Broken Hearts
Zoals eigenlijk altijd de laatste jaren is er ook nu weer volop gezeik rondom Hearts. Sinds “Mad Vlad” (Vladimir Romanov) de club heeft gekocht zijn ze de media niet uit te slaan. In het begin kwamen de mannen uit Edinburgh vooral positief in het nieuws. Qua voetbal ging het uitstekend met de beste seizoensstart in de historie en uiteindelijk een tweede plek in de SPL. Ook buiten het veld waren er allerlei goede actie van Romanov, zoals het veiligstellen van Tynecastle. De laatste jaren is dat echter helemaal omgeslagen: de club zit diep in de schulden (30 miljoen pond staan ze in het rood) en regelmatig worden de salarissen niet uitbetaald. Er zijn zelfs verhalen dat de club nog tijdens dit seizoen zal verdwijnen en daarmee verdwijnt er ook een stukje voetbalhistorie, want Hearts is toch een van de grootste clubs in Schotland.
Voor de fans van Hearts zijn het zware tijden, maar die zijn wel wat gewend en gehard in de loop der jaren. Als het over dramatische titelstrijdontknopingen gaat, denk ik zelf vaak aan 2003 en 2005. Tijdens die twee seizoenen verloor Celtic op de laatste speelronde de titel. Eenmaal op doelsaldo in 2003 en in 2005 was een nederlaag van Celtic bij Motherwell genoeg om de titel te verliezen aan Rangers (die met 1-0 wonnen bij Hibernian). Beide gevallen zijn natuurlijk dramatiek ten top, maar Celtic won in beide gevallen de titel het jaar erop. Wat dat betreft zijn 1965 en 1986 een stuk pijnlijker. In die twee seizoenen was het op de laatste speeldag slechts een formaliteit dat Hearts de titel zou pakken. Het liep echter anders…
Hearts is, samen met Aberdeen en Hibernian, de club met de meeste titels na de onvermijdelijke Old Firm. Viermaal mocht de club uit Edinburgh zich de sterkste van het land noemen. In 1895, 1897, 1958 en 1960 ging de kampioensschaal naar Gorgie Road. Best knap, maar het hadden er dus zes kunnen zijn. Daarmee zou dan meteen duidelijk zijn wie de derde club van Schotland nu eigenlijk is, want zowel Hearts als stadsgenoot Hibernian en Aberdeen menen recht te hebben op die titel. De eerste maal dat de fans van frustratie naar de fles grepen was in 1965. De club was vijf jaar ervoor nog kampioen geworden en startte het seizoen 1964/1965 als een van de favorieten. Grote concurrenten vooraf leken Rangers en Kilmarnock te zijn, met Dunfermline (getraind door Jock Stein) als grote outsider.
Verrassend genoeg haakten de Rangers vrij snel af (uiteindelijk werden ze vijfde), terwijl Celtic al helemaal nergens te vinden was (ze werden achtste). De laatste maand waren er nog vier clubs die voor de titel gingen (Hearts, Kilmarnock, Dunfermline en Hibernian). Een voor een vielen de clubs af. Hibernian was de eerste die de ratrace niet meer kon volgen, tot genoegen van de fans van Hearts natuurlijk. Voor Dunfermline was het een speelronde voor het einde ook over. Door een nederlaag in eigen huis werd de achterstand op Hearts drie punten en destijds kreeg je maar twee punten voor een overwinning. Conclusie: Dunfermline deed niet meer mee voor de titel. Jammer voor de mannen uit Fife, want nooit waren ze zo dicht bij de titel gekomen en nooit zouden ze er dichterbij komen.
De mannen van de Schotse bond die het speelschema in elkaar draaiden hadden een vooruitziende blik, want op de laatste speeldag stond de wedstrijd Heart of Midlothian v Kilmarnock op het programma. Hearts had niet alleen het thuisvoordeel, maar ook het voordeel dat ze twee punten voorstonden. Qua doelsaldo stond Hearts er ook superieur voor, met +43, terwijl Kilmarnock slechts +27 had voorafgaand aan deze wedstrijd. Destijds werd er echter doelpuntengemiddelde gerekend. Een systeem dat erg in het voordeel was van de ploeg die weinig doelpunten tegen kreeg. Zodoende hoefde Kilmarnock niet met 0-9 te winnen op Tynecastle, maar met 0-2 om de titel te winnen. Op zich nog moeilijk genoeg, maar niet onmogelijk.
Kilmarnock reisde af naar Tynecastle met in het achterhoofd dat ze bekend stonden als de losers van Schotland. De club uit Ayrshire werd nog nooit kampioen, maar werd in zowel 1960 (achter Hearts!), 1961, 1963 als 1964 tweede. Ook nu zag het er weer somber uit voor de club, want Hearts had een geduchte thuisreputatie. Er was nu tenminste nog wel een kans om te winnen, want in de andere jaren dat ze tweede waren geworden was de achterstand vrij groot geweest. Alleen in 1961 waren de Rangers nog in zicht gebleven, maar in de andere jaren was de achterstand vrij groot geweest. De twee jaren hiervoor waren de Rangers namelijk met respectievelijk negen en zeven punten voorsprong kampioen geworden. Van een echte titelstrijd was dan ook geen sprake geweest.
Op die 24e april in 1965 was Tynecastle stampensvol met 36.346 toeschouwers op de tribune, waaronder enkele dapperen uit Kilmarnock. Eerder dit seizoen had Kilmarnock de onderlinge ontmoeting in eigen huis met 3-1 gewonnen, een herhaling van die uitslag was genoeg om de titel te pakken. Er waren er echter weinig die daar in geloofden. De kampioensbeker had zelfs al linten in de clubkleuren van Hearts om zijn oren gekregen. Allemaal dingen die de Killie-spelers extra motiveerden. Op de bank van Kilmarnock zat Willie Waddell die vooraf voor zichzelf al had besloten dat dit zijn laatste zou zijn als manager van Kilmarnock. In 1957 had hij het stokje overgenomen bij de kleine provincieclub Kilmarnock en de club omgeturnd tot een van de beste clubs van Schotland. Vier maal de tweede plek in vijf jaar was natuurlijk een prestatie van jewelste, maar Waddell wilde maar een ding en dat was de titel. Hij wist dat het deze dag moest gebeuren, want anders zou het nooit meer lukken. Hij kon het team niet verder brengen dan hier, dus het was echt de dood of de gladiolen voor hem.
Hearts begon hautain aan de wedstrijd en kreeg daarvoor de rekening snel gepresenteerd. David Sneddon (later nog manager van Kilmarnock) en Brian McIlroy zorgden ervoor dat Kilmarnock bij de rust met 0-2 voorstond, precies genoeg voor de titel dus. In de tweede helft begon Hearts aan zijn offensief en Killie kwam eigenlijk amper van zijn eigen helft af. Het geluk voor Killie was dat ze Bobby Ferguson op doel hadden staan, een van de beste keepers van Groot-Brittannië op dat moment. Hij was ook de reden waardoor Kilmarnock in de competitie zo weinig doelpunten had tegen gekregen. Iedere bal ranselde hij eruit tot zes minuten voor tijd. Ferguson lag verslagen op de grond, maar bovennatuurlijke krachten zorgden ervoor dat het schot van Ronald Jenson (ironisch genoeg een ex-Killie speler) op de paal ging. Kilmarnock was kampioen en Hearts had een zeker kampioenschap uit handen gegeven.
Terwijl het feest was in Ayrshire vonden ze het bij de SFA wel erg zuur voor Hearts. Hearts was het hele seizoen de meest aanvallende ploeg geweest en qua doelsaldo waren ze superieur aan Kilmarnock. Hearts eindigde met een doelsaldo van 90-49 (+41) tegenover Kilmarnock met 62-33 (+29). In een normaal land was Hearts dan kampioen geworden, maar doordat men in Schotland werkte met dat vermaledijde doelpuntengemiddelde werd Kilmarnock het door het mindere aantal tegendoelpunten. Het uiteindelijk verschil in doelpuntengemiddelde was 0.04%. (1.88 voor Killie tegenover 1.84 voor Hearts). Zuurder kan bijna niet voor de spelers van Hearts en de SFA besloot om vanaf het seizoen 1965/1966 ook gewoon met doelsaldo te werken. Deze beslissing zou echter ironisch genoeg Hearts had hardste treffen, maar daarvoor moeten we 21 jaar vooruitgaan in de tijd.
In 1985/1986 staan we aan de vooravond van de “Souness Revolution” bij de Rangers die dan al tijden slecht presteren en gaat de titelstrijd tussen de New Firm (Aberdeen & Dundee United die de drie jaar daarvoor de titels onderling hebben verdeeld), Hearts en Celtic. Aberdeen moet verrassend genoeg als eerste afhaken en in de laatste weken valt ook Dundee United weg. Celtic en Hearts gaan de laatste maand in om de plek van de New Firm over te nemen. Celtic leek tot aan het nieuwe jaar eigenlijk geen serieuze kandidaat, maar na de nederlaag op 4 januari tegen Dundee United is de ploeg helemaal getransformeerd. Er wordt geen wedstrijd meer verloren en op de laatste speeldag reizen de Bhoys af naar Paisley om het tegen St. Mirren op te nemen met twee punten achterstand op Hearts. De Jambos hebben ook een uitwedstrijd voor de boeg tegen Dundee FC, dat zesde staat en nergens meer om speelt.
Op Love Street kwamen er 17.557 mensen bijeen om Celtic te zien winnen en maar te hopen dat er een wonder gebeurde in Dundee. Celtic moest niet alleen winnen van St. Mirren, het moest ook nog ruim gebeuren. Hearts had namelijk een doelsaldo van +28 tegenover de +24 van Celtic. Stel dat Hearts met 1-0 zou verliezen, dan moest Celtic met 3-0 winnen om de titel te binnen te halen. Ondertussen stroomde Dens Park in Dundee vol met fans van Hearts. Velen hadden de verschrikkingen van 1977, 1979 en 1981 meegemaakt, toen Hearts degradeerde uit de SPL. Nu waren ze terug en hoe! Voor het eerst sinds 1960 zou de “League Flag” meegaan naar Gorgie Road en iedereen wilde daar natuurlijk bij zijn. Eindelijk zou de pijn van die drie degradaties kunnen worden vergeten.
Celtic deed in Paisley wat het moest doen; scoren, scoren en nog eens scoren. Achterin was het al het hele jaar gekloot geweest, maar de spitsen Maurice Johnston en Brian McClair hadden goed gedraaid terwijl Paul McStay de vedette op het middenveld was. Bij de rust stond het al 0-4 en na de rust scoorde McClair er nog eentje om de 0-5 op het scorebord te brengen. Daarbij zou het ook blijven, maar nog altijd waren de Hoops afhankelijk van de score in Dundee. Daar stond het bij rust 0-0, maar Hearts domineerde wel. Het balletje wilde er alleen maar niet in. De Jambos op de tribune begonnen zich wel wat zorgen te maken, toen ze hoorden dat Celtic met 0-4 voorstond. Een goaltje van Dundee was nu namelijk genoeg om de titel kwijt te raken. Aan de andere kant had Hearts al sinds 28 september 1985 niet meer verloren, dus waarom zou dat nu wel gebeuren?
Het spel bleef maar wat voortkabbelen in Dundee en Dundee-manager Archie Knox bracht spits Albert Kidd in het veld. Kidd was een luie, wat vadsige spits die het hele seizoen nog niet had gescoord en dat in de rest van zijn carrière ook niet meer zou doen. Hij zat nu al vijf seizoenen bij Dundee en had daarin tien doelpunten gemaakt, dramatische cijfers voor een spits natuurlijk. Het was dan ook geen verrassing dat Kidd een aantal weken voorafgaand aan deze wedstrijd te horen had gekregen dat hij mocht vertrekken bij de club. Hij had zelfs al een nieuwe club: Falkirk, dat een niveau’tje lager speelde. Voor deze invalbeurt was Kidd wel flink gemotiveerd, want hij was een Celticfan. De kans dat hij ooit voor de Bhoys zou spelen was nul, maar nu had hij de kans om zijn favoriete club toch de titel te schenken.
De eerste duels verloor Albert Kidd, want eigenlijk was het een erg matige voetballer. Tot de 83e minuut kon hij eigenlijk helemaal niets uitrichten, totdat hij ineens de bal voor zijn voeten kreeg uit een corner. Kidd dacht niet na en snoeide de bal langs de keeper van Hearts. 1-0 en zowel Dens Park, Love Street als Ibrox explodeerde. Ibrox? Ja, want daar dachten ze dat Walter Kidd (speler van Hearts) had gescoord en Hearts de titel binnen had. Hearts ging nu aanvallen en er kwam ruimte in de verdediging. In de 89e minuut kreeg Albert Kidd de bal rond de middellijn in zijn voeten, speelde enkele Jambos zoek, deed een een-tweetje en legde de bal opnieuw in het netje. Niemand bij Dundee had dit Kidd ooit eerder zien doen, maar het stond 2-0 en Hearts had opnieuw de titel verloren op de laatste speeldag.
Uit frustratie probeerde enkele fans van Hearts de wedstrijd te laten stilleggen door het veld te bestormen, maar ze werden snel in de kraag gevat. Ondertussen was het feest in Paisley, want Celtic had zijn meest onverwachtste titel ooit gepakt. Op Easter Road was er op dat moment een vergelijkbaar feest aan de gang, want ondanks dat Hibernian achterstond tegen Dundee United was de vreugde over het missen van de titel door Hearts groter. De sfeer op Ibrox was weer anders, want daar waren ze er ondertussen achter dat het Albert, en niet Walter, Kidd was die had gescoord. Misschien was het allerzuurste voor de Jambos dat ze de titel hadden gepakt als in 1965 de regels niet veranderd waren om het doelsaldo voortaan leidend te laten zijn. Ironisch, want was dat nog wel het geval geweest dan had Hearts de titel gewonnen, aangezien het doelpuntengemiddelde van 1.78 superieur was tegenover de 1.76 van Celtic...
Site Navigation 