Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Falkirk2

Het verslag

 

Who shagged all the Fash?

Voordeel van bij mensen logeren is dat ik voor de verandering eens niet aangewezen was op de gastronomisch zeer onverantwoorde fastfoodketens. Er werd zelfs uitgepakt met een speciale maaltijd, omdat ik als allochtoon aanwezig was. Dit was wel wat beter dan die gore kipburger in Falkirk. We ontdekten dat er 's avonds een wedstrijd in het kader van de Scottish Youth Cup op het programma stond. Wederom in Falkirk. Je bent voetbalnerd of niet, dus wij gingen er naartoe. De rest van de familie begreep er niets van, want Falkirk v Elgin City is nu niet echt een topaffiche. Toch leek het me wel leuk om nu het Falkirk Stadium in het donker te zien en omdat Elgin City de eerstvolgende club is die ik ga bezoeken in Schotland was het alvast een soort scoutingstrip (ook al ging het in dit geval om de U19's).We besloten om bij de supporters van The Black and Whites te gaan zitten, want dan hadden ze nog iets van fans. Omdat ondertussen het kwik onder het vriespunt was gedaald, besloten we ons lafjes goed in te pakken voor de trip naar Falkirk.

Ditmaal stond er geen nazi bij de ingang om ons de toegang te ontzeggen voor het parkeerterrein. De auto kon dus mooi voor het stadion neergezet worden. Opvallend was dat er op de kunstgrasvelden naast het stadion allemaal mensen aan het voetballen waren. Volgens Andy was dit iedere avond het geval. Het is het zogenaamde seven-a-side football en tot 23:00 uur 's avonds is het open. Het was ijskoud, maar toch waren alle zes de veldjes vol. Eigenlijk had ik wel zin om mee te voetballen, maar we konden natuurlijk 'ons' Elgin City niet in de steek laten. Net op tijd kwamen we binnen, want de spelers stonden nog in de tunnel te wachten. Het leek wel alsof ze op ons gewacht hadden. Weinig mensen hadden zin om te komen, want ondanks dat het gratis was zaten er net iets meer dan honderd man. Het was vrije keuze en als echte bobo's gingen we in de directors box zitten, vlakbij Eddie May (manager van Falkirk) en Steven Pressley (assistent manager en ex-Bhoy). Het pluche zat goed. Ik miste alleen nog een dikke sigaar om me helemaal de VVD'er te voelen.

De wedstrijd was eigenlijk best aardig. In Falkirk zijn ze goed bezig, qua jeugdopleiding. Net zoals de youngsters uit het eerste, speelden ook deze spelers technisch aardig voetbal. Elgin City werd bij tijd en wijle helemaal weggetikt. Bij City stond echter een keeper met tien armen in de goal. De meest onmogelijke ballen haalde hij eruit. Een van de clichés in het voetbal luidt, dat als je zelf niet scoort hij aan de andere kant valt. Ditmaal bleek het cliché waar te zijn en Elgin kwam tegen de verhouding in op 0-1. Wij bleken toch niet de enige twee fans van Elgin te zijn, want beneden op de tribune zaten vier WAG's die ook gingen juichen. Tijd om even een Elgin-liedje in te zetten. Helaas deden de WAG's niet mee. De jeugdige Falkirkians kregen nog wat kansen voor de rust, maar met een 0-1 achterstand mochten ze aan de thee. In de kleedkamer hebben ze zich ongetwijfeld afgevraagd wat ze verkeerd deden, want de Bairns waren de enige die recht hadden op de voorsprong. Ik gunde het Elgin wel, want die hadden nog een lange reis terug naar de Highlands voor de boeg. Met een beetje mazzel waren ze rond 2:00 uur 's nachts thuis en dat is toch nét iets lekkerder met een overwinning op zak.

In de rust gingen we, net zoals bijna iedereen, even schuilen in de catacomben. Waar het 's middags goed toeven was in het zonnetje, blies nu Koning Winter een nare wind vanaf de Ochil Hills het stadion in. Die was steenkoud, want 's middags hadden we in de verte gezien dat de hoogste pieken al bezaaid waren met een laagje sneeuw. Wat dat betreft kun je beter een dagwedstrijd hebben bij Falkirk. Een voordeel was er wel en dat was het adembenemende uitzicht op de vlam die de lucht in werd gebruld door de raffinaderij van Grangemouth. Ook de gigantische CO2 uitstoot was een apart gezicht, want de lucht kreeg allerlei vreemde kleuren boven de centrale. Ik kon op het gemakje even een rondje in het stadion lopen en de Falkirk-tractor aanraken. Een van mijn levensdoelen was bereikt. In de rust besloot manager Eddie May het voor gezien te houden. Hij had het te koud. Steven Pressley moest blijven, maar die vond dat sowieso niet erg. Hij is de schakel tussen het eerste team en het jeugdteam en aangezien hij zelf in Elgin geboren is, had de tegenstander ook zijn interesse. Enige tegenvaller was dat hij een muts op had gedaan. Een echte bikkel moet dat natuurlijk niets uitmaken en vooral niet als je in de directors box zit. Zelfs ik, als laffe Nederlander, had geen muts op.

In de tweede helft bleef Falkirk de betere ploeg, maar het voetbal begon wel wat minder te worden. Tijd om de aartsrivaal van Elgin eens te dissen, want over twee weken zat ik bij Elgin en niets is beter dan wat voorkennis te hebben. De vijand van Elgin is Peterhead Town. Peterhead is een vissersplaatsje in het noorden en vaak worden de inwoners belachelijk gemaakt. Er is een bekende Glaswegian DJ die iedere week het stadje belachelijk maakte en regelmatig mensen uit Peterhead opbelt met flauwe grappen. Deze Schotse Jensen is waarschijnlijk vroeger gepest door een Peterheadian. Met name het accent van de inwoners wordt vaak door hem belachelijk gemaakt en het “Who shagged all the fash” is regelmatig te horen. Als echte Elgin-fans zat er niets anders op dan dat lied ook maar eens in te zetten. De overige bobo's vonden het wat vreemd en deden helaas niet mee. Hopelijk is dat straks in Elgin beter.

Op het veld leek Elgin onderweg naar een stunt, maar de superkeeper van de Black & White bleek uiteindelijk toch te passeren. In de 82ste minuut kwam Falkirk eindelijk gelijk. Daarna kregen de Bairns zelfs nog kansen op de overwinning, maar het bleef bij 1-1. Andy zei dat hij dacht dat er geen verlening was en er meteen werd overgegaan op pingels, maar dat bleek een misrekening. We moesten dus nog eens dertig minuten kou lijden. Die waren overigens geen straf, want ineens was Falkirk helemaal los. Vooral de 3-1 en 4-1 waren van een wonderbaarlijke schoonheid. Uiteindelijk stopte de teller bij 5-1. Opnieuw zagen we zes doelpunten in het Falkirk Stadium. Dit stadion is een garantie voor doelpunten, lijkt het wel. Voor Elgin werd het toch nog onverwachts een dikke nederlaag en met de lange terugrit voor de boeg stonden de gezichten van de spelers en technische staf op onweer.

Na de wedstrijd liepen we naar beneden en als echte gloryhunter gaf ik wat Falkirk-spelers een high five. Het was wel leuk om eens door de spelerstunnel te lopen van een SPL-club. Dit zie ik me bij Celtic helaas niet snel doen. In de gang hing onder andere een ingelijst shirt van Craig Gowans, de jeugdspeler die in 2005 stierf doordat hij met een lange paal een elektriciteitskabel raakte en op slag dood was. Er was een plaquette onder het ingelijste shirt gehangen en een bosje bloemen. Verder hing de gang vol met oude foto's uit lang vervlogen tijden en er stond nog een poortje uit het oude Brockville Park. Ik wilde dat wel meenemen, maar bedacht me op tijd dat het nooit door de douane zou komen. Uiteindelijk was het tijd om eens te vertrekken. Per slot van rekening hadden we al zowat een halve dag doorgebracht in dit stadion. Terwijl er nog steeds wedstrijdjes werden gespeeld op de veldjes naast het stadion, vertrokken we richting de auto. Binnen 45 minuten waren we weer terug in Uddingston om ons op te warmen aan een bakje thee.

Andy ging al vroeg naar bed, want die moest alweer om 6:00 uur opstaan. Ik had tijd genoeg, want Andy's moeder zou me om 9:00 droppen op het lokale station. Ik was dan nog ruim op tijd in Edinburgh. De pa van Andy bleef gelukkig wel op, zodat ik nog wat aanspraak had. Ik hoorde nog wat mooie verhalen over het Schotse voetbal van vroeger. Hij was ontzettend blij dat zijn kinderen voor Motherwell waren geworden, want hij had in de loop der jaren een afkeer gekregen van de ziekelijk haat tussen Celtic en Rangers. Ik kreeg ook nog een stapel programmaboekjes mee van de Europese avonturen van Motherwell en voordat ik het wist was het alweer middernacht. Tijd om ook maar eens het mandje op te gaan zoeken om toch nog fit de dag van wachten, wachten en nog eens wachten door te komen.

Na het ontbijt – wederom geen Haggis – werd ik afgezet op het station. Ik had het boemeltje van Uddingston naar Edinburgh, maar ik had tijd zat dus zoveel maakte me dat niet uit. Ik dacht dat ik naast Lily Allen zat, maar dat bleek een kloon van haar te zijn. Het viel haar op dat ik een Nederlands tijdschrift aan het lezen was en vroeg welke taal dat was en waarom ik in Uddingston was. Ik dacht dat ze van de Schotse geheime dienst was, maar dat bleek mee te vallen. Ze vond het maar wat vreemd dat ik voor voetbal was overgekomen en dat ik naar Raith v Dunfermline was gegaan en niet naar Hearts v Hibs. Zelf was ze fan van de Hi-Bees, ook al ging ze zelden kijken. Het valt me sowieso op dat zowat iedereen in Schotland wel fan is van een club. Ik ben nog nooit een voetbalhater tegengekomen in Alba. Misschien kom ik ook wel op de verkeerde plekken (pubs, stadions en treinen) om die te ontmoeten.

Dankzij het leuke gezelschap was ik in Edinburgh voordat ik het wist. Via de bus bij Haymarket kwam ik ruim op tijd op het vliegveld aan. Ik had zelfs nog tijd om een baconburger weg te werken bij de Wetherspoons (ideaal) op het vliegveld. Daarna was het vegeteren geblazen met hippe koffie totdat ik naar de gate kon. Na de controle kon ik eindelijk weer een voorraad veel te dure Irn-Bru in gaan slaan om de twee weken door te komen. Zonder vertragingen met zowel het vliegtuig als de trein kwam ik weer in Tilburg aan. De leuke trip zat er weer op. Veel doelpunten gezien en alleen het spel en resultaat van Celtic waren minpunten. Voor de rest was het erg leuk om eens bij locals te overnachten. Dit ga ik in de toekomst vaker doen, want het is wel erg relaxed op deze manier. Nu is het dagen tellen tot de volgende Schotlandtrip.



Het rapport

Het stadion

Even citeren uit mijn vorige Falkirk-verslag: "Spannend is het allemaal niet in Falkirk. Vergeleken met het oude Brockville Park is dit echt een flinke achteruitgang voor de stadionnostaligist. Voor de club zelf is het natuurlijk wel een grote stap vooruit: het stadion kan nu de hele week worden gebruikt, want in de hoofdtribune zijn allerlei faciliteiten die verhuurd kunnen worden. In vergelijking met mijn vorige bezoek, was er nu een tribune bijgebouwd. Dat is toch een hele vooruitgang. Nu alleen nog dat lelijke tijdelijke ding vervangen en dan kan het er nog best mee door. Niet dat het een favoriet van me is, want na New Douglas Park vind ik het Falkirk Stadium het saaiste stadion van de SPL."

De sfeer

Er zat geen hond op de tribune, dus van een gekkenhuis was geen sprake. Eigenlijk waren wij de enige twee die wat zongen. Wel apart om de spelers zo goed te kunnen verstaan en de brulboeien die beneden aan het coachen waren.

De wedstrijd

Die was eigenlijk best leuk. Het tempo lag een stuk lager dan bij de "echte" voetballers, maar technisch zaten er in dit Falkirk-team best een aantal goede spelers. Het was jammer dat de Elgin-keeper zo goed was, zodat het lang duurde eer we wat doelpunten zagen. Pas na de 2-1 ging het helemaal los en de ene goal was nog mooier dan de andere. Ik heb nu twee keer het Falkirk Stadium gezien en twee keer ook zes goals gemaakt zien worden. Subjectieve conclusie: in het Falkirk Stadium wordt het leukste voetbal van Schotland gespeeld.

De omgeving

Wederom citeer ik mezelf: "Pauper tot en met. Het Falkirk Stadium ligt in een industrial estate en er is niets in de omgeving. Het enige leuke is dat je uitzicht hebt op de Ochils (waarvan op sommige zelfs al sneeuw lag) en de power plant met zijn mooie vlam. Het stadion is zelfs in de zone van de vernietiging gebouwd, iets waar veel kritiek op is geweest. Mocht de power plant ontploffen, dan is het stadion ook weg. Niet echt iets waar veel over nagedacht is. Het bizarre is dat er ook geen enkele pub in de buurt is, een doodzonde in Schotland."

Overall

Het was eigenlijk een toetje en door de kou was ik niet eens zo enthousiast om er naartoe te gaan. Andy haalde me over en ik heb er geen spijt van gekregen. De wedstrijd was goed en het was erg leuk om eens rond te kunnen lopen in de catacomben van een SPL-stadion. Het blijft trouwens vreemd om tweemaal op één dag in het zelfde stadion een wedstrijd te zien. Ik heb nu zowel een dag- als nachtervaring met het Falkirk Stadium.



De statistieken

Falkirk v Elgin City 5-1 (08/11/2009)

44. Kenny Barr 0-1

82. Joe McCafferty 1-1

94. Euen Grant 2-1

102. Scott Davidson 3-1

105. Scott Davidson 4-1

117. Kieran Duffie 5-1

Ground: Falkirk Stadium, Falkirk

Visits: 2

Season: 2009-2010

Competition: Scottish Youth Cup

Position Falkirk: -

Position Elgin City: -

Gate: 124

Match Number in Scotland: 19

Goals: 55

Line up Falkirk:

-

Line up Elgin City:

-

Yellow Cards:

-



De foto's



Falkirk Stadium by night voor de kraker tegen Elgin City



De lelijke East Stand



De South Stand, waar we die middag zaten



Het uitvak zat stampensvol met meegereisde Elgin-fans



De floodlights zagen twaalf doelpunten vandaag



En we zijn los voor deze Scottish Youth Cup wedstrijd



Deze fat bastard was het tactische genie van Elgin



In de verte was de power plant van Grangemouth goed te zien (en te ruiken)



De Elgin-spelers maken zich op voor de verlening: die komen niet thuis voor middernacht



Even een foto van onze tribune tijdens de pauze. Echt vol zat het niet



Een trekker in het stadion



En we zijn los voor de verleningen



Uit deze corner zou Falkirk de 3-1 maken



Steven Pressley zag dat het goed was



Op naar de volgende ronde voor Falkirk



Overal konden we rondlopen, zoals op het veld en bij de dug-outs



In de spelerstunnel vond ik nog dit oude hekwerk van het Brockville Stadium



Foto's van betere tijden



En het shirt van de overleden Craig Gowans



Het logo werd bij het verlaten van het stadion opgelicht door een mooie, blauwe drugslamp

 

 

© 2005 All Rights Reserved.