A Fairytale in Doncaster

Tien seizoenen geleden vloog Doncaster Rovers uit de Football League. De Football League, waar ze in 1901 voor eerst in uitkwamen en vanaf 1923 continue aan deelnamen. Het was in 1998 dus een zwart jaar voor Doncaster en omgeving. De jaren in de spelonken van het Engelse voetbal leken oneindig te zijn, maar degene die de jaren daar hebben meegemaakt zullen nu extra gelukkig zijn. Doncaster Rovers mag namelijk volgend jaar voor het eerst sinds 50 jaar weer uitkomen op het tweede niveau in Engeland. Wie dat een aantal jaar geleden zou hebben gezegd was voor gek verklaard, maar het is nu echt de realiteit. Volgend jaar mogen de mannen van Sean O’Driscoll spelen tegen de buurtjes uit Sheffield, Birmingham City, Charlton Athletic en nog meer clubs die nog niet zo lang geleden op het hoogste niveau uitkwamen.

Even een duik terug in de geschiedenis. De laatste keer dat Doncaster uitkwam op het tweede niveau was in 1958. Wolverhampton Wanderers won de landstitel, met Preston North End als een goede nummer twee en in de FA Cup finale versloeg Bolton Wanderers de overgebleven Busby Babes. Brazilië werd dat jaar voor het eerste wereldkampioen voetbal. In Zweden speelden de Goddelijke Kanaries droomvoetbal, maar in Engeland dacht men nog altijd de beste te zijn. Buddy Holly had dat jaar veel grote hits, Fanfare lokte veel mensen naar de bioscoop en de eerste aflevering van Pipo de Clown kwam op televisie. Er zullen dus niet veel mensen zijn die Doncaster Rovers nog in de Second Division hebben zien spelen.

De Rovers waren dat jaar trouwens knap waardeloos en eindigden onderaan met slechts 27 punten. Het jaar erop deed de club het niet veel beter en opnieuw degradeerde de club. De Fourth Division was bereikt en in de 38 jaar daarop zou die slechts sporadisch worden verlaten. En als dat dan al eens gebeurde volgde er bijna rechtstreeks degradatie. Doncaster stond daarom in Engeland bekend als een “basement club”, die behoorde tot het meubilair van de Fourth Division. Samen met clubs als Rochdale, Darlington en Lincoln City waren ze zo’n beetje het bankstel, de stoelen en tafels van de divisie. Vanaf 1987 begon het alleen wat lastiger te worden in die divisie; er werd namelijk besloten om een promotie-degradatie regeling in te voeren. De nummer laatst van de Fourth Division moest terug naar de amateurs, op voorwaarde dat de kampioen van de Conference aan verschillende eisen voldeed. De eerste club die het haasje werd van deze regeling was Lincoln City. De club werd 24^e en Conferencekampioen Scarborough (helaas wijlen tegenwoordig) nam de plaats in van Lincoln.

Twee jaar later, in 1989, ging de strijd om de laatste plaats tussen Darlington en Doncaster Rovers. De strijd tussen de bankstellen kon je het wel noemen. Darlington verloor deze strijd en werd vervangen door Maidstone United, toevallig ook een club die failliet is gegaan. In 1992 was het weer peentjes zweten voor Doncaster, toen ze met Carlisle streden om die laatste plek. Opluchting was er toen bleek dat er niemand zou degraderen door het faillissement van Aldershot (waarvan de doorstart volgend jaar voor het eerst sinds 16 jaar weer te zien zal zijn in de League). Doncaster had op het laatst namelijk slechts één puntje voorsprong op Carlisle.

Langzaamaan krabbelde de club weer op en in 1995 werden de Rovers zelfs negende. 1996 en 1997 gingen geruisloos voorbij met middenmootplekken voor Doncaster. De rust zou echter stevig verstoord worden in 1998. De voorzitter van Doncaster, Ken Richardson, had amper meer geld en de beste spelers vertrokken. Gevolg was een dramatisch seizoen, waarin Doncaster het record van meeste nederlagen in een seizoen verbeterde. In totaal werden er van de 46 wedstrijden slechts vier gewonnen en maar liefst 34 keer gingen er geen punten mee in de tas. Er werden zelfs een aantal wedstrijden met 7-0 en 8-0 verloren, dus de degradatie was terecht. Doncaster werd vervangen door Conferencekampioen Halifax Town (die sinds enkele weken ook failliet zijn, erg bizar dit). Dieptepunt was misschien nog wel de 739 toeschouwers, die besloten op te dagen om Doncaster tegen Barnet te zien spelen. De duizenden toeschouwers die Belle Vue in betere jaren bevolkten waren verdwenen. Misschien wel naar Leeds, de buur uit Yorkshire, die dat jaar vijfde was geëindigd in de Premier League.

Zonder de tv-gelden van de League was Doncaster ten dode opgeschreven. Richardson besloot daarom iets dramatisch te doen, want hij had geld nodig. Hij wist dat Belle Vue, het stadion van Doncaster, vrij goed verzekerd was. Richardson besloot daarom het stadion in de fik te steken om zodoende de schulden van de club te kunnen aflossen met het verzekeringsgeld. Helaas voor onze pyromaan werd hij in zijn kladden gepakt en mocht hij voor vier jaar wasknijpers gaan vouwen in de nor. De club had dus geen geld meer, geen voorzitter meer en een gedeeltelijk afgefikt stadion. Het leek over te zijn voor de Rovers.

In de Conference behoorde Doncaster ook tot de mindere clubs. De club mocht het opnemen tegen clubs waar ze waarschijnlijk nog nooit van hadden gehoord en de fans hadden terecht veel zelfmedelijden als ze weer eens een keertje naar Leek Town moesten of, nog erger, op een dinsdagavond in januari naar Barrow, waar het altijd regent en je gegarandeerd een snijdende wind in je bek hebt. De voetballers deden er ook weinig aan om het leed te verzachten van de fans en hadden uiteindelijk vijf punten meer dan Barrow, wat wel degradeerde. Het jaar erop ging het een stuk beter, want er werden maar liefst zeven punten meer behaald dan Welling, wat degradeerde.

De club werd op dat moment overgenomen door een van de bekendste plastische chirurgen uit Engeland, John Ryan. Deze Ryan was geboren en getogen in Doncaster en zag zijn eerste wedstrijd op Bellevue in 1958 (juist, het laatste jaar van Doncaster op het tweede niveau). Doncaster verloor die dag met 1-6 en Jimmy Hill (de bekendste kin van Engeland) legde er vijf in. Ryan, die bekend staat om zijn praatjes, beloofde de fans vier dingen: eerst promotie naar de League, dan een nieuw stadion, dan een belangrijke finale en uiteindelijk promotie naar het tweede niveau, omdat hij op dat niveau Doncaster voor het eerst zag. De fans moesten vooral lachen en dachten dat Ryan kierewiet was.

Het leek in het begin ook niet echt te lukken. Doncaster streed in 2000 niet tegen degradatie, maar ook niet voor promotie.Het jaar erop ging het iets beter, want Doncaster eindigde als vierde. Kampioen Boston had echter een voorsprong van zeventien punten, dus echt een gevaar vormden de Rovers toen niet. Ondertussen waren niet de Rovers, maar Leeds de trots van Yorkshire. De club behaalde de halve finales in de Champions League, waar Valencia net iets te sterk bleek te zijn. Dat de clubs een aantal jaar later op Wembley zouden strijden voor een plekje op het tweede niveau had echter niemand durven te voorspellen, zelfs Ryan niet.

De FA besloot ondertussen wat te wijzigen in de Conference; niet alleen de kampioen zou promoveren, maar de nummers twee tot en met vijf mochten strijden om een tweede promotieplek. Dit kwam Ryan erg goed uit, want Yeovil was dat seizoen ongenaakbaar en zou kampioen worden met 17 punten voorsprong op nummer twee Morecambe. Doncaster, wat derde was geëindigd, mocht het in de playoffs opnemen tegen Chester City (opvallend dat alle vier de deelnemers aan de playoffs tegenwoordig in de League spelen). Tweemaal 1-1 tegen de club met het lelijkste stadion van Engeland zorgde voor een penaltyserie die Doncaster won. In de finale was Dagenham & Redbridge de tegenstander. Doncaster pakte snel een 2-0 voorsprong, maar die werd teniet gedaan door de Daggers. Verlengen dus. Destijds werd er nog gespeeld met een “Golden Goal” en dat liet Francis Tierney zich geen tweemaal zeggen. In de 110^e minuut scoorde de Scouser de 3-2 en de Rovers waren terug in de League. Tierney kreeg als bedankje van de voorzitter een cadeaubon voor zijn zaak. Waarschijnlijk heeft Tierney tegenwoordig een kop vol botox.

Ryan was zo dol van geluk dat hij zijn chequeboekje in die zomer vaak tevoorschijn haalde. Doncaster had een geweldig elftal en deed vanaf het begin van het seizoen mee om de bovenste plaatsen. In de winter haalde Ryan nog enkele versterkingen en in mei stond iedereen verbaasd te kijken dat promovendus Doncaster kampioen was geworden van de Third Division. Opvallend is trouwens dat Hull City (sinds gisteren een Premier League club) meeging als nummer twee. In Doncaster waren de mensen dronken van geluk en Ryan was zo verbaasd dat zijn blufpraatjes misschien wel gingen uitkomen.

In 2005 was Doncaster Rovers dus een League One club. Op het veld pasten de Rovers zich goed aan. De club werd respectievelijk tiende, achtste en elfde de voorbije jaren. De belangrijkste gebeurtenissen vonden echter plaats naast het veld. Het verouderde Belle Vue stadion werd verlaten op 23 december 2006 (bij deze afscheidswedstrijd was ik aanwezig; klik hier voor wat foto’s van die wedstrijd en het stadion: Farewell to Belle Vue) en de club nam zijn intrek in het saaie, maar zeer functionele Keepmoat Stadium. Ryan had bij de gemeente blaren op zijn tong geluld om ze dit stadion te laten bouwen. De deal is uitstekend voor de Rovers; de gemeente heeft het stadion laten bouwen voor 23 miljoen pond en de club huurt het terug voor 250.000 pond per jaar. Zoals zo vaak trekt een nieuw comfortabel stadion meer mensen en sponsors, en zo ook in Doncaster.

Doordat de club het financieel een stuk beter kreeg kon Ryan gaan zoeken naar een topmanager. Namen als Kevin Keegan en Peter Reid zongen rond in Doncaster, maar uiteindelijk werd het Sean O’Driscoll. Deze Ier is vooral bekend doordat hij bij het kleine Bournemouth wonderen had verricht. Misschien niet zo’n grote naam als de fans hadden verwacht, maar wel een manager die League One op zijn duimpje kent. O’Driscoll mocht spelers halen en bouwen aan een team. Het succes kwam er eerder dan verwacht, toen Doncaster vorig jaar in de finale van de Football Trophy stond. Wembley was net nog niet af, maar vele Rovers volgden de club naar het Millennium Stadium. Bijna 60.000 mensen kwamen op deze finale af tegen de andere Rovers (uit Bristol) en opnieuw won Doncaster een belangrijke finale met 3-2 en opnieuw was het in de 110^e minuut dat de beslissende goal viel. Ditmaal was het niet “botox” Tierney die de winnende maakte, maar Greame Lee. Wat hij voor zijn doelpunt heeft gekregen van de voorzitter weet ik niet, maar Ryan had zijn derde belofte waargemaakt. 

Dit seizoen stond dan in het teken van doorgroeien. Van O’Driscoll werd verwacht dat hij de club naar de playoffs zou brengen. Vanaf het begin van het seizoen voldeed hij uitstekend aan die opdracht, want de club heeft bijna continue in de top zes gestaan. Op de laatste speeldag kon de ploeg bij Cheltenham zelfs promotie bewerkstellen door te winnen, want Doncaster stond op plek twee. Het was sowieso een mooie wedstrijd, want Cheltenham moest winnen om kans te maken om degradatie te ontlopen. Ik heb zelfs nog geprobeerd om zelf naar deze wedstrijd te gaan, maar hij was strak uitverkocht. Om een lang verhaal kort te maken; Doncaster faalde op het beslissende moment. Cheltenham won met 2-1 en dankzij enkele andere resultaten bleef die club erin. Doncaster werd echter nog net voorbij gestoken door Nottingham Forest, zodat die met Swansea City mee mochten naar de Championship. Voor Doncaster bleef er niets anders over dan de playoffs.

In de playoffs was Southend de tegenstander. De eerste wedstrijd op Roots Hall eindigde op 0-0. De return in Doncaster viel net gunstig, want op die vrijdag zou ik in Engeland zijn. Helaas moest een van mijn reisgenoten eerst naar de dokter, zodat we pas heel laat aankwamen in Engeland. Op Ceefax konden we vernemen dat het maar liefst 5-1 voor Doncaster was geworden; een geweldige prestatie. Nog mooier was dat de finale tegen Leeds was, dus een “All Yorkshire Final”. Via illegale streams heb ik net gekeken naar die finale en niet meer dan terecht won Doncaster met 1-0. Ryan heeft dus, waarschijnlijk tot zijn eigen verbazing, zijn bluf waargemaakt. Volgend jaar zal Doncaster wel dé kandidaat zijn voor degradatie, maar dat zal niemand iets uitmaken daar in Yorkshire. Tien jaar geleden bestond de club bijna niet meer en pas vijf jaar geleden kon de club ontsnappen uit de Conference. Wat dat betreft gun ik het de mensen die daar destijds al op de tribune stonden zo erg.