gelukkig werden we de rest van de eerste helft getrakteerd op een baggerpot. In de tweede helft was het weer een stuk beter, met Bournemouth dat een penalty had moeten krijgen en op de lat schoot. Uiteindelijk was Southampton de terechte winnaar. De vrije trap van Ricky Lambert waar de goal uit viel was van wereldklasse.

De omgeving:

Bournemouth is een leuk plaatsje. We hebben heerlijk langs de zee gelopen en met het zonnetje erbij was het echt genieten daar. Bournemouth moet je ook niet op een koude dinsdag in november vincken, maar zo aan het begin of eind van het seizoen. Ik zou er best eens een weekendje naartoe willen zonder voetbal. Rondom het stadion is het ook niet echt pauper. Dean Court maakt deel uit van een heel sportcomplex. Je kunt er dus ook volop andere sporten vincken als je er toch bent.

De sfeer:

Helaas zaten we op dezelfde tribune als de meegereisde Saints, zodat we die niet goed konden horen. Sfeertechnisch begon het indrukwekkend. De wedstrijd is dan al generaties lang niet gespeeld, de haat zit toch diep. Vooral vanuit Bournemouth-kant is er geen enkele sympathie voor de buurman. Ik denk dat ik zeker 817x het woord "Scummers" heb gehoord. Er werd ook nog gemat en buiten de stadion zag ik veel politie met valse honden. Een gezellig middagje dus.

Overall:

Bournemouth is een van die clubs die ik dacht nooit te bezoeken. Het ligt te geïsoleerd en het stadion en de club spreken me niet in. Gelukkig was er daar ineens Southampton en ik moet zeggen dat ik me opperbest vermaakt heb. Lekker relaxed rondlopen voor de wedstrijd, de zee vincken en goed eten was een goede start van de dag. Daarna voor het eerste meer dan 10000 man in het verbouwde Dean Court zien zitten en een leuk potje voetbal kijken. Ik denk niet dat ik Bournemouth ooit nog een keer ga vincken, maar deze pot was zeker de moeite waard.



De statistieken

Bournemouth v Southampton 1-3 (12/03/2011)

6. Lauri Dalla Valle 1-0

11. Lee Barnard 1-1

71. Dean Hammond 1-2

88. Ricky Lambert 1-3

Ground: Dean Court, Bournemouth

Visits: 1

Season: 2010-2011

Competition: League One

Position Bournemouth: 2

Position Southampton: 5

Gate: 10008

Match Number in England: 137

Goals: 383

Line up Bournemouth:

Jalal, Pearce, Smith, Wiggins, (33. Cummings), Cooper, Pugh, Robinson, Feeney, Hollands, Dalla Valle (84. Partington), Ings (74. Fletcher)

Line up Southampton:

Davis, Harding (66. Seaborne), Fonte, Butterfield, Jaidi, Hammond, Lallana, Oxlade-Chamberlain, Chaplow (88. Richardson), Lambert, Barnard (78. Gobern)

Yellow Cards:

Pearce, Wiggins, Cooper, Hollands (Bournemouth), Jaidi (Southampton)

Red Card:

90. Gobern (Southampton)



De foto's



Daar ligt het schitterende Dean Court al



Maar eerst even naar Boscombe...



... om de zeelucht op te snuiven



In dit soort plaatsjes mag een echte pier niet ontbreken natuurlijk



Mooi zandstrand ook, dat zie je niet vaak in Engeland



Qua lengte was de pier niet indrukwekkend, maar het gaat niet om de lengte maar wat je ermee doet



In een van die huisjes wil ik mijn oude dag wel doorbrengen



Aan de andere kant de duinen



Er waren zelfs palmbomen te vinden in Bournemouth



De boozer waar alleen thuisfans welkom waren



Het gekke logo van Bournemouth



De façade, met daarop die verschrikkelijke sponsornaam "Classic Eyes"



De rest van de buitenkant van de West Stand, de hoofdtribune van Dean Court



Onze East Stand was ook geen verwennerij van buiten



De North Stand, tegenwoordig de Steve Fletcher Stand, was ook al geen pareltje



Hier kon je allerlei spullen kopen waarvan de opbrengsten naar de supportersclub gingen



Ultra's jwt



Dit soort auto's zie ik graag



Hoogtepunt van het stadions vond ik deze oude toegangspoorten, die nu in de muur zijn geschroefd



De West Stand



De South Stand, een lelijke, tijdelijke tribune



Hier zaten wij op de East Stand



De North Stand



Oftewel de Steven Fletcher Stand. Wat een held is dat



*Fapfapfap*



Cherry Bear was er ook bij vandaag



De mannetjes komen het veld op...



... en stellen zich voor aan de West Stand



Ook de North Stand zat goed vol, met ondermeer een aantal mensen met een kort lontje



Het scorebord had een valse start, want de "R" en "I" vielen de hele tijd weg



Hoof, die bal naar voren



In de tweede helft kreeg Bournemouth nog een aantal kansen op de 2-1



Zelfs "The Big Fletch" werd erin gezet



Het mocht niet baten, want na 90 minuten stond het 1-3



Dat leidde tot enkele stevige matpartijen op de Steve Fletcher Stand



Bij ons bleef het rustiger en gingen de mensen verslagen naar huis

 

 

© 2005 All Rights Reserved.