Geen Tranmere Rovers dus, maar toch zouden we nog een potje voetbal aan Merseyside kunnen zien. Everton had namelijk een late kick-off tegen Man City. Ik lijk ondertussen wel een Everton-fan, want eerder dit seizoen zag ik ze nog met 4-0 winnen tegen Sigma Olomouc en een paar seizoenen geleden was ik er ook al tegen Newcastle United. Destijds won Everton met 1-0. Ik breng de club dus geluk. De wedstrijd van vandaag leek op papier een mooie: mede door de transfer van Lescott naar City en het getouwtrek daar omheen was er wat kwaad bloed tussen beide clubs. Eigenlijk is daar weinig reden voor, want Everton heeft veel te veel geld gehad voor deze voorstopper. Maar de Toffees hebben nogal de neiging om de Calimerodop op te zetten. Heel vreemd eigenlijk, want ze horen bij de historische Big Five. Misschien is het een stukje frustratie, omdat ze de laatste jaren niet echt meer meespelen om de prijzen. Het gezeur maakt de club er niet echt sympathieker op.

Voordat we naar Goodison Park reden, wilden de anderen (vooral 1904) graag even Anfield zien. De buurt was nog meer vervallen dan de vorige keer. Echt een van de minste plekken om te wonen in de UK. Terwijl Liverpool op dat moment in en tegen Stoke speelde, liepen er veel (Aziatische) vinckers rond het stadion. De tour voor het luttele bedrag van 14 pond liep erg goed en we moesten 1904 tegenhouden om ook niet dat bedrag neer te tellen. Ter compensatie mocht hij van ons wel even de clubshop in. Met een erectie in zijn broek kwam hij weer naar buiten. Het liefst had hij de hele winkel leeg gekocht. Uiteraard was het ook bij de Hillsborough Memorial druk. Zelfs mensen in Everton-shirts maakten er foto's van en gingen er voor poseren. Dat blijf ik toch iets raars vinden, om zo te gaan poseren voor zo'n gedenkmonument. Er waren vlak voor ons wat Nederlanders langs geweest, want we zagen een Sparta-sjaal liggen.

Vooraf aan de wedstrijd wilde Chocovla mental gaan in een City-pub. Volgens Bill was dat de Black Horse. Ze hadden er ranzig tapijt en je schoenen plakken vast aan de vloer, maar een gekkenhuis was het er niet. Het was ook meer een gemengde pub ipv een City-pub. Zo'n uurtje voor de wedstrijd gingen we dan maar naar het stadion. Terwijl de rest naar de clubshop ging, gingen Maus en ik St. Luke's in. Dat is het kerkje naast het stadion. De vorige keren verkochten ze er programmaboekjes en was er een soort dienst bezig. Ditmaal was het een gaarkeuken, waar voor bodemprijzen koek en zopie werd verkocht. Voor 70 cent has Maus een zakje Maltesers en een KitKat. Veel winst zullen ze niet maken, maar dat kerkje in/naast het stadion is een van de dingen die Goodison Park zo speciaal maken.

Op Chocovla na zouden we op de Main Stand zitten. Dat is tribune nummer drie die ik hier vinck. Qua zicht had ik het liefste op de Park End gezeten, maar daar was het niet meer mogelijk om naast elkaar te zitten. Toch was dit een leuk alternatief. De stewards werden helemaal gek toen ze zagen dat ik de trap nam in plaats van de roltrap. Beneden werd het me al afgeraden en toen ik bovenkwam zei er ook nog eentje tegen me dat ik gek was. Dankzij mijn dagelijkse 25 kilometer fietsen viel het me toch nog mee. Ik had geen hartaanval gekregen. 1904 en De Nederlander kwamen iets later en die zagen wel zwarte sneeuw toen ze bovenaan de trap kwamen. Wel goed dat we de trap namen, want roltrappen horen niet bij een club die zichzelf afficheert als The People's Club. Het was wel mooi om op dit oude beestje te zitten. De houten stoeltjes, de verkeerde nummering en de gaten in het beton. Het draagt allemaal bij aan de voetbalromantiek rondom een bezoekje aan Goodison Park.

We waren wel een wat genaaid, want de tickets die we kregen waren niet de plaatsen die ik had aangeklikt op de website. We zaten nu echt in de nok van de Top Balcony. Hoger kon niet, want achter ons was een wand. Dit was het hoogste punt van Goodison Park. Nadeel was dat we last hadden van een van de palen en dat we door het dak niet goed de tribune aan de overkant konden zien. Voordeel was dat het er erg warm was. Waar we waarschijnlijk waren doodgevroren als we lager hadden gezeten, konden we nu in onze Hawaïshirts en korte broeken gaan zitten. De spelers begonnen ondertussen aan de warming up. Zowel De Nederlander als 1904 waren tevreden, want Heitinga en Fellaini stonden in de basis. Ik was tevreden dat Tevez erin stond en Chocovla zal ongetwijfeld blij zijn geweest met Nigel de Jong in de basis. Het was erg jammer dat Jolean Lescott nog te geblesseerd was om mee te doen, want wat is er mooier dan wat olie op het vuur. Goodison Park heeft z;'n goede akoestiek, dat ik graag eens wil meemaken dat er wat lawaai gemaakt wordt en een Lescott had daar voor kunnen zorgen.

De wedstrijd ging voorzichtig van start met een sterker City, maar op een gegeven moment kregen de Toffees door dat er iets te halen was en gingen ze er vol voor. De Citizens werden met de rug tegen de muur gezet en in de 36ste minuut zette Pienaar Everton op 1-0 met een vrije trap. Hij vierde dit met een steward voor het uitvak, die natuurlijk helemaal uit hun plaat gingen. Diep in de blessuretijd van de eerste helft kreeg Everton een lichte penalty mee, die door Saha werd verzilverd. 2-0 en de wedstrijd was eigenlijk over. De meeste spelers bij City liepen er wat verloren bij. Het meest ergerlijke was Robinho, die totaal niets deed. Gelukkig werd dit figuur met zijn gele schoentjes na 60 minuten van het veld gehaald. Saillant, want hij was er eerder in de wedstrijd pas ingezet. Ondanks dat het wat beter ging met Bejani in de spits, kwam de voorsprong niet in gevaar voor Everton. Cahill en Fellaini raakten nog tweemaal het houtwerk en City mocht van geluk spreken dat het geen afstraffing werd. Hoogtepunt was een schitterende pirouette van Felliani alias The Perminator, die echt heerste op het veld. Een dikverdiende overwinning van een ijzersterk Everton.

Na de wedstrijd probeerde een mannetje snel naar de uitgang te gaan door flink te duwen en te dringen. Slecht idee om dat op die kleine trappetjes te doen. Hij maakte een enorme schwalbe en viel met zijn rug keihard op de betonnen trappen. Hij keek erg pijnlijk, maar zijn maten zagen het ook. Stoer probeerde hij door te lopen, maar hij had een kop alsof hij net een fles azijn had moeten opdrinken. Het was een goede dag voor mij, want 1904 maakte die ochtend in het bad ook al een schwalbe. Dit was de derde trip op rij dat iemand een fopduik maakte (1904 bij St. Johnstone en SJ bij Celtic), dus die reeks blijft mooi gehandhaafd. Buiten het stadion zagen we Chocovla al bij het kerkje staan. Hij was niet te spreken over de fans van Everton, die hij omschreef als NSB'ers. Hij was not amused en zal niet snel Goodison Park revisten. Een ongeluk komt nooit alleen, dus hadden we ook een parkeerbon. De auto stond namelijk in een zone waar je pas na 6 uur gratis mocht staan. Chocovla en de stad Liverpool zal nooit een gelukkig combinatie worden.

Eten deden we bij ons vaste adres Frank & Benny's, maar het viel wat tegen. Slechte bediening en het eten was maar zo-zo. Maus, die ons al de hele trip had horen opscheppen over deze keten, was niet onder de indruk. Het was in ieder geval een goede bodem voor die avond. Op De Nederlander na gingen we weer stappen in Blackpool. Een nieuwe avond betekent een nieuwe keten. Ditmaal kozen we voor de Australische Walkabout. Veel sletterig volk bevolkte deze tent en ook hier hadden ze, net zoals in alle tenten van de dag ervoor, een toiletneger. Het is bizar dat het altijd negers zijn. Het heeft iets koloniaals. Op zich was het wel oké daar, maar 1904 en ik wilden toch weer graag met de voetjes van de vloer in plaats van cool in een hoekje te hangen. Met z'n tweeën gingen we dus weer naar de Flares. De muziek was hetzelfde als de dag ervoor, dus dat was al mooi. Er waren weer veel mooie figuren op de dansvloer, waaronder een stel potvissen. Volop vermaak dus.

Na een tijdje in de Flares begon het daar wat leeg te lopen en gingen we weer terug naar de andere knulletjes. Die stonden nog steeds cool te wezen. Het niveau in de Walkabout was niet veel verbeterd, maar door het vele drankgebruik van de bezoekers zagen we enkele mooie taferelen. Vooral veel jankende meisjes, die hun emoties niet meer onder controle hangen door de alcohol. Britten en drank: een mooie combinatie. Het was weer een mooie avond die pas eindigde toen de kroeg ging sluiten. Buiten volgde nog een mooi tafereel, toen twee Londense Man United-fans anti-Tevez liedjes gingen zingen tegen Chocovla (ze wisten niet dat hij voor City was) en hem gingen omhelzen. Wat kan het leven soms mooi zijn. Daar maakte we Engeland op haar platst mee. Maus klopte op een raam, waar een meisje zat te sms-en en die deed meteen haar benen wijd. Voor de rest liepen er veel rondborstige, dronken dames rond. Wat een verschil is dat toch met Nederland. Een half uurtje later lagen we in bed en was helaas ook dag twee van onze vincktrip voorbij.

De sfeer

Dit is mijn derde thuiswedstrijd bij Everton en tussendoor heb ik ze ook nog eens gezien bij Fulham, maar aan die fans is niet zo veel aan. Voor de sfeer moet je zeker niet Everton gaan, hoewel er in de tweede helft wel wat sfeer begon te ontstaan. Toch had ik er veel meer van verwacht, aangezien de Lescott-affaire nog vers in het geheugen ligt en dit toch een verrassende uitslag was. Toch kan ik me voorstellen dat het hier op de juiste avond kan spoken. Het stadion is akoestisch perfect voor een oorverdovende orkaan van geluid.

De wedstrijd

Vooraf keek ik vooral uit naar Tevez en Bellamy, maar Man City werd compleet weggespeeld door Everton. De Citizens hadden zelfs geluk dat het niet een nulletje of vijf werd. Everton vond ik erg indrukwekkend. Wat dat betreft verricht Moyes wonderen met zo'n klein budget. Bij City moeten ze zo snel mogelijk zakkenvullers als Robinho eruit flikkeren, want dat soort figuren wekt alleen maar irritatie op en maakt je niets beter als team.

De omgeving

Het is niet echt de mooiste buurt van Engeland, maar een stuk beter dan de omgeving van Anfield. Er zijn wat pub's en een arbeiderswijk. Het leukste blijf ik echter de kerk vinden, die in de hoek van het stadion staat. Ditmaal ben ik daar zelfs binnen geweest en dat was erg leuk om eens mee te maken. Ze verkochten er versnaperingen voor erg schappelijke prijzen.

Overall

Doordat Goodison Park zo'n geweldig stadion is verveelt een bezoekje aan Everton nooit. Ook ditmaal was het weer leuk. Ik zat dit keer erg hoog op de tribune en dat gaf weer een helemaal ander perspectief aan het stadion. Mijn levensdoel gaat nu worden op ook een keer op de Bullens Road Stand te gaan zitten, want dan heb ik alle vier de tribunes gevinckt. Ik hoop dan ook van harte dat de club nog een tijdje op Goodison Park blijft spelen.