Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Celtic4

Het verslag

     

Home Sweet Home

 

De Old Firm bezoeken, het begint al bijna routine te worden. Dit zou mijn derde worden binnen een jaar. Goed, graag zou ik nog ooit de uitvoering zien op Ibrox, maar dat lijkt vrij onmogelijk te zijn om aan kaartjes te komen voor het Celticvak. Vooraf had ik 1904 en SJ gevraagd of ze mee wilden, maar 1904 zat in Dallas en SJ vond vrijdag weg en maandag terug te lang. Mijn reisgenoot zou deze trip dan ook Milco worden, een Nederlandse Celticfan. Helaas kon hij pas zaterdag vertrekken, waardoor ik op vrijdagmiddag in mijn eentje in de trein naar Venlo zat. Van daaruit kon ik de shuttletaxi nemen naar Weeze, want dat plaatsje zelf is zowat onbereikbaar. Ik had mazzel dat er nog iemand in het busje zat, waardoor ik wat gezelschap had. Hij moest naar Londen, want daar woonde zijn vriendin. Ik was extra vroeg vertrokken, omdat ik liever drie uur te vroeg ben dan vijf minuten te laat, maar ik hoefde me niet te vervelen. Toen we drie uur later namelijk ieder onze gate moesten opzoeken kenden we elkaars levensverhalen. De tijd was werkelijk omgevlogen.

 

Wachtend in de rij zag ik dat er nog meer Nederlanders naar de Old Firm gingen, maar pas echt bizar werd het toen ik in het vliegtuig ging zitten. De passagier voor mij bleek mij namelijk te herkennen van mijn site (en dat terwijl ik maar drie foto's van mezelf op mijn site heb staan). Dat de wereld helemaal klein is bleek toen we allebei een gezamenlijke kennis hadden uit Helmond. Spooky, en dat op vrijdag de 13e. De kans dat we zouden neerstorten nam ineens flink toe. Het was wel leuk om wat over Celtic te kunnen praten in het vliegtuig, waardoor ook hier de tijd voorbij vloog. De twee Oost-Brabanders voor me bleken de kaarten bij het reisbureau Startripper te hebben gekocht. Er waren ook nog twee Friezen en die konden een nieuwe hypotheek afsluiten, want zij hadden bobokaarten gekocht voor deze wedstrijd. Ik prees mezelf gelukkig met mijn Ierse maat, die voor mij nu al twee keer tickets heeft geregeld.

 

Henri, de man uit Oost-Brabant, bleek regelmatig mijn site te lezen, want hij wist echt veel van de trips die ik tot nu toe had gemaakt. Erg bizar om zo iemand dan tegen te komen op een reisje. We treinden gezamenlijk naar Glasgow. Vreemd genoeg gingen de Friezen ergens anders zitten. Blijft toch apart volk. We spraken af om de volgende avond te gaan kijken naar Charlie & the Bhoys in "The Brazen Head". Voor ons was het allemaal de eerste keer dat we ze zouden zien spelen en daar keek ik erg naar uit. Charlie & the Bhoys is de huisband van Celtic en mijn computer staat helemaal vol met liedjes van ze. Om die nu live te zien was wel erg mooi. Sowieso was ik nog nooit in "The Brazen Head" geweest, een pub die meer op een Celticmuseum lijkt dan een kroeg.

 

Mijn hostel bleek vlak bij de Bengaal te zitten waar Chocovla en ik hadden gegeten rondom Celtic v Hearts. Het was wat aan de westkant van Glasgow, dus "Rangers Area". Nu had ik weinig zichtbare Celtickleuren aan, dus ik had weinig last. Het hostel leek op de foto's stukken beter dan het Eurohostel, maar in de praktijk viel dat vies tegen. De receptie was een soort huiskamer met veel stof en dierenharen. Het rook er muf en de eigenaar, een smoezelige man, zat Poolse tabak te roken. Dit beloofde weinig goeds. Het werd nog minder toen bleek dat mijn kamer dubbel geboekt was. Ze hadden nog ergens achterin het huis een vierpersoonskamer vrij. Die mocht ik wel voor mij alleen hebben, maar ik moest er wel rekening mee houden dat er daar nog verbouwd moest worden.

 

Ach ja, ik heb ooit in een hostel in Swaziland op een dun matrasje in de gang gelegen met alleen een handdoekje als deken. Ik ben dus wel wat gewend, maar toch was het even slikken. Het was een enorme pauperkamer met heel dunne gordijnen waar het neonlicht van het hostel fel naar binnenscheen. De horror werd groter toen ik de wc's zag. Er bleek namelijk geen schoonmaakdienst te zijn in het hostel, de wc's werden schoongemaakt door vrijwilligers. Er werd gevraagd om daar rekening mee te houden en zelfs de wc schoon achter te laten. Mijn voorganger, of degene die daar vier dagen eerder was, had daar zowel letterlijk als figuurlijk schijt aan. De hele pot en bril zaten vol met ranzige klei. Ik moest echter zo pissen dat er maar een optie was en dat was de douche. Het bed lag erg slecht, want ik lag op ijzeren spijlen en midden in de nacht kwam er iemand binnenwandelen die de verkeerde deur had gekozen. Wat een hellenacht.

 

Even een sprongetje in de tijd, aangezien in mijn verslag over Motherwell v Hamilton Academical het eerste deel van de zaterdag staat beschreven. We gaan weer verder op het moment dat Andy mij weer bij het Globetrotters Hostel afzette, waar Milco stond te wachten. Bij de receptie wisselde ik mijn sleutel om, want liever een goede tweepersoonskamer, dan die pauperkamer voor vier personen. Onze nieuwe kamer bleek iets beter te zijn: geen neonlicht in de bek, de matrassen waren iets beter en er liep tenminste ongedierte rond. De vorige kamer was zo ranzig, dat zelfs het ongedierte de benen had genomen. Ik was tevreden, vooral ook omdat deze kamer wel op slot kon en er zodoende geen rariteiten (behalve wijzelf) in de kamer konden komen. na de inspectie vertrokken we richting The Brazen Head, aangezien CATB over anderhalf uur zouden gaan beginnen.

 

Ik was al eerder langs The Brazen Head gekomen, dus wist wel ongeveer waar hij was. Helaas helemaal aan de andere kant van de stad, maar je moet er wat voor over hebben. De pub was zo gevonden en het bleek inderdaad net een museum te zijn van binnen. Overal hingen shirts, sjaals, foto's en nog meer relikwieën te hangen van Celtic en diverse andere clubs. Iets van de Rangers ontbrak gek genoeg. We liepen door naar achteren, waar ook het podium stond. CATB waren er nog niet, maar het was toch al "packed" daar. Milco ging ondertussen de eerste "Magners" halen. Bij het drinken halen had hij voordeel dat hij lang was, want dan zien ze je snel. Later die avond zou hij ook de nadelen ondervinden van zijn lengte.

 

Het optreden van CATB was geweldig. Eindelijk hoorde ik ze eens live, dus dat was flink meeblèren geblazen. Ondertussen bleef ik maar drank van Milco krijgen en ik raakte wat beneveld. Ik heb nog met iemand ge-bluetooth, waardoor mijn hele telefoon de volgende ochtend volstond met Cliftonville logo's en foto's. Voor de rest is het me allemaal wat vaag bijgebleven. Er waren in ieder geval nog Noren (die leken op Schotten) met shirts aan waar Hitler een Rangers-shirt aanhad. Ik heb nog geprobeerd om Noors met ze te praten, maar dat was niet zo'n succes geloof ik. Het is ook alweer elf jaar geleden dat ik daar woonde, maar ja mijn Noors was nog altijd beter dan hun Nederlands.

 

Eenmaal buiten ontnuchterde ik wat, maar helemaal helder werd ik pas in de uitgaansbuurt van Glasgow. Daar werden we namelijk geweigerd bij een club, omdat de NSB'er van die tent zag dat Milco iets groens droeg. Snel liepen we terug naar het pauperhostel om ons om te kleden. Helaas, Anton Mussert had Milco, waarschijnlijk door zijn lengte, opgeslagen in zijn geheugen. Opnieuw mochten we er niet in. Het was wel duidelijk dat dit een Hunnenclub was, dus we hoefden er niet eens in. Dan maar op naar O'Neills. Dat was een Irish Pub, dat mocht geen probleem vormen.

 

Ik was al vaker met Chocovla naar O'Neills gegaan, maar meestal was het dan vrij rustig. Nu was het rond middernacht en was het stampensvol. Er stond zelfs een rij om binnen te komen. Eenmaal binnen hadden we, zoals eigenlijk altijd in Glasgow, meteen aanspraak. Er was zelfs een Schot binnen die ooit in Hengelo had gewoond. Opnieuw bleek de wereld erg klein. Leuk werd het toen ik in contact kwam met een Hunnenwijf. Het was een blondine die een kop groter dan ik was en was gezegend met de grootste borsten die ik die avond zag. We elkaar de hele tijd te kloten. Ik maakte haar wijs dat Willem III (in de UK beter bekend als King Billy) van kleine jongetjes hield en ze die niet zo moesten eren. Ik vertelde ook dat hij in Nederland heel onpopulair was door zijn gedrag. Uiteraard kreeg ik het nodige terug te horen en het was jammer dat om drie uur de kroeg ging sluiten. Buiten bood ze ons nog een slok aan van haar fles whiskey. Dat was net de spreekwoordelijke druppel, want van daarna weet ik niets meer. Ik ben in ieder geval veilig in bed gekomen, want de volgende ochtend lag ik op de pauperkamer.

 

De volgende ochtend bleek dat Milco het raam had aangezien voor de wc en hij had daar naar buiten staan pissen. Hopelijk op een Hun die daar toevallig liep. Gaar sleepten we ons naar de "Wetherspoons" voor wat koffie en een Scottish Breakfast (niet voor mij, want mijn maag was van streek). Dat Milco ook niet helemaal in orde was, bleek in de bus naar het stadion. Hij was namelijk zijn ticket vergeten in ons hostel. Terwijl Milco met een Hunnenchauffeur in een taxi Glasgow doorreed, kwam ik ineens twee bekenden tegen bij het stadion. Hoe klein kan de wereld zijn, want er zouden 60.000 mensen vandaag bij de wedstrijd zijn en net voor de hoofdingang kwam ik Kevin en vriendin tegen die ik eerder in Utrecht had gezien bij een Celtic-wedstrijd. We spraken af om na de wedstrijd nog wat te gaan drinken.

 

Doordat het nog maar een kwartiertje tot kick-off was, stonden er gigantische rijen bij de turnstiles. Het telefoonnetwerk lag eruit, dus ik kon Milco niet bellen. Gelukkig werkte de sms zo nu en dan wel, zodat ik nog wel iets kon laten weten over het hoe en wat. Toen ik eenmaal binnen was zag ik dat we mazzel hadden: onze plaatsen waren namelijk bij de “Green Brigade”, een linksgeoriënteerde fangroep van Celtic. Sfeertechnisch zou het wel goed zitten deze middag, daar maakte ik me in ieder geval geen zorgen over. Nu was het alleen wachten tot Milco binnen zou komen.

 

De opkomst van de spelers ging gepaard met veel vlagvertoon aan beide zijdes. Heel typisch dat je dat van oudsher al veel in Schotland ziet, terwijl je dat Engeland amper ziet. Mooi vond ik de banners voor Jock Stein en Arthur Boruc. De “Holy Goalie” lag de laatste tijd flink onder vuur doordat er in zijn privéleven allerlei dingen speelden. Daarnaast maakte hij ook op het veld niet zijn beste seizoen ooit door. De druk werd nog wat groter toen bekend werd dat Celtic voor het volgende seizoen Lukasz Zaluska heeft gecontracteerd. Deze keeper van Dundee United doet het al een tijdje erg goed in Schotland en het lijkt erop dat Boruc voor volgende seizoen, als hij blijft tenminste, een echte concurrent krijgt. Van Mark Brown kun je namelijk veel zeggen, maar niet dat hij een serieuze kandidaat is voor het eerste team. 

 

Het mooiste beeld van Celtic Park blijf ik altijd vinden als je die 60.000 groen-witte sjaaltjes ziet. Een puur kippenvelmoment. Het kan nog een tikje mooier en dat is als je dat ’s avonds ziet onder een gitzwarte lucht. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik dat al een keertje heb mogen zien en nog wel tijdens een Old Firm, maar dat komt eens in de zoveel jaar voor. Volgende seizoen dus maar eens het Europese programma in de gaten houden, want een Euopese thuiswedstrijd is nu – samen met een Old Firm op Ibrox in het Celticvak – het enige dat nog overblijft op mijn verlanglijstje.

 

Ondertussen was Milco ook binnen gekomen, net iets na de kick-off. Die had net het indrukwekkende begin geweest en mocht daarna genieten van een van de minste wedstrijden die ik ooit had gezien. In de eerste helft was er een grote kans, maar Scott McDonald kopte een vrije kans naast. De Huns lieten al helemaal niets zien. Het leek wel een van die Europese wedstrijden die ze vorig jaar speelden, want er ging geen enkel initiatief van ze uit. De slechte wedstrijd was een minpunt, maar er was ook een groot pluspunt: we mochten namelijk de hele wedstrijd blijven staan. Om een of andere reden wordt dat gedoogd in het vak van de Green Brigade. Een nieuwe ervaring, want normaal mag dat niet in Britse stadions. Wat dat betreft zijn ze in Schotland toch een stuk relaxter dan in Engeland, waar je al uit het stadion wordt gegooid als je een beetje vreemd kijkt.

 

De tweede helft kon alleen maar beter zou je denken, maar helaas. Het was opnieuw niet om aan te zien en de grootste kans kwam door McManus die de bal verkeerd raakte met het hoofd. Boruc ranselde de bal er katachtig uit, terwijl ik hem al bijna had geteld. Iets later kreeg Rangers dan zijn eerste echte kans, toen David Weir – een jeugdproduct van Celtic – de bal perfect kopte. Opnieuw stond Boruc zijn mannetje, waarmee hij meteen de Man of the Match werd. Celtic was alleen nog gevaarlijk met een vrije trap van Nakamura. Helaas pakte McGregor die bal, waardoor de eindstand terecht 0-0 werd. Celtic blijft hierdoor twee punten voorstaan op de Huns, maar toch had ik het gevoel dat er vandaag wel wat te halen was geweest.

 

Na de wedstrijd vonden we Kevin, zijn vriendin en Mark - hun Schotse maat - weer terug. Eerst gingen we naar een pub op de Gallowgate die er van binnen uitzag als een Turks theehuis, dus met een overdaad aan tl-balken. We besloten daarom maar eens verder te gaan kijken. Het IRA-winkeltje werd weer eens bezocht, evenals Timland. Dat is een winkeltje waar ze Celtic-merchandise verkopen die in de officiële winkel verboden is. Hoogtepunt was een t-shirt waar Hitler opstond met een shirt van de Rangers. Zelf tikte ik een vlag op de kop, want had nog een nieuwe grand foulair nodig voor mijn bank. Daarna was het tijd om een te gaan eten in een van die vele dubieuze Chippies op de Gallowgate. Ik had een kipburger met moddervette friet. Waarschijnlijk kwam het door de fameuze hongerklop, maar het smaakte redelijk. Milco had voor het eerst in zijn leven Schotse friet en kotste het bijna uit. Ondertussen hoorde we in de verte wat sirenes, want ergens in de stad ging het los. Wij zaten in een echt Celticgebied, dus daar gebeurt eigenlijk vrij weinig op het vlak van hooliganisme.

 

Mark nam ons mee naar mee naar een cultureel hoogstandje; de oudste pub van Glasgow. Billy Connolly, de fameuze Schotse acteur/schrijver/komiek, begon hier zijn carrière met stand-up comedian. Mark wilde ons daarna nog meenemen naar The Brazen Head, maar mede door de nacht ervoor waren Milco en ik aardig gebroken. We gingen maar eens terug naar ons pauperhostel en volgens mij lagen we voor tien uur al te slapen. De volgende ochtend ging om zes uur mijn wekker alweer, want ik vloog erg vroeg terug vanaf Edinburgh Airport. Zo stil mogelijk verdween ik en twee uur later stond ik op het vliegveld, mijn resterende tijd dodend bij de Starbucks met allerlei soorten koffie. Een soepele terugvlucht bracht me weer in Weeze waar ik weer die goedkope taxi terugnam naar Venlo. Ik had een mooi figuur als taxichauffeur: een Kosovaar die me uitlegde dat het echte Albanië van Wenen tot Bratislava en Kiev liep. Hij sprak zijn afschuw uit over Serviërs en Turken, de laagste menssoorten in zijn ogen. Ook kreeg ik verhalen te horen hoe vier Kosovaren 1500 Serviërs versloegen in de Kosovo-oorlog. Helemaal objectief kon ik deze man niet noemen. In Venlo miste ik, opnieuw, net mijn trein. Uiteindelijk was ik om half vier weer thuis, van opnieuw een geweldig weekend in Schotland. Deze tripjes blijven toch de krenten in de pap. Volgend jaar wil ik toch weer minstens viermaal richting dit land vertrekken, want ik voel me er echt helemaal thuis.



Het rapport

Het stadion

Over het stadion heb ik eigenlijk al genoeg geschreven, maar toch blijft het apart gevoel als ik het zie opdoemen vanaf de Gallowgate. Van buiten is het niet eens zo mooi, maar het is echt een "landmark" daar in East End. Van binnen blijft het wel indrukwekkend en ik was blij dat ik voor het eerst op de lower tier zat, want ineens ga je het stadion helemaal anders zien. Het leek nog groter gek genoeg. Ik heb nu nog eens wens over en dat is een keertje op de Main Stand zitten. Qua zicht is dat niet veel speciaals, maar ik ben erg benieuwd of het interieur veel verscheeld van de rest en of er nog wat van vroeger is overgebleven.

De sfeer

De sfeer van de eerste keer werd niet geëvenaard, maar het was stukken beter dan tijdens die 2-4. Toen begon het eigenlijk al vrij mak, terwijl nu de ploeg vanaf het eerste moment werd gesteund. Ik had het gelukt bij de "Green Brigade" te staan, zodoende kon ik de hele wedstrijd meezingen en staan, want dit is het enige vak waarin dat gedoogt wordt. Mijn stem was al helemaal gaar na de avond ervoor en die werd hierdoor niet beter, maar ja het is maar twee keer Old Firm per jaar en die stem herstelt wel na verloop van tijd.

De wedstrijd

Het was een vreselijke wedstrijd die het aanzien eigenlijk niet waard was, maar dat is het voordeel als je geen neutral bent, want dan vergoedt de spanning veel. Bij die twee wereldreddingen van Boruc dacht ik dat ik even stierf, maar uiteindelijk kwam ik met de schrik vrij. Voor de rest was de 0-0 een terechte uitslag, want beide teams lieten amper iets zien. Je zag het ook aan de opstellingen, want beide managers wilden absoluut niet verliezen. Boyd en McGeady op de bank is eigenlijk een schande, maar ja met de 0-0 hebben Smith en Strachan toch hun zin gekregen.

De omgeving

Hetzelfde als altijd, pauper tot en met. Toch blijft het een heerlijk speciaal gevoel geven om via de Gallowgate weer terug naar huis te lopen.

Overall

Behalve de matige wedstrijd was het een perfect tripje. Rondom de wedstrijd heb ik veel plezier gehad en het was erg leuk om met wat Schotten op te trekken. Sfeer was heel goed zo tussen de Green Brigade en ondanks de 0-0 betekent het dat we gewoon bovenaan blijven staan. Volgend jaar ga ik er ook alles aan doen om opnieuw één of misschien wel weer allebei de Old Firm wedstrijden mee te maken. De spanning is een stuk groter dan bij een normale wedstrijd en hoe je het ook wendt of keert, in deze wedstrijden wordt een groot voorschot genomen op wie de de titel gaat pakken. Doel blijft dan ook om ooit eens een Old Firm te bezoeken op Ipox.



De statistieken

Celtic v Rangers 0-0 (15/02/2009)

Ground: Celtic Park, Glasgow

Visits: 4

Season: 2008-2009

Competition: Scottish Premier League

Position Celtic: 1

Position Rangers: 2

Gate: 58766

Match Number in Scotland: 14

Goals: 40

Line up Celtic:

Boruc, Hinkel, Caldwell, McManus, Naylor, Flood (62. McGeady), Scott Brown (84. Crosas), Hartley, Nakamura, McDonald, Vennegoor of Hesselink (62. Samaras)

Line up Rangers:

McGregor, Broadfoot, Bougherra, Weir, Papac, McCulloch, Davis, Ferguson, Mendes, Fleck (59. Miller), Lafferty (74. Naismith)

Yellow Cards:

Vennegoor of Hesselink, Hartley, Scott Brown (Celtic), Weir, Naismith, Ferguson, McCulloch, Mendes (Rangers)



De foto's

Dé Celticpub bij uitstek: The Brazen Head in de kansenwijk "The Gorbals"

Voor het eerst zag ik ze live; "Charlie & the Bhoys", dé huisband van Celtic

Het was erg gezellig tijdens hun optreden en ik vermaakte me prima...

... net zoals de rest van de stampensvolle pub

Het blijft me iedere keer wel wat doen om Celtic Park te zien

Merchandise en mijn Noorse vrienden als kopers (dat ontdekte ik pas thuis op de foto's)

Het nieuwe standbeeld van Jinky Johnstone

Voor de eerste maal op de 'lower tier' en dat geeft toch een heel ander perspectief

De Main Stand blijft mijn favoriete tribune van Celtic Park

Al snel werd me duidelijk dat we bij de "Green Brigade" zaten, erg gezellig

Voor de wedstrijd waren er veel banners te zien in het stadion

En een overdaad aan vlaggetjes op de Jock Stein Stand

Mijn favoriete moment: de sjaaltjes gaan de lucht in voor YNWA

En de "Ikurrina" was ook volop aanwezig. Ik ben weer vergeten er eentje te kopen

De opkomst van de Bhoys en de Huns...

... zorgt voor hoge verwachtingen bij de fans...

... maar die worden nooit waagemaakt in deze draak van een wedstrijd

Eindelijk kon ik een frontaal shot maken van de Main Stand

Tegelijkertijd kon ik de Jock Stein Stand ook even vastleggen...

... en als we dan toch bezig zijn ook de North en Lisbon Lions Stand

Het was fucking vroeg in Glasgow op die maandagmorgen



Straten leeg, er waren zelfs geen chavs te zien


 

 

© 2005 All Rights Reserved.