We waren snel in Dover, maar The Crabble zoeken bleek echt een onmogelijke opdracht te zijn. We volgden precies de aanwijzingen in het boekje, maar dan kwamen we uit op de weg richting Canterbury. Daarna gingen we maar op gevoel zoeken. Dat bleek ook geen succes want we zaten ineens op een boerenweg, waar een lokale boer ons wilde doodsteken met een riek (het leek Roosendaal wel). Ook kwamen we een keer uit bij Dover Castle, waar je een goed uitzicht hebt over het stadje, maar ook daar was niets te zien. Dover bleek groter te zijn dan gedacht. We gingen daarna maar richting een bord met “information” rijden. Daar stond duidelijk op waar The Crabble Ground lag. We hadden het stadion zo gevonden. Het ligt erg mooi gesitueerd op een heuvel. We gingen door een toegangspoort waar nog een erg oude, in ongebruik geraakte turnstile stond. Als je de poort doorging zag je eerst een groot rugbyveld/stadion. Deze werd, uiteraard, vastgelegd. Ook probeerde ik nog een mooi plaatje te schieten van de heuvel en het stadion. Helaas is deze foto niet helemaal gelukt. Bovenop de heuvel lag The Crabble. Een groot hek zorgde ervoor dat we niet naar binnen konden. Ik was al naar manieren aan het zoeken om binnen te komen, toen Maus het slot van het hek afhaalde. Ineens konden we toch binnen. Mrs. Matthews ging de vrouw uithangen door het moreel te verwerpen wat we deden, maar deed toch mee toen we met zijn allen urine gingen lozen in de stinkende wc’s van The Crabble. Deze ground was wel heel erg aardig. Zeker Conferencewaardig. Ik besloot als een echt Japannertje mijn rolletje vol te schieten. In mijn enthousiasme deed ik nog een poging om de EE-trofee te winnen door bijna op mijn bek te vallen op de gladde, vol met algen zittende terraces. Gelukkig kon ik snel herstellen en had niemand het gezien. Ook hier werd weer een floodlight vastgelegd. Mrs. Matthews keek intussen zenuwachtig om zich heen of er niet enige woeste Dovernaren op ons afkwamen. Ik besloot om nog even richting het clubhuis te lopen om de mooie tribune vanaf de andere kant vast te leggen. Na ook hier bijna te zijn gevallen ging ik richting de rest. Mrs. Matthews riep tegen mij van een afstand dat ze betrapt waren. Er bleek een speler, manager of bestuurslid te zijn aangekomen. Die keek mij heel raar aan toen hij me zag. Ik zei maar “hoi” tegen hem en toen keek hij me nog vreemder aan. Hij bleef me ook heel lang nakijken, maar had gelukkig geen riek bij zich. We poetsten de plaat en gingen weer richting de auto. Het zat allemaal wel mee, beide stadions die ik graag had willen zien waren open geweest en ik had enkele aardige foto’s geschoten.