Crawley Saves the Day
Je moet soms mazzel hebben in je leven en SJ en ik hadden dat nadat bekend was geworden dat Lewes v Kettering eruit lag. Het was al half twee en dus lastig om nog een andere wedstrijd te bezoeken, maar voor ons gold dat niet. Crawley Town speelde namelijk thuis tegen Eastbourne Borough en laat Crawley nu op een minuutje of veertig rijden liggen van Lewes. Het enige dat ons nu nog dwars kon zitten was dat de wedstrijd van Crawley er ook uit zou liggen. Dat zou niet eens zo gek zijn, want Erkaa en Vinckie hadden een jaar eerder ook al een vruchteloze poging gedaan om Crawley te bezoeken. Destijds was het veld ook lichtjes bevroren, waardoor de wedstrijd eruit lag en in Crawley was het nu niet echt veel warmer dan in Lewes. We duimden dus in de auto dat de wedstrijd doorging.
Ik zal er niet omheen draaien, maar Crawley Town vind ik een enorme rukclub. Al jaren heb ik twee clubs in de Conference waar ik een onverklaarbare aversie tegen heb: Tamworth en.... Crawley. Ieder jaar hoopte ik erop dat deze twee clubs zouden degraderen. Gelukkig vloog Tamworth er eindelijk uit twee jaar geleden. Helaas gold dat niet voor Crawley, ondanks dat ze jaarlijks minpunten krijgen wegens overtredingen van de regels. Niet gek als je bedenkt dat de manager van Crawley Steve Evans is. Deze figuur bedroog ooit met Boston United de boel, zodat die club (en niet Dagenham & Redbridge die het wel eerlijk speelden) naar de League promoveerde. Boontje komt om zijn loontje, want Dag & Red speelt nu in de League, terwijl Boston helemaal weggezakt is. Helaas verliet Steve Evans het zinkende schip op tijd en mag hij nu de boel bij Crawley gaan bedriegen.
Ik had niet verwacht dat ik nog ooit bij deze club zou komen, maar blijkbaar zijn God's wegen ondoorgrondelijk en voor we het wisten stonden we voor het Broadfield Stadium. Qua locatie is het niet spannend, want het ligt aan de rand van de stad. In 1997 kreeg de club het van de gemeente. Het is ook duidelijk dat het echt een "community club" is, want het stikte er van de kinderen op het bijbehorende complex. Ook de omgeving van het stadion was leuk aangekleed door middel van grote, opblaasbare voetballen op rotondes en een geschilderde fietstunnel. De gemeente had in ieder geval geprobeerd om van de omgeving nog iets leuks te maken. Van het stadion kan dat niet gezegd worden, want dat was van buiten een enorm saai gedrocht. Dit werd dus een kwestie van snel wat merchandise kopen en naar binnen gaan, want er was niets te beleven.
Zoals altijd bij kleinere clubs wordt je als student verwend. Waar Premier Leagueclubs geen studentenkorting geven krijgen je dat op lager niveau wel. Voor 9 pond mocht ik naar binnen, terwijl SJ zowat het dubbele moest betalen. Nadeel was wel dat we geen tickets kregen, maar mijn plan was om die in de rust toch te gaan vragen. Van binnen was het stadion ook al niets: een klinische, grote zittribune en drie staantribunes. Tsja, het zal allemaal erg efficiënt zijn maar voor de stadionliefhebbers niets. SJ en ik besloten om op de onoverdekte terrace te gaan staan, want daar scheen het zonnetje nog. Op de overdekte terraces was de gevoelstemperatuur zeker -10 en dat trekken we niet meer als altijd in een behaaglijke temperatuur zittende kantoorpikken zijnde.
Het was allemaal best aangenaam in het zonnetje. Langzaamaan begon het stadion vol te lopen. Aan alles was te merken dat Crawley een zogenaamde "new town" is, waar de bewoners oorspronkelijk ergens anders vandaan komen. Ik zag mutsen, petten en sjaals van Manchester United, Arsenal, Tottenham en Liverpool. Eigenlijk was er meer merchandise te zien van Premier League-clubs dan van Crawley Town. Opvallend was ook dat er redelijk wat chavs rondliepen. Het was duidelijk te merken dat er grote uitverkoop was in de UK, want ze hadden allemaal hun nieuwste trainingspakken aan. Doordat er veel te zien was op de tribunes was vloog de tijd voorbij en voor we het wisten kwamen de spelers het veld op.
Het stadion zat voor Crawley-begrippen erg vol. Dat kwam mede doordat Eastbourne een redelijk grote groep fans had meegenomen. Dat waren ook de enige die we deze middag zouden horen, want bij Crawley zijn het vooral kaaskijkers, om maar eens met Co Adriaanse te spreken. De wedstrijd zelf viel niet mee. Ook mijn tweede wedstrijd tijdens dit kersttripje zou weer het aanzien niet waard zijn. Zo nu en kwam er een kansje, maar een doelpunt zat er eigenlijk nooit in. Het fluitsignaal voor de rust kwam dan ook als een verlossing voor ons toeschouwers.
In de rust besloot SJ een bakje friet te gaan scoren, terwijl ik mijn jacht op tickets kon gaan openen. Via slinkse wijze kwam ik op de hoofdtribune, want daar verwachte ik wel tickets te zien liggen. Helaas bleken ze ook daar geen tickets te hebben gekregen. Balend liep ik maar weer terug. Toen zag ik echter dat je het stadion ook uitkon en dan een kaartje kreeg. Het bleken dingen te zijn die op tickets leken. Ik ging dus even naar buiten en kreeg zo'n kaartje en ze leken echt verdacht veel op tickets. Nadeel was dat ze weer moesten worden ingeleverd als je het stadion weer inkwam. Tijd om te gaan slijmen dus. Ik vroeg aan de steward of ik er geen twee mocht hebben, aangezien ik tickets spaarde en ik er anders geen had. De vrouw vond dat te zielig voor mij en ik kreeg er twee. SJ was dus ook weer gelukkig.
SJ was erg te spreken over de friet, die volgens hem op gewone Nederlandse friet leek en niet op de slappe, smaakloze Engelse variant. We hadden dus tickets, goede friet en het voetbal werd ook beter. In de 60e minuut werd er zelfs gescoord. Ik werd euforisch, want mijn voetbalweekend bleef niet doelpuntloos. Het bleef wel bij dit ene doelpunt, want beide keepers waren best goed. Het bleef bij 1-0 en ik was toch gedeeltelijk tevreden, want het was geen 0-0 gebleven. Na de wedstrijd was het flink doorrijden naar de boot en we mochten zelfs een boot eerder mee. Leve het sympathieke negertje die ons incheckte. Hierdoor lag ik nog redelijk op tijd in bed, want de volgende dag moest ik weer gewoon werken. Het was een mooi tripje geweest, ondanks het slechte voetbal. Londen met kerst is erg leuk. Volgend jaar wil ik weer rond deze tijd in de UK zijn. Dan staat Edinburgh en zijn Hogmanay op het programma.
Site Navigation 
