Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Finn Harps

Het verslag

    

 

Een Wereldgoal in Ballybofey

 

Na twee wedstrijden in Noord-Ierland, was het tijd om een potje mee te pakken in de republiek. Oorspronkelijk zouden we naar de topper tussen Sligo en Derry gaan, maar dat bleek wel een heel eind rijden te zijn. Gelukkig hadden we nog een alternatief op zaterdagavond, een avond waarop normaal maar weinig wordt gespeeld, en dat was de pot tussen Finn Harps en Waterford United. Geen verkeerde wedstrijd, want Finn Park staat al een tijdje op mijn verlanglijstje. Een stokoud stadionnetje, dat op het punt staat om te verdwijnen. Nog één seizoen en dan is het weg, dus je kunt het maar beter alvast gevinckt hebben voordat je te laat bent. Daarnaast stond er voor tegenstander Waterford nog wat op het spel, dus ik hoopte dat er redelijk wat uitfans bij zouden zijn.

 

Het vincken van Finn Harps zou meteen betekenen dat we in ruraal Ierland terecht gingen komen. Finn Harps speelt namelijk in Ballybofey, een klein plaatsje aan de rivier de Finn (de clubnaam meteen verklarend). Ballybofey ligt in Donegal, een van de dunst bevolkte gebieden van Ierland. Het is vier keer zo groot dan de provincie Utrecht, maar er wonen slechts 160.000 mensen. Vandaar dat Ballybofey, met z’n kleine 4000 inwoners, al een behoorlijke stad is voor Donegalse begrippen. Maar dat de grootste attractie van Ballybofey, buiten de voetbalclub, een pub is die zo is geschilderd zodat het een glas Heineken moet lijken, zegt eigenlijk wel genoeg. Als je geen liefhebber bent van natuur, heb je niets in Donegal te zoeken. Want die ruige natuur is de reden waarom het gebied redelijk vaak wordt gevinckt door toeristen.

 

Maar wij kwamen natuurlijk voor het voetbal, proleten als we zijn. En in Donegal kom je dan al snel bij Finn Harps terecht, want dat is de enige Leagueclub van de county. Het is nog een vrij jonge club, opgericht in 1954. In 1968 lieten ze voor het eerst van zich horen, toen ze de FAI Junior Cup wonnen, de meeste prestigieuze prijs voor amateurclubs. Mede door die overwinning werden ze een jaartje later gekozen om in de League of Ireland te gaan spelen. Het begon meteen al goed, want de eerste wedstrijd was tegen de grootste club van Ierland, Shamrock Rovers. Finn Harps verloor met 10-2 en de leden die Finn Harps hadden gekozen hadden het schaamrood op hun kaken. Hadden ze wel de goede club gekozen?

 

Het antwoord daarop is een volmondig ‘ja’, want Finn Harps werd in de jaren zeventig een van de betere Ierse clubs. Ze werden in 1973, 1976 en 1978 tweede in de competitie en in 1974 won de club haar enige prijs: de FAI Cup. Daarnaast werd de finale van de League Cup gehaald in 1974 en 1975, maar beide malen verloren. Al die goede prestaties leverden mooie Europese duels op. Aberdeen, Everton, Derby County en Bursaspor bezochten allemaal Finn Park. Finn Harps stond in de jaren zeventig bekend als de best voetballende ploeg van Ierland. Met weemoed kijken de fans nog terug op dat decennium, waarin ze altijd in het linkerrijtje terechtkwamen. Enige dat ontbrak waren prijzen, want buiten die ene FAI Cup, pakte Finn Harps er vaak nét naast.

 

Daarna zakte Finn Harps ver weg en werd het een jojo-ploeg. In 1985 degradatie, in 1996 promotie, in 2001 weer degradatie, gevolgd door promotie in 2004, degradatie een jaar later, weer twee seizoenen later weer promotie om uiteindelijk weer te degraderen in 2008. Sindsdien speelt de club in de First Division. Dit seizoen staan ze vierde, met een flinke achterstand op nummer drie. De kampioen promoveert sowieso, terwijl de nummer twee en drie (samen met de nummer elf uit de hoogste divisie) play-offs spelen. Voor de Finn Harps was het seizoen dus al over, toen wij langskwamen. Toch deed de club het aardig de laatste tijd, want voor de pot tegen Waterford waren ze al elf wedstrijden op rij ongeslagen en ze hoopten die serie tot aan het eind van het seizoen vol te houden.

 

Tegenstander Waterford United is van een ander kaliber dan de thuisploeg. Niet alleen streden ze voorafgaand aan deze wedstrijd nog om de titel met Limerick (die Limerick overigens nu gewonnen heeft), maar The Blues hebben een roemruchte historie. De club, uit de stad die wereldberoemd is vanwege haar kristal, was eind jaren zestig, begin jaren zeventig ongenaakbaar. Manchester United-legendes als David Herd en Bobby Charlton speelden voor de club in hun nadagen. Zes keer werd de club toen kampioen (in 1966, 1968, 1969, 1970, 1972 en 1973). Ze staan dankzij die landstitels op de eeuwige ranglijst zesde, achter de Grote Vier uit Dublin en Dundalk. Ook werden ze vier keer tweede, wonnen ze tweemaal de FAI Cup en twee keer de League Cup.

 

Dankzij al die successen kwamen er veel Europese grootmachten op bezoek, zoals Manchester United en Celtic. Het kon niet op in Waterford, maar evenals bij Finn Harps werd het in de jaren tachtig minder en minder. In 1989 degradeerde de club ineens, de Ierse voetbalwereld was in shock. Ze werden het seizoen erop meteen kampioen in de First Division, maar nooit zouden ze meer de topper van weleer worden. Waterford werd ook een echte jojo-club. Na diverse keren heen en weer degradeerden ze in 2007 voor het laatst en sindsdien proberen The Blues terug te komen, maar dat lukt niet echt. Ieder jaar zijn ze weer een van de grote favorieten, maar het komt er maar niet van. Jammer eigenlijk, want qua naam horen ze er wel thuis. Qua stadion mis je er overigens niets aan, want Waterford speelt in een afschuwelijk atletiekstadion.

 

Vooraf vreesden we nog even dat het wel eens krap kon worden, maar dat viel erg mee. Anderhalf uur voor de wedstrijd kwamen we aan in Stranorlar, waar onze B&B stond. Stranorlar en Ballybofey zijn eigenlijk één stad, alleen ligt Stranorlar aan de noordkant van de Finn en Ballybofey aan de zuidkant. Overal staat ook dat ze “Twin Towns” zijn. Dat is ooit wel eens anders geweest, want Stranorlar was lange tijd protestants en daardoor veel rijker. Ballybofey was voor de katholieken en werd achtergesteld. Doordat beide steden zo dicht bij elkaar liggen, mochten er in Ballybofey geen kerken of scholen worden gebouwd. Het was namelijk verboden om katholieke gebouwen in de buurt van protestantse kerken te zetten en die waren er nogal wat in Stranorlar.

 

Nog altijd staan er protestantse kerken in Stranorlar, maar de stad is niet meer de rijkere stad van de twee. In Ballybofey is veel meer te doen. Het grote GAA-stadion van Donegal staat in Ballybofey en Finn Harps voetbalt in die laatste stad. Overigens wordt het nieuwe stadion, waarvan de funderingen al zijn gestort, in Stranorlar gebouwd. Gek dat Finn Harps dan niet meer in Ballybofey zal spelen. Zelf merkte ik weinig verschil tussen beide stadjes. Allebei deden ze me erg Iers aan en overal zag je de groen-gele vlaggen van Donegal hangen. Donegal had namelijk een week eerder voor de tweede keer in haar geschiedenis (na 1992) de Sam Maguire Cup, de hoogste haalbare prijs in het Gaelic Football. Overal waar we reden in Donegal hing de vlag uit. Nog altijd staat de county op z’n kop.

 

Zelf ben ik al wel eens op Croke Park geweest voor de Gaelic Football Final van Ulster. Toevallig won Donegal die dag ook. Ik zal dat verslag binnenkort eens online gooien, want het is echt een leuke sport. Ook een pure amateursport en je mag alleen spelen voor de county waar je geboren bent. Eigenlijk een beetje zoals nostalgici voetbal graag zouden willen zien.  Het is eigenlijk jammer dat het GAA-seizoen altijd is afgelopen als wij in Ierland zijn. Volgend jaar maar eens in juni of juli gaan en dan het zuiden en westen van Ierland pakken. Er is dan geen Noord-Iers voetbal, maar dat is toch niet te combineren als je zo ver weg zit. Cork City en Cork GAA vincken lijkt me dan wel wat. Of Kerry, ook een grote county in de wereld van het Gaelic Football.

 

Maar ik dwaal af, want we waren natuurlijk in Ballybofey voor het voetbal. Vooraf aten we in een diner. Naar eigen zeggen bekend om hun beroemde saus en dat klopte ook wel. De burger smaakte wel, maar het was de saus die hem heel speciaal maakte. Geen scam dus. Bij het stadion aangekomen was het wat aan het schemeren. Altijd jammer voor de foto’s. Voor een tientje konden we naar binnen en ook dit stadion viel me mee. Tribunes met een barrel roof zijn altijd goed en achter het ene doel was ook nog een behoorlijke terrace. Verder was ook de andere lange zijde in orde. Brede terracing en een Waldorf & Statler-achtig gebouw, waarin enkele mannetjes zaten te nuilen. Tel daarbij op dat achter het stadion de Finn stroomde en ik was tevreden.

 

Minder tevreden was ik over het begin van de wedstrijd. Het eerste half uur was dramatisch, maar daarna ging het los. Bijna scoorde Finn Harps een wereldgoal, maar de bal kwam op de lat terecht. Daarna een grote kans voor Waterford, maar die werd gemist. Terwijl we erop rekenden met 0-0 te gaan rusten, kwam het hoogtepunt van de trip. Gary Dempsey van Waterford, een mij totaal onbekende speler, maakte vlak voor rust een wereldgoal. Zelden zo’n mooie vrije trap gezien. Die had zelfs Lev Yashin niet gehad. Vlak na rust scoorde dezelfde Dempsey opnieuw uit een vrije trap. Niet zo mooi als de eerste, maar daar maalde niemand om bij Waterford.

 

Nadeel was dat het nu wel gespeeld leek en de wedstrijd saai zou worden, zoals eerder die dag in Coleraine. Gelukkig voor ons scoorde Finn Harps de 1-2 en het bleef spannend. Een bal op de paal van Finn Harps en enkele grote kansen voor Waterford om het definitief te beslissen later, floot de scheidsrechter af. Het was een mooie pot geweest en ik was blij dat ik Finn Park nog gevinckt had, voordat het binnenkort verleden tijd is. Enige nadeel was de regen, maar eigenlijk hoort dat er wel bij als je in Ierland gaat vincken. De volgende dag gingen we weer terug naar Belfast en ’s avonds waren we weer thuis. Voor de vierde maal op rij was het (N-)Ierse herfstvinckweekendje een succes geweest. Ik kijk alweer uit naar volgend jaar.



Het rapport

Het stadion

Net zoals Coleraine, is Finn Harps een club die weinig gevinckt is. Ik kon er weinig foto's van vinden, maar zag dat ze in ieder geval een barrel roof hadden en laat die dakconstructie nu juist een fetisj zijn van SJ en mij. Die tribune bleek overigens niet de enige te zijn, want er was nog een aardige terrace achter het doel en een kleine aan de lange zijde. Alles bij elkaar een heerlijk allegaartje en opnieuw een meevaller.

De sfeer

Doordat de wedstrijd lang spannend bleef, werd er volop meegeleefd. Bij Finn Harps hebben ze ook een mannetje, hij lijkt wat op Jesus, die heel hard op een trommel ramt waarna de rest (vooral kinderen) "Fan Hoijps" zingt. Het geluid bleef goed hangen onder de barrel roof. Er waren nu niet zo gek veel man, maar ik kan me voorstellen dat het hier kan spoken als het hier een stuk voller staat voor de derby tegen Derry

De wedstrijd

Het begin van de wedstrijd was dramatisch slecht, maar daarna werd het steeds beter. Balletje op de lat van Finn Harps en een reuzekans voor Waterford. Vlak voor rust en na de rust schoot Gary Dempsey twee keer prachtig een vrije trap erin. Vooral die eerste was geweldig. Zelden zo'n mooie vrije trap gezien. Gelukkig maakte Finn Harps nog de 1-2, waardoor het einde erg spannend was. Leuke pot voetbal, maar dat lijkt wel de standaard te zijn in de Ierse eerste divisie.

De omgeving

Ballybofey is een typisch Iers plaatsje in het rurale Ierland. Dat was ook wel eens leuk om mee te maken. Er waren volop pubs en eetgelegenheden. Rondom het stadion kom je dus niet om van de honger en de dorst. Tel daarbij op dat de Finn vlak achter het stadion stroomde en je hebt een leuke omgeving.

Overall

Finn Harps leek ook zo'n typische bijwedstrijd, maar ook deze viel volop mee. Het was geweldig om eens door het rurale Ierland te rijden en we hadden een top B&B. Overal de vlaggetjes ter ere van de winst van Donegal was mooi. Finn Harps zelf viel ook mee. Het stadion was apart en de wedstrijd leuk. De vrije trap van Waterford is een van de beste die ik ooit gezien heb.


De statistieken

Finn Harps v Waterford United 1-2 (29/09/2012)

44. Gary Dempsey 0-1

49. Gary Dempsey 0-2

56. Kevin McHugh 1-2

Ground: Finn Park, Ballybofey

Visits: 1

Season: 2012

Competition: League of Ireland First Division

Position Finn Harps: 4

Position Waterford United: 2

Gate: 550

Match Number in Ireland: 7

Goals: 20

Line up Finn Harps:

Gallagher, Doherty, Cowan, McMonagle, Coll, Funston, McBride, Bonnar (53. McVeigh), AO’Hagan, Harkin (75. Clarke), McHugh

Line up Waterford United:

Holden, Mernagh, Burns, Long, Frost, Higgins (88. Ryan), Dempsey, White, Phelan, Keegan (70. Kiely), Maguire

Yellow Cards:

Bonner, Cowan, McMonagle (Finn Harps), Phelan, Long (Waterford United)



De foto's



Ballybofey, de stad van Finn Harps



In Ballybofey, en de rest van de county, was men nog in feeststemming van winst in de GAA



Overal hingen borden



Of vlaggen



Pubs waren versierd



En zelfs de auto's



Maar wij kwamen voor het voetbal. Finn Park om precies te zijn



Ligt naast de Finn, vandaar de naam



Barrel roof, fapfapfap



Gare ingang, dat zie ik graag



Nog gaarder ticketoffice



Alleen de bobo's hadden een poepchique ingang



Spannend wie de volgende tegenstander zal zijn



Cookiemonster is fan van Finn Harps, dat maakt de club sympahtiek



Dit kan wel eens de belangrijkste reden zijn waarom ze gaan verhuizen



Ons ticketoffice



Gammele turnstiles



En de tribune met de barrel roof



Deze terrace mocht er overigens ook wel wezen



Opposite Main Stand waren het nog brde treden



En het had een Waldorf en Statler-ding, waarin nuilende mannetjes zaten



Aan de vierde zijde geen tribune, maar wat grass banking



Onder de barrel roof



Het kantoortje van de club



Clubshop



Er was zelfs een scorebord



Veel chavs stonden onder het Waldorf & Statler-ding



Mannetjes komen het veld op



De vedette van Waterford, een grote nuilerd



Op een gegeven moment ging het gieten, maar gelukkig was het maar een buitje



Packed to the rafters



Helaas kreeg ik door de felle lampen de barrel roof er niet goed op



Uiteindelijk werd het 1-2 en mocht Waterford blijven dromen van de titel



En dat was het dan

 

 

© 2005 All Rights Reserved.