Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Burton Albion

Het verslag

      

“Burton's a shithole, I wanna go home”

Soms zijn de mannetjes die de fixtures maken ons erg gunstig gezind. Zo bleken ze Burton Albion en Derby County allebei een thuiswedstrijd te hebben gegeven op 12 februari. Dat niet alleen, het waren ook nog eens heel leuke potjes. Burton zou tegen Chesterfield gaan spelen (voor The Brewers hun derby) en Derby County mocht het opnemen tegen Leicester City, na Nottingham Forest de grootste rivaal van deze club. Het mooie hiervan is dat beide clubs stewards delen en dat ze dus nooit op dezelfde dag mogen thuis spelen. Hetgeen ik had verwacht, gebeurde dan ook: de pot van Burton Albion ging naar vrijdagavond.

Het werd nog mooier toen de lokale popo het wel erg eng vond dat Derby County en Leicester City pas om 15:00 tegen elkaar zouden spelen. Dat zou wel eens gevaarlijk kunnen worden vanwege het drankgelag, vandaar dat de wedstrijd werd vervroegd naar 13:00. Gunstig voor ons, want dat zou betekenen dat we twee uur eerder thuis zouden zijn, hoewel 13:00 natuurlijk geen echte voetbaltijd is. Gelukkig is daar dan nog altijd Sky, een televisiemaatschappij die veel machtiger is dan alle overheden bij elkaar. Derby v Leicester leek ze wel een mooie pot en die wilden ze op tv hebben. Ineens stond de wedstrijd dus om 17:20 gepland! Strooi met wat zilveren muntjes en die zogenaamde veiligheid is ineens niet belangrijk meer.

We besloten toch voor de dubbel te gaan en richting Burton te trekken. Burton Albion is sinds twee seizoenen een nieuw gezicht in de Football League. Maar de stad kent een rijke traditie in het Engelse profvoetbal, want al in 1892 (vier jaar na de oprichting van de League) werd Burton Swifts toegelaten in de rangen der profclubs. Niet veel later (in 1894) kwam daar nog een club bij uit het Burtonse: Burton Wanderers, die bijna meteen naar de hoogste divisie promoveerden. Twee clubs uit een relatief kleine stad, dat kon niet lang goed gaan en in 1901 werd besloten tot een fusie. De nieuwe naam blonk uit in saaiheid: Burton United. Sportief leverde deze fusie niet veel op en in 1907 vlogen ze eruit na de elections. Vervanger was Fulham.

Daarna moest de bierstad (op het hoogtepunt waren er maar liefst dertig brouwerijen in Burton) het 102 jaar zonder Leaguevoetbal doen, totdat Burton Albion in 2009 kampioen werd van de Conference. Dat kampioenschap was het gevolg van uitstekend beleid. In 1998 werd Nigel Clough aangesteld als player-manager en zonder gekke dingen te doen, groeide de club gestaag. In 2002 promoveerde de club naar de Conference en stukje bij beetje kroop de club daar omhoog. Hoogtepunten waren de verhuis naar het nieuwe stadion in 2005 en de 0-0 tegen Manchester United in 2006. In 2009 werd de club kampioen van de Conference en afgelopen jaar sloot de club haar eerste seizoen als Leagueclub af met een behoorlijke dertiende plek.

Genoeg reden dus om de club eens aan het werk te zien. Vrijdagavondwedstrijden hebben vaak als vervelende bijwerking dat je in Engeland in de file staat. Zo is het een keer niet gelukt om op tijd in Cardiff te komen, terwijl we al om acht uur 's ochtends vertrokken uit Tilburg. Zo erg was het ditmaal niet, maar toch hadden we een aantal keer dat het niet echt opschoot. Hoogtepunt was het vincken van "Watford Gap". Dat is de mentale grens tussen het noorden en zuiden van Engeland en tevens de oudste services van Engeland. Mijn leven is door dit bezoekje weer een stukje completer geraakt. Sommige dingen moet je nu eenmaal in je leven hebben gedaan en Watford Gap vincken is een van die dingen.

We kwamen zo'n twee uur voor de aftrap aan in Burton, maar dat stadje is geen topper. Culinair hoogtepunt was de friettent "The Friendly Fryer" en dan weet je het wel. Parkeren bij het stadion was geen probleem, hoewel we daardoor wel twee pond lichter waren. Het oude stadion (Eton Park) scheen aan de overkant te hebben gelegen, maar daar hebben ze al rap huizen neergezet. Ik herkende er in ieder geval niets van. Ik ben een liefhebber van oude stadions, maar eerlijk gezegd deed Eton Park me weinig. Vooral de hoofdtribune was gruwelijk lelijk. Het nieuwe stadion, met de internationale naam "The Pirelli Stadium", is ook wat saai van buiten, maar perfect voor een club als Burton Albion.

Ik heb me altijd verbaasd over het feit dat het nieuwe stadion "The Pirelli Stadium" heet. Zo'n internationale bandfabrikant en tevens maker van geile kalenders die een stadion van een, toen nog, non-leagueclub sponsort, is heel vreemd. De verklaring is echter heel simpel, want op het terrein waar het stadion is gebouwd, stond vroeger een fabriek van Pirelli. Die schonken het land aan de club, met als tegenprestatie dat het stadion naar de bandenfabrikant werd genoemd. Voor Burton Albion een heel goede deel, vandaar dat zelfs onder de fans de sponsornaam met respect wordt uitgesproken. Het klinkt ook wel mooi, want waar B2Net (de naam van het stadion van Chesterfield) erg schraal is, heeft Pirelli wel een goede uitstraling.

Over Chesterfield gesproken, dat was niet alleen de tegenstander van deze avond, maar ook de stad waar we deze nacht zouden doorbrengen. Ik kom daar graag, onder die gekke wokkeltoren. Het leek ons ook wel leuk om in het uitvak te gaan staan. Allebei vonden we Chesterfield een leukere club dan Burton Albion en het heeft altijd wel wat "stoers" om in een uitvak te staan. “Stand your ground.” Kaartjes konden we nog gewoon kopen, hoewel het best vol zou worden deze avond. Chesterfield stond namelijk bovenaan en Burton is niet ver rijden voor The Spireites. Niet alleen had Chesterfield de terrace achter het doel gekregen, ook een flink deel van de hoofdtribune was voor de uitclub. Ik schat dat Chesterfield zo tussen de 1000 en 1500 man had meegenomen.

Ook de Burton-vakken waren goed gevuld. Opvallend, want het gaat op het eerste oog slecht met The Brewers, want ze stonden slechts 23ste. Toch is er eigenlijk weinig aan de hand, want ze hebben nog gigantisch veel inhaalwedstrijden tegoed. Burton Albion speelde er pas 22, terwijl nummer 24 (Stockport County) er al 30 speelde. Dit betekent dat de mannen van Paul Peschisolido in de komende 2.5 maand nog 24 (!!!) potjes moeten spelen. Fijn, die health & safety maffia, die om ieder wissewasje wedstrijd afgelasten. Ze zijn zo bang dat er iemand valt en de boel aan gaat klagen, dat ze daarom alles maar eruit gooien. Het is ook meer dan een maand geleden dat Burton een thuiswedstrijd speelde, vandaar dat iedereen weer honger naar de bal had.

Uitvakken in Engeland zijn briljant, als je de Nederlandse variant gewend bent. We werden niet gefouilleerd, hoefden niet de hoofdprijs te betalen en hadden hetzelfde goede zicht als de thuisfans. Dus geen hekken of netten in de bek. Er is veel mis met het Engelse voetbal, maar dit hebben ze toch goed voor elkaar. Daarnaast was het heerlijk om lekker te kunnen staan, leunend op een crush barrier. 1904 en ik hadden het er nog over dat eigenlijk het in de lagere divisies van Engeland toch wel heel leuk was. Eigenlijk veel leuker dan in de Premier League. Alleen zie je daar weer betere voetballers en daardoor wat meer bijzondere dingen op het veld, hoewel er ook draken van wedstrijden tussen kunnen zitten.

Een voordeel van vincken op een lager niveau is dat je soms gekke sponsors tegenkomt. Zo was de hoofdsponsor van Burton Albion een bedrijf met de naam "Mr. Cropper". Het logo bestond uit een sympathiek mannetje/robotje, maar wat het bedrijf deed was me onduidelijk. Het werd er niet beter op toen ik het programmaboekje doornam, want daar stond op de eerste pagina een uitleg over wat het bedrijf deed. Mr. Cropper levert heel grote machines om betonnen palen gedeeltelijk af te breken. Wie heeft dat in godsnaam nu nodig? Duidelijk is dat Mr. Cropper een of andere dekmantel is van een bedrijf dat handelt in vrouwen en drugs. Ik ben dan ook van plan om een keer zo'n apparaat te bestellen en ben benieuwd hoe ze dan reageren.

Dan de wedstrijd. Deze pot in Burton-upon-Trent leek even de beste te worden die ik ooit zag. Beide ploegen begonnen ontketend en het tempo lag zo hoog, dat het bijna niet te volgen was. Daarnaast was de banter op de tribune ook mooi. Vooral de stad Burton moest het ontgelden. Op de tonen van “Sloop John B.” van The Beach Boys werd die flink gedist: “Let me go home, let me go home. Burton's a shithole, I wanna go home”. Eigenlijk konden wij niets anders dan het hier mee eens zijn, want Burton is inderdaad niet de mooiste stad van Engeland. Aan de andere kant kun je ook kijken naar het nabijgelegen Ilkeston en je gelukkig prijzen om in Burton te wonen, want verleken met dat plaatsje lijkt Burton ineens een geweldig stadje.

Maar even terug naar de wedstrijd, want daar was genieten in het begin. Na een paar grote kansen over en weer, was het Burton dat de 1-0 maakte. Na vijf minuten was het Aaron Webster die scoorde. Het niveau bleef daarna hoog, met een kopbal op de lat van Burton en The Brewers die een pingel hadden moeten krijgen. Die kregen ze niet, waardoor we met slechts 1-0 gingen rusten. Na de rust werd het slecht. Heel slecht. Het leek net een parodie op voetbal. Er werd alleen nog maar met de lange bal gespeeld en het spel zakte naar een bedenkelijk niveau. Het bleef dan ook 1-0. Vooral Chesterfield was onthutsend zwak in die tweede helft en dat voor de lijstaanvoerder.

Voorafgaand aan deze wedstrijd verloor Chesterfield slechts drie wedstrijden, waaronder eentje tegen... Burton Albion. Het spel van The Brewers ligt ze waarschijnlijk niet, want ook tijdens die 1-2 in Chesterfield speelden The Spireites dramatisch. We hoopten te kunnen gloryhunten, maar voelden ons na afloop ook verslagen. We reden na afloop ook op dezelfde weg als de Chesterfield-fans. Ons hotel lag mooi in het midden van de stad, dus met het stappen zou het wel goed gaan komen. Tenminste nog een positief punt. Toch was Burton Albion me niet tegengevallen. Het stadion was redelijk, evenals de sfeer. Avondwedstrijden blijven altijd iets speciaals hebben.



Het rapport

Het stadion:

Het Pirelli Stadium is geen oude bak met veel karakter. Toch is het voor een nieuw stadion niet verkeerd. Denk aan de gedrochten die in Shrewsbury en Colchester staan en de mensen in Burton mogen hun handjes dichtknijpen. Aan drie kanten heb je terracing en het geheel wordt afgemaakt met een hoofdtribune in de clubkleuren en stoeltjes die de clubnaam vormen. Ik kan het niet precies uitleggen, maar het beviel me eigenlijk wel daar in Burton.

De wedstrijd:

Zelden heb ik een wedstrijd gezien met zo'n verschil tussen beide helften. De eerste helft was van hoog niveau en puur genieten. De tweede helft was daarentegen ontzettend slecht. Er werd continue hoofball gespeeld. Nu zie ik dat soms ook wel graag, maar niet als het zo slecht wordt uitgevoerd. Afgaande op deze wedstrijd snap ik ook niet waarom Chesterfield bovenaan staat in League Two.

De omgeving:

Het stadion ligt niet ver van het oude stadion af. Vandaar dat er een wijk vlakbij ligt. Een niet zo'n geweldige wijk. Verder had je een McDonalds in de buurt, waar je kon bunkeren. Alles bij elkaar niet echt een omgeving die erg inspirerend was, maar dat is heel dat Burton-upon-Trent niet echt.

De sfeer:

Het verbaasde me dat de sfeer zo goed was. In het uitvak werd volop gezongen en - in de tweede helft - flink genuild. Dat zie ik graag. De Burton-fans waren wat rustiger, hoewel er aan de overkant mannetjes met veel spandoeken stonden die zo nu en dan van zich lieten horen. Leuk was ook de banter over en weer. Beide clubs hebben grotere rivalen, maar toch was duidelijk dat beide clubs elkaar niet echt mochten. Sowieso vind ik avondwedstrijden vaak sfeervoller dan middagpotjes.

Overall:

Burton Albion was een van de clubs waar ik vooraf amper een beeld bij had. Ik ging er dus zonder vooroordelen heen en het was best relaxed allemaal. Aardig stadionnetje, leuke sfeer en lekker staand naar voetbal kijken. Het was best goed toeven in burton. Ik zal niet speciaal voor een thuispot van Burton Albion naar Engeland gaan, maar stel dat ze nog een keer op de vrijdagavond spelen en ik ben in de buurt, dan zie ik een revisit wel zitten.



De statistieken

Burton Albion v Chesterfield 1-0 (11/02/2011)

5. Aaron Webster 1-0

Ground: Pirelli Stadium, Burton upon Trent

Visits: 1

Season: 2010-2011

Competition: League Two

Position Burton Albion: 23 

Position Chesterfield: 1

Gate: 4260

Match Number in England: 133

Goals: 370

Line up Burton Albion:

Legzdins,Boertien, Webster, Stanton (84. Moore), James, Corbett, McGrath, Penn (63. Winnall), Maghoma, Bolder, Zola (87. Pearson)

Line up Chesterfield:

Lee, Ford, Griffiths, Holden, Allott, Niven (66. Boden), Whitaker, Mattis (46. Breckin), Davies (60. Bowery), Smalley, Talbot

Yellow Cards:

Webster (Burton Albion), Breckin (Chesterfield)



De foto's



Duidelijk



De entree van het Pirelli Stadium



De clubshop waar meer tl-buizen hingen dan in een gemiddeld Turks theehuis



De hele façade van het Pirelli Stadium. Geen juweeltje



Zelfs bij het uitvak zaggen we een voetballend logo



De Main Stand, inclusief clubnaam



De West Terrace waar de "harde" kern van Burton stond. Leuke vlaggen daar



De Popular Side, ook een staantribune die goed volstond



Billy Burton, de mascotte met de beste linkerpoot van de mascottewereld



Onze tribune - de East Terrace - de goed volstond met mannetjes uit Chesterfield



De mannetjes stellen zich aan elkaar voor



Een terechte claim van Burton om een pingel te krijgen



Man drinkt Bovril. Engelse voetbalcultuur op z'n best



Chesterfield probeerde nog gelijk te komen...



... maar dat lukte niet meer



Weer verloren van Burton Albion, het zwarte beest van The Spireites



Na afloop kon ik nog even onze tribune vincken, samen met een mannetje met een hark



De Main Stand van dichtbij gezien



Lelijke floodlight



Het Pirelli Stadium in de Burtonse nacht



Mr. Cropper, held der helden, maar wel een heel dubieus bedrijf

 

 

© 2005 All Rights Reserved.