Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Cliftonville2

Het verslag

        

 

The Cage is Gone

 

Eindelijk is het dan zover. Cliftonville is gevinckt. Op het hele Ierse eiland is dat de club die me het meeste doet. Nog altijd is de achtergrond van mijn telefoon het logo van Cliftonville, nadat drie jaar geleden een fan van The Reds dat voor mij erop had gezet in The Brazen Head in Glasgow. In 2006 kwam ik voor het eerst bij Cliftonville en kreeg ik een rondleiding van enkele fans. Solitude zag er echt fantastisch uit en ik nam me voor hier ooit een wedstrijd bij te wonen. Aangezien ik nogal kieskeurig ben, wilde ik Cliftonville graag vincken tegen Linfield of Crusaders. De eerste omdat het lange tijd de vijand was en de tweede, omdat de wedstrijd tegen Crusaders dé derby is voor The Reds. Maar het kwam er maar niet van. Iedere keer viel het ongunstig. In de tussentijd vinckte ik Cliftonville wel drie keer tijdens uitwedstrijden tegen AA Gent, Linfield en Portadown.

 

Eigenlijk zou ik ook deze trip Solitude niet vincken. Oorspronkelijk was het plan om naar het noordwesten van Ierland te gaan en vrijdagavond stond Finn Harps op het programma. Maar die ging naar zaterdagavond, dus het was zoeken naar alternatieven. Het werd daarom Ballymena v Glentoran. Ballymena sprak me niet echt aan, maar de andere opties, Linfield of Ballinamallard, waren nog onaantrekkelijker en naar Dublin rijden voor UCD was ook geen goed plan. Het werd dus Ballymena, totdat ik ineens zag dat Cliftonville v Donegal Celtic naar vrijdagavond was gegaan. Het was dan wel geen Linfield of Crusaders, maar dat komt nog wel een keer. Een revinck van Solitude is nooit verkeerd en de pot tegen Donegal Celtic heeft ook wel wat. The Wee Hoops ook uit Belfast en beide clubs zijn de enige twee in de competitie met een grotendeels katholieke/republikeinse achterban.

 

Met Cliftonville vinckten we de oudste club van het hele eiland. Op 20 september 1879 werd de club opgericht door de lokale zakenman John Avery. Hij had nu een club, maar was de enige speler. Dat was een probleem, maar na een oproep in het lokale suffertje had hij dan eindelijk een team. Avery was nogal fanatiek, want één jaar later besloot hij ook de Ierse voetbalbond op te richten. Hij had dit gezien in Engeland en besloot dat het een goed idee was om dit ook in Ierland te doen. Deze bond werd officieel een orgaan op 18 november 1880 met McAlery als secretaris van deze bond. Overigens was dit een bond voor heel Ierland, want pas in 1921 was er de splitsing tussen het noorden en het zuiden. Tot die tijd speelden clubs uit Dublin en Belfast gewoon in dezelfde competitie.

 

Ondanks dat Cliftonville een van de oerclubs in Noord-Ierland is en dat ze een van de drie clubs (samen met Linfield en Glentoran) zijn die al vanaf 1890 onafgebroken op het hoogste niveau spelen, hebben ze weinig successen gehaald. Doordat de club tot voor kort een zuivere amateurclub was, werden de beste spelers vaak opgehaald door andere clubs. Slechts driemaal wonnen ze de titel: in 1906 (een gedeelde met Distillery), 1910 en 1998. Vooral die laatste is mythisch geworden onder de fans van The Reds. Het wonder van Solitude. Daarnaast werd de Irish Cup acht keer gewonnen (na de zevenden in 1909 alleen nog maar eentje in 1979) en de League Cup eenmaal, in 2004 de laatste prijs van de club. In de competitie zijn The Reds de laatste jaren een van de toppers, met respectievelijk een 2de, vier 3de, een 4de en een 6de plek.

 

Tegenstander Donegal Celtic is, samen met Cliftonville, de enige club met een katholiek- republikeinse achtergrond. De club werd in 1970 opgericht in West-Belfast. “Celtic” ter ere van Celtic uit Glasgow en “Donegal” vanwege het feit dat de wijken rondom het stadion van DC allemaal zijn vernoemd naar plaatsjes in Donegal, een Ierse county in het noordwesten. West-Belfast, door-en-door katholiek, had sinds het jammerlijke verdwijnen van Belfast Celtic in 1949 geen club meer. Donegal Celtic sprong in dat gat, maar kreeg keer op keer tegenwerking van de Noord-Ierse FA. Om in de Irish League te spelen, moest je gekozen worden. Donegal Celtic werd iedere keer geweigerd. Toch kon de bond ze niet uitsluiten van deelname aan de IFA Cup en in 1990 gebeurde waar ze bij de bond bang voor waren: Donegal Celtic v Linfield rolde uit de koker.

 

Waar Donegal Celtic een Iersgezind club is met katholieke achterban, was Linfield het tegenovergestelde. Windsor Park, het stadion van Linfield, had destijds in Noord-Ierland de bijnaam “Theatre of Hate”. Het was daar dat Belfast Celtic-speler Jimmy Jones in 1949 zo mishandeld werd, dat Belfast Celtic zich besloot terug te trekken uit de competitie. Windsor Park was ook de plek waar geen katholieke spelers, managers of fans welkom waren. De haat die de fans van Linfield uitstraalden, ging de meeste supporters van andere protestants-loyalistische clubs ook veel te ver. Iedereen voelde dan ook aan dat het compleet uit de hand ging lopen, toen de IFA Donegal Celtic het thuisvoordeel afpakte en eiste dat de wedstrijd op Windsor Park werd gespeeld op straffe van uitsluiting uit de beker. Het werd een chaos en de meeste heftigste rellen die het Noord-Ierse voetbal in jaren had meegemaakt.

 

Terwijl de schuld van de rellen duidelijk bij de sektarische mafkezen van Linfield lag, bleef de IFA weigeren Donegal Celtic toe te laten in de competitie. Pas in 2002, toen Donegal Celtic dreigde de zaak voor de rechter te brengen en de steun kreeg van de Noord-Ierse commissie voor gelijke behandeling, gaf de bond toe en mochten The Wee Hoops in de tweede divisie beginnen. Vier jaar later promoveerden ze naar de hoogste afdeling en hielden het daar twee seizoenen vol. In 2010 lukte het weer om te promoveren en sindsdien spelen ze op het hoogste niveau. Vorig jaar deden ze het zelfs heel erg goed en werden ze achtste. Voor het eerst geen degradatieproblemen voor The Wee Hoops, dat is al heel wat. De club leeft namelijk niet echt en trekt veruit het minste publiek van alle clubs in de hoogste klasse.

 

Momenteel staat Donegal Celtic weer elfde, met even weinig punten als nummer laatst Lisburn Distillery. Het lijkt wel een ouderwets jaartje billenknijpen te gaan worden voor de mannen uit West-Belfast. Toch is er ook volop winst behaald in de afgelopen jaren. Donegal Celtic wordt gezien als een gewone tegenstander en zelfs de potjes tegen Linfield verlopen zonder veel problemen. Het enige dat ontbreekt zijn fans, want in West-Belfast zijn ze vooral fan van Ierse sporten als Hurling en Gaelic Football sinds het verdwijnen van Belfast Celtic. Toch hoop ik dat Donegal Celtic zal uitgroeien tot een vaste waarde op het hoogste niveau. Dan heeft het westen van de stad ook weer een eigen club, zoals Glentoran bij Oost-Belfast hoort, Linfield bij het zuiden en Cliftonville en Crusaders beide hun eigen achterban bedienen in het noorden van de stad.

 

Het was ook Belfast, hoewel het vliegveld nog een eindje van de stad afligt, waar we vrijdagmiddag aankwamen. Auto gehuurd en hoppa naar Falls Road. Ik wilde namelijk de Belfast Celtic Trail vincken en SJ vond dat geen probleem. Het was een leuke tocht, waarbij we zo nu en dan regen in de bek kregen, langs allerlei historische plaatsen van die eens zo roemrijke club. Het werd wel wat dubieus toen we op de twee grote begraafplaatsen van West-Belfast gingen zoeken naar de graven van enkele ex-spelers. Ik denk dat de CCTV ons wel in de gaten hield, aangezien we er uitzagen als een stel grafrovers. Na deze lange voettocht, vincken is een onderschatte hobby, gingen we naar ons hotel. De kamer was aardig en met het eten was ook niets mis. Een aanrader, alleen zat het hotel vol met Hunnen. Een dag later kwamen we erachter waarom.

 

Omdat het hotel in het noorden van het centrum lag, besloten we maar weer eens de benenwagen te nemen. Solitude, het stadion van Cliftonville, ligt namelijk nog anderhalve kilometer noordelijker en dat is goed te lopen. Met Solitude heb ik ook meteen het oudste voetbalstadion van het hele eiland genoemd. In 1890 ging Cliftonville er voetballen en dat doen ze nog steeds. Natuurlijk is er veel veranderd, maar de plek is nog altijd hetzelfde. Prachtige naam ook “Solitude”. Dat betekent zoiets als (zelfgekozen) eenzaamheid. Vooral als je aan de parkzijde loopt met het meer, klopt die naam helemaal. Dat park is zo rustgevend, dat je niet geen idee hebt dat net aan daarbuiten veel moorden zijn gepleegd tijdens The Troubles.

 

Cliftonville is namelijk een wijk met een nogal rumoerig verleden. De wijk is, mede door demografische verschuivingen, vooral katholiek-nationalistisch. Overigens is dat niet altijd zo geweest, maar langzaamaan zijn de protestant-loyalisten en katholiek-nationalisten in eigen wijken gaan wonen. In de wijk, die de bijnaam “Murder Mile” kreeg, werden in de jaren zeventig veel kidnappings uitgevoerd door loyalistische paramilitaire organisaties zoals de UVF en de UFF. Men wist namelijk bijna zeker dat personen die op straat liepen katholieken waren. Die werden dan opgepakt, gemarteld en soms daarna gedood. Het zorgde ervoor dat in de jaren 70, de hoogtijdagen van The Troubles, de straten van Cliftonville ’s avonds uitgestorven waren uit angst voor die doodseskaders.

 

Gelukkig is het de laatste jaren wat rustiger, zodat wij niet bang hoeven te zijn meegenomen te worden. We kwamen dus heelhuids aan bij Cliftonville en gingen de social club in. Na een lekkere pint Magners was het tijd om het stadion in te gaan. Voor tien pondjes en, Noord-Ierse traditie, geen ticket waren we binnen. Het deed toch wel wat pijn om het stadion zonder The Cage te zien. Stiekem was ik erg blij dat ik dit stadion in 2006 nog had gevinckt toen die legendarische terrace er nog wel stond. De nieuwe tribune is erg belangrijk voor de club, maar waarom is die niet aan de lange zijde neergezet? Daar staat toch al decennia niets meer, sinds de houten terrace die daar stond affikte. Het verdwijnen van The Cage is funest geweest voor de sfeer, volgens de die-hard fans. Als het spookte in The Cage kon het publiek de bal bijna het doel inzuigen.

 

Toch blijft het wel een topstadionnetje. De Main Stand staat er nog wel altijd, hoewel die helaas niet meer toegankelijk is. Alleen de paddock aan de onderkant mag nog worden gebruikt. Jammer, maar liever zo dan dat ze die hoofdtribune afbreken en er een kil ding neerzetten. Ook nog aanwezig, maar sinds de bouw van de nieuwe tribune overbodig en dus afgesloten, was The Whitehouse. Dit gebouwtje was ooit het kloppende hart van de club, met de kleedkamers, de kantoren en een balkon voor de bobo’s. Een beetje zoals de cottage van Fulham. Helaas is nu alles verplaatst naar de nieuwe tribune en is The Whitehouse afgesloten en dichtgemetseld. Vooruitgang is mooi, noodzakelijk zelfs, maar voor de stadionromanticus soms wel erg zwaar.

 

Na even wat fotootjes te hebben gemaakt, gingen we zitten. Het viel me op hoe weinig fans Donegal Celtic had meegenomen. Maar 28 hadden de moeite genomen en dat terwijl het toch een stadsderby was, ook al leeft deze niet echt. Opvallend was dat ik Cliftonville niet eens zoveel sterker vond. Ze staan dan wel bovenaan, maar ik vond ze beduidend slechter spelen dan in 2010 (tegen Linfield) en 2011 (tegen Portadown). Uiteindelijk wonnen ze dankzij de individuele klasse van enkele spelers. Het werd uiteindelijk een makkelijke 3-1. Terwijl we het stadion uitliepen, namen we ons voor hier nog eens terug te keren. En dan overdag, zodat je de heuvels van Noord-Belfast goed kunt zien, en tegen Linfield of Crusaders. Het is toch altijd wel mooi als er wat uitfans bij zijn. Maar hoe dan ook, Cliftonville is eindelijk gevinckt met een wedstrijd.



Het rapport

Het stadion

Ondanks dat The Cage plat is en de hoofdtribune gesloten, blijft Solitude een plaatje. Schitterende naam en de buitenkant blijft ook genieten. Het heeft iets jaren zeventigs. De twee nieuwe tribunes achter de doelen zijn wat saai, maar als je bovenin de Cage Stand zit, heb je wel een geweldig uitzicht over het park en de heuvels van Noord-Belfast. Ook het uitzicht op de prachtige Main Stand en The Whitehouse blijft genieten.

De sfeer

Donegal Celtic had 28 man meegenomen, dus van enige banter was geen sprake. Sowieso was het allemaal wat rustig. Wel veel gemor, dat mag ik wel altijd graag zien. Eigenlijk had de gehele wedstrijd en de sfeer er omheen veel weg van een Engelse non-league pot. Met name ook door de social club.

De wedstrijd

Het was best een aardig potje, maar eigenlijk werd het te snel 3-0. Daardoor was de angel uit de wedstrijd. Cliftonville geloofde het wel na die derde goal en Donegal Celtic kon niet beter. Jammer voor ons, maar goed voor Cliftonville dat weer drie punten pakte en daardoor koploper blijft in Noord-Ierland. 

De omgeving

Solitude ligt naast een groot park. Als je via die kant aan komt lopen, lijkt het een verlaten plek te zijn. Veel volk loopt er niet rond en dat meer geeft het helemaal een rustige uitstraling. Maar aan de andere kant ligt Solitude helemaal ingebouwd in een woonwijk. Je moet zelfs even zoeken waar het ligt, zo ligt het tussen de huizen in. Zelden een omgeving gezien met twee zulke verschillende gezichten.

Overall

Ik was blij eindelijk eens een thuiswedstrijd van Cliftonville te vincken. Solitude blijft, ondanks het verdwijnen van The Cage, een heerlijk stadionnetje. Leuke club ook en een aardige social club. Toch wil ik er nog een keertje terug. De wedstrijd en de sfeer waren weinig bijzonder, dus wil ik graag eens een North Belfast derby tegen Crusaders meemaken. Of een klassieker tegen Linfield. Ooit komt dat er nog wel van.



De statistieken

Cliftonville v Donegal Celtic 3-1 (28/09/2012)

42. George McMullan 1-0 (pen.)

51. George McMullan 2-0

53. Joe Gormley 3-0

73. Mark Miskimmin 3-1

Ground: Solitude, Belfast 

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Irish Premier League

Position Cliftonville: 1

Position Donegal Celtic: 11

Gate: 704

Match Number in Northern Ireland: 4

Goals: 8

Line up Cliftonville:

Devlin, McGovern, Scannell, Johnston, Holland, McMullan, Smyth, Catney, Gormley (78. Garrett), Lynch (60. Donnelly), Boyce (82. O'Carroll)

Line up Donegal Celtic:

Murphy, McShane, Downey, Cleary (64. Lagan), Keegan, Deans (60. Gargan), Bradley, Burns, McVeigh, Miskimmin, McNamee

Yellow Cards:

-



De foto's



Mijn telefoon, die nu al een jaartje of drie het logo van Cliftonville als achtergrond heeft



Foto uit 2006 van die geweldige Cage. Ik ben blij dat ik die nog heb gezien



Bizar, dat hekwerk voor die tribune



Maar wat een heerlijke crush barriers en terracing



Natuurlijk liep ik The Cage nog even in



Perfect uitzicht en je krijgt tenminste geen ballen in je bek



Maar een beetje claustrofobisch was het wel



De ene kant van Solitude ligt in een rustiek parkje...



... terwijl de andere kant omringd is door huizen



Lekker rauw allemaal, die façade



Het ticketoffice zag er aardig P-P uit 



Mijn paarse vlag mocht ik niet meenemen naar binnen



...



The Whitehouse, ooit het kloppend hart van de club



Dit is de vervanger van The Cage. Minder mooi, maar wel praktisch



Gelukkig stond dit juweeltje er nog wel



In 2006 ben ik die nog opgeklommen



En maakte ik een foto vanuit het uitvak



Dit is dat betreffende uitvak



Beetje saai



Aan de andere lange zijde staat nog altijd niets



Logootje



The Whitehouse van binnen



Helaas geen bobo's meer op het terras



Wel een nieuwerwets welkomsbord



En een heus scorebord



Zelfs de clubshop was wat uitgebreid



Red Arnie een mascotte met licht overgewicht, zoals het hoort



Spelers stellen zich voor



Dat deden ze voor onze neus, omdat er niemand op de hoofdtribune mag behalve was bobo's



Actiemoment



En nog een



Uiteindelijk werd het door deze pingel 1-0, vlak voor rust



Waarop deze man driftig ging schrijven



In de tweede helft besloten we te gaan staan



Onder de hilarische spandoeken. Zie de parodie op tribunetekst bij Portadown



Heerlijk, een ouderwetse terrace



Het was meteen een andere perspectief op het stadion



Ja UltraHenk, dat zag jij goed: witte muurtjes!



Ondertussen zag ik ook mijn fetisj, een in ongebruik geraakte turnstile



Oja, er was ook nog een wedstrijd. Die eindigde in 3-1



Laatste blik op het stadion. Zoals Arnie ooit zei: "I'll be back"

 

 

© 2005 All Rights Reserved.