Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Brentford

Het verslag

      

You should have gone fishing

 

Twijfel, twijfel en nog eens twijfel. Oorspronkelijk was mijn plan om de laatste dag van ons tripje naar Hitchin Town v Swindon Supermarine te gaan, maar ik begon toch stiekem eens naar andere fixtures te kijken. SJ en Vinckie gingen naar Watford v Charlton, maar daar had ik weinig zin in. Ik was al bij Watford geweest en dat was aardig, maar ik hoefde er niet perse nog een keertje naar toe op zo’n korte termijn. De wedstrijd had ook alles van een 0-0 over zich en ik had al een chronisch goaltekort gehad deze week. Chocovla zou oorspronkelijk naar Gillingham v Luton gaan, maar begon ook te twijfelen. Na overleg besloten we om toch naar Brentford te gaan. Oorspronkelijk was het de bedoeling om rond de kerst naar Brentford te gaan, maar dat plan werd geskipt. Nu naar Brentford gaan leek ons ook leuk, zodat Hitchin & Gillingham zich deze dag niet hoefden te verheugen op een bezoekje van Nederlandse vinckers.

 

Volgens Vinckie was Brentford onmogelijk te bereiken met het openbaar vervoer. We zouden daar nooit kunnen komen. Dat bleek gelukkig mee te vallen, want vanaf het metrostation was het een kleine twintig minuten lopen naar het stadion. Onderweg kwamen we nog een Nepalees restaurant tegen en na een korte twijfeling besloten we toch om daar maar niet te gaan. We zouden wel bij een van de vier pubs op de hoeken van Griffin Park wat kunnen consumeren. Als clichématige groundhopper fotografeerde ik alle vier de pubs. Best aardig dat er vier zo dicht bij elkaar zitten. Minder was dat je er geen eten kon krijgen. Waren we nu toch maar bij die Nepalees naar binnen gegaan, want nu waren we weer aangewezen op ranzigheden in het stadion.

 

In verband met het krijgen van een ticket kozen we ervoor om op de Bill Axbey Stand te gaan zitten. Qua overzicht ook een goede keuze, want nu zaten we tegenover de Main Stand en dicht bij de uitfans. Doordat we bijna al eerste in het stadion waren hadden we geen last van lange rijen bij de eettent. Allebei namen we een “chicken balti pie”. Hij smaakte goed en de spijt over het missen van de Nepalees zakte wat weg. Ik ging even rondlopen in het stadion om wat foto’s te maken. De stewards hadden niet in de gaten dat ik op de terrace liep en ik werd dus gelukkig niet tegengehouden. Nu kon ik ook zien wat er op het meest beroemde stukje van Griffin Park te zien was, namelijk het dak van de Bill Axbey Stand. Daar staat om de paar seizoenen een nieuwe luchtvaartmaatschappij, want Griffin Park ligt op de aanvliegroute van het grote vliegveld Heathrow. Ditmaal geen KLM, maar het was Qatar Airways die de ruimte op het dak had gekocht.

 

Griffin Park beviel me wel. Een knus stadion met een mooie mengelmoes van zit- en staanplaatsen. Enige minpuntje vond ik de Main Stand, die helemaal niet zo’n oude indruk maakte als ik vooraf had verwacht. Voor de rest was het echt de aanrader die ik vooraf in gedachten had. Dubbeldekkers met boven zit- en onder staanplaatsen blijf ik altijd apart vinden. Het deed me sterk denken aan die ene tribune bij KV Mechelen of die bij Sint Truiden. Ik heb ook altijd het gevoel dat die tribunes in kunnen storten. Rare gedachte eigenlijk, want dat heb ik nooit als er twee zittribunes boven elkaar zijn gebouwd. Toch denk ik dat het bestuur bij Brentford ook zo denkt, want ze plaatsen er niet voor niets de uitfans.

 

Ondertussen begon het wat vol te lopen. Chocovla en ik baalden ondertussen dat we geen geld hadden ingezet op een 0-0. Dat hadden we moeten doen als een soort verzekering. 0-0 is het ergste wat je kan overkomen, maar als je dan toch geld wint door die uitslag valt het weer mee. Er zat echter geen bookie in het stadion, dus moesten we lijdzaam de 0-0 ondergaan vreesden we. Gelukkig zouden we niet de enige “neutrals” zijn die dit zou overkomen. Er stond in het programmaboekje namelijk een artikel in over de “gloryhunter”. Dat was iemand die een seizoen lang wedstrijden in Engeland zou bezoeken. Het principe was simpel, de gloryhunter had willekeurig een club gekozen (dat was Grimsby Town geworden) en die zou hij volgen tot ze een wedstrijden zouden verliezen. Daarna zou hij bij de club gaan kijken die won van Grimsby. Verloor deze club, dan zou hij weer bij de winnaar gaan kijken en zo een seizoen lang. De bedoeling was om er dan uiteindelijk een boek over te gaan schrijven.

 

Terwijl de gloryhunter zich nestelde op de dubbeldekker vulde de rest van het stadion zich maar moeizaam. Uiteindelijk kwamen er net 4000 man op de wedstrijd af. Best jammer, want een traditieclub als Brentford verdient meer fans, maar het is natuurlijk makkelijker om fan te worden van een van de topclubs in Engeland. Goed, om eerlijk te zeggen zijn de ticketprijzen bij Brentford belachelijk duur. Omgerekend zo’n 25 euro voor een potje op het vierde niveau is ook nogal een fikse som. Ga je met het hele gezin, dan ben je toch al snel 100 euro kwijt zonder extra’s. Het wordt eens tijd dat ze in Engeland Duitse prijzen gaan rekenen. Dan verdienen de voetballers wel minder, maar als dat over de hele linie gebeurt is dat geen probleem. Je krijgt er volle stadions voor terug, met hopelijk ook weer de sfeer van vroeger.

 

De wedstrijd begon slapjes, maar op een gegeven moment kregen de spelers van Brentford door dat de verdediging van Grimsby wel erg zwakjes was. Keer op keer konden ze er doorheen snijden. We begonnen steeds positiever te worden over het voorkomen van een 0-0. Na 27 minuten mocht dat domscenario definitief de kast in, toen MacDonald de 1-0 maakte. Nog voor de rust werd het 2-0 en 3-0. Het was niets een geflatteerd, want die verdediging van Grimsby was echt slecht. Het leek wel of er vier Anthony Charlessen instonden. Het vermaak bij de aanhang van de Bees was natuurlijk erg groot en het “You should have gone fishing” was het logische spreekkoor dat daarbij paste.

 

In de rust ontdekte ik dat een “chav” uit het programmaboekje vlak achter mij stond. Ik kon het niet laten om een foto te maken van het boekje met zijn foto en hemzelf. Een van de hoogtepunten uit mijn leven tot nu toe. Een tegenvaller was de mascotte. Het moest een bij voorstellen, maar leek meer op een wandelende dildo. Advies voor het bestuur van Brentford: snel vervangen. De tweede helft begon ondertussen en Brentford kwam zelfs op 4-0. Stiekem hoopte ik op een gigantische score, maar helaas bleef het hierbij. Wel onze meest doelpuntrijke wedstrijd van de week (samen met de 3-1 bij Coventry). Achteraf was de keuze voor Brentford dus een goede, omdat onze oorspronkelijke wedstrijden allebei op 0-1 waren geëindigd. De andere knulletjes hadden een 1-0 gezien bij Watford en waren dus erg nuilerig op de terugweg.

 

Tijd om te evalueren dus. Helaas waren we voetbaltechnisch wat minder verwend, met weinig goals. Toch was het een leuke week geweest. Weer en aantal nieuwe stadions gezien, waarbij sommige me verraste. Het bezoek aan Atherton Collieries blijf ik bizar vinden op een leuke manier. Vooral hoe Vinckie daar met volle teugen genoot. York was voor mij wel een hoogtepunt met het zitten op die oude Main Stand, terwijl met Brentford de week leuk werd afgesloten. Eigenlijk waren qua wedstrijden het begin en het einde het beste, want ook Scunny v Leeds was erg leuk. Sfeertechnisch ook de beste wedstrijd van de week. Wat mij betreft gaan we volgend jaar weer een weekje, want je hebt dan ook volop kansen om wat meer van het land te zien. Iets wat je tijdens dag- en weekendtripjes wat minder kan.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion
Vooraf had ik veel verwachtingen van Griffin Park. Het leek me een erg leuk stadionnetje en dat was het ook in het echt. Vier totaal verschillende tribunes. Mijn persoonlijk favoriet was de dubbeldekker, met boven zit- en onder staanplaatsen. Een beetje zoals KV Mechelen heeft. Onze tribune oogde ook vrij oud en zal in het verleden wel een terrace zijn geweest. De harde kern van Brentford stond wel op een tribune die nu nog steeds een terrace was. Sinds kort zit er ook een dak op, zodat ze daar niet meer nat worden als het regent. De Main Stand leek nogal op onze tribune, vond ik. Die viel me wat tegen, want ondanks dat hij wel mooi was had ik er meer verwachtingen van.

De sfeer
In het begin waren de fans van Grimsby degene die de boventoon voerden, maar na al die tegendoelpunten werd het daar een stuk stiller, terwijl de Bijtjes luidruchtiger werden. Met name de ligging van Grimsby aan zee was aanleiding om veel liedjes te zingen over vissen. Aan beide kanten, opvallend genoeg.

De wedstrijd
Gezien de doelpuntenimpotentie deze trip hadden we vooraf gerekend op een 0-0. We wilden er zelfs geld op inzetten, maar er zaten helaas geen bookies in het stadion. Gelukkig werd onze negativiteit niet in praktijk omgezet en zagen we vier doelpunten. Grimsby, wat er slecht was, had zelfs nog dikker kunnen verliezen. Die ploeg verdedigde echt slecht. Onbegrijpelijk dat deze club in 2003 nog op het tweede niveau speelde. Ik was wel blij met het resultaat, want daarmee hebben we de week nog goed afgesloten in tegenstelling tot de andere twee. Nog blijer werden we toen we zagen dat onze oorspronkelijke wedstrijden allebei 0-1 waren geworden.

De omgeving
Ik weet niet of er een beter omgeving denkbaar is. Griffin Park ligt tussen de huisjes en op iedere hoek zit een pub. Niet dat ik zo'n enorme kroegtijger ben, maar opvallend is het wel. Je kon ook overal het stadion zien liggen als je tussen de huisjes doorkeek. Ik begrijp trouwens wel dat de club, helaas, wil verhuizen. Uitbreiding is hier zo goed als onmogelijk en zodoende zal er weer een club verdwijnen van zijn oorspronkelijke bakermat. Het blijft jammer.

Overall
Hitchin had me leuk geleken, maar met zijn tweeën naar het voetbal gaan blijft toch altijd leuker. Achteraf een goede keuze, want de wedstrijd en het stadion waren leuk. Ik heb nog niet alle Londense stadions bezocht, maar ik denk dat Griffin Park het een-na-leukste Londense stadion is. Alleen Craven Cottage is leuker door al die historische elementen. Ik verwacht zeker nog een keertje op Griffin Park te komen, voordat het plat gaat. Een farewell match zou zeker niet verkeerd zijn.



De foto's

De vier lichtmasten zijn gevonden, maar waar zijn de vier pubs op de hoeken?

The Princess Royal is een

The Griffin is twee

The Royal Oak, serveren geen eten, is nummertje drie

En ja hoor, The New Inn is nummer vier. Het verhaal klopt dus toch

De omgeving van Griffin Park oogde soms erg luguber

De naam "Superstore" dekte niet echt lading van dit kleine winkeltje

De hoofdtribune van Brentford oftewel de Braemar Road End

De ingang voor de uitfans, die er nog niet inmochten van de mannetjes in het oranje

Veel stalen balken achter onze tribune, de Bill Axbey Stand

De wouten bemoeien zich echt overal mee

Onze tribune vanaf de zijkant gezien

Altijd leuk zo'n dubbeldekker. Op deze Brook Road Stand zaten de fans van Grimsby Town

De Breamar Road Stand

De Ealing Road Terrace waar sinds kort een dak op zit. Het werd tijd vonden ze daar

Nogmaals onze tribune waar ditmaal Qatar Airways de daksponsor is

Floodlight

De teams stellen zich voor bij de hoofdtribune

0-0: de uitslag die wij vooraf hadden verwacht

1-0: aardig, tenminste geen 0-0 deze dag

2-0: het begint al iets te worden

3-0: samen met Scunny v Leeds de nummer twee wedstrijd qua doelpunten

4-0: gekkenhuis. Samen met de wedstrijd van Coventry de goalendouche van deze week

De spelers vonden het erg mooi en terecht

Spot de man in het programmaboekje op de tribune

De mascotte is, hoe verrassend, een bijtje. Wel een erg sympathieke

Kom op, probeer er nog een vijfde te maken tegen die prutsers

Al Qaida mist de floodlight op een haar na. Griffin Park kan opgelucht adem halen


 

 

© 2005 All Rights Reserved.