Voor het eerst in tien jaar…

Er is een uitwedstrijd die al een tijdje op mijn verlanglijstje staat en dat is de trip naar Tannadice. Om een of andere reden viel deze wedstrijd altijd net verkeerd voor mij, waardoor het lang heeft geduurd voordat ik de Bhoys tegen de Arabs kon aanschouwen. Op het moment dat de fixtures uitkwamen was het dus meteen zoeken wanneer hij dit jaar viel en het weekend van 21 & 22 november werd meteen vastgelegd. Eindelijk eens naar City of Discovery, zoals gladde promoters de stad graag noemen Ik kan ook niet precies verklaren waarom ik zo graag eens naar Dundee United wilde. In de tijd dat ik het Schotse voetbal ging volgen waren de hoogtijdagen van de club alweer voorbij. Het is niet echt lastig bereikbaar en qua stadion geef ik de voorkeur aan de buurman. Toch heeft de club 'iets'. Misschien komt het wel doordat Dundee United - net zoals Hibernian en Celtic – Ierse roots heeft. Nu zou je dat niet meer zeggen met de oranje shirts, maar tot aan 1923 was de naam van de club Dundee Hibernian en speelde de club in een groen shirt met een witte broek. Tegenwoordig is de club niet echt meer “Iers” te noemen en heeft het geloof weinig meer te maken met welke club je steunt in Dundee.

Voor mijn gevoel heeft Celtic de laatste jaren altijd moeite met de Arabs en een blik op de laatste uitslagen bevestigt dat beeld. Slechts éénmaal in de laatste vijf wedstrijden wist Celtic te winnen. Om het nog erger te maken won Celtic slechts vier van de laatste elf wedstrijden. Een slechte statistiek. Aan de andere kant is het heel lang geleden dat Dundee United eens won (thuis of uit) van Celtic. Daarvoor moeten we terug naar 1999. Meer dan tien jaar geleden won Dundee United in eigen huis met 2-1. Gezien de prestatie en het spel twee weken eerder in Falkirk zou ik bijna tekenen voor een gelijkspel. Wat dat betreft is het vertrouwen wel tot een nulpunt gezakt. Eigenlijk vreemd, want de beste drie spelers van Dundee United van de afgelopen jaren (Zaluska, Flood en Robson) staan nu onder contract bij Celtic en zijn amper vaste basiskrachten te noemen. Toch slaagt manager Craig Levein erin om met minimale middelen iedere keer weer een keihard knokkend elftal op de been te krijgen. Helaas voor hem hebben ze nu al twee keer op rij naast Europees voetbal gegrepen op de laatste speeldag. Nog zuurder was dat het toch feest was op het veld, want Celtic (2008) en Rangers (2009) werden juist op Tannadice Park kampioen.

Dundee is een stad met een slechte reputatie. De bijnaam luidt niet voor niets Scumdee. Het is de stad met de hoogste percentage aan tienermoeders van heel West-Europa. De stad staat bekend als de anus van Schotland, vandaar ook het volgende gezegde: “It used to be said of Dundee that if Scotland needed an enema, Dundee is where they’d stick the straw.” Niet echt positief dus. Tijd om dat eens nader te gaan onderzoeken. Na de wedstrijd gezien te hebben in Elgin reden we naar Dundee om daar te overnachten. Eerst werden we genaaid bij het hotel, dat overboekt was. Dat betekende dus met z'n drieën op een kamer liggen. Een goede eerste kennismaking met Dundee. Voordeel was wel dat Ceefax werkte op de kamer, zodat ik de uitslagen van de rest van de wedstrijden kon inhaleren. Eeuwig zonde dat teletekst gaat verdwijnen in de UK, want dit was een van mijn eerste bronnen om het voetbal aan de overkant van de visbak goed te kunnen volgen. Het blijft ook leuk om pagina 302 in te toetsen en alle divisies eens langs te gaan. Nu kon ik ook meteen zien in welke minuten er precies gescoord was in Elgin en hoeveel volk er op de wedstrijd was afgekomen. Ook stond er een voorbeschouwing op over de wedstrijd van de volgende dag. Altijd handig om te weten dat Mowbray hoopt dat Celtic wint in Dundee.

De binnenstad van Dundee bleek wat onoverzichtelijk te zijn, maar uiteindelijk vonden we een pub met live muziek. Het bleek een beetje een rariteitenkabinet te zijn, met veel bejaarden op de dansvloer en het meest rondborstige van Dundee op de barkruk. Mooi om te zien dat iedereen (wij incluis) daar naar aan het loeren waren. Op een gegeven moment hadden we het wel gezien en gingen we naar Fat Sam's, dé club van Dundee. Er waren verschillende zalen en omdat we voor de trancezaal te oud waren en de R&B-zaal te blank, gingen we naar de jaren 80/90-zaal. Deze muziek kende we tenminste. Het duurde dan ook niet lang voordat ik met 1904 op de dansvloer stond en we indruk probeerden te maken op de lokale deernes. Uiteraard faalde dit compleet, maar het was wel vermakelijk. Helaas sloot Fat Sam's al om half 3, net toen we wat aan het warmdraaien waren. Een dronken sletje wilde per se op de foto met ons en ik vermoed dat we nu op een of ander social network staan met erg foute foto's. Het leek wel of de hele stad dichtging op dit relatief vroege tijdstip. Jammer, maar nu konden we tenminste onze broodnodige slaap gaan pakken.

De nachtrust deed ons goed, want iedereen was vrij fit de volgende dag. Zo'n drie uur voor de wedstrijd konden we de auto perfect neerzetten, zodat we na de wedstrijd niet vast zouden staan. In plaats van wat lokale cultuur op te snuiven in een van de pubs rondom het stadions wilde de andere knulletjes liever bij een Amerikaanse multinational in het stadscentrum eten. Dat leverde een fikse wandeling op in bergachtig Dundee. Vooral het afdalen (met een dalingspercentage van zo'n 23%) was een horror voor de knieën. Na de Costa te hebben gevinckt was het klimmen geblazen. Ditmaal stonden de kuiten op springen, maar we overleefden het. Rondom het stadion was het al een drukte van jewelste. Er liepen vooral veel fans rond van Celtic en ook de merchandisekraampjes hingen vooral vol met spullen van The Bhoys. Er werd ook geflyerd rondom Tannadice. De vorige keer kreeg ik iets over de situatie in Baskenland, ditmaal ging het over de Palestijnen. Precies in het straatje van 1904, maar Moslimhater Huntyr Wilders was het er niet mee eens. Die zou dan ook voor Dundee United zijn vandaag, ondanks dat ze de bijnaam The Arabs hebben.

Omdat we nog moesten wachten op Andy, hingen we wat rond voor de Fair Play Stand. Een erg politiek correcte naam voor een tribune, maar als je het verhaal erachter kent is het nog best aardig. In 1987 was Dundee United namelijk de eerste club die de Fair Play trofee kreeg uitgereikt van de UEFA vanwege het voorbeeldige en sportieve gedrag van de fans tijdens de UEFA Cup finale. Saillant is trouwens dat er sindsdien maar twee andere clubs die prijs kregen en dat een van die twee de tegenstander van vandaag is. Celtic kreeg hem namelijk in 2003. Bij Dundee United besloten ze ter ere van die prijs de hoofdtribune om te dopen in de Fair Play Stand en zo heet hij tot op de dag vandaag nog steeds, ondanks dat het heel aantrekkelijk is om de naam te verkopen aan een of ander fout bedrijf. Wat dat betreft verdient Dundee United een complimentje. Ook het programmaboekje was in orde. Eindelijk eens geen pakketje vol met reclame, maar echt interessante artikelen. Mooie kaft ook, zodat ik me eens een keer niet bekocht hoefde te voelen.

Nadat Andy was gearriveerd was het tijd om naar binnen te gaan. Het viel me op dat het nog een oude pauperzooi was. Misschien dat het alleen hier in het uitvak was, maar het leek wel op instorten te staan. Eenmaal in ons vak viel het me op dat de rest er wel redelijk modern uitzag. Celtic had niet alleen de West Stand gekregen, maar ook de hele Fair Play Stand. Ik denk dat er net iets meer thuisfans waren dan uitfans, maar veel scheelde het niet. Onze tribune was duidelijk een oude terrace waar wat stoeltjes op geflikkerd waren, omdat dat moet van de SPL. Je zat namelijk vrij krap en omgevouwen. Wat is het toch een onzin dat er geen staantribunes meer mogen in de UK, want dit was nu een ideale plek geweest om dat wel te doen. Sowieso bleven veel mensen staan en staan met stoeltjes is onveiliger dan staan zonder. Maar ja, de UK wordt niet voor niets de Nanny State genoemd door de Britten zelf. Kijk alleen maar naar die vreselijke CCTV, die alles in de gaten houdt,. Wat dat betreft hebben we het zo slecht nog niet in Nederland, ook al hebben we Balkenende.

Toen de spelers het veld op kwamen zag ik tot mijn genoegen dat Samaras ernaast stond. Gelukkig. Helaas kreeg Fortuné wel een basisplek, terwijl ik die nog slechter vond tegen Falkirk. Ach ja, misschien dat hij vandaag wel een wereldwedstrijd zou gaan spelen vandaag. De wedstrijd was niet goed, maar wel leuk om te zien. Er gebeurde van alles en ik verveelde me geen moment. Het valt me iedere keer weer op hoe hard er wordt gespeeld in Schotland en hoe weinig er wordt geklaagd. Dit is echt zoals het Engelse voetbal voor de Premier League was. Ik zie het graag. Opvallend was dat er bij Celtic slechts één speler was die boven het maaiveld uitstak en dat was Aiden McGeady. Hij draaide de back van Dundee met enige regelmaat dol, maar er was helaas geen aanspeelpunt. Fortuné kreeg wel eens de bal, maar bakte er niets van. Wat een drama is die man en daar is dan 3.8 miljoen voor neergelegd. Echt een waste of money voor deze prutser. Ach ja, misschien dat hij in het voorjaar ineens loskomt. Laten we er maar op hopen. Celtic was de eerste helft de betere partij, maar helaas kon dit niet in goals worden omgezet. Met 0-0 gingen we aan de thee. In de rust werd er een spandoek opgehangen ter ere van Robert Enke, dat was een mooi gebaar.

Na de rust was het een beetje van hetzelfde laken een pak. Celtic was iets sterker, zonder dat er echt grote kansen kwamen. Het was zelfs Dundee United dat het dichtste bij een doelpunt was, maar de lat zorgde ervoor dat het 0-0 bleef. Ik baalde dat ik niet op een gelijkspel had ingezet, want het leek er rechtstreeks op af te stevenen. Niet dat ik er veel mee had gewonnen, want ook de bookies hadden hier een 3-tje verwacht. Maar ineens zag de wereld er een stuk vrolijker uit. Een domme overtreding in de 16 van een Dundee United-verdediger zorgde ervoor dat Celtic een pingel kreeg. Nog zuurder voor de Arabs was het dat ex-speler Barry Robson hem nam en scoorde. Pfff, wat een opluchting. Helaas duurde het genieten maar kort, want door een corner werd het 1-1 en in de blessuretijd op identieke wijze zelfs 2-1. Erg dom, want de Arabs staan bekend om hun sterke corners. Na twee weken eerder getuige te zijn geweest van het eerste puntverlies van Celtic tegen Falkirk in veertien wedstrijden was ik nu getuige van het eerste verlies van Celtic tegen Dundee United in tien jaar. Ik lijk een bad omen te zijn voor The Bhoys, dus misschien is het slimmer om 3 januari niet naar de Old Firm te gaan.