Driemaal = scheepsrecht. Dat was iets waar ik op hoopte tijdens de wedstrijd tussen Cardiff City en Bristol City. Tweemaal eerder zag ik de Bluebirds in eigen huis (nog op het mooie Ninian Park) aan het werk tegen Derby County en Q.P.R., maar nooit zag ik ze scoren. Ninian Park is helaas verlaten, maar qua wedstrijd was dit er wel eentje die veel mooier was dan die vorige twee. Buiten de derby tegen Swansea is er eigenlijk geen mooiere voor te stellen, en er zijn zelfs Cardiff-fans die stellen dat ze een grotere hekel hebben aan Bristol City dan aan Swansea City. De Swans zijn namelijk nog mede-Welshmen, terwijl de Robins uit het gehate Engeland komen. Ooit was ik bij  Swansea v Bristol Rovers en die confrontatie vond ik nogal mat. Ik was dus erg benieuwd hoe het zou zijn tijdens deze wedstrijd. Cardiff en Bristol liggen dichter bij elkaar, beide clubs worden als groter gezien dan Swansea en de Rovers en ze hebben allebei een beruchte harde kern. Alle ingrediënten dus voor een heet middagje Cardiff. Een op papier mooie afsluiter van het weekje.

De Severnside derby dus vernoemd naar de rivier/zeearm die tussen Cardiff en Bristol stroomt. Aan beide kanten van het water is er een compleet andere wereld, ondanks dat je door de aanleg van de Severn Bridge tegenwoordig binnen de 45 minuten van Bristol in Cardiff bent. Aan de ene kant van de rivier wonen de ruige Welshmen, die met hun blote handen kolen uit de grond trekken en voetbal eigenlijk een mietjessport vinden. Aan de andere kant hooghartige Engelsen, die met de pink omhoog hun thee drinken. Beide clubs spelen nu op hun natuurlijke niveau in de Championship, hoewel er aan beide kanten ambities zijn om naar de Premier League te gaan. En waarom ook niet? Er spelen clubs op het hoogste niveau waar beide clubs zowel qua historie als qua support niet onder voor hoeven te doen.

De clubs lijken ongeveer gelijkwaardig, maar onderling zijn er wel enige verschillen in status. Waar Bristol City in 1909 de FA Cup verloor, won Cardiff City hem in 1927. De Welshmen hebben dus een hoofdprijs gehaald en hebben daarmee de bragging rights om zichzelf de grotere club te mogen noemen. Op het hoogste niveau werden allebei de clubs één keer runner-up. Bristol City in 1907 en Cardiff City in 1924. Cardiff City speelde ook meer seizoenen op het hoogste niveau dan hun Engelse buren 15 om 9. Bristol City heeft echter een wapenfeit waarmee ze de Welshmen keer op keer pijn kunnen doen: ze wonnen namelijk veel vaker de onderlinge confrontaties. 23 maal was Cardiff de sterkste, 19 keer werd het gelijk, terwijl de Robins maar liefst 37 keer wonnen. Het pijnlijkste is dat Bristol City óók in Cardiff het vaakste aan het langste eind trok (13 keer tegenover 12). Sowieso is dat een pijnlijke geschiedenis voor Cardiff, want sinds 1971 won de club slechts éénmaal in eigen huis. Vandaag dus de kans voor de Bluebirds om die statistiek eens aan te passen.

De wedstrijd begon lekker vroeg, waardoor we met een beetje geluk nog de bot van 20:00 uur zouden kunnen halen. Vandaar dat we ook extra vroeg bij het stadion waren om de auto op een gunstige plek neer te zetten. We spraken ook af om vijf minuten voor tijd weg te gaan als er een verschil van twee doelpunten tussen beide clubs was. Dat was dus allemaal geregeld, nu maar eens kijken hoe het nieuwe stadion van Cardiff City (met de mooie naam Cardiff City Stadium) eruit zag. Afgelopen april was ik er nog langs geweest, toen we vanuit Merthyr Tydfil langs Ninian Park gingen. Destijds zag het er al vrij klaar uit. Nu waren ook alle hekken weg en konden we het beter bekijken. Van buiten is er nog geprobeerd iets van te maken, door de clubkleuren vaak te laten terugkomen. De gates van Ninian Park zijn ook meegenomen, om die link met het verleden levend te houden. Sowieso is er geen ontkomen aan, want Ninian Park ligt zowat naast het nieuwe stadion. Het oude stadion is afgesloten met hekken, maar lijkt voor de rest nog compleet intact te zijn.

Positief is ook dat er tegenwoordig een retail park naast het stadion ligt. In plaats van de vettige pie's of hamburgers, konden we nu op stand wat eten gaan halen bij de Marks & Spencers. Een klein probleem waren nog de tickets. Die hadden we via internet besteld en waren vrij laat naar Nederland gestuurd. Maar gelukkig was dat geen probleem en kregen we een nieuw ticket. Later die avond zag ik dat er in mijn brievenbus post uit Wales lag met daarin een kaartje voor de wedstrijd. Ach ja, nu was het ook allemaal goed geregeld. Doordat ook hier de turnstiles vrij laat opengingen was het nog even wachten. SJ deed echter een mooie ontdekking. De zenuwachtige vincker die we in Ashton waren tegengekomen, zag hij ineens ook hier lopen. Totaal gedesoriënteerd en op van de zenuwen was hij allemaal aan het rondlopen. Een raar mannetje en ik vraag me af wat hij eigenlijk leuk vindt aan het bezoeken van wedstrijden

Eenmaal binnen bleek dat het wel goed zat met de faciliteiten van het nieuwe stadion. Volop eetkraampjes, aparte wagentjes voor bier en zuivere wc's. De mensen die Ninian Park gewend zijn hebben het gevoel dat ze in de hemel terecht zijn gekomen, want wat dat betreft is dit toch wel een grote verbetering. Ook de tribunes waren niet verkeerd. Op het eerste oog vrij saai, maar de beenruimte was on-Engels ruim en doordat het klapstoeltjes waren, was er ook de mogelijkheid om te gaan staan (iets waar we tijdens de wedstrijd achterkwamen, want zowat de hele tribune achter ons stond de hele wedstrijd). Na het nieuwe stadion van MK Dons is dit het tweede nieuwe stadion dat wel oké is. Goed, ik heb nog altijd 100x liever Ninian Park, maar ik snap dat dit voor de fans echt ideaal is. Het stadion ligt zowat op dezelfde plek en alles is schoon, zuiver en ruim opgezet. Zoiets wil je hebben als je seizoenkaarthouder bent en niet zo'n standaard nieuw LEGO-bakje met krappe zitplaatsen op een industrieterrein.

Terwijl het stadion langzaamaan aan het vollopen was, vroeg ik me af of de 20.000 gehaald zou worden. De wedstrijd was op een zondag en al om 1:15 uur, maar het was wel een derby. Het zou er om gaan spannen. Opvallend vond ik ook het kleine vak dat de Robins kregen toegewezen. Er was toch wel wat angst voor rellen en door ze een kleine allocatie te geven werd dat risico al een stuk kleiner. Sowieso was het rondom het uitvak net Alcatraz, met allerlei hekken en camera's. Het is duidelijk dat Cardiff af wil van zijn imago als hooliganclub en dat de verhuis naar het nieuwe stadion een goede aanleiding is om dat te regelen. Toch gaat dat niet op een NSB-manier, want fans mogen staan, zolang het maar niet vooraan in het vak is. Ik vond de stewards sowieso een verademing, want ik kon rustig wat foto's nemen (ook tijdens de wedstrijd), terwijl er een steward voor me zat. Ik kan me nog herinneren dat we de eerste keer bij Cardiff City een hoop problemen hadden met de lokale Anton Mussert, maar waarschijnlijk hoort de mindere strenge stewarding ook bij het beleid. Het is namelijk nog altijd zo dat een agressieve benadering een agressieve reactie oproept.

Het stadion begon ondertussen aardig vol te lopen en we haalden de kaap van 20.000 net (20.853). Opvallend was dat vooral de bobo's het lieten afweten. Waarschijnlijk heeft de crisis er in Zuid-Wales flink ingehakt, aangezien de club ook geen commerciële stadionnaam heeft en ze zonder shirtsponsor spelen. Vlak voordat de spelers het veld op kwamen werd massaal het Men of Harlech ingezet. Dit is een traditioneel Welsh lied, waarbij de Welshmen worden bezongen die maar liefst zeven jaar stand hielden in het Harlech Castle tegen een Engelse overmacht. Dat soort liederen mag ik graag horen voor zo'n wedstrijd. Laat maar lekker de nationalistisch sentimenten opspelen voor zo'n wedstrijd. Mijn Welsh is niet meer van het geweest is, maar het klonk wel mooi en was een echt kippenvelmoment. De fans van Bristol City floten er wel doorheen, maar dat was amper te horen doordat het zo massaal werd gezongen.

De hele wedstrijd waren beide fangroepen tegen elkaar bezig. Uiteraard kwamen de Robins vooral aanzetten met het “Ingerlund, Ingerlund, Ingerlund” en liederen waarin de Welshmen werden afgeschilderd als Sheepshaggers. De Cardiff-fans hebben dat laatste ondertussen geadopteerd als geuzennaam en begonnen te zingen over het feit dat de Bristol City-fans wel heel vaak wegrenden voor de Sheepshaggers in het verleden. De vocale strijd werd duidelijk gewonnen door Cardiff, maar op het veld was Bristol City de beste. De paal en een goede redding van keeper Marshall zorgden ervoor dat de Robins niet op voorsprong kwamen. Het was uiteindelijk toch een Bristol City-speler die als eerste scoorde, maar doordat dit in het verkeerde doel was, waren het de Welshmen die gek werden. Ineens was het ook helemaal over voor Bristol City. Cardiff begon een aantal goede kansen te krijgen en verloren zoon Michael Chopra was het die in de blessuretijd 2-0 maakt. Tot aan het rustsignaal was alleen het “Two Nil to the Sheepshaggers” te horen in het stadion.

Ik was tevreden, want mijn jinx was doorbroken. Eindelijk had ik Cardiff City zien scoren in het eigen stadion. Ik hoopte stiekem wel dat het nog 2-1 werd voor de spanning, maar in de tweede helft bleef Cardiff City de betere ploeg. In de 66e minuut werd het dan ook terecht 3-0. Nu mocht het van mij ook wel 4-0 worden, zodat we voor de vijfde keer op rij vier goals zouden zien. Achter ons gingen ze ondertussen helemaal los, want door dit resultaat kwam Cardiff City op de eerste plek terecht. Van mij mag de club ook best promoveren, want het zou echt een toevoeging zijn voor de Premier League. Clubs als West Bromwich Albion hebben we nu al vaak genoeg op het hoogste niveau gezien. Nieuw bloed (zoals Hull, Stoke en Burnley de laatste twee jaar) zorgt ervoor dat die competitie aantrekkelijk blijft. Met nog een paar minuten te spelen en een 3-0 stand op het bord besloten we de uitgang eens op te zoeken. De boot van 20:00 was namelijk wel erg aantrekkelijk om te halen. Gelukkig werd er daarna niet meer gescoord en lukte het ons (echt op het nippertje) om de boot te halen en niet nog twee uur te hoeven wachten. Het was een erg toffe week geweest, met leuke wedstrijden, veel goals (33 in 9 wedstrijden) en aardige stadions. Het was wel even afkicken na al deze wedstrijden.