11-05-1985

Bradford City v Lincoln City, het lijkt zomaar een wedstrijd. Dat dachten veel mensen ook op de elfde mei in 1985. Het was de laatste competitiewedstrijd in de Third Division (nu League One) en het beloofde een vrolijke aangelegenheid te worden. Bradford was kampioen geworden en zou die dag geëerd worden. Voor Lincoln stond er weinig op het spel, want die waren vastgenageld op plek 19. Het was dus een soort erewedstrijd. Uiteindelijk waren er 11.076 mensen die op de wedstrijd af kwamen. Voor Bradfordbegrippen was dit een aardig aantal. Engeland werd in die jaren geteisterd door hooligans en de stadions waren een soort veredelde reünies. Zo ook Valley Parade, dat eigenlijk geheel was opgetrokken uit hout. Eigenlijk was er weinig veranderd sinds WO I aan het gehele stadion. Omdat de club het seizoen erop zou uitkomen in de Second Division zouden er in de zomerstop wat veranderingen plaats gaan vinden. De maandag na deze wedstrijd zou het houten dak van de Main Stand, die in 1908 was gebouwd, worden vervangen door een stalen dak in verband met de brandveiligheid. Oh ironie.

Voor de wedstrijd maakten de spelers een ereronde met de beker en er hing een goede sfeer in het stadion met dansende en zingende supporters. Dat bleef zo tot de 40ste minuut. Een idoot gooide zijn brandende peuk in een stapel afval, die achter de tribune lag. Binnen een paar minuten stond de Main Stand in lichterlaaie. Op die antieke tribune zaten op dat moment zo’n 3.000 mensen. Het vuur verspreide zich zo snel dat het voor veel mensen onmogelijk was om weg te komen. Nadat de balans werd opgemaakt, was de trieste conclusie dat er 56 mensen waren overleden en meer dan 265 gewond. Door deze ramp werden clubs verplicht om hun stadions beter te onderhouden, maar pas in 1989 werd daar echt haast mee gemaakt. Er waren namelijk nog 96 doden nodig om die verschrikkelijke hekken weg te laten halen.

Vandaag wordt voor de vierde keer sinds die brand de wedstrijd Bradford v Lincoln gespeeld. Het blijft toch een aparte confrontatie. Saillant detail is dat de manager van Bradford - Stuart McCall - destijds in het team van Bradford meespeelde. De vader van McCall, zat die dag op de Main Stand en liep tweedegraads brandwonden op. McCall zelf stond de hele nacht in zijn voetbalkleren in het ziekenhuis te wachten en te hopen dat zijn vader nog leefde. Nog saillanter is dat de huidige manager van Lincoln City - Peter Jackson - in 1985 aanvoerder was van Bradford City en degene was die voor de wedstrijd de kampioensbeker liet zien aan de fans. Op beide mannen maakte de gebeurtenis een onvergetelijke indruk en ook voor hen zal deze wedstrijd een unheimisch gevoel oproepen.

Deze dag stond behalve de wedstrijd in het teken van cultuur. Het Tartford Centre om precies te zijn. Na onze vaste winkels te hebben afgevinckt (Waterstones, WH Smith, Sportsdirect en – uiteraard – de Starbucks) gingen we met een kofferbak vol tassen richting Bradford. Lekker op tijd, zodat we alvast kaartjes konden halen. Dat was meteen de kans om een rondje te maken. Valley Parade is erg indrukwekkend sinds de verbouwing. Ineens doemt er een kolossaal bouwwerk op, als je in de pauperwijk loopt. Ik vraag me af of er een welstandscommisie is in Bradford, want door de gigantische Carlsberg Kop hebben er een hoop huizen totaal geen daglicht meer. Sowieso is een planoloog geen overbodige luxe in dit deel van Bradford, want het doet allemaal erg claustrofobisch en rommelig aan daar.

De kassa's en clubshop waren open. SJ kocht een pin en ik was aan het kijken of het lukte om daar naar boven te gaan. Helaas waren er grote bakken voor de roltrappen gezet, want het leek erop dat op de bovenste verdieping zich een museum bevond. Later nog maar eens proberen dan. Na het kopen van de tickets zag ik dat er een deur open stond bij het stadion. De verleiding om alvast naar binnen te glippen was groot en dat deed ik dan ook. Binnen waren er wat mannetjes bezig met het gras en op de tribune liep iemand rond die ook foto's aan het maken was. Indrukwekkend, dat is Valley Parade van binnen. Dit stadion zou niet misstaan in de Premier League, maar voorlopig zijn ze bij de club al blij wanneer ze in League One terecht komen. Jammer, want een club met zo'n geschiedenis verdient eigenlijk meer. Na wat foto's te hebben geschoten ging ik weer naar buiten om met SJ naar de binnenstad van Bradford te trekken en die onveilig te maken.

Bradford heeft veel weg van Calcutta, want overal zie je Indiërs en ruik je Indiaas eten. Waarom de Indiërs (en ook Pakistani en Bengalen) juist voor Bradford hebben gekozen is me onduidelijk. De stad heeft namelijk helemaal niets. Hoogtepunt was een zandsculptuur van Darwin. Dat zegt eigenlijk wel genoeg. Er waren ook amper restaurants te vinden, waardoor we uit armoede maar bij de Wetherspoons terecht kwamen. SJ begon aan zijn eerste van vier Fish & Chips in deze week en ik koos kipfilet met veel handel erop. Het smaakte goed en was niet duur. De Wetherspoons in Bradford krijgt dan ook drie sterren in onze nog uit te brengen gastronomische gids voor Engelandvinckers. Onderaan dat lijsje staat nog altijd Da Mario's in Leeds (een grotere scam bestaat niet) gevolgd door de enorme sporthal met felwitte tl-lampen waar de KFC, McDonalds, Wimpy en Burger King zijn gevestigd. Dat was zeker geen toppertje, maar je betaalt je tenminste niet helemaal blauw zoals bij die nep-Italiaan uit Leeds.

Na nog wat te hebben gevegeteerd bij de Starbucks was het tijd om richting het stadion te gaan. Het was nog vroeg, dus ik ging eens kijken of het museum nu wel open was. Gelukkig waren de mannetjes net de bakken voor de roltrap aan het weghalen, zodat ik een kijkje kon nemen. Het was niet groot, maar best aardig om te zien. Leuk was het dat er een vaantje en een sjaal van RKC te zien was. Dit door de Intertotowedstrijd uit 2000. Ook de echt oude dingen vond ik leuk om te zien, terwijl de pronkstukken twee oude schaalmodellen van Valley Parade waren. Er is ook een bar bij het museum, zodat iedereen er aan zijn trekken kan komen. Opvallend vond ik dat er helemaal niets te zien is over de brand, misschien wel de gebeurtenis die het meeste impact heeft gehad op de club. In het programmaboekje werd er ook met geen woord over gerept. Het lijkt wel of ze het willen wegstoppen. In de fanzine The City Gent werden er wel diverse artikelen aan geweid, waarbij ook de twee slachtoffers aan de zijde van Lincoln City niet werden vergeten.

Pas een uur voor de wedstrijd gingen de turnstiles open. Het werd tijd, vooral voor een vincker die al een half uur flink zenuwachtig stond te wachten. Mooi om te zien dat hij bijna struikelde terwijl hij haastig naar binnen ging. Waarschijnlijk iemand met een obsessie om als eerste een stadion te betreden. Het was voor ons even trappen lopen, want we zaten op de upper tier van de Carlsberg Kop. Het was het echter wel waard, want we hadden een mooi uitzicht over de rest van het stadion en een deel van de stad. Het was meteen moskeeën vincken geslagen. We kwamen uit op 5. Verder was er nog vermaak op het veld, waar Lenny the City Gent en Billy the Bantam een conflict hadden. De man in het kippenpak was blijkbaar te vroeg opgekomen en daar was Lenny niet zo blij mee. Het leek eerst een act, maar de normaal erg sympathieke City Gent was echt helemaal over de zeik. Billy werd flink de mantel uitgeveegd. Terecht natuurlijk, want eigenlijk hoort die B-mascotte niet eens op het veld thuis als de City Gent er rondloopt.

Met beide clubs ging het niet echt goed en dat was te zien in deze wedstrijd. Bradford was nog de minst slechte, maar die hadden dramatische spitsen. Al na vijf minuten zagen we dat Bradford hier voor de vierde wedstrijd op rij niet zou gaan scoren. Zelfs een penalty was niet aan de Bantams besteed. Lincoln was nog matiger. Ik verwacht ook niet dat Peter Jackson het seizoen af gaat maken bij de Imps, er totaal geen idee achter het spel van Lincoln. Dankzij een penalty (die wel werd afgemaakt) en een zondagsschot een minuutje later stond het ineens 0-2. Uiteindelijkwas dat ook de eindstand. Achteraf gezien was dit de minste wedstrijd van de week, maar door een combinatie van een erg leuk stadion, een aardige sfeer en een conflict tussen de twee mascottes was het toch een leuke dag geweest. Ik zie mezelf zeker nog een keer terugkeren bij Bradford City, want deze club blijf ik een van de leukere in Engeland vinden.