Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Falkirk

Het verslag

  

You're not fit to wear the Hoops

De meeste stadions in de SPL zijn geweldig. Vergelijk het eens met de moderne gedrochten in de Engelse Premier League en de historie druipt er vanaf. Toch zijn er ook uitzonderingen. Van New Douglas Park van Hamilton Academical werd ik niet echt vrolijk, terwijl ook het Falkirk Stadium van Falkirk geen juweeltje is. Om die eens te bezoeken met de Bhoys stond dan ook niet hoog op mijn verlanglijstje. Deze zomer besloten ze echter een vierde tribune bij te bouwen, geheel betaald door een lokale sponsor. Opnieuw een saai dingetje, maar het stadion leek nu tenminste wat meer af (hoewel eigenlijk de tijdelijke tribune nog vervangen moet worden). Tel daarbij op dat Celtic er zou gaan spelen op een zondag en het leek me wel erg aardig om daar naartoe te gaan. Ik heb ondertussen Celtic al in redelijk wat stadions zien spelen en nu kon ik ook het vakje Falkirk in gaan kleuren. Eind deze maand volgt ook Dundee United en in februari Aberdeen dan nog. Voordeel is dat je zo nog eens ergens komt in Schotland, hoewel Falkirk voor me geen onbekend terrein is. Het begint zowat mijn tweede thuis te worden.

Falkirk, om een of andere reden kom ik vaak in die stad of de omgeving terecht. Ik heb er eens in een hotel gezeten (met uitzicht op het Falkirk Stadium en de raffinaderij van Grangemouth), vaak heb ik er in een Franky & Benny's gegeten op weg naar iets anders en alle drie de stadions in de stad heb ik al een keer bezocht. Ik denk dat het in de sterren geschreven staat dat ik er ooit ga wonen met een mooie Falkirkiaanse deerne. Tijd voor wat achtergrondinformatie over deze stad. 'De Bespikkelde Kerk', dat is de Nederlandse vertaling van Falkirk. De bekendste Falkirkian is Tommy Douglas, in 2004 uitgeroepen tot 'Grootste Canadees' ooit. Hij is geboren in Falkirk en emigreerde op zesjarige leeftijd naar Canada, maar Falkirkian ben je voor de rest van je leven als je iets presteert. De grootste attractie is het Falkirk Wheel, een grote scheepslift en een befaamde tourist trap. Opvallend is dat Falkirk, slechts de 20ste stad van Schotland, maar liefst drie profclubs heeft: Falkirk FC, East Stirlingshire en Stenhousemuir. Daarmee heeft Falkirk er meer dan grote steden zoals Edinburgh en Aberdeen. Nadeel is wel dat ze geen van allen echt veel volk trekken. Deze dag zou Falkirk v Celtic maar een paar honderd man meer trekken dan Raith Rovers v Dunfermline Athletic die ik de dag ervoor zag en dat komt dan vooral door de meegereisde Bhoys.

Met Falkirk heb ik ook een club genoemd waar ik helemaal niets mee heb. Er zijn – buiten Celtic - nog wat clubs in de SPL die ik wel leuk vind en er zijn er een aantal waar ik ronduit een hekel aan heb. Falkirk valt in geen van beide categorieën. Saaiheid troef daar. Een paar jaar geleden zaten we in een hotel van waaruit je het stadion zag liggen. Het ligt er omgeven door fabrieken en vuil. Het eerste dat in je opkomt als je het ziet is "ik wil dood". Wat een verschil met het krakkemikkige Brockville Park, waar de club van 1885 tot 2003 speelde. Dat stadion lag mooi in het centrum en had een intimiderende uitstraling en volop karakter. Hier een linkje naar foto’s van de laatste wedstrijd daar (waarschuwing: erectiegevaar mogelijk). Tegenwoordig staat er een supermarkt (hoe kan het ook anders) van Morrisons op die plek. Ter nagedachtenis is er een turnstile blijven staan naast de parkeerplaats. Overigens is Falkirk niet de enige club waar een supermarkt van die keten op de plek van het oude stadion staat. Ook bij Airdrie United is dat het geval.

Voorafgaand aan deze wedstrijd leek de uitslag al vast te staan. Celtic stond bovenaan en had - op de OF in de Hunnery na - alle uitwedstrijden gewonnen. Falkirk stond stijf onderaan, met nog geen enkele overwinning in tien wedstrijden. Een tegenvaller voor de Bairns, die dit jaar voor het eerst in hun geschiedenis Europa in mochten. Daarin was het Liechtensteinse FC Vaduz te sterk, wat al een teken aan de wand was voor het moeilijke jaar dat Falkirk tegemoet zou gaan. De statistieken spraken ook niet in het voordeel van Falkirk. De laatste dertien ontmoetingen werden door Celtic gewonnen en nog triester is dat Falkirk in al die wedstrijden slechts drie doelpunten wist te maken. Voor de laatste overwinning van Falkirk in eigen huis moeten we zelfs teruggaan naar 1991, toen de Bairns met 4-3 wonnen. Destijds was het voor het eerst sinds 1965 dat Falkirk won. Ik vraag me af of er nog meer clubs zijn die zo’n negatieve statistiek tegen Celtic hebben? Alles wees dus op een overwinning voor Celtic, maar je hebt leugens, grove leugens en statistieken. Ik rekende dus op winst voor Falkirk, dan kon het alleen maar meevallen. Tijd om wat geld in te zetten op de Bairns. Samen met Andy reed ik naar de bookies en terwijl hij een zo'n vier formulieren invulde, gokte ik op een gelijkspel bij Falkirk v Celtic. Ik besloot in plaats van tien pond, vijf pond in te zetten. Achteraf gezien jammer, want met die andere vijf pond gokte ik op een aantal Nederlandse wedstrijden en dat werd niets.

Nog goed gaar van de dag ervoor vertrokken we richting Falkirk. Op zich was het qua bijnamen een leuke wedstrijd: The Bairns tegen The Bhoys oftewel de kinderen tegen de jongetjes. Voor het stadion ligt een gigantische parkeerterrein, maar daar mochten we niet op van de nazi-steward. Dan maar ergens in de buurt parkeren. Het was vreemd om het Falkirk Stadium te zien met die nieuwe tribune. Die hebben ze echt in een heel korte tijd gebouwd. Het geheel ziet er nu wel wat beter uit, want eerst was het een enorm tochthol. Vooral als de wind vanaf de Ochil Hills keihard richting Falkirk blaast. Het ergste is dat er totaal geen bescherming is, want het stadion ligt ergens plompverloren op een industrieterrein. Het stadion leek nu tenminste af. Andy vertelde me dat er ten tijde van de bouw van het stadion ook veel protest was, want als de raffinaderij in het nabije Grangemouth ontploft, is het stadion ook weg. Het ligt namelijk precies in de zone van vernietiging. Slimme actie van die architect. Een ander nadeel is dat, als de wind ongunstig staat, je precies in de rook van de schoorstenen van de raffinaderij zit. Geurtechnisch dus ook geen goede keuze. Gelukkig was dat vandaag niet het geval, want zo'n misselijkmakende geur kon ik er niet meer bij hebben.

We besloten maar eens naar binnen te gaan en ons te wagen aan het stadionvoer. De hamburgers zagen er erg beroerd uit, daarom ging ik voor een kipburger. Slecht idee, want die smaakte helemaal niet. Het brood smaakte niet naar brood, de uien naar hondenkots en de “kip” was zelfs compleet smaakloos. Dit was dus een goede investering. Andy had ook iets goors, maar als Schot was hij gewend aan slecht eten dus hij kreeg het wel weg. Langzaamaan stroomde het stadion vol, hoewel de Celtic-vakken opvallend leeg bleven. Hoewel, heel opvallend was dat niet want vooraf had ik al gelezen dat er mensen zouden protesteren tegen de minuut stilte in het kader van Remembrance Sunday. Dit naar aanleiding van het gedrag van de Britse soldaten in Ierland in de voorgaande eeuwen. Het is een moeilijke kwestie, want er zijn ook veel Celtic-voetballers en – supporters gestorven in naam van het Britse leger. Helaas werd het een gênante vertoning, waarbij de Green Brigade het nodig vond om keihard door de minuut stilte heen te zingen. Protesteren door buiten te blijven oké, maar dat door die minuut stilte heen zingen was egoïstisch en asociaal.

Het gevolg van het verstoren van de minuut stilte was ineens een enorme haat van Falkirk richting Celtic. Ze waren wat stil voorafgaand aan de wedstrijd, maar ineens gingen ze helemaal los. Een massaal “Scum, Scum, Scum” hield meer dan een paar minuten aan. Het leek over te slaan op de spelers, want Falkirk speelde Celtic in het begin van de wedstrijd van de mat. Onbegrijpelijk, want niet alleen had Celtic een paar dagen eerder nog HSV in Hamburg op 0-0 gehouden, ook speelde Falkirk met een veredeld jeugdteam. Voor de rest was het team aangevuld met Pedro Moutinho, die pas weer sinds zes dagen aan het trainen was bij de Bairns, en de bejaarde coach Lee Bullen zat op de bank voor het geval dat er echt niemand meer over is. Een kwartier voor tijd kwam hij daadwerkelijk nog in het veld, wat eigenlijk genoeg zegt. Normaal is Samaras de man aan wie ik me het meeste erger, maar deze dag was het Fortuné die er helemaal niets van bakte. Hij liep rond als Mister Big Star, maar bakte er helemaal niets van. Tel daarbij op dat naast hem Samaras stond - die drukker bezig was met schwalbes dan met het voetballen - en het is logisch dat Celtic aanvallend weinig klaarspeelde. Bijna kwam Celtic onterecht op 0-1 (niet dat ik het erg had gevonden), maar McGeady miste de penalty en de rebound. Een brilstand dus bij rust. Of dat nog niet genoeg was kreeg ik een sms-je waarin stond dat Willem II dik had verloren bij Nac. Ik had zin om nog een aantal kipburgers te eten, zodat ik er een einde aan kon maken.

Na de rust ging het gelukkig iets beter met Celtic, maar Falkirk bleef bizar genoeg de sterkste ploeg. Tegen de verhouding in kwam Celtic op 0-1. Een mooie vrije trap van Barry Robson belande op het hoofd van Gary Caldwell: 0-1. Wat een opluchting was dat. De ellende van de eerste vijftig minuten was plotsklaps verdwenen. Het fijne gevoel duurde helaas maar vijf minuten, want toen kregen de Bairns ineens een pingel. Opnieuw leek de scheidsrechter het goed gezien te hebben. Arfield - de McGeady van Falkirk - nam hem en het stond weer gelijk. Onbegrijpelijk, want als je 0-1 voorstaat tegen een club als Falkirk moet dat gewoon genoeg zijn. Nog erger werd het drie minuten later, want de ongetrainde Portugees Pedro Moutinho (een van zijn ex-clubs is het dubieuze Penafiel) maakte zelfs de 2-1. Ik geloofde mijn ogen niet. Dit leek wel een nachtmerrie te zijn. Het zag er naar uit dat Falkirk voor het eerst in haar geschiedenis Celtic zou verslaan in het Falkirk Stadium en daar mocht ik dan getuige van zijn. Andy zat me natuurlijk te pesten, want die vond het wel mooi. Hij geloofde namelijk nog steeds in de titel voor Motherwell en Celtic was dus een concurrent.

Eindelijk ondernam Mowbray actie. Hij zag zijn team achterstaan tegen de nummer laatst, waarvan de meeste spelers nog niet eens schaamhaar hadden. Gelukkig kwam Scott McDonald het veld op. Helaas mochten de kotsopwekkende zakkenvullers Samaras & Fortuné blijven staan, maar nu stond er tenminste iemand in de aanval die daadwerkelijk wat om Celtic gaf. Het had effect: na vijf minuten op het veld was het 2-2 en zeven minuten later zelfs 2-3 dankzij Skippy. Zo doe je dat, luie honden. Samaras vond het na de 2-3 – hij gaf de pass - nodig om zijn vinger op zijn lippen te leggen, om zo aan te geven dat hij toch wel dé man was. Jammer dat op dat moment niet zijn benen brak: “You're not fit to wear the Hoops, cunt!” Gelukkig is er altijd baas boven baas qua hufterigheid. Fortuné kreeg namelijk de bal en hoefde hem alleen maar voor te trekken voor de 2-4, want er stonden twee man vrij. Hij ging echter in zijn jacht naar erkenning voor eigen succes en schoot hem recht op de keeper. Een minuut later lag de 3-3 in het net. Bedankt Marc-Antoine, nu weten we allemaal dat de 3.8 miljoen pond voor jou echt weggegooid geld is geweest. Het kon zelfs nog 3-4 worden in deze gekke wedstrijd, maar helaas werd Samaras – onterecht bleek achteraf – afgevlagd.

Punten verloren bij Falkirk, het gaat van kwaad naar erger met Celtic. Ik vrees voor de uitwedstrijd tegen Dundee United over twee weken. Andy probeerde me nog op te beuren door te zeggen dat ik nu wel wat geld had gewonnen bij de bookies, maar dat kon me eerlijk gezegd gestolen worden. Eenmaal weer bij Andy thuis bleek zijn schoonbroer ook niet al te vrolijk te zijn. Die is namelijk ook voor Celtic. Eigenlijk een wonderlijke combinatie: James (de pa van Andy) was vroeger voor Rangers (totdat hij getuige was van de Ibrox disaster), zijn kinderen allemaal voor Motherwell en de koude kant zijn allemaal Celtic-fans. Andy heeft het helemaal mooi bekeken: zijn vriendin woont ongeveer 100 meter van Celtic Park af en haar opa heeft alle successen live meegemaakt. Van hem heeft hij ook een origineel programmaboekje gekregen van Celtic v Internazionale uit 1967. Ik werd even overvallen door een vlaag van jaloezie. Ach ja, het zien van het programma maakte wel wat goed, want nu kon ik met de pa van Andy over de Lisbon Lions gaan praten. Het gekke was dat hij in het verleden ook regelmatig bij Celtic was gaan kijken. Tegenwoordig is het bijna niet meer voor te stellen dat iemand naar zowel Celtic als Rangers gaat kijken, maar destijds kwam het vaker voor. Hij was een echte voetballiefhebber, maar het aanbod om mee te gaan naar Falkirk v Elgin City van die avond sloeg hij af. De temperaturen rond het vriespunt spraken hem klaarblijkelijk niet aan.



Het rapport

Het stadion

Spannend is het allemaal niet in Falkirk. Vergeleken met het oude Brockville Park is dit echt een flinke achteruitgang voor de stadionnostaligist. Voor de club zelf is het natuurlijk wel een grote stap vooruit: het stadion kan nu de hele week worden gebruikt, want in de hoofdtribune zijn allerlei faciliteiten die verhuurd kunnen worden. In vergelijking met mijn vorige bezoek, was er nu een tribune bijgebouwd. Dat is toch een hele vooruitgang. Nu alleen nog dat lelijke tijdelijke ding vervangen en dan kan het er nog best mee door. Niet dat het een favoriet van me is, want na New Douglas Park vind ik het Falkirk Stadium het saaiste stadion van de SPL. 

De sfeer

Door het verstoren van de minuut stilte door de Green Brigade heerste een opgefokte sfeer op de tribunes. Bij de Bairns hing er echt een anti-Celticstemming en dat leek over te slaan op de ploeg. Ik besloot dan ook wijselijk om niet te hard te gaan juichen voor de goals van Celtic. Eerlijk gezegd was dat sowieso gênant geweest, want Falkirk was de enige ploeg die recht had op de punten. Na het verstoren van de minuut stilte bleven de rebel songs ook in de ijskast vandaag, hoewel het massaal aanheffen van het Willie Maley of The Celtic Song altijd genieten is. Op dat moment baalde ik wel tussen de thuisfans te zitten.

De wedstrijd

Het is natuurlijk moeilijk om objectief te oordelen, want ik baalde dat Celtic punten had verloren. Toch moet ik toegeven dat het een geweldige wedstrijd voor de neutrale kijker. Falkirk had nog geen wedstrijd gewonnen tot dan toe, maar speelde echt geweldig. Veel jonge gasten erin en gaan maar. Ze speelden echt goed voetbal. Celtic kon alleen maar het verschil maken door enkele individuele acties. De 3-3 was dan ook een terechte uitslag, een schande voor Celtic. Als Falkirk zo blijft spelen verwacht ik trouwens wel dat ze die laatste plek nog gaan verlaten, want bij vlagen was het echt heel goed wat de mannen van Eddie May op de mat legden.

De omgeving

Pauper tot en met. Het Falkirk Stadium ligt in een industrial estate en er is niets in de omgeving. Het enige leuke is dat je uitzicht hebt op de Ochils (waarvan op sommige zelfs al sneeuw lag) en de power plant met zijn mooie vlam. Het stadion is zelfs in de zone van de vernietiging gebouwd, iets waar veel kritiek op is geweest. Mocht de power plant ontploffen, dan is het stadion ook weg. Niet echt iets waar veel over nagedacht is. Het bizarre is dat er ook geen enkele pub in de buurt is, een doodzonde in Schotland.

Overall

Ik baalde van het resultaat, het gedrag van een deel van de fans en het slechte spel van Celtic. Qua stadion was het ook niet echt genieten in Falkirk. Toch moet je van zulke wedstrijden ook het positieve onthouden en dat was in dit geval de wedstrijd op zich. Die was namelijk erg goed. De televisiekijkers hebben zich zeker niet verveeld thuis. De sfeer vond ik ook wel speciaal, want na het verstoren van de minuut stilte werd de wedstrijd ineens erg beladen. Dat was wel apart om die omslag ineens zo te voelen.



De statistieken

Falkirk v Celtic 3-3 (08/11/2009)

55. Scott Arfield 0-1 (pen.)

61. Gary Caldwell 1-1

64. Pedro Moutinho 2-1

72. Scott McDonald 2-2

79. Scott McDonald 2-3

83. Mark Stewart 3-3

Ground: Falkirk Stadium, Falkirk

Visits: 1

Season: 2009-2010

Competition: Scottish Premier League

Position Falkirk: 12

Position Celtic: 1

Gate: 6795

Match Number in Scotland: 18

Goals: 49

Line up Falkirk:

Olejnik, Barr, McLean, Allison, Arfield, Flynn (87. Murdoch), Mitchell, MacDonald (78. Stewart), Lima, Moutinho,(75. Bullen 75), Marceta

Line up Celtic:

Zaluska, Hinkel, Caldwell, Fox, Loovens (46. McManus), N'Guemo, Robson (67. Zhi), McCourt (67. McDonald), McGeady, Samaras, Fortune

Yellow Cards:

Arfield, Moutinho (Falkirk), Fox, Samaras (Celtic)



De foto's



Ik kreeg een teamsheet te pakken voor deze wedstrijd



In de verte is het Falkirk Stadium al te zien of is het toch iets anders?



Nee, het is de thuishaven van Falkirk



Het logo van de club met de kerk



De nieuwe stand die er de vorige keer nog niet was



En de kolossale Main Stand gezien van buiten



Bij Fakirk hebben ze het net iets anders dan de normale bakstenenmuur gedaan



Zo, dat is ook meteen duidelijk



De Main Stand van binnen gezien



Het uitvak, de North Stand, is niet iets waar ik enthousiast van word



Hoewel deze tijdelijke tribune - de East Stand - nog lelijker is. Wat een gedrocht



Gelukkig waren er nog wel floodlights te vinden...



... en zelfs twee oude turnstiles van Brockville Park



Fred Flintstone was ook weer aanwezig, na een stevige Sonja Bakkerkuur



"Staying alive", zong de Fergus Fox in zijn uitshirt



De spelers komen het veld op...



... wat meteen voor een gekkenhuis zorgde bij de "ultra's" van de Bairns



Voor de wedstrijd was er een minuut stilte in het kader van Remembrance Sunday



Opvallend waren de Britse en Nederlandse vlag naast de tv-gantry



Aiden McGeady kan Celtic op 0-1 zetten...



... maar mist tot tweemaal toe



In de verte waren de Ochil Hills te zien, altijd leuk als de wedstrijd saai is



Wedstrijd live op tv en een niet-presterende thuisploeg betekende dat het niet uitverkocht was



Voor de uitfans wel, zowel dit tijdelijke gedrocht...



... als de North Stand zaten helemaal vol met Bhoys



Barry Robson gaat de vrije trap nemen...



die precies op het hoofd van Gary Caldwell landt: 0-1



Iets later krijgt Falkirk ook een penalty en Arfield maakt hem wel: 1-1



Zo'n tie minuten voor tijd maakt McDonald de 2-3, maar het bleek niet genoeg om te winnen



3-3 uiteindelijk en de Gerard Aafjes-fan ging tevreden naar huis

Weer gewonnen bij de bookies door tegen Celtic te wedden. Slechte zaak


 

 

© 2005 All Rights Reserved.