Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Derry

Het verslag

       

 

Teenage Kicks in Derry

 

Ik heb geen favoriete club in Ierland. Het is ook zo moeilijk kiezen daar, want het stikt er van de sympatieke clubs. Een van die clubs die ik een warm hart toedraag, is Derry City. Het is de eerste Ierse club die ik live op televisie zag. Derry speelde namelijk in 1990 tegen Vitesse in de UEFA Cup. Opvallend genoeg twee jaar later weer. Beide keren won Vitesse in Derry, respectievelijk met 0-1 en 1-2. Maar toch hadden de club en het stadion indruk op me gemaakt. Het veld lag enorm scheef en dat had wel wat. Ik herinner met nog dat bij een van die wedstrijden, ik weet niet meer precies welke, er een bom ontplofte in de verte. Destijds waren er flinke spanningen tussen loyalisten en nationalisten. Dat is ook precies de reden waarom Derry City in Ierland speelt en niet in Noord-Ierland, terwijl de stad in dat land ligt.

 

Derry is niet zomaar een stad in Noord-Ierland, want na Belfast is het de grootste van het land. Officieel heet de stad sinds 1603 Londonderry, maar dat is een naam die alleen het loyalistische deel van het land gebruikt. De rest gebruikt Derry, zo ook het merendeel van de bevolking van de stad. Derry is namelijk een van de weinige steden van het land waar de nationalisten (katholieken) in de meerderheid zijn. Dat heeft in het verleden nogal wat problemen opgeleverd. Vooral tijdens The Troubles was de stad vaak wereldnieuws. “Bloody Sunday”en “The Battle of the Bogside” zijn gebeurtenissen die iedereen nog wel zal herinneren, evenals de iconische mural waarop “You are now entering Free Derry” stond geschilderd. Mede door die gebeurtenissen heerst er in Derry nog altijd een sterke afkeer tegen de Britse regering en het leger.

 

Met al die problemen in de stad, werd het voor Derry City ook steeds lastiger om te blijven voetballen. De club werd in 1928 opgericht en nam de controversiële naam Derry City aan. Controversieel, want officieel was de naam van de stad Londonderry. In 1921 waren Ierland en Noord-Ierland gesplitst en Derry was bij het noorden gebleven, zeer tegen de zin in van de inwoners. De voetbalclub wilde graag in de Ierse Football League spelen en vroeg een licentie aan. Die kregen ze in 1929. Derry City werd in het begin niet echt gehaat. Dé vertegenwoordiger van de nationalisten/katholieken in het Noord-Ierse voetbal was Belfast Celtic. The Candystripes, de bijnaam van Derry City vanwege de rood-wit gestreepte shirts, waren maar een kleine club. Geen gevaar voor de elite, iets wat Belfast Celtic wel was.

 

Dat veranderde nadat Belfast Celtic zichzelf in 1949 had opgeheven, nadat het te onveilig voor ze was geworden om nog verder te voetballen. Derry City won datzelfde jaar haar eerste prijs: de Noord-Ierse beker. Vijf jaar later werd die opnieuw gewonnen en in 1964 opnieuw. The Candstripes begonnen echt een serieuze concurrent te worden voor de loyalistische clubs uit Belfast. Derry versloeg in dat laatste jaar Glentoran in de finale. Die werd gespeeld in het stadion van Linfield, de aartsrivaal van Glentoran. Toch kwamen er honderden Linfield-fans naar de finale toe om The Glens te steunen en fans van Derry uit te schelden en aan te vallen. Ondanks de vijandige sfeer won Derry City met 2-0 en was het 's avonds feest in The Maiden City. Het voelde als meer dan alleen een bekerwinst.

 

Een jaar later werd het nog mooier voor The Candstripes, toen in 1965 zelfs de titel werd gewonnen. Als toetje mocht Derry City in de Europa Cup I uitkomen. Het Noorse Lyn was de tegenstander in de eerste ronde en na een 3-5 nederlaag in Oslo, won Derry City in eigen huis met 5-1. The Candstripes waren door en daarmee de eerste Noord-Ierse club die dat gelukt was. Op het hoofdkantoor van de IFA (de Noord-Ierse KNVB) in Belfast werden ze gek. Ze walgden ervan dat Derry City was gelukt, wat geen van de loyalistische clubs ooit had gedaan. Derry lootte Anderlecht in de volgende ronde en meteen werd de club verboden om in het eigen stadion te spelen. Een bizar besluit, want Derry had daar de eerste ronde ook gespeeld. Derry kon Anderlecht niet ontvangen en moest zich terugtrekken uit de Europa Cup I. De relaties tussen Derry City en de IFA waren definitief verziekt.

 

In 1969 ging het los in Derry en begonnen The Troubles. Twee jaar later besloot de politie, destijds een erg loyalistische organisatie en dé grote vijand van de katholieken, om de beurt rondom het Brandywell Stadium onveilig te verklaren. Derry moest voor haar thuiswedstrijd uitwijken naar het extreem-loyalistische Coleraine en een jaar later werd besloten te stoppen met de club. Het was de IFA gelukt om na Belfast Celtic, de tweede nationalistische club kapot te krijgen. Derry probeerde een paar jaar later terug te komen, maar werd keer op keer geweigerd door de Noord-Ierse bond. In 1985 besloot Derry City om het dan maar in Ierland te proberen. Ze kregen toestemming van de UEFA en ondanks tegenwerking van de IFA, speelde Derry City op 8 september 1985 haar eerste wedstrijd in de Ierse competitie.

 

Daar spelen ze vandaag de dag nog steeds en met veel succes. In 1987 promoveerde de club naar de hoogste divisie en in 1989 werd de Treble gewonnen, iets wat alleen Shamrock Rovers en Bohemians ook is gelukt. In totaal heeft Derry City in 26 jaar in de Ierse competitie tweemaal de titel gewonnen (in 1997 was het ook raak), vier FAI Cup en maar liefst negen Ierse League Cups. Een mooi Europees jaar was 2006 voor ze. In de eerste ronde van de UEFA Cup werd IFK Göteborg tweemaal met 1-0 verslagen, waarna het Schotse Gretna werd geloot. Die werden in Schotland met 1-5 opzij gezet, waarna een 2-2 in eigen huis genoeg was om verder te gaan. In de ronde erna werd Paris Saint-Germain geloot, die in Derry niet verder kwamen dan 0-0. In Parijs werd eervol met een 2-0 nederlaag het toernooi verlaten.

 

Twee jaar geleden kwam ineens het slechte nieuws dat Derry City failliet was. Vandaar dat ze vorig seizoen in de First Division moesten spelen, ook wel “The Graveyard” genoemd door Ierse voetbalfans. Nu viel dat vorig jaar wel mee, want met Cork City en Shelbourne zaten er drie grote clubs in die divisie. Derry City werd kampioen en dit jaar deden ze meteen goed mee op het hoogste niveau. Lange tijd was zelfs het kampioenschap binnen bereik, maar uiteindelijk bleek Shamrock Rovers toch te sterk. Toch zullen de fans van Derry City tevreden terugkijken op het seizoen, want de derde plek en daarmee Europees voetbal, zijn veilig gesteld. De wedstrijd van deze avond tegen Bohemians gaat daarom om de kat z'n viool. Overigens erg toevallig dat het juist tegen The Bohs is, want mijn allereerste wedstrijd op het eiland was Bohemians v Derry City.

 

Onze Ierland-trip begon op Belfast Airport, van waaruit we naar Derry reden. Onderweg zagen we dat, hoe dichter we bij Derry kwamen, er steeds vaker het London van Londonderry was doorgekrast of overgeschilderd. Voor de rest was het allemaal erg liefelijk in de binnenlanden van Noord-Ierland. Soms reden we langs een protestantse enclave met Britse vlaggen, maar voor de rest was er weinig te werken van spanningen. In Derry was er ook opvallend weinig te zien. Onze B&B zat aan de zogenaamde 'protestantse' kant van de stad, maar dat gold niet voor de pub die eronder zat. Daar hing veel handel van Derry City en Celtic, naast allerlei prullaria voor Halloween. Dat feest komt oorspronkelijk uit Ierland en is er ontzettend groot. Er waren ook allerlei Halloween-feesten die avond en SJ was blij dat hij zijn Freddie Krugerpak had meegenomen.

 

Na onze spullen gedumpt te hebben in de B&B besloten we de Foyle over te steken naar het centrum van de stad. We aten daar in de meest pauperige Wetherspoon die we tot nu toe hebben bezocht en besloten de stad te verkennen. Derry is best een aardig plaatsje. Niet echt groot, maar best historisch. De binnenstad wordt omzoomd door stadsmuren (Derry is de enige ommuurde stad in Ierland) en er staan leuke gebouwtjes. Nadeel is alleen dat het ontzettend onoverzichtelijk is. Een aantal keer liepen we flink verloren, maar doordat de stad zo compact is, vonden we de weg ook zo weer terug. Vanaf de stadsmuren hadden we een goed uitzicht op het Brandywell Stadium en het veel grotere Celtic Park, dat ernaast ligt. Ook zagen we de Bogside en haar muurschilderingen liggen, maar die zouden we de volgende dag pas gaan vincken.

 

Ondertussen was het tijd om naar het stadion te gaan. We hadden een meevaller, want het was twee kaartjes voor de prijs van één. Voor elf pondjes mochten we met z'n tweeën naar binnen. Brandywell was vanaf de buitenkant al genieten. Lekker gaar allemaal en kapot gescheurd plastic in prikkeldraad is altijd goed. In Engeland had de Health & Safety maffia dit stadion allang gesloten, maar gelukkig zijn ze in Noord-Ierland een stuk minder flauw. Op weg naar de turnstiles kwamen we allerlei kinderen tegen die verkleed waren. Zo zagen we een heks, een astronaut, een boeman en een Provo. Dat laatste vonden we wel heel gek, want zo lang geleden zijn die Troubles nog niet afgelopen, maar de Noord-Ieren staan bekend om hun zwarte humor en daar zal dit ook onder vallen.

 

Binnen was het even een klassiek met-de-bek-open genieten momentje. Wat een gaaf stadion is dat Brandywell. Werkelijk niets paste bij elkaar. Veel staanplaatsen, een hondenrenbaan, die ronde zittribune (The New Stand uit 1991), een soort schuurtje en dan de Glentoran Stand. Die laatste tribune is een pareltje. In 1955 nam Derry die over van Glentoran en werd de tribune stukje voor stukje vervoerd van Belfast naar Derry. Ik vraag me af of een nieuwe tribune bouwen niet goedkoper was geweest? Helaas is de Glentoran Stand tegenwoordig onveilig verklaard en mogen er alleen mannetjes van de media op. DT116 is natuurlijk ook media, dus ik klom er ook op en inderdaad, het is een stokoud beestje.

 

SJ was ook aan het genieten en had het over dat deze stadions de krenten in pap. Dat klopt ook wel, want we hebben al zoveel gezien, dat er niet veel unieke stadions overblijven. Van Brandywell kende ik de ronde New Stand heel goed, maar van de rest had ik bewust nog weinig foto's gezien. Het is ook wel eens leuk om verrast te worden door een stadion. Door internet en mijn nieuwsgierigheid, ken ik bijna alle stadions wel. Gelukkig is (Noord-)Ierland een gebied waar niet veel vinckers komen, zodat je ook niet in de verleiding komt om foto's te gaan zoeken. Slecht nieuws is wel dat er plannen zijn om te gaan verhuizen. Godslastering, want Derry hoort natuurlijk in het Brandwell Stadium, in het hart van de Bogside, te spelen. Ondertussen schalde Teenage Kicks van The Undertones door de boxen. Het plaatje was compleet.

 

Ondanks dat er voor beide clubs weinig meer op het spel stond (Derry was al zeker van de derde plek en Europees voetbal, terwijl Bohemians vast op plek vijf stond), was het geen open wedstrijd. Het was zelfs een vervelende pot en het bleef bij 0-0. Derry had nog een paar kansjes, maar een doelpunt zat er nooit in. Het vermaak kwam meer van een mafkees in ons vak, die in z'n eentje de ultra aan het uithangen was. Haatfiguur op onze tribune was Bohemians-manager Pat Fenlon, die sinds een aantal weken bij Hibernian aan het roer staat. Deze Fenlon was ooit manager van Derry en is daar op een niet zo'n leuke manier weggegaan. Die in de blessuretijd liep het ook nog eens uit de hand, met twee rode kaarten tot gevolg. De schuldige aan dit alles was volgens de fans Fenlon.

 

We hadden een klotepot gezien en geen doelpunten en toch was het een mooie avond geweest. Dat stadion is pure kunst. Hier kom ik zeker nog een keertje terug. Volgend jaar spelen ze Europees en zo'n Europese avond in het Brandywell Stadium lijkt me wel heel erg geil. Na de wedstrijd pakten we nog een pintje in de pub bij onze B&B. Ik kwam nog in een interessante discussie terecht met een aantal broers van dik in de zestig. Volgens hen was er maar één oplossing voor de Noord-Ierse kwestie en dat was Derry bij Ierland. Ik was het daar wel mee eens, maar vroeg me af of Ierland dat wel zou willen. De broers waren allemaal groot fan van Celtic en Derry City. Eentje was in de jaren negentig nog tweemaal Derry achterna gereisd naar Arnhem. Een keer haalde hij de wedstrijd, terwijl hij de andere keer strandde in het nachtleven van Amsterdam. Mooie figuren waren dat.

 

De volgende dag gingen we naar Portadown, maar niet voordat we de Bogside hadden gevinckt. Hier zijn de mannen van The Understones opgegroeid. Het was erg rustig op de zaterdagmorgen, hoewel SJ al snel werd aangesproken door de lokale randfiguren. In de Bogside volop murals over de Troubles, Celtic en Derry City. Ook de pubs in de wijk waren duidelijk op de hand van deze twee clubs. Ik voelde me er heel erg thuis. Na het rondje door de wijk liepen we nog even langs het grote GAA-stadion van Derry. Veel terracing, maar door de nieuwigheid deed het toch wat kil aan. Geef ons Brandywell maar. Na dit gevinck, werd er koers gezet richting Portadown. Derry was echt heel leuk geweest en ik heb nu eigenlijk alweer zin om er naartoe te gaan.



Het rapport

Het stadion:

Vooraf had ik geen foto's opgezocht van het Brandywell Stadium. Ik kende die ronde tribune wel, maar voor de rest wilde ik me laten verrassen. Het beviel me goed, want ik genoot meteen toen ik binnenkwam. Ondanks dat de nieuwe tribune erg modern is, is hij toch wel mooi. De ronde vorm is apart en het is echt typisch Derry. De rest van het stadion bestond uit een allegaartje van staanplaatsen, wat stoeltjes en een stokoude tribune die ooit bij Glentoran in Belfast stond. Het overkomt me niet vaak meer dat ik zo positief verrast word door een stadion, maar hier in Derry gebeurde dat.

De wedstrijd:

Voor beide teams stond er niets meer op het spel. Derry was sowieso derde en had Europees voetbal gehaald, terwijl Bohemians vast op de vijfde plek stond. Zo'n wedstrijd kan twee kanten opgaan: of het wordt een spektakel of een oersaaie pot. Helaas voor ons werd het de tweede optie. Er gebeurde amper iets, op een opstootje na met twee rode kaarten na. Derry kreeg nog wat kansen, maar het was een draak van een wedstrijd. Snel vergeten die pot.

De omgeving:

Het Brandywell Stadium ligt middenin de Bogside, de katholieke arbeiderswijk van Derry. Het was genieten om op zo'n historische plek rond te lopen. De murals en Ierse vlaggen maken duidelijk in welk deel van Noord-Ierland je hier bent. Ook waren er veel murals opgedragen aan Derry City en waren de vele pubs geschilderd in de clubkleuren of die van Celtic. Verrassend is ook dat er naast het Brandwell Stadium een nog veel groter stadion ligt: Celtic Park. Dat wordt gebruikt voor de GAA-sporten.

De sfeer:

Ook al stond er niets op het spel, de sfeer was heel aardig. Veel vlagvertoon en gezang. Over en weer was er veel banter, want dat hoort bij een confrontatie tussen Derry City en clubs uit Dublin. Toch was er ook volop respect, want de mannen uit Derry weten hoe erg het is als je club verdwijnt. Ik vond het nu al vrij aardig qua sfeer, laat staan hoe dat is als Derry een belangrijke pot speelt. Dan kan het echt spoken.

Overall:

Alleen de wedstrijd was klote, voor de rest overtrof alles mijn verwachtingen. Het stadion was leuker dan verwacht, de stad echt de moeite waard en de wijk waarin het Brandywell Stadium ligt is ook meer dan de moeite waard. Mijn sympathie voor Derry City is flink toegenomen en ik ga ze zeker nog een keertje bezoeken. Wat mij betreft hoeven de plannen om te verhuizen naar een nieuw stadion, dan ook zeker niet door te gaan.



De statistieken

Derry City v Bohemians 0-0 (28/10/2011)

Ground: Brandywell Stadium, Derry

Visits: 1

Season: 2011

Competition: Premier League of Ireland

Position Derry City: 3

Position Bohemians: 5

Gate:

Match Number in Ireland: 5

Goals: 14

Line up Derry City:

Doherty, McCallion, Molloy, Friars, McEleney, Lafferty, Higgins (46. Henry), McLaughlin, Farren (80. McDaid), Patrick McEleney, Zayed

Line up Bohemians:

Murphy, O’Brien, Cahill, Heary, Burns, Traynor, Rossiter (46. Hurley), Forrester (46. Buckley), Cronin, Flood, Downes (84. Fagan)

Yellow Cards:

Cronin (Bohemians)

Red Cards:

90. Emmet Friars (Derry City), 90. Christy Fagan (Bohemians)



De foto's



De iconische toegang tot de Bogside



Ter herinnering aan twee mannen uit de Bogside



Toegangspoort tot de stad



De stadsmuren. Derry is de enige stad op het eiland die ommuurd is



...



De originele kanonnen



Uitzicht op Celtic Park vanaf de muur...



... en op Brandywell, dat ernaast ligt. Hier de Glentoran Stand



Ook de Bogside is goed te zien



Voor muralvinckers is de Bogside een aangename plek



Deze over de Battle of the Bogside



Bloody Sunday



...



...



Een heilige plek in de wijk



Veel pubs ook. Let op de Celticvlag



Boozer vlakbij het stadion, met logo's van Celtic en Derry City



Iets verderop weer eentje (ik voelde me hier erg thuis)



Goede vlaggen



Murals voor Derry City en de GAA-ploeg



Mural over het stadion



Hier nog een, plus legendes uit de stad



...



...




Het Brandywell Stadium gezien vanaf de begraafplaats




...



...



Monument voor door Britten gedode inwoners van de wijk



Uitnodigende poort



Wederom een herdenkingsteken



Lichtmast, dak van oude tribune en verroest prikkeldraad = een zeer tevreden DT116



...



...



Ticketbox



Glentoran Stand van de achterkant



Gare turnstile



En dan eindelijk de wedstrijd



Glentoran Stand en terracing



The New Stand



Terracing en de door de UEFA verplichte stoeltjes



...



De clubshop



Glentoran Stand (ja, ik ben fan van deze tribune)



Sympathiek welkom



Teamfoto...



... en een minuut stilte



Een mogelijkheid op een kans



...



Jaja, wederom de Glentoran Stand



Even stiekem klom ik erop



De pers wordt verwend



Gek schuurtje waar ook allemaal mannetjes stonden



The New Stand



...



...



Nee, een doelpunt zat er niet in deze avond



Toch waren deze mannetjes fanatiek bezig



Ierland = veel regen



De eenzame ultra ging on the dogtrack



Opstootje in de laatste minuut

 

 

© 2005 All Rights Reserved.