Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Celtic5

Het verslag

  

Striptease in Glasgow

 

Soms wil ik nog wel eens impulsief handelen. Dat was nu ook het geval. Eigenlijk leek halverwege april mijn Britse seizoen al voorbij, totdat ineens de mogelijkheid zich voordeed om de laatste wedstrijd van Celtic te bezoeken. Ik kon toch vrij krijgen op mijn werk en er was nog een – zij het minieme – kans dat Celtic kampioen kon worden. De Huns zouden dan punten moeten laten liggen in Dundee en Celtic zou moeten winnen van Hearts thuis. Vooraf wees alles erop dat Celtic dit niet zou gaan winnen. Ik ging met Milco en met hem zag ik alleen 0-0’s tot nu toe en zelf had ik Celtic nog niet in eigen huis zien winnen dit jaar. Ach ja, het was een mooi alibi om toch nog een keertje naar Schotland af te reizen voordat die vreselijke zomerstop zijn intreden ging doen.

 

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Op de heenreis zat alles mee: het vliegtuig had geen vertraging, de bus naar Glasgow (we waren op Edinburgh geland) was op tijd en we bleken op de bookinglist te staan bij het obscure Globertrotters Hostel. De vorige keer was het hier al goed ranzig geweest, maar alles zat stampensvol door de finale van de Heineken Cup in Edinburgh en de wedstrijd van Celtic. Deze beperkte keuze zorgde ervoor dat er niets anders overbleef dan dit hostel waar de wc’s alleen worden schoongemaakt door vrijwilligers, zoals op de papiertjes in de wc staat te lezen. Met andere worden, die worden echt nooit schoongemaakt. Onze matrassen zaten vol met spermavlekken, maar er bleken geen dieren in de kamer te zitten. Toch nog een pluspunt. Met een gerust hart viel ik in slaap.

 

De volgende dag werd ik door Andy gebeld of hij ons ergens kon droppen. Hij moest zelf naar een bruiloft en kon dus niet mee gaan, maar als we wilden konden we wel de seizoenkaarten van hem en zijn broer hebben. Er stond daar niets meer op het spel, dus dat leek me niet echt leuk. Als zijn broer en hij er bij waren was het misschien nog wel leuk geweest, maar het werd dus geen derde keer Fir Park voor mij dit seizoen. De beslissende degradatiekraker Inverness v Falkirk leek me veruit de leukste wedstrijd, maar een treinkaartje naar Inverness kostte slechts 60 pond. Dat werd dus een no-go. Bleef over Stenhousemuir v Cowdenbeath, waarover ik hier alles heb geschreven.

 

Tijdens het stappen kwamen we redelijk wat Celticfans tegen. Onder andere een paar uit Derry die in hetzelfde vliegtuig zaten als de Celticspelers McCourt en McGinn. Die hadden echter al aangegeven dat Celtic thuis nooit van Hearts ging winnen. Het leek erop dat de spelersgroep Strachan helemaal beu was. Later kwamen we nog wat voetbalfans tegen, o.a. een van Hearts die vreemd genoeg hoopte dat Celtic kampioen zou worden en niet de Rangers. De Huns hebben ook bij de Schotten zelf veel sympathie verloor na hun misdraging in ondermeer Manchester. Het was voor de rest een tegenvaller dat we die avond geen vrouwen tegenkwamen die we konden versieren. Voordeel was dat we daardoor nog een normale nachtrust hadden en dat kwam goed uit voor de dag van morgen.

 

Teruggekomen in het pauperhostel bleek er iemand bij ons op de kamer te liggen. Ineens hoorde ik enkele engelen “Halellujah” zingen, het was namelijk een vrouw. Eindelijk zat het een keer mee, want we hadden er eigenlijk op gerekend bij vier Hunnen te worden neergelegd. We zagen vrouwenschoenen, een vrouwentas en een ticket voor de rugbyfinale die eerder die middag was gespeeld op Murrayfield. Er stond McSorley op (nee hoor, we hebben de boel niet goed geïnspecteerd) en ze bleek een fan te zijn van Leinster en dus Iers. Nadeel was dat ze op stap was gegaan en ik was toch wel erg benieuwd hoe ze eruit zag. Ergens rond een uur of vier kwam ze binnen, maar ze liet het licht uit. Nog wist ik niet hoe McSorley eruit zag. Een frustratie bleef.

 

De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker en kon ik de slapende McSorley eens goed inspecteren. Ik gaf haar een zesje. Helaas moest ze die dag al naar huis, dus verder geen amoureuze verhalen omtrent McSorley. In de Starbucks aan de overkant van onze straat (de vorige keer zaten we hier ook al iedere ochtend en ook nu zijn we hier iedere keer geweest) begonnen de zenuwen toch wel wat op te borrelen. Dundee United was toch wel een taaie tegenstander gebleken voor beide clubs uit Glasgow en ze hadden per slot van rekening nog een puntje nodig om Europees voetbal veilig te stellen. Het zou toch wat zijn om in Glasgow aanwezig te zijn als Celtic kampioen zou worden. Een van mijn levensdoelen zou dan vervuld zijn.

 

Optimisme wordt altijd afgestraft, zo ook nu. Ieder woord over de wedstrijd is er een teveel. Celtic liet amper iets zien en er zat amper strijdlust in het team. Nu werden de woorden van die gasten uit Derry me nog duidelijker: Strachan had de kleedkamer verloren. Ondertussen deden de Huns iets wat ik niet van ze had verwacht en dat was makkelijk winnen in Dundee. Maar liefst 0-3 werd het en voor het tweede jaar op rij werd er een ploeg kampioen op het veld van Dundee United en voor het tweede jaar op rij gaven de Arabs hun Europese plek weg. Het enige mooie aan de wedstrijd was het indrukwekkende YNWA voor en tijdens het begin van de wedstrijd. Vooral dat het gewoon doorging, terwijl de wedstrijd bezig was bezorgde me kippenvel. Ondertussen werkten Milco en ik goed aan onze 0-0’s (we hopen er binnen de 3 jaar 10 te hebben gezien), want dit was al de derde op rij. Volgend jaar gaan we maar naar Celtic v St. Johnstone, want dan is de kans vrij klein dat het de brilstand gaat worden. Dit gezegd hebbende zal het zeker 0-0 worden.

 

Toch wat down liepen we de Gallowgate af. De pubs zaten weer allemaal afgeladen vol, ditmaal met mensen die hun verdriet wilde verdrinken. We liepen maar door naar de stad waar enkele sletjes te zien waren met Union Jacks. Het zouden de eerste zijn van een hele hoop van dit soort figuren. Het leken wel vliegen die op een hoop stront afkwamen. Van Andy kreeg ik al een sms’je dat het bij hem in de stad al hommeles was sinds het laatste fluitsignaal. De uiteindelijk score zou bestaan uit drie doden: een in Noord-Ierland, een in Dumbarton en eentje in Glasgow. Deze rivaliteit tussen Celtic en Rangers is soms toch wel erg perverse vormen aan het aannemen. De Huns die we tegenkwamen leken ook helemaal doorgesnoven. Gekke gasten zitten daar bij. Ook heel on-Schots, want bijna alle Schotten die ik tot nu toe ben tegengekomen zijn zeer sympathiek.

 

We besloten om maar naar een pub in het centrum te gaan. Hier heb je het minste kans op gezeik, omdat football colours worden geweigerd bij de deur. Met name op dagen als deze is dat namelijk vragen om problemen. Een tafeltje naast ons zaten drie figuren die wel erg benieuwd waar we vandaan kwamen. Doordat we Nederland zeiden, dachten ze dat we Huns waren. Ze hebben daar namelijk het idee dat iedereen uit Nederland Protestants is en daarom voor de Rangers. Ook waren ze erg geïnteresseerd in ons drugsbeleid. Zelf waren er twee voor Celtic en eentje voor Dunfermline. Die laatste was echter degene die de grootste hekel had aan de Rangers van de drie. Het ging ook niet echt goed met hem, want hij had al een hele nacht niet geslapen (het was een muzikant) en dat was duidelijk te merken. Hij sprak amper volzinnen.

 

Een van de twee Celticfans ging alweer rap naar huis, maar de andere – Jon - was wel een mooi figuur. Uiteraard had hij, zoals zoveel Glaswegians, een groot litteken in zijn nek. Hij vertelde dat messentrekkerij vrij normaal was in het oosten van de stad, waar hij woonde. Hij leek voor de rest heel normaal en nodigde ons uit om ’s avonds naar de pub Sloane te komen, omdat daar een open podium was voor bands uit Glasgow en omgeving. Dat leek ons wel wat, want Glasgow heeft een zeer actieve muziekscene. Het was duidelijk dat Jon al wat gedronken had, maar hij sprak vrij duidelijk en de drank leek weinig invloed op hem te hebben. We kregen een mooie antropologische uitleg over Glaswegians, Aberdonians en Huns. Buiten begonnen we ondertussen steeds meer Britse vlaggen te zien, gedragen door randfiguren die alles dat groen was aan het slopen waren.

 

De figuur uit Dunfermline probeerde ondertussen er ook tussen te komen. Hij werkte bij de Bank of Scotland, waardoor ik meteen snap waardoor die bank zoveel schulden heeft. Hij had een verhaal over zijn opa die Duitsers uit de lucht schoot in WO II. Het gekke was dat hij al wel eens in Nederland was geweest, maar alleen in de plaatsen Noordwijk en Valkenburg. Hij wilde graag nog eens naar Amsterdam komen voor de coffeeshops en de hoeren. Jon schudde ondertussen zijn hoofd en vertelde ons dat zijn maat vooral veel sterke verhalen had, maar dat zo’n 80% daarvan niet waar was. We hadden al zo’n klein vermoeden. Vooral toen hij begon te vertellen over de wijk Maryhill, waar hij woonde. Dat was volgens hem de gevaarlijkste plaats van West-Europa, maar is in werkelijkheid gewoon een studentenwijk.

 

Ons pubbezoek begon steeds meer een abstract schilderij van Dalí te worden toen er drie vrienden van Jon binnenkwamen. Het waren drie vissers, die helemaal vanuit de noordoosthoek van Schotland hierheen kwamen gereden om te blowen met Jon. Die bleek er niet blij mee te zijn, want hij wilde eigenlijk een kreeft van ze hebben in ruil voor de wiet. De vissers zagen er ook uit als vissers, behalve de kleinste die meer weg had van mini-me dan van Kapitein Iglo. Na deze rare figuren allemaal te hebben gadegeslagen was het tijd om eens naar ons hostel te gaan om ons op te frissen voor de avond. We namen afscheid van Jon en de man uit Dunfermline en spraken af om elkaar ’s avonds weer te zien, niet dat we er vanuit gingen die figuur uit Dunfermline nog te zien, want die was echt helemaal gaar en zwalkte door de pub heen.

 

Buiten waren de Huns flink bezig met vervuilen. De groene verkeersafzettingen waren gesloopt, de Celticshop werd vol gespuugd en iedereen met iets groens werd uitgescholden. Toch vreemd dat die figuur nooit eens een feestje kunnen vieren, altijd zijn ze boos. Het lijken wat dat betreft wel vlaggenverbranders uit het Midden-Oosten, want die zijn ook altijd boos. In ons hostel was McSorley dus weg. In haar plaats lag er iemand die er vrij nerderig uitzag. Dat was niet gek, want die was vanuit Engeland hierheen gekomen omdat er een Sciene-Fictionbeurs was over Dr. Who. Hij bleek het ook heel eng te vinden dat er tegen hem werd gepraat en snel zette hij weer een grote koptelefoon op om afleveringen te gaan bekijken van die serie. Minder was dat mijn t-shirt en Milco’s tijdschriften waren gejat. Lang leve de wereld die hostels heet.

 

De Sloane bleek inderdaad een toffe kroeg te zijn. Er speelden best aardige bandjes en hopelijk breken er een aantal van door, zodat we later kunnen zeggen dat we die al vroeg hebben ontdekt. Het hoogtepunt moest echter nog komen, want ineens zag ik een meisje met een opvallend pakje aan op het podium gaan staan. Onder begeleiding van muziek ging eerst het jasje uit, daarna het rokje en daarna haar beha. Ik dacht even dat ik droomde, maar ik stond daadwerkelijk naar een stripshow te kijken. Het hield niet op, want daar kwam meisje nummer twee die precies hetzelfde deed. Wat er daarna gebeurde ben ik kwijt, hoewel ik me nog herinner dat Milco werd lastiggevallen door een lelijke gnoe die hij probeerde te ontwijken.

 

Ons vliegtuig ging pas erg laat die maandag, dus het was nog een ideale dag om Edinburgh eens te gaan verkennen. Milco was hier nog nooit geweest, dus gingen we de hot-spots langs zoals de Royal Mile, het Edinburgh Castle en Carlton Hill. Edinburgh blijft een leuke stad. Op het vliegveld zagen we dat Burnley promoveerde ten koste van Sheffield United en dat Strachan ontslag nam bij Celtic. Het speculeren over de opvolging kon meteen losbarsten en dat gebeurde ook op skysports. Na de douanecontrole kon ik meteen wat Irn-Bru inslaan voor in Nederland. Doordat we zo op ’t gemakje hadden gedaan misten we zelfs nog bijna het vliegtuig. Dat was wel erg zuur geweest.

 

We hebben allebei geen auto en dat blijkt toch wel erg naar te zijn als je vanaf Weeze vliegt. De shuttledienst bracht ons nog naar Venlo, maar daar bleek dat we maar tot in Eindhoven konden komen. Ik zeik graag over de NS, maar we werden echt heel goed geholpen door het personeel en met kunst en vliegwerk kwamen we nog in Tilburg aan. Milco moest eigenlijk naar Naarden, maar strandde op mijn bank. Rosti-Frosti (mijn kat) vond het wel gezellig dat er iemand in de huiskamer sliep. Zo gaar als een bos uien zat ik de volgende ochtend om twaalf uur Ferne Snoyl te interviewen. Het leek allemaal erg surrealistisch en pas op donderdag kwam ik weer bij mijn positieven. Het was een vermoeiende, maar mooie trip geweest. Glasgow blijft echt een geweldige stad waar ik me meer en meer ga thuisvoelen. Je hebt er zo snel contact en dankzij de locals ontdek je steeds leukere tentjes waar je kunt gaan stappen. Voor volgend jaar staan er weer een aantal tripjes naar Schotland op de planning. Hopelijk met een betere afloop dan deze keer.



Het rapport

Het stadion

Imponerend.

De sfeer

Mak.

De wedstrijd

Slecht.

De omgeving

Pauper.

Overall

Geslaagde trip, behalve deze wedstrijd.



De statistieken

Celtic v Heart of Midlothian 0-0 (24/05/2009)

Ground: Celtic Park, Glasgow

Visits: 5

Season: 2008-2009

Competition: Scottish Premier League

Position Celtic: 1

Position Heart of Midlothian: 3

Gate: 59685

Match Number in Scotland: 16

Goals: 40

Line up Celtic:

Boruc, Hinkel, Caldwell, Loovens, O'Dea, Nakamura, Brown (82. Flood), Hartley, McGeady, McDonald (69. Maloney), Samaras (46. Vennegoor of Hesselink)

Line up Heart of Midlothian:

Kello, Neilson, Karipidis, Mrowiec, Wallace, Jonsson, M. Stewart, Zaliukas (80. J. Stewart), Obua, Elliot (61. Nade), Templeton (51. Novikovas)

Yellow Cards:

Mrowiec (Heart of Midlothian)



De foto's



Take me down to Paradise...



Jinky, de beste speler die ooit de Hoops aantrok



We hadden goede plaatsen met een mooi overzicht, helaas was er weinig te zien



Waarschijnlijk het laatste optreden van Jan Venegoor of Hesselink in het groenwit



Aan deze goalmachine heeft hij nooit kunnen tippen



Deze kippenvanger stond gelukkig niet op doel deze middag



De spelers komen het veld op voor Helicopter Sunday



Aangemoedigd door een tifo...



... en veel banners



De meest indrukwekkend YNWA die ik ooit heb gehoord



De wedstrijd was al minuten bezig en het ging maar door. Kippenvel



Het was meteen het hoogtepunt van de wedstrijd, want het spel was niets



Dit zou uiteindelijk de grootste kans worden. Geen enkele kans op scoren



Dat lukte hier wel, in deze vage stripclub



Ik denk dat ik voortaan niet meer na het stadion ga, maar naar hier

 

 

© 2005 All Rights Reserved.