Bhoys in Rotterdam #2
Zondagochtend en ik voel me oud. Dertig jaar ben ik nu en de komende tien jaar zit ik vast aan de 3, mijn ongeluksgetal. Dit gaan tien zware jaren worden. Ik merk het meteen aan mijn botten en spieren, overal heb ik pijn. Toch was die pijn en dat geklaag snel over, want vandaag ging ik de Hoops weer zien. Snel even douchen en me in het groen verkleden en op naar het stadion. Ditmaal geen vertraging en ruim op tijd ben ik op Rotterdam CS. Daarna kan ik een half uur gaan wachten op twee Unionisten uit België. Uiteraard komen die pas ergens tegen kwart over twee aankakken, daarvoor zijn het Bourgondiërs. De Belgen hadden nog een Nederlandse vriend meegenomen en na het uitwisselen van de nodige onbeleefdheden gingen we op weg naar "Het Kasteel". Dat stadion wilde de Unionisten wel zien nu ze toch in Rotterdam waren.
Echt enthousiast waren ze niet, toen we er waren. Goed, buiten die zijkant waar je het kasteel hebt is het ook niet zo veel. Een erg standaardstadion met die vreselijke trappetjes om op de tribune te komen. De club is van plan om in een ander stadion te gaan spelen en op zich zou dat niet eens een ramp zijn, zolang die gevel maar behouden blijft. Via twee cafébezoeken kwamen we uiteindelijk bij de Kuip aan. Een van die twee cafés was trouwens een vrij marginale bedoening met bijna alleen maar Feyenoorders. Mijn groen-witte outfit viel nogal op daar, maar echt aanstoot werd er niet aan gegeven. De Spurs en Dortmund bleken een stuk minder populair te zijn dan de Bhoys, getuige de anti-liedjes tegen die clubs.
Bij de Kuip aangekomen moest ik mijn laatste twee kaartjes nog kwijt. Ik had afgesproken met twee andere Nederlandse Celtic-fans dat ik die zou regelen en ze daar zou afgeven. Als ware ‘tout’ keek ik wat onguur om me heen, maar ze waren zo gevonden. De transactie was geslaagd. Het zwaarste moment van de dag vond plaats bij het fouilleren. Een zeer naargeestige steward dacht dat we, vooral de Belgen, drugs bij zich hadden. Hij probeerde ons op allerlei manieren de toegang tot het stadion te ontzeggen, maar hij slaagde er niet in. Chagrijnig droop hij af, eindigend met de zin "als ik drugs vind is het einde wedstrijd". Het was sowieso niet prettig toeven in die rij, want de meeuwen boven ons scheten de hele tijd dubieuze substanties naar beneden. Mijn achterbuurman werd geraakt en ik vreesde hetzelfde lot te moeten ondergaan. Waar is Eddie Treijtel als je hem nodig hebt?
Binnen was de wedstrijd tussen Spurs en Dortmund aan de gang, maar echt spannend was die niet. De Spurs lieten opnieuw een goede indruk achter en wonnen uiteindelijk met 3-0. Ik ben erg benieuwd hoe die het gaan doen komend jaar. Den Unionist en ik lieten ons daarna afzetten bij de frietkraam, want voor 2,50 kregen we ieder een matig frietje met nog matigere mayonaise. Nee, een verwennerij is het stadionvoedsel nooit. Toch was het erg druk bij de kraam, want een andere keuze was er niet of je moest je nog erger laten afzetten voor een Broodje Unox. Alleen eet ik geen knakworsten meer sinds ik een verhaal heb gehoord over een wimper in een knakworst. Daar moet ik altijd aan denken als ik zo'n worst zie.
Het Celtic-vak begon ondertussen alweer aardig vol te lopen en ik besloot een alles-of-niets poging te ondernemen. Ik zette een Bambigezicht op en vroeg aan een steward of we overgeplaatst konden worden naar het Celtic-vak. De bureaucraat weigerde, maar er kwamen steeds meer Celtic-fans uit de Feyenoordvakken deze kant op en een sympathiekere steward zou het wel even gaan vragen. Het onmogelijke gebeurde: we mochten naar het Celtic-vak. Achteraf zou dit echt geweldig goed uitpakken. Het Celtic-vak was ondertussen al spekglad van het bier. Het blijft bizar dat niemand zijn nek heeft gebroken, want het was net een schaatsbaan. Samen met de Belgen ging ik bovenin staan bij de leden van de "Green Brigade", want daar verwachtte ik wel wat sfeer van. Opnieuw een keuze die achteraf goed zou uitpakken.
Hoe klein de wereld is bleek wel in het Celtic-vak. De twee Unionisten kwamen twee andere Unionisten tegen in het vak. Wel Franstaligen, dus ik begreep niets van wat ze zeiden. Ze leken me ook dronken te zijn, dus misschien waren het wel onduidelijk sprekende Vlamingen. Enfin, de wedstrijd stond ondertussen op het punt om te beginnen. Celtic speelde zowat in zijn sterkste opstelling, terwijl er bij Feyenoord wel wat basisspelers ontbraken. We hadden dus een kans om eens een keertje te winnen, wat niet vaak voorkomt in oefenwedstrijd. Tot nu toe was het allemaal erg teleurstellend in de oefencampagne, eigenlijk zoals ieder jaar. Als het 10 augustus maar goed gaat tegen St. Mirren dan ben ik al lang tevreden. Vorig jaar was Flag Day namelijk een sof geworden door de 0-0 tegen Kilmarnock. Toch zou het wel eens leuk zijn om Celtic te zien winnen in een oefenwedstrijd.
Ondanks dat het een vriendschappelijke partij was hing er in het Celtic-vak een aparte sfeer die ze op het Britse eiland als “electric” omschrijving. Gek eigenlijk want het ging nergens om (goed, helemaal nergens is ook niet waar, want het ging om plek 2 van het toernooi). Toch vond ik het vergelijkbaar met de uitwedstrijd in Milan voor de CL die ik eerder dit jaar bezocht. Eigenlijk leek het nu zelfs nog fanatieker, doordat we bij de grootste schreeuwers stonden en nu ook zelf mee konden doen. Waar in Schotland nogal gezeik is als er pro-Ierse liedjes worden gezongen was dat hier geen probleem. Mijn favoriet de "Soldiers Song" rolde dan ook regelmatig de tribune af. Het werd steeds gezellig, voor tijdens het inhaken bij "Let's all do the Huddle".
Ondertussen gebeurde er op het veld ook van alles. Celtic speelde erg fel en zowel in de 12e als de 15e minuut werd er gescoord door twee, in Nederland erg bekende, spelers. Samaras maakte namelijk de 0-1 en Vennegoor de 0-2. Dat tweede doelpunt lokte de "Jan Vennegoor of Hesselink Song" uit. Een lied dat ik nog steeds wat raar vind klinken uit de mond van Schotten/Ieren. Ondertussen raakte ik wat aan de praat met mijn buurman (een Glaswegian die tegenwoordig in Londen woonde) en we waren het er over eens dat Samaras geen topaankoop was, maar dat het nog altijd beroerder kon. De naam Kenny Miller viel dan ook prompt. Hij was trouwens wel wat politiek correct, want het uitfluiten van ex-Huns Mols en van Bronckhorst vond hij maar niets.
Van het praten had hij wat dorst gekregen en hij ging de met water aangelengde Amstel 2,5% halen. Hij vroeg of ik er ook eentje wilde, maar dat weigerde ik vriendelijk. Iedereen die wel eens tijdens een wedstrijd gaat pissen of bier gaat halen weet wat er gebeurt en ja hoor, dit keer ook: Vennegoor maakte de 0-3. Opnieuw zag de verdediging van Feyenoord en niet scherp uit. Mijn buurman baalde natuurlijk, maar kende de ijzeren wet van het pissen/drinken halen tijdens de wedstrijd ook. Het zuurste voor hem was dat de Amstel 2,5% ook niet te zuipen was en hij gaf het aan zijn dronken maat die er wel raad mee wist. Onbegrijpelijk.
In de rust was het even de beentjes rust geven en nagenieten van de eerste helft. Nu was het maar hopen dat Celtic nog wat zou scoren, want ze speelden nu onze kant op. Er werden wat wissels ingebracht, waaronder Scott McDonald de topscorer van vorig jaar. Ook werd Boruc gewisseld, hij was weer klasse geweest. Samen met McGeady is dat eigenlijk de enige echte Europese topper in de selectie. Nu maar hopen dat we die niet kwijtraken voor 31 augustus, want met Mark Brown in de goal is het ineens een heel stuk minder. Feyenoord bracht ondermeer Wijnaldum in, een speler die ik de eerste wedstrijd erg aardig vond spelen en zelfs had gescoord. Het was echter een andere jongeling die ditmaal de goal maakte: Leroy Fer.
Dit was dus al het vierde doelpunt dat aan de andere kant van het veld viel. Eindelijk liet het Legioen zich horen, maar dat stierf weer snel weg. Gelukkig bleef het in ons vak wel gezellig en werden de Spurs, die in het vak ernaast zaten, gedist. Vooral de liedjes over de Champions League konden ze niet echt waarderen. Doordat er nog maar drie man en een halve paardekop zaten werd er ditmaal geen "Billy Boys" gezongen, zoals tijdens de eerste wedstrijd. Den Unionist begon ondertussen door te krijgen dat ze nooit meer naar Brussel zouden kunnen en was om zich heen aan het informeren naar een slaapplek in Rotterdam. Het mooiste was dat hij de volgende ochtend weer moest werken.
Op het veld kregen beide clubs over en weer wat kansjes, maar gescoord werd er niet meer. Met 1-3 viel echter goed te leven. Uiteindelijk toch nog een tweede plek op het toernooi, dat vrijdag zo slapjes was gestart. Ik heb meteen weer een hoop meer vertrouwen in het komende seizoen. Als er dan daadwerkelijk nog wat defensieve versterking komt (Gabriel Tamas wordt al tijden genoemd) zie ik helemaal zonnig in. De ervaring in het uitvak was werkelijk geweldig, maar had ook een klein zwart randje. We mochten niet naar het station en stonden een half uurtje te verzuipen in de regen. Gelukkig kon ik nog net de laatste trein naar het zuiden halen. Na, helaas, lang te hebben moeten wachten in Breda kon ik eindelijk naar Tilburg. Daar probeerde iemand me nog een fiets te verkopen , maar toen ik vroeg hoe die persoon thuis moest komen keek hij me wat glazig aan. Alles bij elkaar was het echt een fantastische dag, mede doordat we in het Celtic-vak mochten gaan zitten. Die sympathieke steward heeft me, zonder het zelf te beseffen, mijn mooiste verjaardagscadeau gegeven.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
