Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Dundalk

Het verslag

    

I'd rather have a Tipton than a Fenn

Op 29 juli van dit jaar besloot een van de meest gewaardeerde spelers van de Ierse competitie ermee te stoppen. Neale Fenn (33) vond het genoeg geweest en besloot ineens midden in het seizoen ermee te stoppen. Daarmee kwam er een einde aan een mooie carriére. Fenn begon bij Spurs, werd U21 international van Ierland en kwam in 2003 in de Ierse competitie spelen. Zowel in 2005 (met Cork City) als in 2008 en 2009 (met Bohemians) werd hij kampioen van Ierland. Ondanks dat hij een goed seizoen draaide met Dundalk, wilde hij er toch halverwege mee stoppen. Dundalk verscheurde zijn contract en gaf ook zijn registratie bij de bond vrij. Fenn had daarom gevraagd, want hij overwoog nog bij de amateurs af te bouwen. Op 3 augustus tekende Fenn echter ineens bij Shamrock Rovers, iedereen bij Dundalk in verbazing achterlatend.

Naderhand volgde er volop discussie, waarbij zelfs fans van Shamrock Rovers zich schaamden voor de actie die hun club had uitgehaald. Fenn hield zich wijselijk stil, maar het leek wel of hij zich toch zijn actie aantrok. Tot aan de wedstrijd van deze avond, had hij nu keer gescoord in negen wedstrijden en dat als spits. Dundalk had ondertussen mijn held Matthew Tipton aangetrokken. Tipton, een mafkees eerste klas, had er ondertussen al twee inliggen in vijf duels. Van een van die twee doelpunten waren we nog getuige geweest een paar dagen eerder in Drogheda. Het beloofde dus op voorhand een beladen potje te worden tussen Dundalk en Shamrock Rovers. Precies de reden waarom wij onze trip met twee dagen hadden verlengd.

Dundalk v Shamrock Rovers klinkt erg jaren tachtig. Beide clubs waren in die jaren topclubs die ook in Europa wel eens van zich lieten horen. Dundalk is ook de enige niet-Dublinse club in de top vijf van Ierse landskampioenen. Shamrock Rovers voert die lijst aan met 15 titels. Dundalk stond tot midden jaren 90 op een tweede plek met negen titels, maar is ondertussen voorbij gestreefd door Shelbourne (13) en Bohemians (11). Toch is Dundalk de tweede club van Ierland, als je alle prijzen (dus ook de bekers) bij elkaar optelt. Een echte klassieker dus. Beide teams snakken ook al jaren naar een landstitel, want het is voor zowel Shamrock (1994) als Dundalk (1995) al enige tijd geleden. Waar dat voor de Rovers dit jaar lijkt te gebeuren is dat voor Dundalk erg ver weg. Ook dit jaar zijn ze alweer kansloos.

Doordat Dundalk al jaren niet echt meestrijd om de titel, halen ze hun plezier uit het verslaan van clubs uit Dublin. In Dundalk zetten ze zich graag af tegen teams uit de hoofdstad en het is daardoor een lastige uitwedstrijd voor iedere ploeg. In Ierland speelt iedereen vier keer tegen elkaar. Al drie keer waren Dundalk en Shamrock tegen elkaar uitgekomen en verrassend genoeg was Dundalk daarin twee keer de sterkste geweest. Ironisch genoeg scoorde in beide potten Neale Fenn, de man die het nu voor Shamrock Rovers moet gaan doen. De kans dat Dundalk ditmaal zou winnen, was erg klein. Al weken is het helemaal niets met The Lilywhites, terwijl Shamrock Rovers de titel zowat kan ruiken.

Met het bezoek aan Oriel Park, gaan we het een-na-grootste stadion in de Premier League of Ireland vincken. Alleen het schitterende Dalymount Park van Bohemians is net iets groter. Ooit kwamen er 22000 mensen af op een wedstrijd tegen de Rovers. Dat aantal zal nu niet gehaald worden, want er kunnen nog slechts 6000 man in het stadion. Het stadion heeft een leuke hoofdtribune en sinds dit seizoen staan er stoeltjes in The Shed aan de overkant. Dit omdat Dundalk aan de UEFA-regelementen wilde voldoen, zodat ze in hun eigen stadion Europese wedstrijden konden spelen. Dat leverde dit jaar een 2-0 overwinning op tegen het Luxemburgse Grevenmacher en een 0-2 nederlaaag tegen Levski Sofia.

De pot van Dundalk volgde na een voetballoze dag. Oorspronkelijk zouden we op zondag naar Castlebar Celtic tegen Tullamore gaan, maar dat bleek toch wel een stevig eindje rijden te zijn. Ik had dan weer een “Celtic” van mijn lijstje kunnen afvincken, maar dat komt nog wel ooit. Misschien als we volgend jaar wat meer in het westen zitten. In plaats van voetbalstadions vincken, gingen we voor cultuur. Zowel Stormont, het Ulster Folk Museum en Belfast Castle werden van ons lijstje afgestreept. Achteraf hadden we ook nog naar Giant’s Causeway kunnen gaan, in het noorden van Noord-Ierland. Ach ja, hebben we nog iets op het lijstje staan voor de volgende keer. Want die volgende keer gaat er zeker komen. Noord-Ierland is echt een onderschat land. Het heeft misschien een ruig imago, maar ik vermaak me er altijd opperbest.

De maandag hadden we wel weer een pot voetbal op het programma staan: de al eerder gememoreerde tweestrijd tussen Dundalk en Shamrock Rovers. Het was de ochtend waarop SJ een slecht gekookt ei at en daar de hele dag last van had. Bijna was hij zelfs P-P door dat ei. Eerste doel van de maandag was Newry. Om eens wat meer van Down (de county tussen Belfast en Louth in) te zien, besloten we een alternatieve route te rijden. Het was heel opvallend om te zien dat op het moment we zuidelijker kwamen, de Britse en Noord-Ierse vlaggen verdwenen en er ineens rood-zwarte verschenen. Dit had te maken met het feit dat Down in de finale van de All Ireland stond, de hoogmis van de GAA en de vlag van deze county is nu eenmaal zwart met rood. Het leek wel alsof Nederland op een eindtoernooi aan het spelen was, want echt alles was vol gehangen met die vlaggetjes en slingers.

Na de tocht door deze vlaggenparade, kwamen we aan in ons einddoel: Newry. Dat stadje trekt dankzij haar ligging in Noord-Ierland veel mensen trekt uit de Republiek. De prijzen liggen er een stuk lager en dat spreekt natuurlijk aan. Wat dat betreft zijn mensen overal hetzelfde. De exodus naar Noord-Ierland zorgde er zelfs voor dat er door een Ierse parlementslid werd opgeroepen om voortaan niet meer naar Newry te gaan, omdat het de Ierse economie zou schaden. Wij gingen niet naar Newry om de lage prijzen, maar omdat we de vorige keer daar met de Dublin-Belfast bus een tussenstop hadden gemaakt. Het leek ons toen wel een aardig stadje. Dat viel toch wat tegen. Veel standaardketens en pauperwinkels. Het meest vreemde was de rivier die door de stad stroomde. Daar lagen meer winkelwagentjes in dan water. Nee, Newry is niet echt een aanrader.

Wat stad betreft, beviel Dundalk ons stukken beter. Een leuk centrum, wat historische gebouwen en een gigantisch aantal pubs. Ik denk dat er weinig steden in de wereld zijn, waar meer pubs per hoofd van de bevolking zijn dan in Dundalk. Hoogtepunt was voor ons de Phoenix Bar, vooral omdat er een uithangbord voor hing waar de naam verkeerd gespeld was: Pheonix Bar. Dat was een echte a-ha erlebnis, want zowel in Workington als in Merthyr Tydfil werden wij (het vinckcollectief Phoenix92) aangeduid als Pheonix92. Het is toch allemaal wat met Engelstaligen en de spelling van het woord “phoenix”. Voordat we een vorkje gingen prikken, reden we even langs het stadion om alvast de kaartjes te kopen. De wedstrijd was namelijk all-ticket, dus geen verkoop meer van kaartjes vanaf vier uur voor de wedstrijd. Ze waren te bang dat er veel Shamrock-fans in de thuisvakken zouden gaan zitten.

Er was een mannetje aanwezig, die zowat de club runde. Zonder het te vragen, zette hij ons neer op het veld van Oriel Park. Hij was erg trots op het kunstgrasveld en vertelde dat nu alle staanplekken waren verdwenen, omdat de club graag in het eigen stadion Europees voetbal wilde spelen. Van de UEFA maffia moet je dan als club een bepaald aantal zitplaatsen hebben. Jammer, want de stoeltjes op die terracing zagen er niet uit. Sowieso moet het stadion het puur hebben van de Main Stand. Die is indrukwekkend en erg mooi, hoewel het dakje boven de paddock niet echt in mijn straatje past. Het mannetje vertelde ons dat de club vroeger terracing had langs alle drie de zijdes, maar die was flink aangetast door betonrot. Uiteindelijk zijn die verdwenen met het roteren van het veld, waardoor de club slechts aan twee kanten tribunes heeft.

Op advies van het mannetje gingen we nog even naar Carlingford, een historisch plaatsje. Dat is zeker een aanrader. Weer terug richting Dundalk stopten we onderweg bij de Pub van het Jaar 2001, 2004 én 2005. Het eten was goed, maar duur. Platzak reden we weer richting Dundalk. Voordat we naar binnen gingen, deden we nog even een cola’tje in de social club. Het zag er allemaal een stuk moderner uit dan bij Drogheda. Ook hier in Dundalk was de club leuk ingericht met relikwieën van vroeger. Een gezellig supporterslokaal inrichten kunnen ze wel in Ierland. Opvallend genoeg waren er geen fans van Shamrock aanwezig. De scheiding tussen de twee groepen was erg strikt, want eenmaal buiten zagen we dat er allemaal hekken tussen beide fangroepen stonden. Misschien dat er in het verleden wat is voorgevallen tussen de clubs? Of dat toch het geval Fenn voor een beladen sfeer had gezorgd?

Doordat het was gaan regenen, gingen we op The Shed staan. De fans van Dundalk waren ons drie dagen geleden goed bevallen en we hoopten op een herhaling van de goede sfeer van toen. De Main Stand leek echt het domein te zijn van nuilende mannetjes. Zowel op de tribune als op de paddock was de gemiddelde leeftijd vrij hoog. Er waren ook bikkels. Die gingen zonder paraplu in de regen zitten, terwijl er nog plekken onder het dak waren. De heer heeft vreemde kostgangers. De fans van Shamrock Rovers hadden niet de luxe om te kiezen en stonden met z’n allen in de regen. De opkomst van de uitfans viel me erg mee, want de wedstrijd zou live op tv komen. De totale gate viel me dan weer tegen. Volgens de website van Dundalk was die 2100, hoewel het leek alsof er veel meer man waren. Ik verwacht dan ook binnenkort een onderzoek van de Ierse belastingdienst.

We hadden die middag al het programmaboekje gekocht en dat was volgens het Dundalk-mannetje uitgeroepen tot beste programmaboekje van de Ierse competitie. Ik moet zeggen dat ik me daarin wel kon vinden, want waar normaal met de tong diep in de anus van de tegenstander wordt geroerd was daar nu helemaal geen sprake van. Bij de legendarische ontmoetingen uit het verleden stonden alleen overwinningen van Dundalk. Er werden ook nogal wat sneren uitgedeeld aan Neale Fenn, die werd neergezet als de kwaadaardige broer van Anton Mussert. In een stukje werd er Fenn zelfs gewaarschuwd niet te gaan juichen voor de thuisfans, als hij zou scoren. Er zou namelijk wel eens “iets” kunnen gebeuren dan. Hopelijk is dit het begin van het verdwijnen van de politiek correctheid in programmaboekjes, want daardoor zijn ze vaak niet door te komen.

De wedstrijd zelf was er eentje voor de liefhebber. Dundalk greep Shamrock Rovers bij de keel en zou die niet meer loslaten. Al na drie minuten was het 1-0 voor The Lilywhites. Dundalk nam geen gas terug en kreeg de beste kansen. Ex-Drogheda spits Kuduzovic zorgde voor de 2-0 en via held Tipton werd het 3-0 en 4-0. Bij ons op de tribune wisten ze niet wat ze zagen en het was een groot feest. Dat was aanstekelijk en zelfs wij – pure gloryhunters – deden mee met de Dundalk-fans. Ondertussen was Neale Fenn het mikpunt van spot en iedere keer als hij dicht bij de zijlijn kwam, stormden schuimbekkende Dundalk-fans naar de afrastering om hem de huid vol te schelden. Fenn deed net of het hem niets deed, maar hij bakte er niets van.

In de rust kocht ik meteen een Dundalksjaal, want de club beviel me wel heel erg. SJ, positief als altijd, voorspelde dat er in de tweede helft niets meer zou gebeuren. Voor Dundalk was het niet meer nodig om aan te zetten, terwijl het voor Shamrock Rovers kansloos was. Toch bleef de wedstrijd ook na de rust leuk. Kansen bleven er komen aan beide kansen en Fenn was natuurlijk een perfect mikpunt van spot. Na een uurtje spelen werd hij uit zijn lijden verlost en werd de verrader gewisseld. Nog geen halve minuut later was het 4-1, na een rare capriool van Dundalk-keeper Cherrie. Het slotakkoord was echter voor Dundalk. Matthew Tipton scoorde zijn derde en verdween zowat in een kluwen supporters. Vanaf dat moment klonk er tot aan het eindsignaal maar een spreekkoor op Oriel Park: “I'd rather have a Tipton than a Fenn”. De wraak was compleet.

Na deze topavond en met het spreekkoor in ons hoofd, gingen we weer naar Belfast voor onze laatste avond. Gelukkig hoefden we niet extreem vroeg op staan, zodat we op 't gemakje richting Dublin reden de volgende dag. Geen rare dingen bij het vliegveld en voor we het wisten waren we weer in Eindhoven. De bus naar het station was weer afzien, maar dat hoort erbij. Ergens tegen het avondeten was ik weer thuis. Het was een erg leuke trip geweest. Mooie stadions gezien en ditmaal ook goede wedstrijden. Ik kijk alweer uit naar de Ierland-trip van volgend jaar. We denken erover om dan naar het westen te trekken. Een combinatie van Derry City op vrijdagavond en Coleraine op zaterdagmiddag klinkt al erg aantrekkelijk in de oren.



Het rapport

Het stadion:

Oriel Park is een apart stadion. Eigenlijk is er maar een tribune de moeite: de Main Stand. Die is indrukwekkend en torent boven de rest uit. De paddock voor de stoeltjes maakt het geheel af. Doordat Dundalk graag in eigen stadion Europese wedstrijden wilde spelen, moest er stoeltjes komen. Heel veel stoeltjes. Gevolg is dat de twee terraces naast de Main Stand volgezet zijn met zitjes, maar ook The Shed aan de overkant. Niet dat het de fanatieke aanhang wat uitmaakt, want zowat iedereen stond. Vroeger was er nog veel meer terracing, maar die is in de loop der tijd afgebroken, waardoor er geen tribunes meer zijn achter beide goals.

De wedstrijd:

Shamrock Rovers was al 17 wedstrijd op rij ongeslagen en was op ramkoers voor de titel. Dundalk daarentegen had slechts één duel van de laatste twaalf gewonnen, een paar dagen eerder tegen Drogheda United. Kat in 't bakkie dus voor Shamrock Rovers, zou je denken. Niets was minder waar; het opstellen van Neale Fenn zorgde voor een geweldige rode lap voor de stier Dundalk. The Lilywhites speelden geweldig en hadden zelfs nog met grotere cijfers kunnen winnen. Schijnbaar brengen wij geluk aan Dundalk.

De omgeving:

Net zoals Drogheda is Dundalk een middenklassestadje. Het heeft een leuk centrumpje en vooral nette huisjes. Rondom het stadion is het niets anders en kwam het zelfs erg chique over, met onder andere een poshe pub en een erg groene wijk. Geen rauwe voetbalomgeving daar in Dundalk, maar het is er wel goed toeven.

De sfeer:

Doordat Fenn in de basis stond, was de wedstrijd vooraf al flink op scherp gezet. Dundalk speelde erg goed en het was daardoor 90 minuten lang feest in The Shed. Als echte gloryhunters deden wij natuurlijk gewoon mee. Ondanks dat afdroging, vond ik de fans van Shamrock Rovers vocaal ook goed aanwezig. Op het laatst waren ze de afslachting beu en werd er wat rotjes gegooid. Vandaar dat ze iets langer in het uitvak moesten blijven. De fans van Dundalk hebben me nu tweemaal op een positieve manier verrast. Een aanrader dus om een keer met die mannen een uitwedstrijd te bezoeken. 

Overall:

Speciaal voor deze pot bleven we twee dagen langer in Belfast en dat was het zeker waard. We hadden al twee leuke potjes gezien, maar deze wedstrijd sloeg alles. Een van de leukere wedstrijden die ik tot nu toe heb gezien. Geweldig natuurlijk dat Matthew Tipton een hattrick maakte. Ik heb de Welshman nu al zes keer zien scoren in vier wedstrijden. Die mag mij wel een gaan betalen, want ik breng hem geluk. Een geweldig verrassende uitslag, goede sfeer, veel goals en een aardig stadion. Alles bij elkaar een heerlijke kers op de taart van deze trip.



De statistieken

Dundalk v Shamrock Rovers 5-1 (13/09/2010)

3. Tom Miller 1-0

17. Fahrudin Kuduzovic  2-0

27. Matthew Tipton 3-0

45. Matthew Tipton 4-0

60. Gary Twigg 4-1

82. Matthew Tipton 5-1

Ground: Oriel Park, Dundalk

Visits: 1

Season: 2010

Competition: Premier League of Ireland

Position Dundalk: 6

Position Shamrock Rovers: 1

Gate: 2100

Match Number in Ireland: 4

Goals: 14

Line up Dundalk:

Cherrie, Madden, Breen, Burns, Hatswell, Miller, Bennett, Kearns (82. Kelly), Gaynor, Kuduzovic, Tipton (88. Lennon) 

Line up Shamrock Rovers:

Mannus, Flynn (45. Chambers), Sives, Price, Murphy, Kavanagh, Rice, Dennehey, Bradley (45. Turner), Fenn (60. Stewart), Twigg

Yellow Cards:

Miller (Dundalk), Sives, Dennehey (Shamrock Rovers)



De foto's



Oriel Park is niet zomaar een stadion, maar "The Home of Football"

Belfast Castle, een leuk optrekje dat SJ over een aantal jaar graag wil overnemen

Stormont, waar het Noord-Ierse parlement vegeteert

En in het Ulster Folk Museum kwamen we de Geert Wilders-kip tegen



Op zondag ook wat cultuur, zoals King John's Castle in Carlingford, nabij Dundalk



Vanwaar je goed Noord-Ierland kon zien liggen



Het enige overblijfsel van het Dundalk Castle



St. Patricks Cathedral stond nog wel fier overeind



Even als The Phoenix Bar



Of is het toch de Pheonix Bar?



In de stad zelf werd ook opgeroepen om naar Oriel Park te gaan



Er was zelf een mural te vinden in de stad over de club



Eindelijk, het voetbal kan beginnen. Hier de buitenkant van de Main Stand



De Main Stand van binnen



Kunstgras, dat is toch wel een minpuntje



The Shed, waar de luidruchtige fans van Dundalk zich schuilhouden



Ooit was hier terracing, maar helaas is dat verleden tijd



Dankzij de UEFA zijn de staantribunes naast de hoofdtribune vol gegooid met stoeltjes



De bobo-plekken voor de Shamrock Rovers-aanhang



Het blijft een leuke tribune, hoewel dat onnatuurlijke dakje boven de paddock me niet kan bekoren



Stairway to The Home of Football



De paddock, waar allemaal oude mannetjes gingen staan



Dugouts in de Dundalk-kleuren



Leuke floodlights daar



Players and Officials only?



Nee hoor, wij mochten er ook binnen en vinckten dit oude bordje



En een gedenkschildje ter ere van de titel van 1967



Op hun wedstrijd tegen Rangers zijn ze erg trots bij Dundalk. De Huns wonnen overigens met 0-3



Oldschool turnstiles



De formaliteiten die wij liever niet zien



Het begint rustig op The Shed, maar dat zou snel veranderen



Ondanks dat het een maandagavond is en de wedstrijd op tv komt, een behoorlijk aantal Rovers



En we gaan eindelijk beginnen

Vanaf de overkant gezien zat The Shed goed vol



Omdat hij ook met een zwarte lucht mooi is om te zien



Deze Neale Fenn zorgde voor veel leedvermaak op de tribunes



Maar de held van de avond was Matthew Tipton, hier bedolven onder de Dundalk-fans


 

 

© 2005 All Rights Reserved.