Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Chelsea

Het verslag

  

Fülöp the Fisherman

Eindelijk was het dan zover, ik zou Chelsea gaan zien. Niet alleen de enige Londense club op de hoogste vijf niveaus die ik nog nooit zag, het was een club die ik überhaupt nog nooit aan het werk zag. Het is dat Swindon v Bournemouth van 1 januari aan mijn neus voorbij ging door het weer, anders was Chelsea – samen met Port Vale – nog de enige Leagueclub die ik nog nooit zag voetballen in een uit- of thuiswedstrijd. Veel statistieken dus. Dat ik Chelsea nog nooit zag, had vooral te maken met de ticketprijzen. Om naar Chelsea te gaan moet je minstens een nier verkopen aan de orgaanmaffia, zo duur is een kaartje daar. Een uitzondering is de FA Cup, want de tickets zijn dan maar 1/3 van de normale prijs. En daarnaast heb je een grotere kans op een goede sfeer, want de bobo's kijken neer op de FA Cup.

De Nederlander wilde ook graag een keer naar Chelsea, dus die ging ook mee. De auto werd uiteindelijk gevuld met de pa van de NL (Gilbert, spreek uit als Zjilbèèèr) en de Nederlander Jr. Voor hen was dit de eerste keer dat ze een wedstrijd in Engeland zouden zien. Ze waren überhaupt nog nooit in Engeland geweest. Vandaar dat we ook heel vroeg in de ochtend vertrokken, zodat ze Londen konden vincken. We waren zo vroeg aan de overkant dat we zelfs in Schotland nog wat hadden kunnen vincken. Dat deden we niet, want er stonden toeristische hotspots op het programma. De Big Ben, Tower Bridge, Westminster Abbey en Buckingham Palace werden op de gevoelige plaat gezet, waarna het tijd was om richting stadion te gaan.

We waren niet de enige die gingen, want in de metro was het hartstikke druk. Er kwamen ook steeds meer mensen bij, totdat het zo vol was dat het op een trein uit India leek. Bij metrostation Fulham Broadway flikkerden sommige mensen gewoon naar buiten op het moment dat de deuren open gingen. Het deed wel erg jaren 50 aan, om met zoveel mensen richting het stadion te lopen, met overal verkopers langs de kant. Ik kocht een programmaboekje met een enorm foute Dolce & Gabbana advertentie erin. Een aalglad figuur, waar ik me totaal niet mee kan identificeren, probeert je vanaf de glossy pagina iets van D&G aan te smeren. Tsja, als je dat ziet dan weet je dat je bij Chelsea zit. Dat gladde model ziet er ook uit alsof hij nog nooit een stadion van binnen heeft gezien.

Maar dat was niet alles wat erg fout was. Ken Bates heeft in de jaren 90 namelijk Chelsea Village gebouwd, een complex van peperdure hotels die tegen het stadion aan liggen. Hierdoor heb je niet eens door dat je vlak bij een stadion staat. Om het helemaal af te maken, zit er ook een duur restaurant met een booskijkende portier voor de ingang. Het is duidelijk dat de gewone man hier niet welkom is. Gelukkig heeft de club in het verleden wel besloten om de oude muur van The Shed te laten staan. Dit was de tribune waar de harde kern van de club stond. Die betonnen muur is nu vol gehangen met foto's van legendes uit het verleden en Branislav Ivanovic. Gilbert ging, zoals het een goed Fransman betaamt, op de foto met Marcel Desailly. Zijn dag was al geslaagd.

Na een aantal keer de verkeerde kant te zijn opgestuurd door stewards, kwamen we eindelijk uit bij onze turnstile. We zaten op de enige oude tribune (uit 1973) die nog over is op Stamford Bridge: de East Stand. Dat was wel te merken, want er was veel beton te zien en op dat materiaal geilden ze wel in de 70's. Onze kaartjes waren slechts 20 pond, in plaats van de 25 pond die op de site stond. Ik begreep al snel waarom, want we hadden palen in de bek. Dat was nogal hobbykostend, maar ik zag nog wat lege plekken voor ons. Als daar geen knulletjes op kwamen te zitten, konden we daar mooi gaan zitten. Voor de rest was ik tevreden, want het stadion was best mooi. Het was tenminste nog een echt stadion, iets wat je niet zou zeggen als je de buitenkant ziet.

Bij het oplezen van de opstellingen, bleek dat Chelsea toch flink wat grote namen in het team had staan: Cech, Terry, Lampard en Anelka om er een paar te noemen. Linksback stond Patrick van Aanholt, waar we erg benieuwd naar waren. Bij Ipswich waren de bekendste namen Marton Fülöp, de Hongaarse keeper die er tegen Nederland 6 moest slikken en er een jaar geleden nog 7 om zijn oren kreeg als doelwachter van Sunderland. Nee, die Fülöp is geen topkeeper. Verder hadden ze ex-Celt Darren O'Dea in de basis staan en Carlos Edwards, de international van Trinidad. Zelf was ik het meest benieuwd naar Connor Wickham, het 17-jarige supertalent waar de hele Premier League achteraan zit.

Langzaamaan begon het steeds voller te worden, maar er waren nog altijd wat plekken over. Ik besloot al iets naar voren te gaan, want 90 minuten naar een paal kijken is nu niet echt geweldig, hoewel paalvinckers dat niet met me eens zullen zijn. Na een kwartiertje, op het veld was nog niet veel gebeurd, besloot ik naar voren te lopen en aan een mannetje te vragen of die wilde opschuiven zodat wij met z'n vieren naast elkaar konden zitten. Dat bleek de meest ongemakke figuur te zijn van het hele stadion, want hij wilde dat niet doen. Waarom is me onduidelijk, maar ik ging er toch maar zitten. De rest volgde snel en hoewel we nu verspreid zaten, konden we de wedstrijd tenminste wel goed zien.

Er kwamen wel wat kansen – vooral voor Chelsea – maar het bleef maar 0-0 staan. Met de Nederlander Jr. had ik het er over dat Chelsea wel via een mazzelgoal op 1-0 zou komen. Het kwam uit, want na flink wat gerommel leek Anelka de 1-0 te maken. Langzaam rolde de bal naar het doel toe, totdat Kalou ineens op de lijn de bal nog een laatste zetje gaf. Anelka was niet blij, maar Ancelotti ging los. Niet alleen hij trouwens, maar ook het hele team. Niet eens een minuut later scoorde het Engelse talent Daniel Sturridge de 2-0. Omdat ik me niet kon voorstellen dat Ipswich nog terug zou komen, hoopte ik nu maar op een monsterscore. Ik kreeg vlak voor rust in ieder geval al gedeeltelijk mijn zin, nadat Carlos Edwards een vrij trap van Frank Lampard in eigen doel kopte. Fülöp zag de bui alweer hangen. Dat zou vissen worden.

Vijf minuten na de rust maakte Anelka de 4-0 en in de 52ste minuut was het Sturridge die de 5-0 maakte. De wedstrijd was niet meer zo interessant, dus ik knoopte maar een gesprek aan met mijn buurman. Die zag er uit als een oldschool Chelsea-fan (overgewicht en kaalgeschoren) en bleek dat ook te zijn. In de jaren 80 en 90 was hij een vaste bezoeker van Stamford Bridge. Hij vertelde nog een mooi verhaal over het hek waar door voorzitter Ken Bates electriciteit op was gezet om te voorkomen dat hooligans het veld op kwamen. Helaas had de health & safety maffia ook destijds al veel te zeggen en mocht de electriciteit niet worden aangezet. Het zou een apart gezicht zij geweest om allemaal van die mannetjes onder stroom te zien staan.

Verder ging het nog over het WK (hij was voor Nederland, want Spanjaarden zijn duikelnichten in zijn ogen en geef hem eens ongelijk), de cultstatus van Ken Bates (mocht die ooit met Leeds op bezoek komen, dan krijgt die een staande ovatie), Mourinho (een God bij Chelsea), de ticketprijzen op Stamford Bridge waardoor hij en zijn oude maten zelden meer competitiewedstrijden bezoeken en Willem II. Hij was onder de indruk dat Stam, Overmars en Hyypiä voor ons hadden gespeeld en vond het jammer dat we nu gingen degraderen. Maar hij beurde me op door te zeggen dat hijzelf het jaar van Chelsea in de Second Division (1988/1989) zijn mooiste seizoen met de club was. Er is dus nog hoop voor ons.

Op het veld was het ondertussen Frank Lampard die met twee goede schoten de 6-0 en 7-0 maakte. Daar was mijn buurman heel blij mee, want Lampard was zijn favoriete Chelsea-speler vandaag de dag. Daar bleef het ook bij. Voor mij was dit de grootste overwinning die ik meemaakte in Engeland (de vorige was de 1-6 van Man City bij Burnley). Via een heel drukke rit met de metro kwamen we weer aan in North Greenwich waar de auto stond. In Frankrijk wilde Gilbert nog eten, want hij miste de Franse keuken in Nederland. Na het bunkeren was het rechtstreeks naar Tilburg waar we na een lange dag een aankwamen. De laatste Londense vinck was gezet en het was leuker dan ik had verwacht.



Het rapport

Het stadion:

Ik had er vooraf weinig verwachtingen van, maar Stamford Bridge viel me erg mee van binnen. We zaten bovenin de East Stand, maar zelfs daar had je nog een perfect zicht op het veld (als je niet achter de palen zat). Ook de andere, nieuwere, tribunes ademden nog voetbal uit. Ik kan me voorstellen dat het hier op een goede dag echt kan spoken, zoals die avonden tegen Barcelona. Van buiten is het stadion trouwens een drama. Overal hotels en foute restaurants. Je ziet niet eens dat het een stadion is. Wel leuk is dat ze de oude wand van The Shed hebben laten staan en daar foto's van grootheden uit het verleden hebben geplakt.

De wedstrijd:

Chelsea begon niet echt goed, maar toen de ploeg eenmaal op stoom was, was er geen houden meer aan. Voor Ipswich was het een dag om snel te vergeten. Waar vooraf werd gesproken over een potentiële cupshock, werd het een monsterzege voor Chelsea. Op zich heb ik weinig met sterren, maar toch was het leuk om een keer bekende spelers als Lampard, Cech, Anelka en Van Aanholt aan het werk te zien. Het was helemaal mooi geweest als Drogba erin was gekomen, want dat is toch wel mijn favoriete Chelsea-speler. Maar die werd, nadat het zo makkelijk ging, gespaard. 

De omgeving:

De wandeling van het metrostation naar het stadion geeft nog een ouderwets gevoel. Veel volk dat tegelijkertijd naar een wedstrijd gaat is altijd leuk en onderweg kwamen we allerlei verkopers tegen; van sjaaltjes tot aan fanzines en van programma's tot aan ranzig voer. Wat dat betreft vond ik Chelsea nog wel wat authentieks hebben. Ook rondom het stadion zie je pubs en huizen. Het is alleen zo jammer dat het stadion vanaf de buitenkant niet meer te herkennen is als stadion. Een aantal kille, zakelijke hotels verpesten toch wel een hoop daar.

De sfeer:

Ik hoor altijd veel geklaag over de sfeer bij Chelsea, maar dankzij de 7-0 was daar niets mis mee. Het was dan wel geen gekkenhuis, daarvoor ging het te makkelijk, maar slecht was het ook zeker niet. Er was door de lage toegangsprijzen ook weer veel volk van vroeger en dat draagt natuurlijk ook bij aan een betere sfeer. De Ipswich-fans hoorden we vooral in het begin en na afloop op het metrostation.

Overall:

Vooraf leek Chelsea me niet veel, maar ik wilde ze toch een keer bezoeken om te kijken of het echt niets was. Dat viel me erg mee, want ik vond het alles bij elkaar best een leuk dagje. Stamford Bridge viel van binnen niet tegen, de oude Shed was leuk om te zien en natuurlijk veel goals. De club zelf doet me altijd nog niet veel, maar ik raad iedereen aan om toch een keertje te gaan kijken daar als de toegangsprijzen laag zijn. Dan is het best goed toeven op Stamford Bridge.



De statistieken

Chelsea v Ipswich Town 7-0 (09/01/2011)

33. Salomon Kalou 1-0

33. Daniel Sturridge 2-0

41. Carlos Edwards 3-0 (o.g.)

49. Nicolas Anelka 4-0

52. Daniel Sturridge 5-0

78. Frank Lampard 6-0

79. Frank Lampard 7-0

Ground: Stamford Bridge, Londen

Visits: 1

Season: 2010-2011

Competition: FA Cup (3th round)

Position Chelsea: 5 (Premier League)

Position Ipswich Town: 19 (Championship)

Gate: 41654

Match Number in England: 131

Goals: 368

Line up Chelsea:

Cech, Ivanovic, Bosingwa, Terry, Van Aanholt (70. Bruma), Ramires, Lampard, McEachran, Kalou (55. Kakuta), Sturridge, Anelka

Line up Ipswich Town:

Fulop, Peters, McAuley, Brown, O'Dea, Edwards, Norris, Healy, Kennedy, Wickham (63. Priskin), Scotland (49. Murray)

Yellow Cards:

Norris (Ipswich Town)



De foto's



Jaja, we zijn weer in Londen, dus tijd voor een clichéfoto



Maar nu het echtere werk, zoals het metrostation vlakbij Stamford Bridge



Je moet wel een heel grote retard zijn als je het stadion niet kunt vinden



Met z'n allen naar de Bridge. Zo mag ik het graag zien



De voorkant, waaraan je nog herkent dat het een stadion is



Met sinds kort een beeld van Peter Osgood, legende van beroep



Ook leuk was dat de oude muur van The Shed er nog stond



Hier de bevestiging dat ik niet een of ander betonnen stond te fotograferen ipv de oude muur



Aan de muur hingen portretten van helden van weleer, zoals Ray Wilkins...



.. en Peter Osgood. Inderdaad, die van dat standbeeld



En Peter Bonetti, de fameuze keeper



De schreeuwerige Chelsea supermarkt was dan weer een stuk minder

Net zoals alle foute hotels in het stadion



Hier nog een



En ten slotte dit foute restaurant met extreem duur eten en gorilla voor de deur

Dieptepunt was deze advertentie in het programmaboekje



Beter was de buitenkant van onze tribune, met het bordje "under the bridge"



Voor de liefhebber van kaartjes van 50 pond was er volgende week weer iets



Achter onze tribune ligt het kerkhof waar Gus Mears, oprichter van Chelsea, begraven ligt



The Shed een uurtje voor de wedstrijd



De poepchique West Stand, waar Roman Abramovic zijn stoeltje heeft



En ten slotte de Matthew Harding Stand, waar het fanatieke volk zat



Het affice van vandaag



Tifo. Gekkenhuis



De spelers komen het veld op



Een van de kansen voor Ipswich in het begin



Vanuit onze plekken kon je mooi over Londen uitkijken



Man laat een naaktfoto van zichzelf zien aan de geschokte mascotte



De wedstrijd bestond vooral uit Ipswich Town dat aan het aftrappen was



Na de wedstrijd kon ik een foto maken van een lege Matthew Harding Stand...



... een lege Shed inclusief foute sponsornaam...



... en een lege West Stand



En dan moet je met 40.000 man een klein metrostation in. Veel succes


 

 

© 2005 All Rights Reserved.