You should have gone fishing
Twijfel, twijfel en nog eens twijfel. Oorspronkelijk was mijn plan om de laatste dag van ons tripje naar Hitchin Town v Swindon Supermarine te gaan, maar ik begon toch stiekem eens naar andere fixtures te kijken. SJ en Vinckie gingen naar Watford v Charlton, maar daar had ik weinig zin in. Ik was al bij Watford geweest en dat was aardig, maar ik hoefde er niet perse nog een keertje naar toe op zo’n korte termijn. De wedstrijd had ook alles van een 0-0 over zich en ik had al een chronisch goaltekort gehad deze week. Chocovla zou oorspronkelijk naar Gillingham v Luton gaan, maar begon ook te twijfelen. Na overleg besloten we om toch naar Brentford te gaan. Oorspronkelijk was het de bedoeling om rond de kerst naar Brentford te gaan, maar dat plan werd geskipt. Nu naar Brentford gaan leek ons ook leuk, zodat Hitchin & Gillingham zich deze dag niet hoefden te verheugen op een bezoekje van Nederlandse vinckers.
Volgens Vinckie was Brentford onmogelijk te bereiken met het openbaar vervoer. We zouden daar nooit kunnen komen. Dat bleek gelukkig mee te vallen, want vanaf het metrostation was het een kleine twintig minuten lopen naar het stadion. Onderweg kwamen we nog een Nepalees restaurant tegen en na een korte twijfeling besloten we toch om daar maar niet te gaan. We zouden wel bij een van de vier pubs op de hoeken van Griffin Park wat kunnen consumeren. Als clichématige groundhopper fotografeerde ik alle vier de pubs. Best aardig dat er vier zo dicht bij elkaar zitten. Minder was dat je er geen eten kon krijgen. Waren we nu toch maar bij die Nepalees naar binnen gegaan, want nu waren we weer aangewezen op ranzigheden in het stadion.
In verband met het krijgen van een ticket kozen we ervoor om op de Bill Axbey Stand te gaan zitten. Qua overzicht ook een goede keuze, want nu zaten we tegenover de Main Stand en dicht bij de uitfans. Doordat we bijna al eerste in het stadion waren hadden we geen last van lange rijen bij de eettent. Allebei namen we een “chicken balti pie”. Hij smaakte goed en de spijt over het missen van de Nepalees zakte wat weg. Ik ging even rondlopen in het stadion om wat foto’s te maken. De stewards hadden niet in de gaten dat ik op de terrace liep en ik werd dus gelukkig niet tegengehouden. Nu kon ik ook zien wat er op het meest beroemde stukje van Griffin Park te zien was, namelijk het dak van de Bill Axbey Stand. Daar staat om de paar seizoenen een nieuwe luchtvaartmaatschappij, want Griffin Park ligt op de aanvliegroute van het grote vliegveld Heathrow. Ditmaal geen KLM, maar het was Qatar Airways die de ruimte op het dak had gekocht.
Griffin Park beviel me wel. Een knus stadion met een mooie mengelmoes van zit- en staanplaatsen. Enige minpuntje vond ik de Main Stand, die helemaal niet zo’n oude indruk maakte als ik vooraf had verwacht. Voor de rest was het echt de aanrader die ik vooraf in gedachten had. Dubbeldekkers met boven zit- en onder staanplaatsen blijf ik altijd apart vinden. Het deed me sterk denken aan die ene tribune bij KV Mechelen of die bij Sint Truiden. Ik heb ook altijd het gevoel dat die tribunes in kunnen storten. Rare gedachte eigenlijk, want dat heb ik nooit als er twee zittribunes boven elkaar zijn gebouwd. Toch denk ik dat het bestuur bij Brentford ook zo denkt, want ze plaatsen er niet voor niets de uitfans.
Ondertussen begon het wat vol te lopen. Chocovla en ik baalden ondertussen dat we geen geld hadden ingezet op een 0-0. Dat hadden we moeten doen als een soort verzekering. 0-0 is het ergste wat je kan overkomen, maar als je dan toch geld wint door die uitslag valt het weer mee. Er zat echter geen bookie in het stadion, dus moesten we lijdzaam de 0-0 ondergaan vreesden we. Gelukkig zouden we niet de enige “neutrals” zijn die dit zou overkomen. Er stond in het programmaboekje namelijk een artikel in over de “gloryhunter”. Dat was iemand die een seizoen lang wedstrijden in Engeland zou bezoeken. Het principe was simpel, de gloryhunter had willekeurig een club gekozen (dat was Grimsby Town geworden) en die zou hij volgen tot ze een wedstrijden zouden verliezen. Daarna zou hij bij de club gaan kijken die won van Grimsby. Verloor deze club, dan zou hij weer bij de winnaar gaan kijken en zo een seizoen lang. De bedoeling was om er dan uiteindelijk een boek over te gaan schrijven.
Terwijl de gloryhunter zich nestelde op de dubbeldekker vulde de rest van het stadion zich maar moeizaam. Uiteindelijk kwamen er net 4000 man op de wedstrijd af. Best jammer, want een traditieclub als Brentford verdient meer fans, maar het is natuurlijk makkelijker om fan te worden van een van de topclubs in Engeland. Goed, om eerlijk te zeggen zijn de ticketprijzen bij Brentford belachelijk duur. Omgerekend zo’n 25 euro voor een potje op het vierde niveau is ook nogal een fikse som. Ga je met het hele gezin, dan ben je toch al snel 100 euro kwijt zonder extra’s. Het wordt eens tijd dat ze in Engeland Duitse prijzen gaan rekenen. Dan verdienen de voetballers wel minder, maar als dat over de hele linie gebeurt is dat geen probleem. Je krijgt er volle stadions voor terug, met hopelijk ook weer de sfeer van vroeger.
De wedstrijd begon slapjes, maar op een gegeven moment kregen de spelers van Brentford door dat de verdediging van Grimsby wel erg zwakjes was. Keer op keer konden ze er doorheen snijden. We begonnen steeds positiever te worden over het voorkomen van een 0-0. Na 27 minuten mocht dat domscenario definitief de kast in, toen MacDonald de 1-0 maakte. Nog voor de rust werd het 2-0 en 3-0. Het was niets een geflatteerd, want die verdediging van Grimsby was echt slecht. Het leek wel of er vier Anthony Charlessen instonden. Het vermaak bij de aanhang van de Bees was natuurlijk erg groot en het “You should have gone fishing” was het logische spreekkoor dat daarbij paste.
In de rust ontdekte ik dat een “chav” uit het programmaboekje vlak achter mij stond. Ik kon het niet laten om een foto te maken van het boekje met zijn foto en hemzelf. Een van de hoogtepunten uit mijn leven tot nu toe. Een tegenvaller was de mascotte. Het moest een bij voorstellen, maar leek meer op een wandelende dildo. Advies voor het bestuur van Brentford: snel vervangen. De tweede helft begon ondertussen en Brentford kwam zelfs op 4-0. Stiekem hoopte ik op een gigantische score, maar helaas bleef het hierbij. Wel onze meest doelpuntrijke wedstrijd van de week (samen met de 3-1 bij Coventry). Achteraf was de keuze voor Brentford dus een goede, omdat onze oorspronkelijke wedstrijden allebei op 0-1 waren geëindigd. De andere knulletjes hadden een 1-0 gezien bij Watford en waren dus erg nuilerig op de terugweg.
Tijd om te evalueren dus. Helaas waren we voetbaltechnisch wat minder verwend, met weinig goals. Toch was het een leuke week geweest. Weer en aantal nieuwe stadions gezien, waarbij sommige me verraste. Het bezoek aan Atherton Collieries blijf ik bizar vinden op een leuke manier. Vooral hoe Vinckie daar met volle teugen genoot. York was voor mij wel een hoogtepunt met het zitten op die oude Main Stand, terwijl met Brentford de week leuk werd afgesloten. Eigenlijk waren qua wedstrijden het begin en het einde het beste, want ook Scunny v Leeds was erg leuk. Sfeertechnisch ook de beste wedstrijd van de week. Wat mij betreft gaan we volgend jaar weer een weekje, want je hebt dan ook volop kansen om wat meer van het land te zien. Iets wat je tijdens dag- en weekendtripjes wat minder kan.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
