Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Crystal Palace

Het verslag

 

Derby Day in Sarf London

Londen is het walhalla voor vinckers. Maar liefst veertien (vijftien als je Watford meetelt) profclubs herbergt de stad. Keuze genoeg dus. En makkelijk te bereiken. Op Chelsea en Crystal Palace na heb ik al de clubs één of meer keer bezocht. Toppers voor mij zijn Brentford en Fulham, terwijl ik Leyton en West Ham weer helemaal niets vond. Nadeel is dat je in Londen struikelt over de voetbaltoeristen en dat haalt toch een beetje dat speciale gevoel weg. Wat dat betreft geef ik de voorkeur aan clubs in Yorkshire of Lancashire. Daar is het bijna altijd genieten en doet het allemaal wat “Engelser” aan. Maar ik dwaal af, want dit stuk gaat over Palace v Millwall. Niet zo maar een wedstrijd, maar een echte derby.

Het is al een tijdje geleden dat beide club elkaar tegenkwamen. Bijna vijf jaar geleden werd het 1-1 op Selhurst Park. Daarna vloog Millwall eruit, terwijl Palace in The Championship bleef. Ook dit jaar was de derby bijna niet gespeeld, want Palace degradeerde op een haar na. Slecht door een 2-2 in Sheffield bleef de club gehandhaafd. Millwall won daarentegen de play-offs, waardoor we dit jaar een echte South London derby hebben. Als je de fora van beide clubs bezoekt, merk je dat ze allebei een grotere rivaal hebben. Voor Millwall is dat West Ham, terwijl ze bij Palace het bloed van Brighton wel kunnen drinken. Over één ding zijn ze het wel allebei eens en dat is dat de andere twee clubs uit Zuid-Londen (Wimbledon en Charlton) niet serieus te nemen zijn als rivaal.

Palace werd de afgelopen jaren werd gezien als de grotere club van de twee. Sinds 2003 waren The Eagles altijd boven The Lions (jaja, het is een beestenboel daar in Zuid-Londen) geëindigd. Op het moment dat deze pot begon, was het echter Millwall dat er beter voorstond. Na een uitstekende seizoenstart staan ze op de twaalfde plek. Palace moet daarentegen uitkijken. Ondanks (of misschien wel dankzij) de aanwezigheid van Edgar Davids staan ze op plek 23. Een positie die aan het eind van het seizoen recht geeft op een enkeltje League One. Willen ze dat voorkomen, dan moeten wedstrijden zoals deze worden gewonnen. De komende vier wedstrijden moeten The Eagles er drie “uit” spelen in oorden als Middlesbrough, Norwich en Preston en daar wordt niemand vrolijk van.

Sinds ik met Pasen in 2009 een wedstrijd van Millwall zag, heb ik de behoefte om die club iets vaker te zien. Niet dat ik iets met hooliganisme heb, maar ik vond de beleving zo apart daar. Vorig jaar zagen we daarom Leyton Orient v Millwall en dit jaar leek Palace v Millwall me wel een mooie. Beide clubs liggen aan de saaie zuidoever van de Thames en slechts 6 miles scheidt beide clubs van elkaar. Een derby dus en aangezien ik kick op derby's (het is mijn fetisj), was dit een uitstekende mogelijkheid om Selhurst Park eens te bezoeken. Sowieso een van de mooiere stadions in Engeland die ik nog niet had bezocht. Ik keek er dus erg naar uit, ondanks het vroege opstaan.

Om 5 uur ’s ochtends ging de wekker al die zaterdag. Op dat soort momenten vraag je jezelf altijd af waarom naar Engeland gaan toch zo leuk is. Een uurtje later was mijn zelfemedelijden verdwenen en werd ik opgepikt door Dokkie bij het station als een goedkoop hoertje. Bij een dubieuze parkeerplaats in België (het had een tip van D'n Hoevenen kunnen zijn), pikten we Nova Sport op; een Willem II-fan uit Baarle-Hertog. Als laatste kwamen we - wederom op een raar parkeerplaatsje - aan bij 1904. Hij had een leenauto gehad van zijn bedrijf en die hadden een gigantische sticker op de achterkant geplakt met daarop "Driven by Passion for ICT". Even twijfelden we of we wel wilden gaan, want dit was wel erg gênant. Het vinckje kunnen zetten zorgde er echter voor dat we onze principes negeerden voor deze keer.

Vooraf hadden we angst of we wel aan de overkant zouden raken. Het meest werkschuwe volk ter wereld (Fransen) hadden namelijk weer eens een stakingsdag aangekondigd. De Franse regering heeft namelijk het plan om de luie knulletjes tot hun 62ste te laten werken ipv tot hun 60ste en dat willen ze niet. Afgelopen jaar hadden we al ellende door zo'n staking en konden we de boot vergeten. Gelukkig lukte het via de tunnel om Cheltenham nog net op tijd te bereiken. Een paar maanden later waren de Fransen opnieuw erg moe en hadden ze niet gestrooid met die sneeuwhorror. Daardoor werd ons een mooie 4-4 tussen Charlton en Millwall door de neus geboord. Nee, tussen Fransen en vinckers botert het niet.

De paniek bleek voor niets geweest, want het was nog te vroeg voor de stakers om de boel plat te leggen. Terwijl wij met “passie voor ICT” de tunnel uitreden, draaiden de stakers zich nog een keer om in hun bed. Staken oké, maar niet te vroeg. Dat is het motto van die mannen. Doordat we totaal geen tegenslag hadden, waren we al voor twaalf uur bij het stadion. Parkeertechnisch gunstig, want we konden de auto mooi wegzetten in een vage wijk. Kaartjes ophalen, merchandise kopen en het stadion vincken. De vaste stramienen werden routineus uitgevoerd. Daarna was het tijd om het centrum van Croydon eens in te gaan. Kijken of daar wat te beleven was.

Het was daar geen topper, maar er zijn beroerdere buurten in Londen. We vonden zelfs een fatsoenlijk eettentje: Orange & Blue. Daar werd, behalve gebunkerd, besproken wat we nu eindelijk deden met die dure programmaboekjes waar niets in staat en die stervensduur zijn. Ik gebruik ze voor de scan op site, 1904 koopt ze niet en bij Dokkie en Nova Sport is het ideale wc-lectuur, voor als ze meer dan een half uur op het toilet zitten. Wat dat betreft mocht mijn programmaboekje blij zijn bij mij terecht te zijn gekomen in plaats van op een obscuur toilet in Oud-Beijerland of Baarle-Hertog bij kleiende figuren.

Na het bunkeren was het tijd om te boozen. De Prince George leek ons wel een mooie plek om dat te gaan doen. Aan de buitenkant zag die pub er indrukwekkend uit, maar eenmaal binnen bleek de inrichting erg karig te zijn. Waarschijnlijk was hier een valse interieurnicht bezig geweest die van een minimalistische inrichting houdt, want er stonden amper bankjes. Het bleek ook de pub te zijn voor de uitfans, want er waren alleen leeuwtjes aanwezig. De adelaars vlogen ergens anders rond. Het waren overigens niet de ruigste fans van Millwall, want die zaten nog rondom London Bridge. Uiteraard hing D'n Hoevenen daar ook uit. Ik denk dat hij weer de handstand aan het doen was, zoals eerder dit jaar bij Antwerp v GBA toen de waterkanonnen flink aan het spuiten waren.

Met een flink stuk in de kraag liepen we na het boozen richting stadion. Waar Selhurst Park me van buiten al erg kon bekoren, was dat van binnen helemaal het geval. We zaten zelf op de lelijkste tribune, dus konden we mooi genieten van de andere drie. Ik had speciaal kaartjes geboekt dicht bij het uitvak, zodat we de Millwall-mannetjes goed in de smiezen konden houden. Een goede keuze, want ze zouden voor veel vermaak zorgen deze middag. Voor de wedstrijd waren de fans al flink tegen elkaar bezig. Vooral het mannetje naast me had zijn emoties amper in bedwang. Hij was een jaar of vijftig, maar zag er door zijn Stone Island-jas erg stoer uit. Hij beschuldigde de Millwall-fans van homo-erotische activiteiten en daagde ze uit om te komen vechten.

Aan de overkant waren de Holmesdale Fanatics (de grootste Ultra-groep van Engeland) de ultra uit te hangen. Er was zelfs een kapo die de boel aan het opjutten was. De tifo viel trouwens erg tegen; ze hadden een spandoek met daarop "The Pride of South London" en er stond iemand met een grote vlag te zwaaien. Ook zongen ze wat van de geijkte ultra-liederen. Bij Millwall was het meer de oude Engelse sfeer: geen choreografieën, maar gewoon keihard schreeuwen. Vooral het "MIIIIIIIIILLLLLLLLLLLLLL" was weer met enige regelmaat te horen. Helemaal beneden in het uitvak stond ondertussen een mannetje de hele tijd te provoceren met een Millwall-vlag, die afwisselend in zijn handen of als piratenmuts op zijn hoofd zat. Die heeft bij elkaar iets van twee minuten van de wedstrijd gezien, want hij was alleen maar met de Palace-fans bezig. Ook een leuke dagbesteding.

Bij sommige wedstrijden zijn de randzaken, zoals sfeer en stadion, vaak leuker dan de wedstrijd. Dit was er een typisch voorbeeld van, want wat was Palace slecht. Het was dat Millwall ook niet de beste vorm had, want anders had dit zomaar een nulletje of vier kunnen worden. Tijdens de wedstrijd kwamen we erachter waar D'n Hoevenen stond in het uitvak. Die besloot naar ons te gaan zwaaien. Daarna zagen we hem even niet, dus of hij door zijn medesupporters in elkaar is gemept of dat hij weer eens de handstand deed, weten we niet. De ruststand was overigens 0-0. Dit tot genoegen van de gokverslaafde Nova. Die had drie verschillende weddenschappen afgesloten, waaronder eentje dat het in deze wedstrijd gelijk zou worden. Voor hem was de brilstand dan ook een goede tussenstand.

Ook na de rust bleef Millwall de sterkere ploeg en na een minuutje of tien scoorden The Lions dan ook meer dan terecht de 0-1. Het uitvak ontplofte en bleef de rest van de wedstrijd feesten. De ultra's van Palace waren meteen stil en bleven dat ook tot het einde van de wedstrijd. De politie had het ondertussen wat gehad met het mannetje met de Millwall-vlag en die maakte dat einde niet meer mee. Palace deed nog wat halfslachtige pogingen, maar de overtuiging ontbrak. Edgar Davids bleef de hele wedstrijd op de bank, dus die kon het verschil ook niet maken. Een terecht overwinning van Millwall op de buurman en als Crystal Palace zo blijft spelen, zie ik die er keihard uitvliegen. Voordeel is dat we dan naar Charlton v Palace kunnen vincken.

Na afloop werden we nog even tegengehouden, want de hele stroom met Millwall-fans moest er langs. We zagen veel clichéfiguren: woeste veertigers, chavs met veel acné en tienermoeders. Ik mag dat graag zien. Helaas konden we D'n Hoevenen niet ontwaarden in de massa. Even verderop in een parkje leek er wat gerommel te zijn, maar we zagen zelf niets van de vechtpartijtjes. Wel veel sirenes overal. Onze auto bleek goed te zijn beschermd door de lokale hangjeugd, die daar rondom stond te wachten. Een soepele terugreis zorgde ervoor dat we rond twaalf uur allemaal thuis waren. Het was een mooie trip geweest. Dit soort wedstrijden/stadions zijn toch wel de spreekwoordelijke krenten in de spreekwoordelijke pap. Palace wil ik zeker nog een keer bezoeken, maar dan graag vanuit het uitvak.



Het rapport

Het stadion:

Selhurst Park is een wat onderschatte ground. Zelf had ik er ook weinig mee, totdat ik afgelopen zaterdag kwam. Ik was echt onder de indruk. Vooral de Holmesdale Road Stand is indrukwekkend. Een mooie achterkant van baksteentjes en een rond dak, meer vraag ik niet. Daar komt ook nog eens de oude Main Stand overheen. En als je daarna nog niet met de broek op de enkels staat, is er nog het uitvak dat echt genieten is. Selhurst Park komt met stip binnen in mijn top drie van Londense stadions. Echt een aanrader.

De wedstrijd:

Derby's zijn vaak slecht en deze pot was er geen uitzondering op. Vooral Crystal Palace was een parodie op een voetbalploeg. Millwall was iets beter, maar weigerde het af te maken. Uiteindelijk pakten The Lions terecht de drie punten, maar ik denk niet dat ik de DVD van deze wedstrijd ga kopen.

De omgeving:

Crystal Palace klinkt heel chique, maar de buurt is dat niet. Niet dat het vreselijk pauper is, maar gewoon een wat saaie, vervallen wijk. Wat wel erg pauper is, zijn de eethuisjes daar. Ik zou niet snel gaan eten bij die kebabtenten rondom het stadion. Je zag namelijk overal dat eten weggegooid worden. Wat dat betreft kun je beter iets verder doorlopen naar het centrumpje van Croydon, daar is het wel goed toeven. 

De sfeer:

Palace staat niet echt bekend om haar goede sfeer. Ze hebben dan wel die ultra's, maar dat is toch vaak een wat neppe sfeer. Je hoorde die ook niet meer toen ze achterstonden. Millwall daarentegen blijft een mooi legioen hebben. Vooral in het eerste half uur en tegen het einde was het soms indrukwekkend op vocaal vlak van de leeuwtjes.

Overall:

Bij het uitkomen van de fixtures was deze pot een van de eerste die met rood in de agenda werd gezet. Selhurst Park stond al lang op mijn lijstje en ik wilde die graag bezoeken met een derby tegen Millwall, Charlton of Brighton. Millwall werd het dus en dat was een mooie ervaring. Stadion was veel leuker dan verwacht, sfeer bij tijd en wijle geweldig en het was alles bij elkaar een leuke dag met de lads. Hoewel de club me nog altijd weinig doet, is het wel zeker dat ik Selhurst Park zeker nog een keertje ga bezoeken.



De statistieken

Crystal Palace v Millwall 0-1 (16/10/2010)

53. Theo Robinson 0-1

Ground: Selhurst Park, Londen 

Visits: 1

Season: 2010-2011

Comeptition: The Championship

Position Crystal Palace: 23

Position Millwall: 12

Gate: 16639

Match Number in England: 127

Goals: 346

Line up Crystal Palace:

Speroni, Clyne, Davis, McCarthy, Bennett, Garvan, Dorman (79. Obika), Cadogan (66. Djilali), Marrow, Zaha, Counago 

Line up Millwall:

Forde, Robinson, Craig, Barron, Mkandawire, Ward, Carter (88. Schofield), Hackett (90. Henry), Abdou, Morison, Robinson (79. Harris)

Yellow Card:

Barron (Millwall)

Red Card:

Claude Davis (90. Crystal Palace)



De foto's

Adelaar, voetbal en een kristallen paleis, dit moet Crystal Palace wel zijn

En meteen krijg je dan de Holmesdale Road Stand in je bek. Ik was meteen onder de indruk

Het oude ticketoffice was nu aardig P-P

Het nieuwe ticketoffice en de clubshop met...

... vooral veel pluche beesten in het assortiment

De Main Stand op Selhurst Park, ook een juweeltje

Voor de dorstigen onder ons hadden ze een eigen bar daar

In 2005 bestonden ze 100 jaar

En dat is stevig gevierd met een soort Legends Wall...

... en een mural tegen de Main Stand aan (zoek Attilio Lombardo)

De gemoderniseerde turnstiles beginnen ook al wat gaar te worden

De nieuwe floodies nog niet

Nog één keertje omdat hij zo mooi is

Daarna de stad in, waar we deze pauperzaak links lieten liggen...

... om aan de overkant terecht te komen

Op naar de wedstrijd

Holmesdale Road Stand van binnen

Het uitvak voor Millwall: de Arthur Wait Stand

De oude Main Stand, daar zou ik nog wel eens op willen zitten

Opjuttende mascotte

Voor de wedstrijd vloog er een adelaar rond. Zoek de vogel op bovenstaande foto

Bij Millwall hadden ze liever blauwe rookbommen dan vogels

Of vlaggen, om daar dan de hele wedstrijd mee bezig te zijn

Crystal Palace was meer bezig met het hele ultragebeuren

Mr. Stone Island moest daar niets van hebben. Die wilde het liefst knokken



Voor de wedstrijd een minuut applaus voor Malcolm Allison (ex-manager van o.a. Palace)



Een kansje



Maar meestal gebeurde er niet veel

Toch konden de Lions een keertje juichen



Tot ongenoegen van het volk op de hoofdtribune

Na de wedstrijd werden we uitgelachen door tweedehands autohandelaren (Lions) op de bobo-plekken



Na de wedstrijd veel politie. Het mannetje rechts kijkt al angstig



Millwall had veel boefjes bij, vandaar het vele fluoriserende geel

Voor D'n Hoevenen eindigde de dag in een politiebusje


 

 

© 2005 All Rights Reserved.