Beenruimte in Buiig Bury
Nadat we een voetbalclub opgericht voor en door mijnwerkers hadden gezien, was het ook tijd om eens echt een kijkje in de mijnen te gaan nemen. Plaats van handeling zou het "National Mining Museum" in Wakefield zijn. Na eerst 's morgens weer de nodige onzin over Peaches Geldof te hebben gelezen was het tijd om naar Wakefield te vertrekken. Als een halve gehandicapte kon ik nog net de auto bereiken en, na uiteraard weer op Vinckie te hebben gewacht, vertrokken we naar Wakefield. Toen Chocovla vernam dat we bij dat museum een paar honderd meter onder de grond gingen kreeg hij het meteen benauwd. Dan zou hij nog liever nog een teletoeterground bezoeken als hij de keuze zou hebben.
Na ongeveer een uurtje kwamen we in Wakefield aan en het was, uiteraard, druilerig weer. Eerst was er een soort tentoonstelling waarbij opviel dat de mijnstakingen erg onderbelicht werden. Zal er wel mee te maken hebben dat de andere partij de overheid (Thatcher) was en wie zorgt ervoor dat dit museum open blijft? Juist, de overheid. De rondleiding in de mijn diep onder de grond was wel heel leuk. Een tandeloze man, die zelf al op zijn vijftiende in de mijn werkte, leidde onze groep rond. Hij was erg kindonvriendelijk en amper te verstaan. Een toffe peer dus. Het hoogtepunt was het moment waarop iemand een vraag stelde over iets wat hij al verteld had. De vragensteller kreeg de wind van voren en als een bang muisje ging hij achteraan lopen.
Het was leuk geweest in de mijn, maar mijn voet vond het minder leuk. Die deed nu nog meer pijn dan de dag ervoor. Gelukkig gingen we naar huis, want nog meer geloop had mijn voet niet getrokken. Ik had zelfs geen zin om het rugbystadion van Wakefield te vinken, ondanks dat het me wel interessant leek. We hoopten onderweg nog een Franky's & Benny's te vinden om daar te kunnen bunkeren, maar de Garmin van Vinckie stuurde ons naar de McDonalds (zal wel toeval zijn geweest). Plankgas werd er doorgereden naar ons huisje en SJ besloot zelf te koken. Het was nogal flauwe spaghetti, ondanks dat er op de saus stond dat hij heel erg heet zou moeten zijn. We waren dus in de reclame getrapt van deze multinational.
Waar we vorig jaar een mooi vol Leaguecup programma hadden, viel het dit jaar wat tegen. Slechts twee wedstrijden leken ons de moeite waard: Chester v Leeds en Bury v Burnley. Helaas werd er amper geschoven met het programma en bleken beide wedstrijden op dinsdag te worden gespeeld. De keuze viel, na enig dubben en aandringen van SJ, op Bury v Burnley. Het was per slot van rekening een Lancashire Derby en het stadion van Bury sprak on toch meer aan dan dat van Chester. Ook positief was dat Bury dichtbij onze uitvalsbasis in Rochdale lag. Al met al dus een logische keuze om voor deze wedstrijd te kiezen. Chester komt nog wel een keertje tegen de tijd dat ze weer tegen Wrexham spelen. We zouden er toch wat spijt van krijgen achteraf, gezien de karrenvracht aan doelpunten in Chester.
Buiten het feit dat beide clubs in Lancashire liggen zijn er nog meer overeenkomsten. Allebei de clubs zijn namelijk stokoud. Burnley was in 1888 zelfs een van de oprichters van de League, terwijl Bury er in 1894 bij kwam. Voor WO II waren beide clubs echte toppers in Engeland. Bury won bijvoorbeeld in 1900 en 1903 de FA Cup en speelde jarenlang op het hoogste niveau. Burnley behaalde zelfs een nog grotere prijs, want in 1921 en 1960 werd de club kampioen van Engeland. Ook werd de FA Cup gewonnen in 1914. Daarnaast werd nog tweemaal de FA Cup Final gehaald en pas in 1980 degradeerde de club voor het eerst naar de Third Division. Sindsdien is het wel kommer en kwel en pas in het nieuwe Millennium kwam de club terug op het tweede niveau en daar vegeteren ze nu al een tijdje anoniem.
Doordat beide clubs al een tijdje op verschillende niveaus acteren zijn ontmoetingen tussen beide clubs spaarzaam de laatste jaren. Sinds de eeuwwisseling is er slechts een duel gespeeld en dat was toevallig ook in de eerste ronde van de League Cup. Ook destijds werd er gespeeld op Gigg Lane. De wedstrijd was destijds erg spectaculair en we zouden tekenen voor een kopie van de clash. Bury ging namelijk furieus van start en kwam al na twaalf minuten op 1-0. Vijf minuten later kwam Burnley weer gelijk, maar vanuit de aftrap scoorde Bury de 2-1. Pas nadat Robbie Blake tweemaal had gescoord gaf Bury het op. Een 2-3 is niet verkeerd, dus dat mocht wel weer opnieuw gebeuren. Of nog mooier, een doelpuntrijk gelijkspel en dan een beslissing door penalty's.
Toen we in Bury aankwamen begon het te miezeren. Het zou, als ik nu terugkijk, de natste vakantie zijn die ik ooit heb meegemaakt. Doordat we relatief vroeg waren konden we de auto nog redelijk dicht bij het stadion parkeren. De route naar het stadion was een gezellige, waarbij we onder andere een kerkhof passeerden. Hiernaast lag het stadion al. In de clubshop kocht ik een Buryshirt voor vijf pond en een minidressje voor 99 pence. Het was er werkelijk voor niets. Vinckie ging ondertussen aan zijn achterburen in de rij uitleggen wat vinken precies inhield en dat we gisteren bij de Atherton Collieries waren geweest. Een van het stel bleek ook een vinker te zijn, en die had al tachtig Leaguegrounds gevinkt. Het was dus gezelligheid troef in de clubshop van Bury.
Bij de turnstiles aangekomen begon zich ondertussen een horrorscenario af te tekenen: er waren GEEN tickets. Ik heb de club later nog aangeschreven, maar geen reactie gekregen. Dit is dus voor het eerst dat ik geen ticket heb van een van de 92 Leagueclub. Ik probeerde me groot te houden, maar van binnen deed dit toch wel erg veel pijn. Bijna net zo erg als mijn voet. De pijn werd wat verzacht door het stadion. Vooraf leek Gigg Lane me nogal saai, maar dat bleek mee te vallen. Er was voor de Buryfans maar een tribune open gemaakt, de Main Stand, en dus moesten we daar gaan zitten. In de catacomben hadden creatievellingen murals op de muur geschilderd en het oogde allemaal vrij authentiek daar.
Van binnen oogde het ook allemaal erg aardig. Doordat de krenten geen tickets hadden gedrukt konden we gaan zitten waar we wilden. De keuze viel op de stoeltjes bij het gangpad, want eindelijk konden de benen wat ruimte krijgen. Ondanks dat er maar twee tribunes waren opengesteld kwamen er meer mensen op de wedstrijd af dan bij een normale competitiewedstrijd van Bury. Burnley had namelijk een indrukwekkende away support meegenomen, terwijl ook de Buryfans veel zin hadden in deze derby. Het zicht op twee van die lege tribunes was wel vreemd, maar ook wel begrijpelijk vanuit het standpunt van Bury gezien. Het scheelde toch weer een hoop geld als ze die dicht konden laten.
Terwijl de opstelling werden voorgelezen viel op dat Remco van der Schaaf op de bank zat. In Engeland hebben ze nu dus ook door dat het een erg matige voetballer is. Joey Gudjonson stond er wel in bij Burnley, terwijl Efe Sodje, de man met het gekke mutsje, centraal in de verdediging van Bury stond. Op doel bij Burnley stond Brian Jensen, ex-AZ, de publiekslieveling van Burnley. Hij wordt altijd aangemoedigd door de fans met de kreet "Beast, Beast, Beast, Beast". Op papier zag het er dus allemaal goed uit. Wat mij betreft kon het van mij beginnen. Ik dacht heel even dat Richard Beeby de scheidsrechter was, maar dat bleek helaas niet het geval. Anders hadden we kunnen genieten van volop discutabele beslissingen en warrig fluiten.
De wedstrijd viel niet tegen. Bury bleef lang meedoen en kwam ongelukkig met 0-1 achter. Als echte kenners wisten wij nu wel wat er in de tweede helft ging gebeuren: Burnley zou over Bury heen gaan lopen. De tweede helft bewees echter dat ook kenners het wel eens mis kunnen hebben, want Bury bleef goed meevoetballen. Sodje heerste achterin en Burnley kreeg amper grote kansen. Jammer genoeg waren de spitsen van Bury van een matig niveau, zodat de gelijkmaker er maar niet in wilde vallen. Het was wel een verademing om na drie slechte wedstrijden weer een goede pot voetbal te zien. Bury kreeg geen beloning voor zijn goede spel, want Paterson maakte in de 90e minuut zijn tweede goal van de avond. Burnley mocht dus door naar de volgende ronde, waarin Oldham de tegenstander is.
Na de wedstrijd goot het er werkelijk uit. Met mijn houten been kon ik niet zo hard rennen, dus ik was compleet doorweekt toen ik bij de auto aankwam. We konden opvallend vlot wegrijden en hadden daarbij het geluk niet dezelfde kant op te moeten als de Burnleyfans. Het mooie was dat we zo dicht bij Bury zaten, Rochdale ligt zowat naast de deur, dat we eerder thuis waren dan diverse locals. Voor de televisie zagen we de Chester v Leeds, onze oorspronkelijke wedstrijd, in 2-5 was geëindigd. De man die verantwoordelijk was voor de switch naar Bury, SJ, werd dan ook boos aangekeken. Hij poetste daarom snel de plaat en keek niet eens meer mee naar de samenvattingen van de andere wedstrijden.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
