Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Brentford2

Het verslag

      

 

 

Champions of Europe, We’re having a Laugh!

 

Als een ware gloryhunter ging ik helemaal uit m’n plaat op het moment dat Marcello Trotta scoorde. Brentford v Chelsea: 1-0. De mensen om me heen dachten waarschijnlijk dat ik al mijn leven lang voor Brentford was, maar het was pas mijn tweede keer op Griffin Park. Ook al was de kans heel klein dat Brentford die voorsprong kon vasthouden, de trip was al geslaagd. Waar bij eerdere krakers dit seizoen, Dundee v Dundee en Peterborough v Norwich, alle randvoorwaarden klopten (geweldig stadion, ontzettend veel volk, kleine club thuis tegen de grote en een derby) vielen die wedstrijden wat tegen. De uitploeg was in die beide wedstrijden superieur en dat zorgde ervoor dat het geen 10 werd. Dat uitgerekend Brentford v Chelsea spannend werd, had ik nooit gedacht. Maar daarover straks meer.

 

De FA Cup is altijd goed, maar wanneer is een FA Cup-wedstrijd nou een kraker? Voorwaarde 1: twee clubs uit verschillende divisies spelen tegen elkaar. Voorwaarde 2: de kleinere club speelt thuis. Voorwaarde 3: ze hebben elkaar al lang niet ontmoet in de competitie of beker. Voorwaarde 4: de wedstrijd wordt gespeeld in een mooi, oud stadion. Voorwaarde 5: het is een derby. Zelden tot nooit voldoet een wedstrijd aan alle vijf de voorwaarden. Dat is ook bijna onmogelijk, maar Brentford v Chelsea voldeed aan alle voorwaarden. Geen wonder dat het een waar gekkenhuis was bij het ticketoffice van de club en er gigantische restricties op de wedstrijd zaten. Ik had de hoop op kaartjes al opgegeven, maar ineens lukte het. Ik zweefde voor een paar uur op een wolk.

 

Ik heb tot nu toe grote derby’s bezocht in Engeland en Schotland. De Old Firm, Hibs v Hearts, de Dundee derby, de Manchester derby, Blackburn v Burnley, Soton v Pompey, de Steel City derby en nog veel meer krakers. Ook in de FA Cup zag ik mooie potjes, maar zo bijzonder als deze heb ik ze nog niet gehad. Een wedstrijd als deze komt ook maar eens in de paar jaar voorbij. Ik hoopte ooit Brentford tegen een van de andere West-Londense clubs te zien. QPR of Fulham dacht ik aan, maar Chelsea was nooit in me opgekomen. Het was namelijk al lang geleden dat ze elkaar troffen. Dat was rondom WO II. Brentford speelde destijds in de hoogste divisie en troffen ze elkaar vaak. In 1947 vloog Brentford eruit en werd de derby nooit meer in competitieverband gespeeld.

 

Nog éénmaal stond hij op het programma: in 1950 rolde Brentford v Chelsea uit de koker bij de FA Cup. Het werd 0-1 voor 38.000 man. Daarna gingen beide clubs ieder een andere richting op. Chelsea, de grootste van de vier clubs in West-Londen, speelde meestal op het hoogste niveau, met zo nu en dan een uitstapje naar de tweede divisie. Brentford, dat in 1950 nog als de tweede club van West-Londen werd gezien, werd voorbij gestreefd. Eerst door Fulham en later door QPR. In 1954 kelderden The Bees zelfs naar de Third Division (nu League One) en negen jaar later kwamen ze zelfs in de laagste divisie van de Football League terecht, waar ze tegen clubs als Barrow, Workington, Southport en Newport County moesten spelen. Chelsea was op dat moment héél ver weg.

 

Brentford werd een echte liftploeg en in al die jaren wonnen ze viermaal een titel: in 1963, 1992, 1999 en 2009. Die in 1992 was het meest bijzonder, want die was in wat nu League One is. Voor even speelden ze weer op het tweede niveau (het enige seizoen in bijna 60 jaar). League One lijkt zo’n beetje het natuurlijk niveau te zijn van The Bees, hoewel ik ze best weer een keertje zie promoveren. De club zit momenteel in een flow, ze hebben een goede voorzitter en op het veld gaat het ook uitstekend. De afgelopen drie jaar eindigde ze in het linkerrijtje en momenteel staan ze netjes op plek drie. De play-offs lonken voor Brentford. Ik zou het zelf geweldig vinden als Brentford promoveert, want ik heb een groot zwak voor de club. Samen met Barnet is het mijn favoriete Londense club.

 

En dat is niet de enige overeenkomst tussen Barnet en Brentford. Ze hebben allebei de bijnaam The Bees en zijn van plan, dit is een mindere overeenkomst, om hun stadion te verlaten. Waar Barnet deze zomer Underhill na 106 jaar inruilt voor een saai dramastadion in Harrow, wil Brentford in 2016 Griffin Park na 112 jaar sluiten. Ze hebben al een alternatief gevonden op Lionel Road, zo’n twee kilometer verderop. Het lijkt geen doodsaaie bak te worden, maar toch vind ik het erg jammer. Highbury is al weg, Upton Park sluit binnenkort ook zijn deuren, Underhill gaat P-P en met het verdwijnen van Griffin Park wordt het er niet boeiender op in Londen.

 

Vandaar mijn voornemen om Griffin Park de komende jaren nog een paar keer te bezoeken. Het stadion mist een blikvanger, zoals Fulham die wel heeft met die geweldige Stevenage Road stand, maar toch vind ik Griffin Park nét iets leuker. Waarschijnlijk omdat bij Brentford alle vier de tribunes geweldig zijn en het een lekker compact stadion is. Ook de omgeving rondom Griffin Park spreekt me meer aan met al die pubs en huisjes. Het is een stadion dat je gezien móet hebben. Gelukkig staat het er nog 3,5 jaar, dus tijd zat om het eens te bezoeken. Volgend jaar spelen ze misschien in de Championship en dan zal het helemaal lekker vol zitten daar. Ik weet nu al zeker dat ik dan weer een keertje een trip naar West-Londen ga maken, want Griffin Park verveelt nooit.

 

Eigenlijk wilde ik helemaal niet gaan in dit weekend. Een week later zou ik al naar Schotland gaan en meestal houd ik het bij een tripje per maand en dat had ik al begin januari gemaakt, met Newport v Wrexham en Peterborough v Norwich. Die laatste was een pot uit de vorige ronde van de FA Cup. De loting volgde en ik kijk daar altijd graag naar. Meestal zijn de verwachtingen hoog, maar valt het flink tegen. Ik had ditmaal lage verwachtingen, maar was meteen alert toen Brentford/Southend uit de bak kwam. Beide clubs met leuke stadions die een thuiswedstrijd zou loten. Ik hoopte op een kraker. Die kwam er. Vooral als Brentford de replay zou winnen, want Chelsea kwam eruit als tegenstander. Een potentiële West-Londense derby die al 63 jaar niet was gespeeld. Beter kon bijna niet.

 

Anderhalve week later zat ik met mijn Brentford-sjaal voor de laptop. Helaas is Vipbox P-P, want anders had ik de wedstrijd kunnen zien. Nu moest ik het doen met Twitter. Zelden heb ik zo gespannen een wedstrijd gevolgd waarbij geen favoriete club van mij betrokken was. Brentford kwam op 1-0 en samen met de kat, die dat helemaal niet leuk vond, liep ik de polonaise door de huiskamer. Bij de 1-1 sneuvelde er een kaars en werd er veel gevloekt in huize DT116. Bij de 2-1 voor Brentford stond ik weer op de tafel te dansen. Daarna duurde het lang, heel lang, voordat er werd afgefloten. Toen dat uiteindelijk gebeurde volgde er een derde vreugdemoment. Brentford v Chelsea zou gespeeld worden, een van de mooiste affiche in de FA Cup van het laatste decennium.

 

Dit zijn van die wedstrijden waar je wel bij wil zijn, maar er zaten flink wat restricties op de ticketverkoop. De eerste dagen mochten alleen seizoenkaarthouders kaartjes halen en de dagen erop werd dat aangevuld met mensen die lid waren van een van de twee supportersverenigingen. Ik informeerde meteen bij Gary, een bevriende Bee die ik ooit hielp aan kaartjes voor de ook erg beladen pot tussen Willem II en Volendam, en Sjoerd Mossou, die ooit voor een supporterselftal van Brentford speelde, of zij misschien aan extra tickets konden komen. Het antwoord was niet verrassend en helaas negatief. Het was daarom wachten op maandag, want dan zouden mensen met een booking history mogen bellen.

 

Ik volgde alles bij Brentford op de voet en vooral de ticketverkoop. Het voordeel van de grote restricties was dat de kaartverkoop niet zo snel ging. Op maandag waren er nog 3000 over en toen ’s ochtends de lijnen opengingen, besloot ik meteen te gaan bellen. Maar keer op keer werd de verbinding verbroken, omdat er geen mensen waren om de telefoon op te nemen. Soms kwam ik in het menu terecht, maar ook dan lukte het niet om er doorheen te komen. Na zeventien keer gebeld te hebben, kwam het bericht dat Brentford zou stoppen met telefonische verkoop, want ze konden het niet aan. Alleen als je naar het stadion ging, kon je kaartjes kopen. Even overwoog ik om dan maar naar Londen te rijden, maar een uurtje later bedacht ik dat dat misschien wel iets te gek was om te doen.

 

Ik had ook al een paar keer gemaild, maar daar kwam, begrijpelijk, geen reactie op. Ondertussen had ik me er al bij neergelegd dat deze pot hem niet ging worden. Erg jammer, maar ik had er al niet echt rekening mee gehouden. Ondertussen waren er nog maar 200 kaartjes. Ik had niets meer te verliezen, dus besloot nog maar eens te gaan bellen. Geen gehoor. Als allerlaatste poging stuurde ik nog maar eens een mail. Ditmaal niet met het verzoek of ik een kaartje kon kopen, maar met een heel verhaal erbij. Hoe leuk ik het de vorige keer vond bij Brentford, waar Griffin Park zo geweldig is en ik stuurde mijn site mee. Ik had geen verwachtingen, maar ineens kreeg ik antwoord van de ticketoffice mevrouw. Ze wilde voor deze ene keer wel kaartjes voor me apart leggen.

 

Het leek net of ik in de laatste minuut het winnende doelpunt voor Willem II had gemaakt, zo blij was ik. Als je het hebt over de krenten in de pap, is dit misschien wel de allerlekkerste. Ik had er zoveel zin in dat ik amper kon slapen. Pas rond een uur of twaalf viel ik in slaap, maar toen mijn vriendin om kwart voor twee thuiskwam, werd ik wakker en kon ik niet meer slapen. De andere twee knulletjes kwamen pas om half vijf, dus dat was nog even wachten. Gelukkig is er Twitter om mensen lastig te vallen, dus ik kwam mijn tijd wel door. De heenreis ging enorm soepel op een douanier na, die alles van ons wilde weten. Hij dacht dat we drugsrunners waren en trok ons na op internet. Gekke pipo.

 

Onze auto was een gezellig Brabants onderonsje met PSV’er SJ (uiteraard gaat hij nooit naar het stadion) en RKC’er Joost. Helaas, aan al het moois komt een eind. In de terminal zaten namelijk drie Naccers, waaronder Sjoerd Mossou, schrijver van NAC-propaganda zoals "Avondje NAC". Zij hadden twee tickets, maar de derde persoon had 600 pond bij. Daarmee moest hij wel een kaartje op de zwarte markt vinden. In de tunnel bespraken we stadionautistische dingen, zoals lichtmasten, welke stadions geil zijn en waar je zeker nog geweest moet zijn. Eigenlijk zijn mannen net vrouwen, alleen praten wij niet over diëten en mode, maar over voetbal en stadions. Het meest bizarre was nog wel dat Sjoerd óók bij Pompey v Scunthorpe was, mijn allereerste wedstrijd.

 

Waar de reis door België en Frankrijk al heel soepel verliep, ging die in Engeland helemaal goed. Om half tien stonden we al in Brentford. Zeker niet verkeerd. Terwijl SJ en ik op weg waren naar het stadion, zagen we dat Joost niet mee was. Die had zijn broek uitgetrokken stond in zijn onderbroek in een Brentfordse wijk. De RKC-tattoo op zijn bovenbeen maakte het helemaal af. Hij wilde namelijk zijn trainingsbroek omruilen voor een spijkerbroek. Een oud vrouwtje dat langsliep had de dag van haar leven en is voortaan ook voor RKC. Na deze stripact besloten we de kaarten op te halen en even het centrum te bezoeken. Brentford is niet een van de meest chique delen van Londen, maar het is er ook niet pauper. De appartementen langs de Theems kan ik bijvoorbeeld onmogelijk betalen.

 

Eenmaal terug liepen we een rondje rondom Griffin Park om de vier pubs te vincken. De mooiste vind ik nog altijd The Griffin. Het was nu overal erg vol, dus we moeten nog een keertje terug om in alle vier een pint te boozen. Maar dat komt nog wel als Brentford een keer om drie uur ’s middags speelt. Hè wat erg. Een uurtje voor aftrap besloten we maar eens naar binnen te gaan. Mijn laatste bezoek aan Brentford stamt alweer uit 2008 (DT116, vieze gloryhunter!), dus het was weer leuk om het stadion te zien. Ditmaal zat ik aan de andere zijde. Vooral de terrace stond al aardig vol. De tribunes staan zo dicht bij het veld, dat ik bijna tegen de tafel met analisten aanliep. Er stonden wel wat namen daar: Martin Keown (ex-Arsenal), Graeme Le Saux (en-Blackburn en Chelsea) en de huidige manager van Gillingham, Martin Allen, die een groot verleden heeft bij Brentford.

 

Ik ken mensen die kritisch zijn op Griffin Park en het geen bijzonder stadion vinden vanwege het ontbreken van een oude tribune, maar tot die groep behoor ik zeker niet. Ik blijf het geweldig vinden en nu het helemaal vol zat, het hoogste toeschouwersaantal in meer dan dertig (!!!) jaar (in 1983 kwamen er 17859 man naar Brentford v Liverpool), was het nóg mooier. Ik zei dat het nu al geslaagd was, maar SJ, de realistische van ons twee, was realistisch en zei dat de wedstrijd wel eens kon tegenvallen. Tweemaal eerder dit seizoen waren alle randvoorwaarden goed (bij zowel Dundee v Dundee United als Peterborough v Norwich), maar was de wedstrijd eenzijdig. Dat zat er nu natuurlijk ook dik in. Brentford was de nummer drie in League One, terwijl Chelsea derde staat in de PL en de CL heeft gewonnen.

 

Chelsea was eerder in de week in de halve finale van de League Cup uitgeschakeld door Swansea en wilde geen risico lopen. De meeste grote namen stonden erin: Terry, Cole, Lampard, Torres, Oscar en meer van dat soort mannen. Even leek Brentford wat ontzag te hebben, maar dat verdween snel en The Bees waren zeker gelijkwaardig aan Chelsea. Een paar keer scoorde Brentford bijna, maar ging de bal er nét niet in. Het was nog een paar minuten en Joost besloot maar eens te gaan pissen. Daarmee zorgde hij voor een grotere kans op een doelpunt, want je moet nooit gaan pissen tijdens de wedstrijd. En ja hoor, de 1-0 viel. Zoals hierboven al geschreven, stond ik als een foute gloryhunter mee te juichen. Eigenlijk kon het nu al niet meer kapot.

 

In de rust was het even afkoelen. Tijdens het pissen was er vooral ongeloof. Veel fans konden niet geloven dat ze voorstonden tegen Chelsea. Er waren er zelfs een aantal die dachten dat ze misschien wel konden winnen. In de rust bracht Chelsea Juan Mata in. Die hadden ze anderhalf jaar geleden gehaald voor 27,5 miljoen. Voor dat bedrag kun je zowel de gehele spelersgroep als het stadion van Brentford kopen. Het had effect, want de eerste tien minuten werd Brentford overhoop gespeeld. Oscar maakte de 1-1 en achter ons was een gloryhunter aan het juichen. Het was een kind, dus die werd met rust gelaten. Aan de overkant was dat niet het geval. Daar waren een paar chavs overdreven aan het feesten en die kregen mot met enkele bijtjes en werden door de stewards uit het stadion gegooid.

 

De 1-1 was balen en het leek nu wachten op de 1-2, 1-3, enzovoorts. Maar Brentford hervond zichzelf. Langzaam begon de wedstrijd weer te kantelen en een kwartiertje voor tijd kregen The Bees ineens een penalty. Eigenlijk weet je dan al dat die mis gaat, maar Harry Forrester (ooit hét supertalent van Engeland en in 2011 nog in de belangstelling van Ajax) scoorde en ik dacht dat ik helemaal gek werd. Het was een gekkenhuis op de tribune. Bij sommige mensen rolden de tranen over de wangen. Ik zag puur geluk bij de fans van Brentford. 2-1 voor tegen de kampioen van Europa, dat schreeuwde om een spreekkoor en dat kwam er ook: “Champions of Europe, We’re having a Laugh!” was te horen vanaf drie zijdes van het stadion.

 

Daarna begon het offensief van Chelsea. Bij Brentford liepen ze op hun tandvlees. Zelden hing een 2-2 zo in de lucht als in dat laatste kwartier en helaas viel hij ook. Uitgerekend Fernando Torres scoorde de gelijkmaker, een hele mooi doelpunt. En het vervelende was dat er nog tien minuten te spelen waren. Nu hing de 2-3 in de lucht en stiekem had Chelsea recht op een penalty, nadat Brentford hands had gemaakt. Gelukkig werd dit niet gezien. Traag als dikke stront door een trechter liep de tijd door. Maar ook de vier minuten extra tijd werden overleefd door Brentford. De penningmeester van Brentford gilde van vreugde, want een replay levert de club zoveel centen op.

 

Eigenlijk is een gelijkspel niet eens zo slecht voor de club, want nu mag Brentford naar Chelsea ipv Middlesbrough (die kunnen ze nog altijd halen als ze van Chelsea winnen). Chelsea v Brentford komt ook op tv en het stadion zal wel vol zitten. Brentford krijgt de helft van de recette, dus dat kan allemaal wel eens in de buurt van het miljoen gaan uitkomen. Er zullen daar op Stamford Bridge 6000 Bees aanwezig zijn. Heerlijk natuurlijk, maar niet zo mooi als deze pot. Brentford v Chelsea is een van de mooiste ervaringen in Engeland tot nu toe. Deze pot had alles waarom ik zo van Engels voetbal en de FA Cup houd. Ik denk dat deze wedstrijd wel eens mijn wedstrijd van het seizoen kan gaan worden of ze moeten ergens anders nog héél erg hun best gaan doen. We gaan het zien.



Het rapport

Het stadion

Natuurlijk is Craven Cottage geweldig en mag ik graag naar Underhill gaan, maar Griffin Park is toch mijn favoriete stadion in Londen. Eigenlijk mist het stadion een heel mooie hoofdtribune, zoals Fulham, maar juist het geheel maakt het zo geweldig. Een terrace achter de goal, een dubbeldekker aan de overkant en dan twee oude beestjes aan de lange zijde. Met Griffin Park is helemaal niets mis.

De sfeer

Brentford v Chelsea is een West-London derby, maar geen haatderby. 63 jaar hadden de clubs niet tegen elkaar gespeeld en dan kan er van pure haat geen sprake zijn. Het was daardoor een ander soort derby dan Southampton v Pompey of Blackburn v Burnley. Toch was de sfeer genieten. Als een volle terrace gaat zingen is dat altijd indrukwekkend. Ook was er veel banter over en weer en waren er veel leuke spreekkoren. Ik stond echt te genieten. 

De wedstrijd

Ik rekende op een simpele 0-4 voor Chelsea, maar het werd een heerlijke pot. Brentford vocht zich helemaal kapot en ze speelden ook best goed. Absoluut geen blind hoofball. Alleen het eerste kwartiertje van de tweede helft werd Brentford op een hoopje gespeeld, voor de rest was het aardig gelijkwaardig. Her gelijkspel was ook meer dan verdiend.   

De omgeving

Een van de mooiste dingen van Griffin Park is de ligging. Het ligt midden in een woonwijk. Daarnaast heb je die vier pubs op de hoeken van het stadion en honderd meter verderop loopt de Theems. Meer kan ik eigenlijk niet vragen. Het is zo jammer dat de club gaat verhuizen. Gelukkig blijven ze wel in de buurt, maar mooier dan Griffin Park gaat het niet worden. 

Overall

Op voorhand leek me dit een geweldige ervaring en dat werd het ook. Alles klopte deze dag: een vol stadion, een mooi stadion, lekker weer, goede sfeer en een geweldige wedstrijd. Ik kan natuurlijk zeuren dat het nóg mooier was geweest als Brentford had gewonnen, maar dat doe ik niet. Dit was mooi zat. Deze pot komt met stip mijn top 5 binnen. Het was een paar uurtjes puur genot. 



De statistieken

Brentford v Chelsea 2-2 (27/01/2013)

42. Marcello Trotta 1-0

55. Oscar 1-1

73. Harry Forrester 2-1 (pen.)

83. Fernando Torres 2-2 

Ground: Griffin Park, London

Visits: 2

Season: 2012-2013

Competition: FA Cup (Fourth Round)

Position Brentford: 3 (League One)

Position Chelsea: 3 (Premier League)

Gate: 12146

Match Number in England: 176

Goals: 500

Line up Brentford:

Moore, Craig, Dean, Logan, Hodson, Forshaw (84. Saunders), Douglas, Diagouraga, Donaldson, Trotta (70. Adeyemi), Forrester (80. Barron)

Line up Chelsea:

Turnbull, Ivanovic (79. Azpilicueta), Cole, Cahill, Terry, Bertrand (82. Ba), Ramires, Lampard, Oscar, Marin (46. Mata), Torres

Yellow Cards:

Turnbull, Cahill (Chelsea)



De foto's



Zelfs in de middag probeerde ik het nog een paar keer, maar zonder succes



Maar uiteindelijk lukte het toch en stond ik om vier uur 's nachts in de Tilburgse kou



Vlakbij Griffin Park zijn ze deze toren aan het bouwen. Daar wil ik ooit in om een mooie foto te maken



En hier ligt het dan: Griffin Park



In een wijk met typisch Engelse huisjes



We werden sympathiek welkom geheten, maar eerst gingen we de stad in



Daar vond ik dit gedenkteken van de Batlle of Brentford tussen Julius Caesar en Cassivellaunus



En hier het punt waar de Theems en de Brent samenvloeien



Nog meer cultuur! De vier pubs op de hoeken van het stadion. Nummer 1: The New Inn



Nummer 2: The Princess Royal, deze pub is eigendom van de club



Nummer 3: The Royal Oak, een echte lokale boozer



Nummer 4: The Griffin, hier werden de opnames gemaakt voor de film "Green Street Elite"



Maar genoeg cultuur, want wij komen natuurlijk voor dit soort doorkijkjes



De Bees Superstore



Die van binnen iets minder groot was dan je bij de naam "Superstore" zou verwachten



De spelers van Chelsea kwamen aan, dus de lichtgevende jasjes werden zenuwachtig



Bij het uitvak was het een stuk rustiger



Al lang voor de wedstrijd was er volop bedrijvigheid rondom het stadion. Genieten



Een uurtje voor de aftrap besloten we ook maar eens naar binnen te gaan



Daar viel me pas op hoe leuk de turnstiles van Brentford eigenlijk zijn



De façade van het stadion. Heel simpel



Ik ging even naar binnen en zag dat de Ealing Road terrace zich al begon te vullen



Evenals onze Braemer Road Stand, de hoofdtribune van Griffin Park



De uitfans zaten en stonden op deze leuke dubbeldekker: de Brook Road Stand



En tenslotte de Bill Axbey Stand, hier zat ik de vorige keer 



Graeme Le Saux, Martin Allen en Martin Keown waren de pundits deze dag



Keown speelde eerder dit seizoen zelf nog mee in de FA Cup, bij Wembley FC



De mannetjes hadden zelfs een visagiste bij



Hoe fout. AMF!



En hier draait het allemaal op. Hopelijk komt die ooit bij Brentford terecht



Klassiek spandoek, dat zie ik graag



Op Griffin Park hebben ze, zoals het hoort, gewoon vier floodlights



Het was net een mierenhoop vlak voor de wedstrijd



Dit muurtje is de scheiding tussen de achtertuin van de bewoners en het stadion



0-0, ik hoopte dat het lang zo zou blijven



De Bill Axbey Stand zat helemaal vol, een geweldig uitzicht



Uiteraard zat ook de dubbeldekker helemaal vol



Onze tribune? Helemaal vol natuurlijk



En ook de terrace was helemaal uitverkocht. Veel beter gaat het niet worden



En toen gingen we eindelijk beginnen



Gek genoeg deed Brentford niet onder voor Chelsea



Bijna 1-0



Ashely Cole werd helemaal dolgedraaid



En toen werd het echt 1-0



Gekkenhuis



"On the pitch, on the pitch, on the pitch"



Ruststand: 1-0. Dit was nog beter dan gedacht



Deze floodlight zag dat het goed was



In de rust ging ik even vincken, zoals deze huizen die zowat ín het stadion liggen



Nu leek de terrace nog voller. Daarachter de toren die ik ooit ga beklimmen voor een foto van GP



En we gingen weer bijna beginnen



Chelsea kwam op 1-1, maar Brentford kreeg een pingel en kans om weer voor te komen



En dat gebeurt. Wederom gekkenhuis



...



Er werd zelfs een rookbom afgestoken, dus de hesjes raakten in totale paniek



Alleen dit cultfiguur bleef koel onder alles



Natuurlijk scoorde Chelsea nog een keer, maar 2-2 is een mooi resultaat



Vandaar ook een terecht applaus voor de lads



Met name deze Jonathan Douglas verdiende dat

En daarna met 12.000 man door de kleine straatjes. Het was een topdag


 

 

© 2005 All Rights Reserved.