Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Brighton2

Het verslag

   

 

Feest in Falmer

 

Brighton & Hove Albion. Ik bezocht de club vier jaar geleden al eens. Toen ging het ons eigenlijk om Norwich v Ipswich, die de volgende dag werd gespeeld. Op de zaterdag waren er weinig leuke wedstrijden. We kozen voor Brighton v Luton, omdat het Withdean Stadium ons wel cult leek. Het viel wat tegen. De wedstrijd was wel redelijk, het werd 3-1 voor de thuisploeg, maar het stadion was echt lelijk. Daarnaast waren de kaartjes nogal prijzig (24.50 voor een onoverdekte zitplaats in League One tegenover 26.00 de volgende dag voor een derbytopper in de Championship). Om Brighton toch nog een nieuwe kans te geven, besloten we om ze eens te bezoeken in het nieuwe stadion. Nadat ik zag dat Brighton v Leeds naar de vrijdagavond was gegaan, werd daar met een rode stift een cirkel omgezet. Een combinatie met Weymouth op zaterdag bleek mogelijk en meteen werd alles geboekt. Brighton kreeg definitief een herkansing van ons.

 

Over The Seagulls heb ik de afgelopen tijd behoorlijk wat geschreven. Over hun spirituele thuis Goldstone, de laatste, emotionele wedstrijd in dat stadion tegen

Doncaster en het nieuwe Falmer Stadium. Hoe meer ik over Brighton schreef, hoe meer ik voor de club ging voelen. Ik heb natuurlijk ook kennissen bij Brighton en dan volg je zo’n club ook meer. Het was ook dankzij een van die kennissen dat ik aan kaartjes kon komen. Doordat Brighton zo goed speelt de laatste tijd, is het bijna onmogelijk om op een reguliere manier aan tickets te komen. Gelukkig lukte het nog, want vrijdagavond Ganzenbord spelen met mijn mede-vinckers zag ik minder zitten. Hoewel het nog altijd beter is dan een of andere zangwedstrijd te gaan kijken, waarbij het publiek mag sms-en wie er wint.

 

Maar genoeg daarover, want we hebben het hier over Brighton. De club maakt een wonderbaarlijke opmars door sinds Guy Poyet de touwtjes in handen heeft. Daarvoor hoef je alleen maar te kijken naar de resultaten van de afgelopen vijf seizoenen. In 2006 werd Brighton 24ste en laatste in de Championship. Ergens in het voorjaar waren ze al gedegradeerd. In League One was de club ook geen hoogvlieger, met in 2007 een achttiende plek, die werd gevolgd door een zevende, zestiende en dertiende in de derde divisie van Engeland. In dat laatste jaar (november 2009) nam Poyet de boel over. Brighton stond op degraderen naar League Two en het bestuur besloot in te grijpen. Poyet werd aangesteld; een risico, want tot op dat moment was de Uruguayaan alleen assistent geweest bij verschillende clubs.

 

Toch kun je het bestuur niet verwijten dat ze puur naar de naam hebben gekeken, want zowel bij Swindon en Leeds (waar hij assistent was van Dennis Wise) als Tottenham (waar hij coach was), waren ze lovend over hem. Poyet besloot het hele roer om te gooien bij Brighton. Alles moest professioneler. Het lukte hem op de ploeg op de rails te krijgen. In de tweede helft van de competitie werden er maar vijf duels verloren, kampioenenvorm, en Brighton werd dertiende. Poyet mocht meteen een vierjarig contract tekenen. Een wijs besluit van het bestuur, want The Seagulls werden met twee vingers in de neus kampioen. Dat kon bijna niet op een beter moment, want juist afgelopen zomer verhuisde Brighton van het verschrikkelijke Withdean naar het nieuwe Falmer Stadium. Het doel is duidelijk de Premier League met Poyet als grote roerganger. De Uruguayaan tekende afgelopen september een nieuw vijfjarig contract.

 

Vooraf werd Brighton ingeschaald in de middenmoot, maar ze gingen als Usain Bolt uit de startblokken. Van de eerste acht duels (zes competitie, twee League Cup) werden er zeven gewonnen, waaronder thuis tegen Sunderland en lastige uitpotten in Cardiff en Portsmouth. Een week voordat wij zouden gaan, verloren de mannen van Poyet voor de eerste keer: 1-0 bij het poenerige Leicester. Gek genoeg speelde Brighton twee dagen voordat wij zouden gaan nog een thuiswedstrijd. Sky wilde graag Brighton v Liverpool uitzenden, een League Cup-wedstrijd. Het was sowieso een gekkenhuis voor Brighton deze week, want woendagavond Liverpool, vrijdagavond Leeds en dinsdagavond aartsrivaal Crystal Palace. En allemaal in eigen huis. Wat een verschil met een jaar eerder, toen de club in een week tijd Exeter, Woking en Hartlepool als tegenstanders had.

 

Eigenlijk had ik wel een weekje naar Brighton willen gaan, om alle drie deze potten te bezoeken, maar helaas was dat iets te prijzig. Ach ja, Leeds als uitclub is altijd leuk. Nemen veel man mee en zijn vaak luidruchtig. Wat wil een mens nog meer? Doordat de wedstrijd pas om kwart voor acht (Engelse tijd nog wel) was, konden we lekker op ’t gemakje doen. SJ pikte me op in Tilburg en binnen een uurtje stonden we op een dubieuze parkeerplaats in België, stiekem een hobby van ons. Mannetje 1904 zat nog in Mechelen-Noord, de bakermat van D’n Racing, dus konden we nog rustig wildplassen, een van de geneugten van het man zijn. Nadat 1904 arriveerde, werd koers gezet richting de tunnel. Eigenlijk zat niets tegen. Iets na het middaguur, waren we al in Brighton.

 

Waar de meeste badplaatsen in Engeland aardig pauper zijn, geldt dat zeker niet voor Brighton. Het is er erg netjes. Het meest opvallende aan de plaats is het enorm kitscherige Royal Pavilion. Dat lijkt wel op de Taj Mahal. Het past totaal niet in Engeland, behalve dan als curryrestaurant. Verder zie je overal in Brighton de regenboogvlag hangen. Het is de homohoofdstad van de UK en daar zijn ze erg trots op. Iedere augustus is er een homoparade en er is geen stad in Engeland waar meer mensen van hetzelfde geslacht samenwonen, dan in Brighton. Sowieso is de stad anders dan anderen, want de grootste partij is de Green Party. Dat is nergens zo en dat vinden ze wel mooi daar. Het viel ons ook op toen we daar liepen, dat de bussen op afgedraaid vet uit snackbars rijden. Stinkt wel enorm, maar voor het milieu hebben ze alles over. Ik niet, want ik wil hete winters, zodat er geen wedstrijden P-P gaan.

 

Een aantal maanden geleden waren we in Bournemouth. Toen was het ook heerlijk weer en gingen we vegeteren in de hippe koffiebar. Dat leek ons nu weer een goed idee. De biologische koffie en organische koekjes fietsen er wel in en als we iets langer waren gebleven, waren we één geworden met de loungestoelen daar. Maar we wilden de stad zelf nog ontdekken. Op de Brighton Pier was veel entertainment. Eigenlijk iets te veel. Ik heb liever dat ding in Southport. We zagen ook de andere Pier liggen, die een paar jaar geleden is afgefikt. Dat was een triest gezicht, maar toch kan ik daar ook wel van genieten. Daarom houd ik ook zo van vervallen stadions. Na een wandeltochtje over de boulevard, was het tijd om richting stadion te gaan. Dat was makkelijker gezegd, dan gedaan. Ze werken daar met een Park + Ride systeem en mede daardoor kwamen we best laat aan bij de ground.

 

Vanaf de buitenkant zag het stadion er erg leuk uit. Het heeft een aparte vorm en dat mag ik graag zien. Van binnen is het een stuk minder. Het is net een zwembad en het gaf ons zelfs een Gelredome-gevoel, door de lange daken. Doordat ze jarenlang geen dak hebben gehad in hun stadion, was er sprake van overcompensatie. Net zoals mannen met kleine penissen vaak een grote hond kopen. Doordat we ook nog eens op de leukste tribune van de vier zaten, was het Falmer Stadium eerlijk gezegd een beetje een tegenvaller. Het mag zeker niet vergeleken worden met de dingen die in Huddersfield en Bolton staan. Die zijn ook nieuw, maar veel leuker. Vooral SJ, die voortaan helemaal into non-leaguegrounds is, was flink aan het nuilen over het stadion. Hij wist ook zeker dat het een 0-0 zou worden.

 

Johan Cruijff zei ooit: “Toeval is logisch”. Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoelt, maar ik dacht er meteen aan toen bleek dat er twee Nederlanders naast me zaten. Het waren twee broers uit Haarlem, die al jaren naar Engeland gaan. Eentje was meer een groundhopper (en een ex-Continental, een groep Engelandgangers die vooral in de 80’s en 90’s vaak de oversteek maakten) en de andere een echte Millwall-fan. De volgende dag zouden ze doorrijden naar Derby, waar The Lions tegen de plaatselijke FC zouden spelen. Het blijft gek dat je echt overal Nederlanders tegenkomt. Belgen, Fransen en Duitsers zie je bijvoorbeeld zelden, maar over de Nederlanders en Scandinaviërs struikel je bijna. We bleken ook nog wat gezamenlijke mensen te kennen. Het vinckwereldje is soms erg klein. Zij waren ook niet zo kapot van het nieuwe stadion en hadden ook flashbacks naar het Gelredome.

 

Gelukkig gaat hij mij niet alleen om het stadion. De wedstrijd en de sfeer zijn voor mij even belangrijk en daarmee zat het wel snor. De Brighton-fans wilden er een feestje van maken en de tribunes zongen elkaar toe. Tel daarbij op dat de Leeds-fans meestal wel fanatiek zijn en je hebt decibeltechnisch een goede avond. Ik kan nu een makkelijke sneer naar ultra’s maken en ga dat uiteraard ook doen, want echte sfeer is duizend keer leuker dan dat geforceerde ultragebeuren. Het is in Engeland zeker niet altijd een gekkenhuis, maar als de fans los zijn, zijn ze ook goed los. Hier geen Germaanstaligen die Argentijnse liedjes verkrachten of foute capo’s. De spandoeken gingen over de club in plaats van over zichzelf (waarom doen ultra’s dat eigenlijk?). En ook het allernaarste ultradingetje, in de blote bast met de rug naar het veld staan en dan de armen over elkaars schouders leggen en een mietig dansje doen als een stel latente homofielen, werd niet gedaan. Ik was tevreden.

 

De wedstrijd zelf was ook geweldig. De laatste pot die ik in Engeland zag, werd 3-3 en dat zou het hier ook worden. Leeds begon ijzersterk en stond bij rust met 0-2 voor. Daarna was het tijd voor de show van Craig Mackail-Smith. Deze spits zag ik voor het eerst bij de wedstrijd Barnet v Dag & Red in 2004. Hij stond in de spits van The Daggers en bakte er helemaal niets van. Het enige waardoor hij opviel was doordat hij continue viel en liep te huilen. Dag & Red was niet meer dan een middenmotor in de Conference en  verloor met 5-0 van Barnet. Zowel Dag & Red als Mackail-Smith in de Football League leek me onmogelijk. Afgelopen seizoen speelden The Daggers in League One en Mackail-Smith werd afgelopen zomer door Brighton voor 2.4 miljoen pond overgenomen van Peterborough. Ziehier mijn kijk op voetbal.

 

In de tweede helft liet Mackail-Smith zien iedere cent waard te zijn. Hij scoorde de 1-2, werd neergehaald toen hij de 2-2 wilde maken en kreeg een penalty mee (gescoord door Barnes) en leek zes minuten voor tijd de wedstrijd te beslissen toen hij de 3-2 maakte. Het stadion schudde letterlijk op zijn grondvesten. Leeds heeft echter ook een goudhaantje: Ross McCormack, de voormalige spits van Motherwell. Hij had de 0-2 gemaakt en scoorde diep in de blessuretijd de 3-3. Nu werden de Leeds-mannetjes weer gek. Qua scoreverloop hadden we niets anders kunnen wensen. Beide clubs schoten eigenlijk weinig op met het punt, maar het publiek was vermaakt en is voetbal eigenlijk niet bedoeld voor vermaak in plaats van punten en centen? Na dit bezoek ben ik er nog meer van overtuigd; Brighton speelt binnen vijf jaar in de Premier League.



Het rapport

Het stadion:

Normaal ben ik tegen nieuwe stadions. Dit omdat de oude stadions vaak tien keer zo mooi zijn. Maar bij Brighton was dit niet het geval. Het oude Withdean was een horrorstadion. Ik had vooraf veel verwachtingen van het nieuwe Falmer Stadium, maar mede door die hoge verwachtingen viel het me wat tegen. Natuurlijk is het een enorme vooruitgang, maar mede door de lange daken, had ik het gevoel in een sporthal te zitten. Er zijn al plannen om het uit te breiden en misschien dat het dan wat aantrekkelijk gaat worden, want momenteel word ik er nog niet warm van.

De wedstrijd:

Waar het stadion me wat tegenviel, overtrof de wedstrijd mijn verwachtingen. Beide ploegen speelden met de intentie om zoveel mogelijk te scoren. Het was bij tijd en wijle echt genieten op de tribune. Het scoreverloop was ook ideaal voor neutrale toeschouwers als ons: eerst 0-2 Leeds, daarna 3-2 Brighton en uiteindelijk 3-3 in de blessuretijd. Wat wil een mens nog meer?

De omgeving:

Het Falmer Stadium ligt ver buiten de stad. Het dorpje Falmer ligt in de buurt, maar buiten een schamele pub, is daar weinig te doen. Gelukkig zijn er overal in het stadion barretjes, dus de dorstigen kunnen zich toch laven. Ondanks dat het stadion tussen de weilanden ligt, is er amper plek om te parkeren. De hobbykostende P+R iedere week zou ik niet trekken.

De sfeer:

Brighton komt op mij altijd over als een club met vrij rustige fans. Daar was deze avond geen sprake van. De sfeer was op sommige momenten echt fantastisch. We zaten ver van de Leeds-fans af, maar ook die lieten zich niet onbetuigd. Het mooiste was wanneer twee tribunes met Brighton-fans elkaar hard toezongen. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe fanatiek het er vier dagen later aan toe ging, in de derby tegen Palace.

Overall:

Aan het begin van het seizoen stond Brighton hoog op mijn lijstje. Ik had met name veel verwachtingen van het stadion en wilde de stad zelf ook eens bezoeken. Het stadion viel me eerlijk gezegd tegen, maar in de stad zelf was het goed toeven. Daarnaast zorgden de sfeer en de wedstrijd zelf ervoor dat het een mooie dag/avond was. Brighton en de club zijn echt aanraders om te bezoeken in de lente of (na)zomer. Dan ga je jezelf daar zeker niet vervelen.



De statistieken

Brighton & Hove Albion v Leeds United 3-3 (23/09/2011)

18. Andy Keogh 0-1

24. Ross McCormack 0-2

47. Craig Mackail-Smith 1-2

60. Ashley Barnes 2-2 (pen.)

84. Craig Mackail-Smith 3-2

90. Ross McCormack 3-3

Ground: Falmer Stadium, Brighton

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Championship

Position Brighton & Hove Albion: 3

Position Leeds United: 11

Gate: 20646

Match Number in England: 153

Goals: 419

Line up Brighton & Hove Albion:

Ankergren, Greer, Dunk, Calderon, Painter, Noone (46. Vicente), Dicker, LuaLua (86. Hoskins), Bridcutt, Barnes, Mackail-Smith (90. Vincelot)

Line up Leeds United:

Lonergan, Lees, Bromby, White, O'Dea, Howson, Clayton, Pugh, (81. Vayrynen), Snodgrass (86. Forssell), Keogh (68. Becchio), McCormack

Yellow Cards:

Ankergren, Greer, Painter, Dicker, Barnes (Brighton & Hove Albion), Bromby, Howson, Pugh, Keogh, McCormack (Leeds United)



De foto's

Vanaf de snelweg is het Falmer Stadium al goed te zien

Nogmaals. Het heeft iets weg van het Reebok Stadium van Bolton

Het lokale bier wordt al vroeg aangeleverd

De gallerij der groten van Brighton

Waaronder Robbie Reinelt, de man die zorgde dat Brighton niet naar de Conference degradeerde

Het nieuwe logo

Oud shirt, met mooie sponsor

Yep, we zitten aan zee

De Pier

...

De naastgelegen Pier, die voor het chiquere volk was, is in 2003 P-P gegaan

Zo ziet die er tegenwoordig uit

Brighton is best chique, getuige de vele mooie gebouwen langs de boulevard

Kenmerken van Brighton zijn: het kiezelstrand

Het Royal Pavilion

De vele gaybars

Linkse bussen, die rijden op afgedraaid vet uit de Chippies

En natuurlijk de seagulls

Seagulls

Seagulls

En seagulls

Terug te vinden in het logo van de club

East Stand

North Stand, de zwembad tribune

South Stand voor de uitfans

Het was Fans United Day, speciaal voor de fans van Plymouth

Hier de uitleg

Zelfs de mascotte was in het groen (en had last van overgewicht)

De spelers komen het veld op in een orkaan van geluid

Het zat allemaal goed vol

Zij kwamen voor Pieter van den Hoogenband

Al snel was het over met de feeststemming

In de rust kon ik onze tribune, de West Stand, ook even vincken

Van pingel tot goal in vier stappen. Hier stap 1

Stap 2

Stap 3

Stap 4

Een laatste blik op het stadion, dat er van buiten erg leuk uitziet


 

 

© 2005 All Rights Reserved.