Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Elgin

Het verslag

      

The Lantern of the North isn't shining anymore

Extremen spreken altijd aan. Zo ook de meeste noordelijke club in de Schotse leagues: Elgin City. Op papier is het niet slim om daar dan eind november naartoe te gaan, want de kans op bevriezing is vrij groot. Maar ja, soms moet je maar eens door een hel gaan. De wedstrijd van de dag: Elgin City v Forfar Athletic. Zomaar een wedstrijd in de Schotse Third Division. Voorafgaand aan de wedstrijd is het seizoen voor Elgin halverwege november eigenlijk al over. De club staat negende (van de tien clubs), maar dankzij het waardeloos presterende Montrose is de laatste plek ver weg. Forfar Athletic doet het een stukje beter. De club staat vijfde, terwijl plek vier nodig is om de play-offs te bereiken. Eind september stond de eerste editie van deze wedstrijd op het programma, in het Station Park van Forfar Athletic. Het werd 3-3. Voor zo'n uitslag zouden we deze dag ook meteen tekenen. Sowieso zouden we bijna zeker de horror van de 0-0 ontlopen, want in de twaalf duels die de clubs ooit tegen elkaar speelden viel er altijd wel een doelpunt. Elgin is trouwens wel een veilige keuze om een 0-0 te ontlopen, want zowel dit seizoen als afgelopen seizoen viel die uitslag nooit te noteren bij een wedstrijd van The Black and Whites. Aan de andere kant was het dus weer tijd dat er een 0-0 viel, dus waarom niet als wij langskwamen?

Wat meer over Elgin City zelf. In de jaren negentig vond de Schotse voetbalbond dat er wel erg veel clubs uit de zogenaamde central belt kwamen. Er werd toenadering gezocht met de Highland League en in 1994 werden Ross County en Inverness Caledonian Thistle toegevoegd aan de Scottish League. In 2000 werd de SPL uitgebreid met twee clubs, dus wederom was er plaats voor twee nieuwe clubs in de onderste divisie. Gekozen werd voor de rivalen Peterhead en Elgin City. Waar alle doorgestroomde clubs uit de Hooglanden successen behaalden (Inverness haalde zelfs de SPL), bleef Elgin het lelijke eendje. Al voor het tiende jaar op rij spelen The Black and Whites in de kelderdivisie en ook dit seizoen zit promotie er niet in. De enige strijd die de club meestal levert is die om de laatste plek. Vaak is East Stirlingshire dan het team waar de strijd mee moet worden aangegaan. Wat dat betreft zullen ze zich bij Elgin wel eens achter de oren krabben, want in de Highland League waren ze een van de topclubs. Veertien maal werd de club kampioen in die competitie en vijfmaal werd de beker gewonnen. Beste speler die ooit in het zwart-wit speelde was Jimmy Johnstone, die zijn carrière afsloot in de Highlands. Achttien wedstrijden en twee goals maakte de “Vlo” daar. Ze zijn er maar wat trots op in Elgin dat hij voor hun club heeft gespeeld.

Elgin ligt niet echt naast de deur, vandaar dat we al op vrijdag vertrokken richting Schotland. Via Weeze kwamen we aan op Edinburgh. Het doel van deze dag was Inverness. Eerst reden we langs Dundee om daar een hapje te eten en de tickets bij Dundee United en Dundee FC op te halen. Indrukwekkend hoe dicht die stadions bij elkaar lagen. Dat is toch wel een van de mooiste dingen die ik heb gezien in het Britse voetbal. In Inverness werden de spullen gedumpt bij de Travelodge en we trokken de stad in. Bij een Indiër aten we een lekkere tandoori en daarna was het tijd om de stad onveilig te maken. Dat viel wat tegen. Inverness heeft opvallend weinig kroegen, maar uiteindelijk slaagden we erin om er eentje te vinden. Het was er goed toeven, totdat er live muziek kwam. Dat bandje viel helemaal niet mee. Het was een zoutloze combinatie van Simple Red en Jamiroquai. Niet om aan te horen dus. Een rondje door de stad bracht ons bij een geweldige kroeg, maar de voor de nuchtere Noordelingen Chocovla en Huntyr was die iets te extravert zodat we weer verder gingen. Uiteindelijk kwamen we in een hippe club uit waar we helemaal niet thuishoorden en enorm opvielen tussen de chavs. Geen succes dus bij de vrouwen en zonder veroveringen gingen we weer terug naar ons hotel.

Een overnachting in Inverness betekent een bezoekje aan Drumnadrochit, een half uurtje ten westen van Inverness. In Drumnadrochit is namelijk het wetenschappelijk verantwoorde Nessie Centre te vinden, met harde bewijzen over het bestaan van Nessie. Duidelijk een überscam dus, maar de Nessie Shop die ernaast zit is te verleidelijk om over te slaan. Ik kocht weer een pluche Nessie en uiteraard gingen we weer even naar het Loch Ness. Ditmaal zelfs naar het water. Een van de honderd dingen die je ooit gedaan moet hebben in je leven is water uit het meer drinken. Het was ijskoud, maar smaakte redelijk. Waarschijnlijk heb ik nu wel parasieten in mijn maag, maar ik kon het tenminste van mijn lijstje afstrepen. Voor de rest was het allemaal erg commercieel rondom Drumnadrochit, met veel namaak-Nessie's en boattours om het monster te zoeken. Tijd dus om richting Elgin te gaan. Onderweg kwamen we buiten Inverness, ook Nairn en Forres tegen. Plaatsjes waar Highland League-clubs Nairn County en Forres Mechanics spelen. Van de tweede club zagen we het stadion zelfs, maar helaas zijn we niet even naar binnen gegaan. Het zag er namelijk leuk uit en zo vaak kom je niet in Forres.

Eenmaal in Elgin werd de auto naast het stadion gezet en zochten we een pub op om Liverpool v Man City te kijken. Aan de wedstrijd was niet veel aan en 1904 en ik gingen eens wat cultuur opsnuiven in Elgin. Het was een alleraardigst plaatsje en er hingen weinig chavs rond. Geen wonder dat dit een van de duurste steden van Schotland is, want hier is het wel aardig wonen. Uiteraard bezochten we ook hét culture hoogtepunt van Elgin en de reden waarom Elgin zichzelf een city mag noemen: The Elgin Cathedral. Van deze kathedraal – met de bijnaam The Lantern of the North - is helaas weinig meer over. Verkeerde keuzes in diverse oorlogen (ze kozen voor de Schotten en katholieken ipv Engelsen en protestanten) zorgden ervoor dat Elgin en haar kathedraal nooit op steun van de heersende koningen konden rekenen en tegenwoordig is er niet meer over dan een ruïne van dit eens machtige bouwwerk. Het gaf me een spookhuis van de Efteling-gevoel. Bemoste grafstenen en resten van de muren zorgden ervoor dat er wel spoken moesten rondhangen. Cultuur gevinckt, dus tijd om weer terug te gaan richting de pub. Daar zat Chocovla met een donderwolk boven zijn hoofd, want Liverpool was op 1-0 gekomen. Tijd dus om naar het stadion te gaan.

Gelukkig ligt Borough Briggs zowat in het centrum, dus we waren er zo. De Main Stand zag er best leuk uit van de buitenkant en er was een social club. Meestal hangen daar wel leuke memorabilia en zo ook hier. Het meeste was natuurlijk van de jaren in de Highland League, toen de club nog successen behaalde. Huntyr regelde nog de wedstrijdposter en we besloten om maar eens naar binnen te gaan. Voor een club op dit niveau is het nog best een redelijk stadion. Een oude Main Stand, een overdekte terrace aan de overkant en achter beide doelen kleine terraces. Echt vol zou het niet worden deze dag, want slechts 519 mensen durfden naar het stadion te komen dankzij de onheilspellende weerberichten. Voor een wedstrijd in de Third Division is dit nog best een redelijk aantal (Stranraer trok slechts 205 man deze dag) en al helemaal als je weet dat Elgin nog geen thuiswedstrijd won dit seizoen. Misschien is er in Elgin ook een soort Kuipdruk? Uit gaat het namelijk een stuk beter, want op vreemde bodem wonnen The Black and Whites al driemaal.

Omdat wij onszelf graag afficheren als echte mannen (en we te beroerd waren om de 2 pond extra te betalen) besloten we te gaan staan onder de Shed. Hier stonden de nuilers van Elgin, want alles wat de ploeg deed werd met cynisme begroet. Voor de rest werd er vooral veel gescholden, zoals het hoort in Schotland. Slechts één speler kon alles maken, ene Kyle Macaulay. Hij was de enige met een actie, maar duikelde veel en zag eruit als een chav. Daardoor was hij ook meteen de lieveling van de lokale bakvisjes. Wij hadden een hekel aan hem, want dit soort spelers wil je niet zien in de lagere Schotse divisies. Ik had ook al snel een favoriet gevonden. In de middencirkel stond namelijk Forfar-middenvelder Kevin Fotheringham. Hij leek niet alleen qua uiterlijk op mij, maar ook qua voetbalstijl. Enige verschil was dat hij kopte en dat deed ik nooit in mijn hoogtijdagen als voetballer van ZIGO. Voor de rest liep hij geen meter, maar verzond hij wel vele geniale passes. Ik heb bij Forfar al een bestelling gedaan om zijn shirt te kopen, want dit soort voetballers mag ik graag zien.

Mede dankzij het geniale spel van mijn kloon werd Elgin op een hoopje gespeeld. The Loons kwamen dan ook terecht op 0-1. Fotheringham scoorde. Nee niet Kevin, maar Martin. Iedereen bij Forfar heet waarschijnlijk Fotheringham met zijn achternaam. Het lijkt wat dat betreft erg op het team van de V.A.E. Op het WK 1990, met al die Mubaraks. In de rust kocht Chocovla de duurste voetbalsjaal ooit (11 pond!) en gingen Huntyr en ik laf op de Main Stand zitten. Na veel positieve verhalen van 1904 en Huntyr over de broodjes kattenvlees wilde ik die ook wel eentje proberen. Helaas waren ze op. Het zat me niet mee, maar achteraf heeft het waarschijnlijk mijn keven gered. Het spel was ook niet hartverwarmend, maar er werd wel gescoord. Opnieuw was het Kevin Fotheringham die iets geniaals deed en Chris Templeman (wie kent hem niet) mocht de treffer maken. Wedstrijd gespeeld, want Elgin zou in nog geen 100 jaar twee goals maken.

Eindelijk ging het dan ook regenen, waardoor het een glijpartij werd. Enkele carrièrebedreigende tackles werden onbestraft gelaten. Mooi, want zo zien we het graag in Schotland. Door een toevallige samenloop van omstandigheden wist Elgin City nog een goal te maken. Helaas voor ze was het 10 meter buitenspel en werd hij afgekeurd. Tot mijn verbazing gingen de Elgin-fans op de hoofdtribune helemaal uit hun plaat en begonnen ze hun sarcastische opmerkingen niet meer op de eigen spelers te richten, maar op de scheidsrechter. Niet dat het veel uitmaakte, want Forfar speelde de wedstrijd rustig uit en blijft zodoende meedoen om de play-off plekken. Dit Elgin is echt de slechtste ploeg die ik tot nu toe in Schotland heb gezien. Zelfs Albion Rovers en Stenhousemuir hadden dit team op een hoopje gespeeld. Wat een drama om daar tweewekelijks naar te moeten kijken. Net zoals bij de kathedraal zijn de hoogtijdagen van de club al lang voorbij en zullen ze zich wel eens achter de oren krabben waarom ze ooit de Highland League hebben verlaten. “The Lantern of the North isn't shining anymore” en dat geldt ook voor de voetbalclub.



Het rapport

Het stadion

Borough Briggs leek me van de clubs in de Third Division een van de leukste stadions te hebben en het was inderdaad wel aardig. Een oude hoofdtribune van hout en een echte shed aan de overkant waren de blikvangers. Voor de rest waren er nog staanplaatsen naast de hoofdtribune en achter beide doelen waren er een paar treden terracing. Alles bij elkaar een leuke ground en zeker toereikend voor een club als Elgin City. Het is zelfs beter dan bij diverse clubs een divisie hoger. Ik hoop dan ook dat ze er niet zullen vertrekken, ondanks dat het op een gunstige plek bij het centrum ligt.

De sfeer

Met 500 man was het geen gekkenhuis, maar wat werd er veel gevloekt. Het maakte ook niet uit of je op de shed stond of op de hoofdtribune zat, de Elgin-fans waren aan een stuk door aan het schelden tegen de tegenstander, scheidsrechter en ook de eigen spelers. In Nijmegen staan de mensen bekend als nuilers, maar dit was de overtreffende trap. Het was niet alleen schelden, soms zaten er ook erg grappige opmerkigen tussen. Het zorgde in ieder geval voor vermaak, iets dat ontbrak op het veld.

De wedstrijd

Elgin had voorafgaand aan deze pot nog geen enkele thuiswedstrijd gewonnen en ook vandaag zat het er geen moment in. Forfar hoefde weinig moeite te doen om te winnen. Bij die tweede club zaten ook duidelijke de betere voetballers. Het gekke is dat Elgin al wel drie uitwedstrijden heeft gewonnen. Als het spel niet gemaakt hoeft te worden, zijn de Black & Whites blijkbaar op hun best. Misschien moet ik ze eens in een uitwedstrijd zien, want op basis van deze wedstrijd is dit de zwakste Schotse ploeg die ik ooit aan het werk zag.

De omgeving

Borough Brigss ligt relatief dicht bij het centrum van Elgin, maar je hebt dat gevoel niet echt doordat het vrij groen rondom het stadion is. Voordeel is dat je goed kunt parkeren bij de club en dat de pubs ook binnen handbereik liggen. Het is dus te hopen dat gulzige projectontwikkelaars met hun vieze handen van het stadion afblijven, want dit is toch de favoriete uitwedstrijd van veel clubs door het totaalplaatjje.

Overall

Elgin City was leuk om eens te bezoeken. Het stadion was aardig, het stadje leuk en om het publiek moest ik regelmatig lachen. De wedstrijd was heel slecht, waar vooral Elgin schuld aan had. De Third Division bezoeken is leuk, maar om alleen voor een wedstrijd in die competitie te bezoeken zou ik niet naar Schotland gaan. Daarvoor is het net te obscuur. Een combinatie zoals deze met Dundee United is echter goed te doen. Ik denk dan ook zeker niet dat dit mijn laatste wedstrijd is geweest op dit niveau. Tegenstander Forfar staat namelijk ook op het verlanglijstje.



De statistieken

Elgin City v Forfar Athletic 0-2 (21/11/2009)

44. Martyn Fotheringham 0-1

82. Chris Templeman 0-2

Ground: Borough Briggs, Elgin

Visits: 1

Season: 2009-2010

Competition: Scottish Third Division

Position Elgin City: 9

Position Forfar Athletic: 4

Gate: 519

Match Number in Scotland: 20

Goals: 57

Line up Elgin City:

Gibson, Niven, Tatters, Dempsie, MacDonald (55. Cameron), Edwards (83. Calder), Gunn, MacAulay, Frizzel, Nicolson, Craig (64. Crooks)

Line up Forfar Athletic:

Brown, Mowat, I. Campbell, M. Fotheringham (73. Gibson), Tod, Tulloch, Gordon, Templeman (82. Smith 82), Harty (78. R. Campbell), McCulloch, K. Fotheringham

Yellow Cards:

MacDonald, Niven, Nicolson (Elgin City), Mowat, Tulloch (Forfar Athletic)



De foto's



Het vaste ritueel als we naar de Highlands gaan...



.. is een bezoek aan de Nessie Shop



Dit soort nummerplaten vreten Japanners



Nessie is blijkbaar een paars monster



Of is hij toch groen?



Geen Nessie te zien bij het Loch Ness



Ook aan de andere kant is niet te zien



De ooit indrukwekkende Lantern of the North in Elgin



Het werd al snel duidelijk dat deze kathedraal zijn beste tijd wel heeft gehad



Alles wat er nog over is van het gebouw is een ruïne



De kathedraal is er nog wel: Borough Briggs van Elgin City



De façade van de hoofdtribune



Oude club daar in Elgin



Houten turnstiles



Vandaag geen wedstrijd?



Nogmaals de façade. Ze zijn nogal fan van de clubnaam in Elgin



In de social club was het goed toeven



Daar vond ik de teamselecties van vandaag



The Shed tegenover de hoofdtribune was een leuke tribune



Hier de Main Stand zelf, de trots van de club met terracing ernaast



De East Terrace, een waar gekkenhuis daar



Evenals op de West Terrace



Nogmaals de Main Stand, die redelijk vol zou komen deze dag. Staan in de regen sprak blijkbaar niet aan



Op de foto met een van de lelijkste mascottes in Schotland: Briggsy the Badger



Achter de Main Stand was de pilaar ter ere van ene Gordon (de topper?) goed zichtbaar



Nogmaals The Shed



En we gaan bijna los voor een enerverende pot voetbal



Heel veel oude, nuilende mannetjes bij Elgin. Ik mag dat graag zien



Actiemoment



Hier op de Main Stand was het beter toeven dan in de regen



De Waldorf en Statler van Elgin kijken met de nodige scepsis naar het vertoonde spel



De hoofdtribune was van hout *fapfapfap*



Een laatste blik op Borough Briggs

 

 

© 2005 All Rights Reserved.