Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Carlisle2

Het verslag

        

“She said no Evans, she said no”

Oorspronkelijk wilde ik op twee januari Hull v Derby bezoeken. Het was ook een logische keuze: Hull ligt zowat naast Grimsby en het KC Stadium is een van de weinige stadions in de Football League die ik nog niet heb bezocht. Maar die laatste reden was er ook eentje om juist niet naar Hull te gaan. Nu ik nog maar een paar grounds over heb, wil ik die juist bezoeken met bijzondere wedstrijden. Hull bewaar ik daarom wel totdat Leeds of een van de clubs uit Sheffield een keertje langskomt. Helaas is dat dit seizoen op een dinsdag, maar er is nog altijd een volgend seizoen. Ook Port Vale bleek thuis te spelen, maar die club wil ik juist als 92ste doen. Die viel ook af. Scrollend door de fixtures van de tweede, bleken er een aantal leuke potjes te zijn. Toch sprong er eentje bovenuit: Carlisle v Sheffield United.

Voor mij is Brunton Park het meest authentieke stadion dat nog over is in de Engelse Football League. Er zijn nog een aantal andere mooie stadions over, maar daar is vaak flink aan gesleuteld. Bij Carlisle zijn drie van de vier tribunes nog authentiek. Ik bezocht de club ooit in de zomer van 2005 tegen Barnet en ben later nog driemaal in het stadion geweest. Het blijft boeien, maar er gaat niets boven een redelijk vol stadion en deze pot tegen Sheffield United leek me daarvoor wel een geschikte wedstrijd. The Blades nemen altijd veel man mee en is een tegenstander die aanspreekt in Carlisle. Samen met buurman Wednesday zijn ze de grote meneer in League One, maar waar The Owls de laatste jaren al vaak op bezoek zijn geweest in Carlisle, stamt het laatste bezoek van Sheffield United aan Brunton Park uit 1986.

Een mooie pot dus. Het zou ook het begin zijn van veel bezoekjes aan wedstrijden waar The Blades bij betrokken zijn, want twee weken later zou ik Charlton v Sheffield United vincken en weer vier weken daarna Sheffield Wednesday v Sheffield United. En ik ben niet eens fan van The Blades. Maar het is wel een club die altijd veel man meeneemt naar uitwedstrijden. En die fans kunnen, als het goed gaat, veel lawaai maken. Hun lijflied “The Greasy Chip Butty Song” levert duimendik kippenvel op, als het massaal wordt gezongen. Carlisle heeft niet zo’n imposant lied, maar toch mag ik die club wel. De afgelegen ligging van de stad, het stadion en die goal van Jimmy Glass zijn dingen waardoor ik wel een zwak heb voor The Cumbrians, zonder dat ik ze bijzonder volg.

Helaas komt aan alles een eind en zo lijkt ook Brunton Park te gaan verdwijnen. De club speelt al sinds 1909 hier en het voldoet uitstekend. Helaas ligt het stadion ook in een nette buurt en zijn er te weinig skyboxen aanwezig. Vandaar dat er plannen zijn om naar een zielloze bak in een buitenwijk te gaan verhuizen. Schijnbaar is dat vooruitgang. Het nieuwe stadion gaat een stukje kleiner worden en zal geen staanplaatsen meer hebben. Een standaardblokkendoos dus. De voorlopige planning is dat Carlisle er in 2014 naartoe gaat trekken. Vandaar de tip voor iedereen die nog Brunton Park nog niet heeft gevinckt: ga er naartoe! Het stadje is best aardig en Hadrians Wall ligt vlakbij, zodat je het thuis kunt voorkopen als een cultureel verantwoord reisje.

Sportief gaat het overigens uitstekend met de club. De vorige keer dat ik er was, waren ze net gepromoveerd uit de Conference. Die tijd lijkt alweer lang geleden, want ondanks de 1-3 nederlaag tegen Barnet, werden The Cumbrians dat jaar kampioen in League Two en spelen ze sindsdien in League One. In 2008 werden ze zelfs vierde en verloren ze maar nipt van Leeds in de play-offs. Sindsdien is de club een echte middenmotor geworden, maar hebben ze de afgelopen twee seizoenen wel op Wembley gestaan om de finale in de Johnstone’s Paint Trophy te spelen. In 2010 was Southampton met 4-1 te sterk, maar afgelopen jaar was het feest, want Brentford werd met 1-0 verslagen. De club doet het sowieso altijd goed in de beker, want ze stonden al zes keer in de finale daarvan. Een absoluut record en hoog aantal, als je beseft dat het toernooi pas sinds 1983/1984 bestaat.

Dit seizoen helaas geen Verfbeker voor Carlisle, want al in de eerste ronde bleek Accrington Stanley te sterk. Ook in de andere beker vlogen The Cumbrians er snel uit, zodat ze zich helemaal kunnen richten op de competitie en daarin gaat het heel behoorlijk. Al tijden hikken ze tegen de play-offs aan en wie weet halen ze die wel. Charlton lijkt zeker te promoveren en de overige vier plekken lijken verdeeld te worden door het kwartet: Huddersfield, MK Dons en de twee uit Sheffield. Alleen die laatste plek kan nog spannend worden, hoewel het nare Satanage de beste papieren heeft. Laten we hopen dat zij er nog uit donderen, zodat er een echte voetbalclub mee mag doen aan de loterij die play-offs heten. Carlisle in de Championship zou niet verkeerd zijn.

Na de wedstrijd tussen Grimsby en Lincoln waren we naar Lancaster gereden. Dat was wel een goede uitvalsbasis voor de laatste twee dagen. ’s Avonds hadden we nog even in de pub naast ons hotel gezeten, maar een gekkenhuis was het niet. In Engeland zijn er weinig mensen die op 1 januari nog gaan boozen. Wij maakten het ook niet al te laat, want UltraHenk en Paul wilden nog naar Queen of the South de volgende dag. Dat ligt een half uurtje rijden van Carlisle, dus dan moet je wel iets vroeger gaan. Het bleek te optimistisch te zijn. Er was een groot ongeluk gebeurd en we stonden stil op de snelweg. We konden zelfs uitstappen, want er zat totaal geen beweging in de file. Ook aan de andere kant reed geen wagen meer, dus het was een flink ongeluk.

Op zulke momenten moet je snel handelen, want het zag ernaar uit dat Carlisle een no go was. We hadden een mazzel dat zo’n honderd meter achter ons een doorgang was tussen de vangrails. Daar stonden wat pylonen en een Tokkie in een SUV bewees dat je daar makkelijk tussendoor kon met wat grof geweld. Aan de andere kant reed toch niemand, dus het was ook niet echt gevaarlijk. Een ander knulletje dacht ook in een SUV te rijden en probeerde door de modder naar die doorgang te rijden. Die ging A-A en zat vast. Hij keek wat schaapachtig naar buiten en kon niet meer voor of achteruit. Paul was ondertussen aan het kijken of er alternatieven waren en vond met Blackburn v Stoke een mooie. Die konden we nog halen, als we tussen die pylonen door konden komen.

Het was even denken, maar als we half op het asfalt zouden blijven, dan moest het wel lukken om niet vast te komen zitten in de modder. Ondertussen gingen er steeds meer auto’s tussen de pylonen door. Net op het moment dat wij achteruit wilden rijden, kwam er ineens weer verkeer aan. De weg was weer vrij aan die kant, maar bij ons zat er geen beweging meer in en nu konden we ook niet meer tussen de pylonen door. De auto die A-A stond te wezen in de modder was er ondertussen uitgetrokken,. Helaas voor hem kon hij nu niet meer op de andere weg komen, want het verkeer was weer vol op gang gekomen. Het mannetje had een groot rouwmoment en was het mikpunt van spot. Gelukkig voor ons ging het verkeer langzaamaan weer rijden. Queen of the South konden de mannetjes vergeten, maar Carlisle moest wel lukken.

Ik had ondertussen ook een klein rouwmomentje, want ik was vergeten mijn batterij weer in mijn camera te doen. Ik kon geen foto’s maken van deze pot, terwijl ik normaal graag de Japanner uithang. Vooral zuur doordat het bij zo’n fotogenieke ground gebeurde als Brunton Park. Ik had dit liever bij Clyde gehad, maar zo is het leven nu eenmaal niet. Wel positief was dat we voor de rest geen ongemak hadden tijdens de heenreis. We kwamen, ondanks vreemde capriolen van UltraHenk op de rotonde, heelhuids aan in Carlisle. Er waren al redelijk wat Blades aanwezig. Wij gingen zelf, nadat we tickets hadden gekocht, naar “The Beehive”, de pub voor de thuisfans. Het was er goed toeven. Lekkere Kopparberg, een soort juxebox met foute hits en een mooie bardame. Soms kan het leven mooi zijn.

Wat ook mooi was, was de hoeveelheid merchandise van Eddie Stobart in de pub. Dit bedrijf sponsort Carlisle al jaren. Als geste heeft de club ooit het uitshirt in de kleuren van Eddie Stobart uitgebracht en dat leverde een geweldig shirt op, waar je spontaan een psychedelische trip van gaat maken als je er te lang naar kijkt. Ooit ga ik dat shirt ook kopen op Ebay, want zo’n lelijk ding hoort toch wel in mijn verzameling. Het is ook pure cult. Die Eddie Stobart blijkt trouwens een hele winkel te hebben waar je allemaal merchandise kunt kopen van zijn bedrijf, dus niet-Carlisle gerelateerd. Ik twijfel nog altijd sterk of ik de Stobart pantoffels ga halen of toch voor de meerkat met de Stobarttrui ga. Het zijn lastige keuzes die je moet maken als mens zijnde.

Het was ondertussen al bijna tijd, dus besloten we maar eens naar het stadion te gaan. Het was dan wel heel gezellig in de pub, maar uiteindelijk moet je toch ook een wedstrijd zien. Vooral UltraHenk en Paul, want anders zou hun vinck niet tellen. Eenmaal binnen kocht ik, ja we zitten heel dicht bij de Schotse grens, een Irn-Bru en een Scotch Pie. Ze smaakten uitstekend. Daarna was het hangen geblazen op een crush barrier. Wat zijn terraces toch geweldig; lekker staan zonder dat die vervelende stoeltjes allemaal in de weg zitten. Paul zag ondertussen een mannetje met een Ajax-muts en ging met hem integreren. Het bleek een Liverpoolfan uit Carlisle te zijn en die muts had hij van Luis Suarez gekregen. De wereld kan soms heel klein zijn.

De wedstrijd stond ondertussen op het punt van beginnen en voordat we het in de gaten hadden , stond het al 1-0. Francois Zoko had binnen de twee minuten gescoord. Dit kon wel eens een mooie dag worden. Vijf minuten later stond het alweer 1-1, toen Chad Evans de 1-1 maakte. Evans is eigenlijk veel te goed voor League One. Hij is international voor Wales, deed het vorig jaar al goed in de Championship en was een groot talent uit de jeugd van Man City. Overigens verdient hij genoeg, want ik hoorde van Andy (mijn Schotse maat uit Motherwell) dat hij met geld aan het strooien was in het casino na de wedstrijd Wales v Schotland. Evans was daar aan het opscheppen dat hij 18000 pond per week verdiende, zonder premies. Ja, dan kun je wel wat geld uitgeven.

De laatste tijd is Evans op een andere manier in het nieuws gekomen en dat is vanwege een aanklacht tegen hem wegens verkrachting. Het is afwachten hoe dat af gaat lopen, maar Evans werd vanuit ons vak flink op de korrel genomen. Eerst was er het spreekkoor “Evans is a rapist, Evans is a rapist, nananana nananana” en dat werd afgewisseld met het betere “She said no Evans, she said no”. Die vonden wij zo goed, dat wij meededen. Ondertussen had Zoko alweer gescoord en stond het na vijftien minuten 2-1. Vanuit het vak van The Blades was weer niets te horen. Goed, ze zijn erg luidruchtig als ze het goed doen, maar je hoeft als speler op geen enkele steun te rekenen als je achterstaat.

De steun kwam er wel weer, toen Evans op slag van rust de 2-2 maakte. Het was echt een geweldige pot voetbal. In de tweede helft werd het iets minder, maar vermaak was er wel, want Carlisle bleek een klassieke NSB-steward te hebben. De liedjes over Evans mochten niet, volgens hem. Hij had weinig autoriteit en er werd gewoon stug doorgezongen. Genoeg reden voor deze Anton Mussert om er een agent bij te halen, die de boel ging filmen. Op dat moment werd het stil, maar iedere keer als de camera uitging, werd er weer “She said no Evans, she said no” gezongen. De NSB’er besloot daarom maar om iemand uit het vak te halen die hij had zien zingen. Uiteraard een jong mannetje en niet een ruige stierennek.

Daarna werd het even rustiger, maar nadat Carlisle op 3-2 kwam, ging het weer helemaal los. Het was compleet feest in ons vak, maar bijna was het Evans die het verpestte. Zijn bal kwam hard op de paal terecht, waarna het “She said no Evans, she said no” weer losbarstte. Evans grijnsde wat en maakte dirigentbewegingen richting ons vak. Sheffield United bleef daarna aandringen, maar Carlisle hield vol. Het bleef 3-2; voor Carlisle een goede stap richting play-offs en voor Sheffield United een tik in de strijd om de tweede plek. Alles bij elkaar was deze pot toch de mooiste van een werkelijk fantastische jaarwisselingstrip. Leuke wedstrijden, mooie stadions en veel lol. Een van mijn beste trips ooit.



Het rapport

Het stadion

Brunton Park is misschien wel het meest klassieke stadion dat over is, in Engeland. Op die afschuwelijke nieuwe tribune na, is heel heel authentiek. Ik wist dus dat ik zou gaan genieten en dat gebeurde ook. Ditmaal stonden we onder het zaagtanddak en dat was een goede keuze. Goed overzicht en lekker op een crush barrier hangen. Wat wil een mens nog meer?

De sfeer

Om een of andere reden hadden de fans van Carlisle het niet zo op The Blades en Evans in het bijzonder. Het lied "She said 'no', Evans, she said 'no'." werd vaak gezongen, samen met wat klassiekers uit Cumbria. Onder zo'n zaagtanddak blijft het allemaal lekker hangen. Gevolg was een topsfeer. Helaas lieten de mannetjes uit Sheffield het afweten en hoorde je die vooral nadat ze gescoord hadden. Dat publiek valt me toch vaak tegen.

De wedstrijd

Al snel lag de 1-0 erin en daarna ging het los. Qua wedstrijd was het echt heel goed. Misschien dat Barnsley v Leeds voetbaltechnisch wat beter was, maar doordat deze pot tot het einde aan toe spannend bleef, was dit voor mij de wedstrijd van de trip. Het was echt Engels voetbal zoals Engels voetbal bedoeld is. Tegen dit soort wedstrijden kan geen El Classico tegenop.

De omgeving

Vroeger dacht ik bij Carlisle altijd aan een rauw oord. Dat is het helemaal niet. Het is meer middenklasse daar. De wijk waarin Brunton Park ligt, is zelfs heel net. Positieve punten zijn dat het niet ver van het centrum ligt en dat je een aantal goede boozers in de buurt hebt. Alleen al daarom is het eeuwig zonde dat de club wil verhuizen.

Overall

Wie niet van Brunton Park houdt, houdt niet van Engels voetbal. Qua stadion zijn er nog maar weinig over waaraan zo weinig is veranderd de laatste dertig jaar. Als je dan ook nog eens een heerlijke pot voetbal voorgeschoteld krijgt, kan de dag niet meer stuk. Een perfecte afsluiter van een perfecte trip.



De statistieken

Carlisle United v Sheffield United 3-2 (02/01/2012)

2. Francois Zoko 1-0

7. Ched Evans 1-1

15. Francois Zoko 2-1

45. Ched Evans 2-2

71. Jon-Paul McGovern 3-2

Ground: Brunton Park, Carlisle

Visits: 2

Season: 2011-2012

Competition: League One

Position Carlisle United: 8

Position Sheffield United: 2

Gate: 7721

Match Number in England: 158

Goals: 437

Line up Carlisle United:

Collin, Robson, Murphy, Ribeiro, Michalik, McGovern, Thirlwell, Taiwo (82. Madden), Berrett, Zoko, Miller

Line up Sheffield United:

Simonsen, Lescinel, Collins, Maguire, Montgomery, Doyle (88. Beattie), Flynn (75. Williamson), McDonald, Quinn, Evans, Porter (61. Cresswell)

Yellow Cards:

Robson (Carlisle United), Collins (Sheffield United)



De foto's



Hoe dichter bij Carlisle, hoe meer Eddie Stobart vrachtwagens



...



Mannetje Audi dacht een SUV te hebben, maar stond even later A-A in de modder



De oorzaak van de file was een aanrijding met deze tank 



En we zijn er



Brunton Park



...



Het ticketoffice



...



Standbeeld van legende Hugh McIlmoyle



...



Buitenkant van het zaagtanddak, de Warwick Road End



Booze!!!



Een Eddie Stobart jas is altijd goed

Op naar de wedstrijd



Lekker staan onder het zaagtanddak



...



Ben je eindelijk een paar dagen van dat Cruijff-geleuter af, word je in Carlisle nog met die club geconfronteerd



Sympathieke mascotte



De East Stand, in mijn ogen de minste tribune



De Main Stand blijft genieten



En we beginnen



...



...



...



Hoppa, 2-1 na een kwartiertje



Vak met gloryhunters die je alleen hoort als ze scoorden



...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.