Goed voetbal in de Ricoh Arena
Na het Imperial War Museum op maandag en het National Mining Museum op dinsdag gingen we woensdag het National Media Museum in Bradford vinken. Dat lag ook redelijk dichtbij en met Coventry die avond op het programma was het zaak om niet te ver weg te gaan. Dat het slecht gaat met het niveau van de media in Engeland bleek wel weer uit de krantenkoppen. Peaches stond wéér op de voorpagina's. Ze was namelijk teruggekeerd in Engeland en moest nu Sir Bob onder ogen komen. Oei, wat spannend allemaal. Met mijn voet ging het alweer iets beter, want het leek niet meer of er duizend naalden in werden gestoken bij iedere stap. Ik kon bijna normaal lopen naar onze auto. Na weer te hebben gewacht op de Vinckster konden we vertrekken naar Bradford. Op de bordjes stond "The Odsal" al aangegeven, dus Vinckie en ik werden al onrustig. Dat is namelijk een van de allermooiste rugbystadions van Engeland.
Maar eerst gingen we dus het Media Museum vinken. Dat was opvallend snel gevonden en bij Omar Khan, een nevenvesting van Omar Sharif, konden we de auto neerplanten. Het museum zag eruit als een Oostblokflat. Dat was een goede keuze van de architect, want daardoor had het museum een ongezellige uitstraling. Eenmaal binnen bleek het oplichterij. Het ging alleen maar over strandfotografen, tv en één film. Gelukkig zijn musea gratis in Engeland, want anders hadden we ons flink bekocht gevoeld. Alleen Chocovla was in zijn hum, want zijn favoriete tv-figuren, The Wombles, waren er te zien. Ook genoot hij van de tv's uit de jaren-70. Er waren ook veel schreeuwkinderen aanwezig die ervoor zorgden dat we niet te lang bleven.
Voordat we Bradford uitreden gingen we nog even langs de Odsal. Gelukkig was het stadion open, want het was echt genieten. Enig nadeel van rugbystadions vind ik die skyboxentribune achter een van de doelen, maar voor de rest was het geweldig. Gigantische terracing en een zittribune. Zo moeten de voetbalstadions er vroeger uit hebben gezien. Doordat die klotevoet nog steeds pijn deed kon ik niet allemaal rare capriolen uithangen, maar toch kon ik wat mooie foto's schieten. Het zou mooi zijn als Bradford Park Avenue hier weer eens ging spelen en dan duizenden mensen zou trekken, maar dat lijkt me een onrealistische gedachte. Hinkelend kwam ik weer bij de auto uit en we konden koers zetten richting Coventry.
Ditmaal probeerden we opnieuw 's avonds te gaan eten bij Franky's & Benny's. Volgens de onbetrouwbare Garmin van Vinckie zat die er geen op de route, maar nadat hij op internet had gekeken bleek dat niet te kloppen. Hij vond er een in de buurt bij de Ricoh Arena en eindelijk konden we gaan eten bij nep-Italianen en "Cousin Mario" ontmoeten. Cousin Mario lachte ons toe vanaf de menukaart, het eten was weer erg goed en ook een van de serveersters mocht er wezen. Wat kan het leven soms mooi zijn. Met een tevreden gevoel reden we naar de Ricoh Arena, waar de op papier minste wedstrijd van de week op het programma stond.
Een van de consequenties van regelmatig naar Engeland gaan is dat je soms geen nieuwe stadions kunt zien. Soms is dat niet erg, want dan kun je een leuk stadion voor de tweede keer zien. In andere gevallen is het minder, zoals deze dag. Coventry City vind ik een club van niets en de Ricoh Arena leek me een erg lelijk stadion. Mijn eerdere bezoek aan Coventry was erg leuk. Het was de laatste wedstrijd in het leuke stadion Highfield Road. Doordat het een afscheidswedstrijd was zat het helemaal vol en was de sfeer top. De wedstrijd was ook nog eens geweldig en na de 6-2 eindstand was het even bijkomen van alles. Wat een dag was dit. Coventry City wilde ik nooit meer bezoeken, want het kon alleen maar minder zijn dan dit.
Gods wegen zijn ondoorgrondelijk bleek weer wel bij de loting van de League Cup. Zowat alle wedstrijden werden op dinsdag gezet op vier na. Van deze vier was er slechts eentje een optie voor ons en dat was Coventry v Aldershot. Wycombe was te ver weg, Forest hadden we twee dagen eerder al bezocht en Sheffield United gaan we in februari bezoeken. Twee van ons hadden Coventry nog niet bezocht, dus deze wedstrijd werd het. Tsja, om er toch nog maar iets positiefs van te maken keken we maar uit naar het feit dat het wel een stadion zou zijn dat we nog niet bezocht hadden. Ook was het wel leuk om getuige te zijn van de eerste League Cupwedstrijd van Aldershot sinds 1992. Je moet er toch wat van maken om het leuk te maken, maar op papier zou dit de minste wedstrijd zijn van deze trip.
Van buiten viel de Ricoh Arena nog mee. Het clublogo kwam vaak terug waardoor het niet een zielloos stadion was dat overal zou kunnen staan. Sponsor Ricoh was ook nogal fan van zichzelf, want die naam was ook overal terug te vinden. Parkeren bij Coventry raad ik trouwens ten strengste af, want dat kostte maar liefst tien pond. Een ticketoffice hadden ze niet, maar wel een grote clubshop. Daarin waren vooral veel dingen te vinden over de FA Cup winst van 1987, de enige hoofdprijs van de club. Tot mijn opluchting zag ik dat je wel een kaartje kreeg. Met mijn studentenkaart kreeg ik zelfs nog zes pond korting op het kaartje, waardoor ik voor zes pond naar binnen mocht. Samen met mijn Hamiltonticket het goedkoopste tot nu toe of je moet mijn gratis ticket bij de Old Firm meetellen. Voor mij kon de avond in ieder geval al niet meer stuk.
De catacomben zagen er netjes uit, maar je kon niet met geld betalen. Dat was minder, maar zelf waren ze er heel trots op gezien de advertenties overal waarop stond "England's First Cashfree Stadium". Gelukkig waren er nog automaten waar je wel geld in kon gooien, zodat we niet helemaal uitdroogden. Van binnen zag de Ricoh Arena er erg klinisch uit, met name door de witte wand bij de hoofdtribune. Toch viel het in zijn geheel niet mee. Lichtblauwe stoeltjes vind ik altijd een mooi gezicht en doordat er was gekozen voor heel hoge tribunes gaf de Ricoh Arena een heel ruime indruk. Ik had het stadion lelijker verwacht, want dit had wel iets. Sixfields vond ik bijvoorbeeld veel minder.
Het viel ons op dat er best veel man uit Aldershot (Aldershit volgens Vinckie) waren meegekomen. Die vonden hun eerste League Cupwedstrijd sinds 1992 dus iets bijzonders en waren al ver voor de wedstrijd verbaal aanwezig. Wat dat betreft hadden we wel een goede wedstrijd uitgekozen voor deze dag. De andere drie wedstrijden waren al helemaal niets bijzonders, hoewel er hier ook weinig thuisfans zouden komen en dat ondanks het goede resultaat in de eerste competitiewedstrijd. Coventry kan dit jaar wel eens voor een verrassing gaan zorgen, nadat ze vorig jaar bijna waren gedegradeerd.
Op papier was de aanval van Coventry erg indrukwekkend met Freddy Eastwood (international voor Wales) en Clinton Morrisson (international voor Ierland). Centraal achterin bij Aldershot stond Anthony Charles, de grootste prutser van de League. Wij zagen hem ooit in een sneeuwerig Grimsby drie fouten maken, waardoor Grimsby met 3-0 won van Barnet. De frikadel was daarna uitgeleend aan Farnborough en uiteindelijk verkocht aan Aldershot. Ondanks zijn gepruts mocht hij toch blijven en speelt hij opnieuw in de League. Wat dat betreft is hij een voorbeeld voor mensen die niet kunnen voetballen, want met een beetje mazzel kun je toch nog bij een profclub terecht komen.
Er was voldoende entertainment voor de wedstrijd, want er waren sletterige cheerleaders en de mascotte, Sam the Elephant die ook tijdens de vorige wedstrijd van Coventry positief was opgevallen, maakte er een one-man show van. Toen ook nog eens de wedstrijd erg leuk bleek te zijn was het helemaal oké. Wat vooraf een nare wedstrijd leek te zijn, bleek erg mee te vallen. Aldershot bleek voetballend een erg goede ploeg te zijn, zolang Anthony Charles niet aan de bal was. Helaas kwam Coventry, waar ook een aantal erg goede voetballers meespeelden, op 1-0 door Clinton Morrisson. Aldershot bleef toch stug doorgaan met zijn spelletje en in de 37e minuut kwam de beloning daarvoor. Een vrije trap werd van richting veranderd en met 1-1 gingen we rusten.
Wij waren tevreden, alleen de Vinckster baalde, want die had geld ingezet op een 0-0 en Freddy Eastwood als eerste doelpuntenmaker. Alleen zijn derde gokje kon nog geld opleveren, want dat was dat Aldershot Town ging winnen. In de tweede helft bleek hij dat toch ook te kunnen vergeten, want Coventry kwam op 2-1 en 3-1 zo rond de zestigste minuut van de wedstrijd. Aldershot speelde zeker niet slecht en kreeg nog wat kansen, maar de bal wilde er niet in. De fans bleven er echter goed achterstaan. Dat zijn fanatieke mannen daar. Dat bleek ook toen twee Aldershotfans, die op de Coventry-tribune zaten, de achterstand niet konden verwerken. Er waren negen stewards voor nodig om ze in toom te houden. Uiteindelijk lukte het de twee om zelfs daar nog uit te ontsnappen en in totaal waren er dertien stewards nodig om de twee in het gareel te houden.
Het entertainmentgehalte was dus hoog en ook op het veld werd dat hoger. Anthony Charles ging namelijk prutsen en zo kwamen er flink wat kansen voor de Sky Blues. Freddy Eastwood leek echter op de Eastwood van Wolves en niet die van Southend. Veel ballen gingen over en naast. Die moet nog even werken aan zijn vorm, want anders gaat het niets worden met hem bij Coventry. Uiteindelijk werd Charles uit zijn lijden verlost en blies hij af. Aldershot Town was me niet tegengevallen, net zoals de wedstrijd in zijn geheel. Het was een leuker dagje geweest dan ik me vooraf had voorgesteld. De Ricoh Arena zal nooit mijn favoriete stadion worden, maar er zijn vervelendere stadions in Engeland te vinden. Toch knijp ik mijn handen dicht dat ik nog Highfield Road heb mogen bezoeken. Dat was toch wel van een andere categorie dan dit stadion.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
