Farewell to Highfield Road
Coventry City tegen Derby County. Op papier een saaie wedstrijd. Beide clubs waren in de jaren 90 vaste waarden in de Premier League en ieder jaar hoopte ik weer dat ze eruit zouden vliegen. Om een of andere reden had ik een hekel aan deze clubs en ik was tevreden toen Coventry City (2001) en Derby County (2002) er eindelijk uitvlogen. Nooit had ik gedacht dat ik een wedstrijd tussen deze twee clubs zou bijwonen, maar op 30 april 2005 was het zo ver. Het is een datum die iedere Coventry-fan in zijn geheugen heeft gegrift, want het was de laatste wedstrijd op Highfield Road. Een afscheid van een stadion, hun tweede thuis, waar Coventry City al vanaf 1899 zijn thuiswedstrijden had gespeeld. Buiten dat het de laatste wedstrijd was, stond er nog meer op het spel. Coventry kon namelijk nog degraderen, terwijl Derby County meespeelde om een plekje in de play-offs. Kaartjes waren dan ook erg schaars, maar dankzij Dokkie waren we een van de 22728 mensen die deze wedstrijd mochten bijwonen.
Highfield Road was nog een echt klassiek Engels stadion. Liggend in een arbeidersbuurt, dichtbij het stadscentrum, in de stad die bekend staat om zijn autoindustrie en de allesverwoestende bombardementen in WO II. Het stadion was in 1981 het eerste in Engeland dat veranderde in een all-seater. Ooit kwamen er 51.455 mensen op een wedstrijd af in 1967 tegen de Wolves. Destijds was er uiteraard nog volop terracing te vinden. Coventry City promoveerde in dat jaar ook voor het eerst in zijn geschiedenis naar het hoogste niveau en zou pas 34 jaar later degraderen en was op dat moment (na Everton, Arsenal en Liverpool) de club die het langst op het hoogste niveau uitkwam. In 1987 vond het finest hour plaats voor de club toen na een 3-2 overwinning op Tottenham Hotspur de FA Cup won. De grootste vernedering vond ook in de FA Cup plaats, toen de club in 1989 met 2-1 verloor van Sutton United. Daarmee is Coventry de laatste ploeg uit de hoogste divisie die heeft verloren van een non-leagueclub.
We gingen destijds met z'n zevenen naar deze wedstrijd. Eigenlijk de eerste keer dat we met zoveel zijn gegaan. Het had als nadeel dat we op RTL-voetbalreizen leken, maar als voordeel dat we mooi een balletje konden trappen tijdens het wachten op de boot (geen idee waarom we destijds niet met de snellere tunnel zijn gegaan). Elly the Elephant stampte de bal nog keihard tegen de auto van een Duitsers, die duidelijk not amused was. Hij vond ons echter een te enge groep om aan te spreken. Dat is dan ook weer een voordeel als je met allemaal onguur uitziende types gaat. Op de boot was het ook mooi, want er bleek een hele bus met sletjes mee te varen. SJ had de dag van zijn leven.
Eenmaal in Coventry bleek dat het echt een bijzondere dag was voor de meeste mensen. Tuinen waren ingericht als een tribute voor het stadion en er bleken veel mensen gesminckt te zijn en ook het aantal ballonnen was niet op honderd handen te tellen. Dokkie zag ineens handel en wilde een hele stapel programmaboekjes kopen om ze laten op ebay voor het vijfvoudige te verkopen. Helaas voor hem was de luxe editie al uitverkocht, waardoor hij het met de proletarische versie moest doen. Later zagen we dat boekjes van 5 pond voor 60 pond werden verkocht. Het blijft iets geks, die Engelsen en hun obsessie met programmaboekjes. Meteen begreep ik ook waarom Dokkie toen zo baalde dat ze uitverkocht waren.
Van binnen was het stadion een meevaller. Het leek wat saai op foto's, maar ondanks dat er geen staanplaatsen waren had het echt een klassieke uitstraling. Jammer dat dit stadion plaats heeft gemaakt voor de klinische Ricoh Arena. Er hing een postieve sfeer in het stadion, ondanks dat Coventry tegen degradatie vocht. Het gekke was dat eigenlijk iedereen het gevoel had dat ze Derby County wel zouden verslaan, ondanks dat die club 16 plaatsen hoger stond. Highfield Road verdiende namelijk een mooi afscheid en daar leken de spelers zich van bewust. Ik had het gevoel dat ik bij een Premier League wedstrijd uit de jaren negentig zat. Ik had het stadion talloze malen gezien tijdens Match of the Day en doordat het uitverkocht was werd het gevoel dat dit een wedstrijd op het hoogste niveau was, nog eens versterkt.
Voor de wedstrijden werden er allerlei clubiconen geëerd. Ze bleven maar komen. Onder de legendes zat Jimmy Hill, de man met de kin. Hij ging zelfs een liedje zingen, waarop het stadion meedeed. Hill, manager van het team dat in 1967 promoveerde naar het hoogste niveau, was namelijk ook de schrijver van het clublied. Daarnaast was deze voormalige BBC presentator er ook verantwoordelijk voor dat de club in het sky blue speelt. Alles bij elkaar was het een mooi eerbetoon aan de spelers. Mooi om daar als buitenstaander bij te kunnen zijn en dit zijn de dingen waardoor je toch wel wat sympathie krijgt voor zo'n club. Derby daarentegen blijft voor mij een grijze club met een nog grijzer stadion.
De wedstrijd zelf was genieten. Coventry speelde alsof ze voor de wereldtitel speelden. 1-0, 2-0, 3-0 , 4-0. De doelpunten bleven maar vallen. Highfield Road barste zowat uit zijn voegen. Dit was tot dan toe zeker de leukste wedstrijd die ik had meegemaakt in Engeland. Ik snapte er niets van dat dit Coventry zo laag stond op de ranglijst, want dit team had alles. Zo zie je maar iedere wedstrijd een momentopname is. De mensen om ons heen genoten net zo veel als ons. Dit was nog eens een afscheid in stijl. In de tweede helft vielen er nog vier goals, ditmaal eerlijk verdeeld over de twee teams. Uiteindelijk stond er 6-2 op het scorebord. Coventry was veilig en Derby leek (door gunstige uitslagen op andere velden) ook zijn playoffplek niet meer kwijt te kunnen raken. Het was typisch zo'n dag waarop iedereen tevreden was.
Ik hoorde het al om me heen, het mooiste spreekkoor in het Engelse voetbal “on the pitch, on the pitch, on the pitch”. Meestal gebeurt dat dan niet, maar ditmaal wel. De stadionspeaker waarschuwde om niet het veld op te gaan, maar jonge chavs trokken zich er weinig van aan. Uiteindelijk was een kort politieoptreden en de mededeling dat de spelers nog en ereronde wilden maken genoeg om het veld toch weer leeg te krijgen. Na het rondje was er echter geen houden meer aan en ging iedereen het veld op. De stadionspeaker probeerde opnieuw het veld leeg te krijgen, maar dat zat er niet in. Zelfs wij gingen het veld op. Ik ging wat souveniers verzamelen – het stukje gras heb ik nog steeds, evenals een doelnet-op-zijn-plaats-houder – en daarna was het tijd om het veld te verlaten. Nog eenmaal een laatste blik op Highfield Road. In werkelijk alles was dit stadion de tegenhanger van de Ricoh Arena, waar ik in 2008 nog de wedstrijd Coventry City v Aldershot zag.
De boot terug was weer erg gezellig, want er waren veel opvallende Duitse vrouwen rondlopen. Het post-match entertainment was dus prima in orde. Door de bootreis kwamen we vrij laat aan in Frankrijk, waardoor het een latertje werd. Het was een leuk tripje geweest. Farewell matches hebben toch iets extra's, hoewel ik deze een stuk leuker vond dan die in Doncaster. Ik hoop aan het eind van dit seizoen ook een farewell in Chesterfield mee te maken, want die gaan helaas ook hun leuke stadion verlaten voor een nieuwbouwbakje. Het wordt vaak gezien als een noodzaak om aan te haken, maar voor Coventry heeft het niets dan ellende gebracht. In 2008 bleef de club slechts tenauwernood in de Championship, doordat Leicester gelijk speelde tegen Stoke en de club was bijna failliet. Een goede zet dus om Highfield Road om te ruilen voor dat LEGO-gedrocht.
Site Navigation 
