Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Drogheda

Het verslag

     

The Battle of the Boyne

Vorig jaar was ik met SJ een weekend naar Ierland gegaan en dat was erg goed bevallen. Shamrock Rovers v Bohemians en Glentoran v Lisburn werden gevinckt en ondanks dat de wedstrijden ruk waren, was het een mooie trip. Vooral de stad Belfast bevile me erg goed. Tijd voor een herhaling dus. Mijn oog viel op het weekend van 10 t/m 13 september, want daarin was een dubbel programma in Ierland. De krenten in de pap werden er uitgevist met de Louth derby tussen Drogheda en Dundalk, de kleine Old Firm in Belfast tussen Linfield en Cliftonville en als afsluiter stond ook nog Dundalk v Shamrock Rovers op de rol. Alle drie leuke potjes, waar de Ierland-liefhebber zijn of haar vingers al bij voorbaat bij aflikt.

De aftrap werd gegeven in Drogheda, waar de Louth derby gespeeld werd. Volgens kenners is dit een van de meest beladen derby's buiten Dublin. Tijd voor ons om te kijken of daar iets van klopt. In het verleden was Drogheda altijd het kleine broertje, terwijl Dundalk de enige niet-Dublinse club was die meestreed om de titel. Het deed ze in Dundalk dan ook pijn om datzelfde kleine broertje in 2007 landskampioen te zien worden. Dat dit ook nog eens gebeurde doordat The Drogs een rijke suikeroom hadden, zorgde ervoor dat de rivaliteit weer nieuw leven werd ingeblazen. Over The Chelsea of Ireland is hier meer te lezen. Voor Dundalk was er maar een doel, de club moest en zou weer dé club van Louth worden.

Sinds het bijna-faillissement van Drogheda is Dundalk weer de club van Louth. Vorig jaar werd er zelfs Europees voetbal gehaald, waardoor ze deze zomer mee mochten doen. In de eerste ronde werd het Luxemburgse Grevenmacher verslagen. Een ronde later was de pret over, toen Levski Sofia dik won. Sinds de Europese avonturen is het ook in de competitie niet veel soeps meer. Al elf wedstrijden op rij werd er niet meer gewonnen. De laatste winst in de competitie was op 5 juli, uitgerekend tegen Drogheda. Dundalk moet zelfs uitkijken dat ze niet moeten meedoen aan de degradatieduels. Drogheda daarentegen hoopt juist dat ze die halen. Ze staan nu negende, een plek waarop Drogheda veroordeeld is tot de nacompetitie. Qua verliespunten staan ze echter gelijk met nummer tien Bray Wanderers en die plek betekent rechtstreekse degradatie. Er stond dus nogal wat op het spel in deze versie van de Louth derby.

Dankzij Ryanair hoefden we voor onze vlucht niet ver te reizen. Ik kon 's morgens nog gewoon werken in Oisterwijk, waarna ik de trein richting Eindhoven nam. Vanuit daar waren we zo op Eindhoven Airport en na schofterig te zijn behandeld – de standaardprocedure bij de douane – konden we richting de gate gaan. Daar was het weer genieten op het moment dat er zich een rij gingen vormen. Overal zag je al mensen zenuwachtig kijken, totdat de eerste persoon ging staan. Het zorgde voor een mooie reactie overal en er werd ineens gerend, geduwd en gewringd tijdens het vormen van de rij. Het allermooiste blijven echter de Tokkies die zich ineens tussen de rij gaan wringen. Meestal zijn dit figuren die er nogal bekakt uitzien, maar zich dan van hun slechtste kant laten zien. Hoe dan ook, we kwamen uiteindelijk allemaal in hetzelfde vliegtuig terecht.

In tegenstelling tot de vorige keer, hadden we nu wel een huurauto. Gelukkig zat onze B&B in een katholieke wijk van Belfast, want met zo'n Ierse nummerplaat is het eigenlijk wachten totdat die in de fik werd gestoken. In Drogheda was dat gevaar er niet. We kwamen ruim voor de aftrap aan en besloten nog even de stad onveilig te maken. In de lokale pub waren we net één minuutje te laat om nog wat te eten te krijgen. Het rouwmoment was snel verwerkt, want we zagen het Genoa Cafe. Waarom ze die naam hadden, bleef me onduidelijk. Met de Italiaanse stad had het in ieder geval weinig te maken of daar moeten ze ook alles in de frituur gooien. We kregen in het Genoa Cafe een enorm vettige joekel voorgeschoteld. Het enige dat niet in de frietpan was gegooid – de coleslaw – droop van de mayonaise. Het geheel werd op subtiele wijze afgemaakt door de omgeving, die bestond uit een kakafonie van tl-buizen, krappe plastic tafeltjes en een blauwe lamp die vliegen naar de insectenhemel zond maar al jaren niet was schoongemaakt. Een aanrader dus.

Met het gevoel een paar kilo bakstenen in de maag te hebben – ik kan me nu inbeelden hoe ongemak de wolf van Roodkapje zich heeft gevoeld – liepen we richting de auto. Het was iets meer dan een uurtje voor de aftrap, dus tijd om eens richting het stadion te gaan. Daar aangekomen bleek het nog helemaal niet open te zijn. We konden al wel een kaartje kopen, maar de turnstiles waren nog dicht. Dan maar wat foto's maken. De stewards van Drogheda dachten waarschijnlijk dat wij gekke Duitse vinckers waren. Gelukkig gingen de poortjes snel open en konden we eindelijk het stadion van binnen zien. Sinds een tijdje heet het stadion geen United Park meer, maar Hunky Dorys Park, vernoemd naar de geweldige spits Hunky Dorys. Helaas is dat niet het geval en is Hunky Dorys gewoon een chipsfabrikant. Maar ja, bij Drogheda zijn ze blij met iedere euro die ze binnenkrijgen.

Het stadion zelf was nog best wel leuk. Het bestond uit verschillende tribunes, maar achter beide goals was juist niets meer. Eenmaal in de social club, vertelde de zoon van de terreinknecht waarom dat was. Van de FAI had Drogheda te horen gekregen dat het veld te klein was. Vandaar dat ze het iets moesten verlengen en dat betekende het einde van de terracing achter het doel. Daarnaast waren er te weinig stoeltjes volgens diezelfde FAI en moest de West Terrace aan de overzijde volgezet worden met zitjes. Alleen het achterste deel was nog voor mensen die wilden staan. Jammer, maar de Ierse Henk KeSSler zal wel tevreden en naakt zijn geweest. De social club was trouwens best leuk ingericht. Veel voetbalshirts, - vaantjes en meer van dat. Vooral die uit vervlogen tijden met stokoude logo's waren mooi om te zien. We kregen zelfs nog een gratis thee aangeboden van de club. Conclusie is dan ook dat Drogheda United een sympathieke club is.

Het nadeel dat er geen terracing meer achter het doel is, is dat je niet meer rond kunt lopen. Als echte vinckers wil je natuurlijk wel alle tribunes kunnen fotograferen. Gelukkig deden de stewards niet moeilijk en konden we over het veld lopen om aan de andere kant te komen. Daar zat ook de “harde kern” van Drogheda, die hopelijk voor wat vermaak zou gaan zorgen. Ook de catering stond aan de kant van het stadion en had de veelbelovende naam Rumbles Restaurants. Wat dichterbij gekomen, bleek het een soort franchise van Genoa Cafe te zijn. Alles werd in de frietpan gegooid. Met de baksteen nog in de maag, was het zaak hier snel voorbij te lopen om niet voor . Doordat we nog vrij vroeg waren, konden we een mooi plekje uitkiezen. We hadden hierdoor geen paal in de bek en zaten lekker droog.

Ondertussen begon het aardig vol te lopen. Ondanks de slechte prestaties van beide clubs, was deze derby toch wel een aanleiding om naar het stadion te komen. Dundalk had een mannetje of 250 bij zich en een provocerend spandoek met daarop de tekst: “One Team in Louth. Forever in our Shadow.” Ik vreesde voor een escalatie van geweld, maar dat viel mee. Allebei de clubs hebben dan ook erg gemoedelijk publiek met hier en daar een verdwaalde chav. De grootste hooligan liep juist óp het veld: Matthew Tipton. De man die ik twee keer eerder in actie zag (bij zowel Hyde als Macclesfield) en in alle twee die duels scoorde. Een keer zagen we hem op de bank zitten en toen kwam hij over als een eerste klas mafkees. Hij trapte de badkuip van Cheltenham Town kapot, dreigde hetzelfde te doen met de badeend die er op zat en ging provocerend aan de lat hangen en stak zijn tong uit. Tipton is sindsdien voor mij een held en ik was blij hem weer in actie te zien.

De wedstrijd begon meteen goed en al na een minuutje of drie kwam Dundalk dankzij een kopbal van Tipton op 0-1. Helaas was het buitenspel, maar The Lilywhites bleven de betere ploeg. Ondertussen besloot Pluvius om de hemelsluizen open te zetten en begon het veld op de Boyne te lijken. Gelukkig ligt Drogheda dicht bij de kust en waaien buien ook weer snel over. Ondertussen had Dundalk even orde op zaken gesteld en Drogheda duidelijk gemaakt dat zij en niemand anders de beste club van Louth waren. Via Ross Gaynor en de onvermijdelijke Matthew Tipton was het 0-2 geworden. Vlak voor de rust kreeg ook Glen Fitzpatrick van The Drogs een rode kaart vanwege een elleboogstoot. Het bleek achteraf dat de scheidsrechter de verkeerde Drogheda-speler van het veld had gestuurd en Fitzpatrick reageerde daarom furieus. Hij flikkerde de bal richting de scheidsrechter en mishandelde daarna de cornervlag.

Wedstrijd over, dachten we. Maar daarin maakten we een vergissing, want Drogheda begon ineens enorm te tikken en Dundalk werd overlopen. Na een uurtje voetbal kwam Drogheda op 1-2 en de 2-2 leek slechts een kwestie van tijd. Een bal op de lat en enkele goede reddingen van Dundalk-keeper Cherrie later, stond het echter nog steeds 2-2. The Lilywhites stonden op buigen, maar barsten deden ze niet. Vlak voor tijd maakte de man met de meest Ierse naam op het veld – Fahrudin Kuduzovic – de 1-3 en Dundalk was wederom de club van Louth. De uiteindelijk balans na de vier competitiewedstrijden is 3x winst voor Dundalk en een keer een gelijkspel. De tekst op het spandoek klopt dus, hoewel ik Drogheda vandaag in de tweede helft wel erg goed vond voetballen. Een erg vermakelijk pot en die hadden we wel nodig, na die twee matige wedstrijden van het jaar ervoor.

Na de wedstrijd was het koers zetten richting Belfast, want daar hadden we onze B&B geboekt voor de komende vier nachten. Bizar genoeg bleek die ongeveer 50 meter van onze B&B van het jaar ervoor te zitten. Opnieuw zaten we maar een steenworp van Solitude van Cliftonville af. Doordat we zo laat aankwamen, lagen de eigenaren al te slapen. Er was een briefje op de deur gehangen dat de sleutel onder de bloempot lag. SJ besloot echter dit briefje niet te lezen en drukte flink op de bel. De hele buurt was op slag wakker. De eerste indruk die we hadden gemaakt, was een provinciaalse. De bedden sliepen gelukkig goed, want we hadden onze rust wel nodig voor de volgende dag. Linfield v Cliftonville stond dan namelijk op het programma. Toch wel een pot waar we flink wat verwachtingen van hadden.



Het rapport

Het stadion:

Bijna iedere commerciële naam voor een stadion is een achteruitgang, maar persoonlijk vind ik dat bij Drogheda United niet het geval. Hunky Dorys Park klinkt in ieder geval een stuk beter dan het saaie United Park. Ik had vooraf weinig foto's gezien van dit stadion, dus het was een verrassing wat me te wachten stond ondanks dat ik al wel wat negatieve verhalen had gehoord. Dat viel allemaal 100% mee. Hunky Dorys Park is een verzameling van oude meuk en laat ik daar nu net van houden. Het was gewoon bizar dat het geheel niet al een paar jaar eerder in elkaar is gestort. Doordat de bond vond dat er te weinig stoeltjes waren in het stadion, is sinds een paar maanden de West Terrace gedeeltelijk een zittribune geworden. Opvallend is ook dat er in het stadion geen tribunes staan achter beide goals.

De wedstrijd:

De twee wedstrijden in Ierland die we vorig jaar zagen, waren erg matig. We gingen dus met een beetje bevreesd gevoel naar Drogheda. Die vrees bleek ongegrond te zijn, want we zagen een erg vermakelijk potje. Veel kansen over en weer die resulteerde in een 0-2 voorsprong voor Dundalk, waarna een rode kaart voor Drogheda de wedstrijd op slot leek te gooien vlak voor rust. Ik weet niet wat er in de thee bij The Drogs heeft gezeten, maar die gingen ineens geweldig spelen. We zaten eigenlijk te wachten op de 2-2 en ik begreep absoluut niet waarom Drogheda onderin stond. Pas vlak voor het einde werd het 1-3 en was de wedstrijd over. Een erg leuke pot.

De omgeving:

Drogheda is een aardig stadje. Leuke winkelstraatjes en Café Genoa is een culinaire aanrader. Daarnaast staan er nog wat dingen van vroegâh die wel de moeite zijn. We zijn wat door het stadje heengereden en het kwam op ons over als een echte middenklassestad. Opvallend weinig chavs ook, vergeleken met de meeste Engelse steden. Bij de hoofdingang van het stadion is het dan ineens wel aardig pauper. Er ligt daar een wijk met armoedige huizen en er werd ons geadviseerd om daar niet de auto neer te zetten. Aan de andere kant van het stadion ligt het GAA-stadion van de stad, dus qua stadions hadden we zeker niets te klagen.

De sfeer:

Er kwamen maar 783 mensen op deze Louth derby af, maar die waren continue met elkaar bezig. Het ging er niet echt grof aan toe, maar je merkte wel dat het voor beide clubs dé derby was. Veel gezang over en weer en provocerende spandoeken. Zo zie ik het graag. Sowieso is de sfeer in Ierland altijd wel goed. Beter dan in Engeland in de lagere divisies. Misschien zit het toch meer in de cultuur van de Ieren om veel te zingen.

Overall:

Alles bij elkaar was het een leuke aftrap van het tripje. Een stadion dat me erg meeviel, zeer sympathieke mensen bij de club, een leuke pot en een goede sfeer. Soms heeft een mens weinig nodig om geluk te zijn. De Louth derby is zeker een aanrader en het was natuurlijk extra mooi dat Matthew Tipton opnieuw wist te scoren in een wedstrijd die ik zag.



De statistieken

Drogheda United v Dundalk 1-3 (10/09/2010)

15. Ross Gaynor 0-1

24. Matthew Tipton 0-2

57. Darren Meenan 1-2

88. Fahrudin Kuduzovic 1-3

Ground: Hunky Dorys Park, Drogheda

Visits: 1

Season: 2010

Competition: Premier League of Ireland

Position Drogheda United: 9

Position Dundalk: 7

Gate: 783

Match Number in Ireland: 3

Goals: 8

Line up Drogheda United:

Duggan, McGill (87. McNamara), McNally, Haro, Osborne, Meenan, Daly, Sinnott (87. McMahon), Brennan, Fitzpatrick, Flood    

Line up Dundalk:

Cherrie, Madden, Breen (77. McGuigan), Hatswell, Kelly, Kearns (70. McDonnell), Miller, Bennett, Gaynor, Tipton (81. Lennon), Kuduzovic  

Yellow Cards:

Miller, Lennon (Dundalk)

Red Cards:

45. Fitzpatrick (Drogheda United)



De foto's

Het affiche van vandaag: de Louth derby

Maar eerst even wat cultuur, zoals deze grote kerk

En natuurlijk de stadspoort waar Cromwell en zijn cornuiten doorheen kwamen

Ook gastronomische cultuur hebben ze in Drogheda

De façade van Hunky Dorys Park

Met daarnaast een boozer die vol zat met dronken lorren

De fetish van Drogheda met stieren blijft iets geks

Zo zien we het graag; vervallen, maar wel in de clubkleuren

Bij de loketten kregen we gelukkig wel een echt ticket in tegenstelling tot de volgende dag

Aan deze zijde geen plek om te staan

De West Terrace, waar wij ook zaten

Vanuit het stadion had je wel een mooi uitzicht over het mooie Ierse landschap rondom Drogheda

De Main Stand

Met daarnaast de Away Terrace, waarop de Dundalk-fans zouden plaatsnemen

De social club was een leuke bij Drogheda

Veel memorabilia aan de wanden, zo zie ik het graag

Hier de social club van de buiten inclusief sponsor die allang P-P is

Nogmaals onze tribune. Zie rechtsonder een mannetje vincken

Oei, als de boel maar niet uit de hand zou gaan lopen met zulke teksten

De Shed Side Army was aanwezig = gekkenhuis gegarandeerd

De mannetjes van Drogheda hadden een of ander spandoek gemaakt

Beide teams deden de Huddle. Hier Drogheda United...

... en hier Dundalk

Een grote kans hier. Let op de antennes op de daken achter de goal

Yes, mijn held Matthew Tipton deed ook mee

En toen ging het regenen...

... heel hard regenen

Het begon zelfs een beetje sinister te worden, zo met die donkere terrace aan de overkant

Rode kaart voor Drogheda met veel genuil als gevolg

In de rust klaarde het allemaal op

Zie hier de staanplekken achter de rijtjes met stoelen

Drogheda bleef maar aandringen, maar de 2-2 zou niet vallen

Met een 1-3 overwinning voor Dundalk gingen wij weer

Volgend seizoen een treedje lager voor Hunky Dorys Park?


 

 

© 2005 All Rights Reserved.