Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Fleetwood

Het verslag

        

Visiting Highbury

Waar ik het eerder had over het geringe aantal wedstrijden op maandag, is het vrijdag helemaal huilen met de pet op. De eerste twee jaren waren dit lege voetbaldagen, terwijl we het derde jaar uitkwamen bij Airbus UK. Dat was eigenlijk wel grappig, maar qua stadion stelde dat weinig voor. Dit jaar leek het weer niets te worden of iets obscuurs in Wales, maar dat viel ook tegen. Gelukkig is er een zender die dertig Conference-wedstrijden per seizoen uitzend en die potten vaak naar vrijdagavond verplaatst. Het leek wel of ze ons een wedstrijdje gunden, want uitgerekend Fleetwood Town v York City ging naar de vrijdagavond. Perfect, omdat we de dag erop naar Barrow zouden gaan en we daar niet te ver vanaf wilden zitten. Soms zit het wel heel erg mee. Daarnaast was het ook nog een leuke pot, tussen Fleetwood Town (dé titelkandidaat dit seizoen) en York City, waar we allebei wel een zwak voor hebben. Daarnaast is het altijd leuk om een stadion te bezoeken dat Highbury heet, hoewel het niet veel op de Londense variant lijkt.

Fleetwood Town is een van de vele nieuwe clubs die de laatste jaren een opmars aan het maken is door een rijke eigenaar. Toch is het verhaal van Fleetwood anders dan dat van nieuwerwetse clubs als Crawley en Stevenage. Voor de geschiedenis van Fleetwood Town kun je namelijk terug gaan tot 1908, al zijn ze in de loop der jaren twee keer failliet gegaan. De club begon destijds onder de kale naam Fleetwood FC. Het was een behoorlijke club, ondanks de concurrentie van het nabijgelegen Blackpool. In 1968 was Fleetwood een van de oprichters van de Northern Premier League, destijds een van de drie divisies direct onder de Football League (de andere twee waren de Isthmian en Southern League). Echt succesvol waren ze niet, maar echt gek is dat niet, want er speelden sterke clubs in die competitie, zoals Macclesfield Town, Morecambe en de huidige PL-club Wigan Athletic.

Fleetwood moest flink investeren om mee te doen met de grote jongens en deden dat ze iets te fanatiek. In 1976 was het ineens over met de club en werden ze failliet verklaard. Meteen werd er een nieuwe club opgericht onder de naam Fleetwood Town. Die begon in een teletoetercompetitie, maar was ook al snel heel succesvol. In 1985 haalde de club de finale van de FA Vase op Wembley en in 1988 was de club terug in de Northern Premier League, destijds een competitie direct onder de Conference (de zesde divisie dus). In 1991 werden ze daar vierde en er werd al gedroomd over promotie naar de Conference. Er werd opnieuw teveel geld in salarissen gestoken en in 1996 was Fleetwood weer failliet. Poging drie kwam in 1997. De club kreeg de naam Fleetwood Wanderers, maar dat veranderde al snel in Fleetwood Freeport, vanwege de sponsor “Freeport”. Erg fout. Gelukkig werd het in 2002 weer gewoon Fleetwood Town.

Fleetwood Wanderers moest in de North West Counties Football League starten, dat is de tiende divisie. Langzaam kwamen ze weer wat naar boven, maar het ging pas echt snel toen de lokale zakenman Andy Pilley de club overnam in 2003. Hij had grote plannen met de club en hoopt ze uiteindelijk in de Football League te krijgen. Het stadion is er sinds deze zomer al klaar voor, want dat heeft hij helemaal laten verbouwen. Daarnaast is het sportief sinds zijn overname ook goed gegaan. Zowel in 2005, 2006, 2008 als 2010 promoveerde de club en daardoor zijn ze in augustus aan hun tweede seizoen in de Conference begonnen. Vorig seizoen deden ze het meteen erg goed met een plekje in de play-offs, waar ze in de halve finale van AFC Wimbledon verloren. Dit jaar zijn ze samen met Luton Town de grote favoriet voor de titel. Overigens is het bizar om te zien hoe sterk de toeschouwersaantallen zijn gestegen sinds Pilley het overnam: 134 (03/04), 206 (04/05), 466 (05/06), 537 (06/07), 721 (07/08), 920 (08/09) 1355 (09/10) en afgelopen seizoen kwamen er gemiddeld maar liefst 1753 man.

Aangekomen in Fleetwood voldeed het aan onze verwachtingen van mistroostige vissersplaats. Fleetwood is een beetje het Urk van Engeland, want de visindustrie was er lange tijd zowat de enige bron van inkomsten. Die ligt nu op z'n gat, maar het is mooi om te zien dat Fisherman's Friend de grootste werkgever van de stad is. Deze snoepjes zijn afkomstig uit Fleetwood. In 1865 mixte de lokale apotheker James Lofthouse wat kruiden, zoals menthol en eucalyptus (goed voor koala's dus), bij elkaar en dacht daarmee een recept te hebben tegen de ademhalingsproblemen die de vissers van Fleetwood kregen, als ze maandenlang in ijskoude IJslandse wateren moesten vissen. Het drankje bleek wonderwel te werken en doordat het de vissers hielp tegen klachten, werd het drankje zogezegd hun vriend. Het werd steeds populairder bij de vissers en kreeg uiteindelijk de naam Fisherman's Friend.

De apotheek van de Lofthouse's bleef het drankje generaties lang verkopen en het bleef populair bij de vissers. In 1974 kreeg Doreen Lofthouse ineens het idee om van het drankje pastilles te maken. De vissers vonden het een geweldig idee en Doreen besloot het in de zomer ook te verkopen in de strandwinkel die ze hadden. Fleetwood was een badplaats waar mensen vanuit heel Lancashire kwamen en die vonden het heerlijk. Nadat de zomer was afgelopen, kwamen er vele brieven binnen uit plaatsen als Burnley en Accrington met de vraag of Doreen geen pakje met pastilles naar ze kon opsturen. Doreen besloot daarop naar de plaatsen te rijden waar de brieven vandaan kwamen en daar winkels te gaan zoeken, die de Fisherman's Friend wilden verkopen. De mensen schreef ze dan terug dat de snoepjes in die winkels te krijgen waren. De grote drogisterij “Boots” (de Etos van Engeland) leek het ook wel interessant en besloot het product op te nemen in hun standaard assortiment.

Vanaf toen groeide en groeide het bedrijf van de Lofthouse's. Er werd een fabriek gebouwd aan de rand van Fleetwood en die werd steeds groter, vooral toen bleek dat ook in het buitenland het product aansloeg. Vandaag de dag worden 97 van de 100 zakjes geëxporteerd. Het mooie is dat het hoofdkantoor en de fabriek nog altijd in Fleetwood staan. Het is ook nog altijd eigendom van de Lofthouse's, die enorm veel terugdoen voor de lokale bevolking. Een groot gedeelte van de winst wordt in projecten gestoken om de stad op te knappen, in apparaten voor het lokale ziekenhuis en in kunst en cultuur in de stad. De stad en het bedrijf zijn echt samen één. Zelfs het logo is lokaal, want in de beginjaren zocht Doreen een logo voor het product. Ze liep in de vissershaven en zag een markante visser met zijn trawler. In ruil voor een maandelijkse doses Fisherman's Friend mocht ze zijn boot en hoofd gebruiken voor het logo. De boot zelf verging in 1991 in de Golf van Biskaje, maar leeft nog altijd voort op de zakjes.

Alleen al dit soort verhalen zijn voor mij genoeg om van zo'n stadje te gaan houden. Zelf lust ik die snoepjes niet graag, maar ik zal ze binnenkort toch eens gaan halen. We passeerden de fabriek van Fisherman's Friend, toen we het stadje binnenreden. Fleetwood zelf was echt een doods plaatsje. Het weer was best aardig, maar er was geen kip te bekennen. De entertainmenthallen waren dichtgespijkerd en zelfs de strandhuisjes leken al jaren geleden verlaten. Gelukkig was er wel een Wetherspoon pub, de Thomas Drummond, zodat we wat konden eten. Achteraf gezien hadden we dat beter niet kunnen doen, maar daarover later meer. Doordat er geen fuck te doen was in Fleetwood, besloten we alvast vroeg naar het stadion te gaan. Daar was ook weinig entertainment, al zagen we wel The Highbury Chippy, schijnbaar een van de betere van Engeland. Maar we hadden al gebunkerd, dus die lieten we links liggen.

Het rondje rondom het stadion maakte duidelijk dat de club flink bezig is aan de weg te timmeren. Ze waren nog bezig met de buitenkant van de nieuwe Parkside Stand en er lagen her en der oude turnstiles. Het mooiste ding vonden we achter de Highbury Stand. Daar stond gewoon nog een tribune! De oude hoofdtribune van Highbury. De club had daar gewoon de Highbury Stand voor gebouwd. Dat was genieten met een zachte G. Qua stadionrariteit komt dit toch wel hoog op mijn lijst. Jammer dat we die oude tribune niet meer op konden klimmen, maar alleen de aanblik was al genieten. De oude stand was in 1939 gebouwd en al die jaren de trots van de club. Leuk om te zien dat de club de voormalige trots niet heeft afgebroken. Hopelijk blijft die tribune nog lang staan, want het maakt het stadion van de buitenkant erg speciaal.

Na het rondje, gingen we een kaartje kopen. De verkoper was erg geïnteresseerd in waar we vandaan kwamen en vond het leuk om te horen dat we een hele rondreis aan het maken waren. Toen ik vertelde dat we de dag erop naar Barrow zouden gaan, kreeg hij even een rouwmomentje. Drie dagen ervoor had Fleetwood bij die club gespeeld en met 4-0 verloren. De eerste nederlaag, nadat er zeven punten uit de eerste drie wedstrijden waren gehaald. En het was ook nog eens een derby. Dat was een flinke tegenvaller, want waar Barrow aan het begin van het seizoen als een grote degradatiekandidaat werd gezien, is Fleetwood Town de absolute favoriet. Eerder die dag hadden The Fishermen nog Jamie Vardy voor 100.000 pond gekocht van Halifax Town, een enorm bedrag voor een Conferenceclub.

Tegenstander York is op papier een van de grotere clubs in de Conference. Voorafgaand aan deze wedstrijd, hadden ze drie van de vier wedstrijden gewonnen en stonden ze op de derde plek. De dinsdag voor deze wedstrijd was Kettering Town nog met 5-1 opzij gezet. Zal York dan eindelijk terugkeren in de Football League? In 1929 werd York gekozen ten koste van Ashington. Nooit speelden The Ministermen op het hoogste niveau, maar toch hebben ze enkele leuke succesjes geboekt. In 1955 werd de halve finale van de FA Cup behaald en verloren ze pas na de replay van Newcastle United. Verder hebben ze enkele jaartjes in wat nu de Championship heet, gespeeld. In 2004 was het over met de pret en kwam het avontuur ten einde. Sindsdien proberen ze uit de Conference te komen, maar dat lukt maar niet echt. Twee keer werden de play-offs gehaald, maar Morecambe en Oxford United waren te sterk.

Doordat dit op papier een topper was, koos Premier Sports ervoor om deze wedstrijd uit te zenden. Ik had er veel zin in, ondanks dat dit de achtste wedstrijd in zeven dagen was. Het was een stadion waar we weinig verwachtingen van hadden, maar het viel 200% mee. Eerst gingen we lekker vegeteren in de social club en dat was toch wel de mooiste die ik tot nu toe heb gezien. Alles netjes afgewerkt en een grote keuze in dranken. Hadden we geweten dat dit zo goed was, dan waren we hier wel eerder naartoe gegaan. Ze hadden ook heel lekkere friet, helaas hadden wij al gegeten in de pub van Wetherspoon. Misschien wel de grootste fout in ons leven. Gezien de gretige aftrek, zagen ze er blijkbaar niet alleen goed uit, maar smaakten ze ook uitstekend. De spijt werd groter en groter. Gelukkig zaten de stoelen in de social club erg goed, zodat het nog een beetje konden verwerken.

Van binnen was het stadion echt geweldig. Achter beide doelen terraces, dat mag ik graag zien. Aan de rechterkant de Highbury Stand, die voor die oude tribune is gebouwd. Maar het hoogtepunt is toch de nieuwe Parkside Stand. Die bewijst in een klap dat nieuwe stadions niet perse saai hoeven te zijn. Het boogdak is werkelijk geniaal. SJ en ik waren onder de indruk en wilden de tribune een applausje geven. Wat een verandering met een jaar geleden, toen dit er stond. Gezien het stadion is de club zeker klaar voor League Two. Hiervan mag het poenerige Creepy Crawley alleen maar dromen. Ook goed om te zien dat er ook rijke eigenaren zijn die aan de fans denken. Alle randvoorwaarden zijn in Fleetwood aanwezig voor een leuke voetbalavond: een goede pub in het stadion, kwalitatief goed eten en drinken en een leuk stadion.

Over alles waren we te spreken, alleen was de wedstrijd barslecht. Ik benijd de mensen die speciaal voor deze wedstrijd hadden betaald om hem op tv te zien. Bij een slechte wedstrijd kun je jezelf in het stadion nog wel vermaken, maar voor de kijkbuis lukt dat vaak niet. Al snel was duidelijk dat dit 0-0 zou worden. Mijn aandacht ging ook meer uit naar de zingende fans van York en de frietkraam, die helemaal werd leeg gekocht. Heel soms was er een kansje, maar een doelpunt zat er nooit in. Na negentig minuten stond het nog steeds 0-0 en de ref besloot er maar een einde aan te maken. Beide clubs bleven hierdoor in de subtop staan. Ondanks de rukwedstrijd, was het een heel leuke avond geweest. Fleetwood Town heeft voor mij nu een gezicht gekregen en ik zou het niet eens erg vonden als ze promoveren. De club heeft niet dat nare van Stevenage en Crawley en qua stadion is het zeker een toevoeging.



Het rapport

Het stadion:

Qua stadions ben ik echt een nostalgist. Hoe ouder en verrotter, hoe meer ik geniet. Nieuwe stadions kunnen me maar matig boeien, maar dat komt ook mede doordat die nieuwe dingen vaak dodelijk saai zijn. Gelukkig zijn er ook architecten die het begrijpen, want het Aviva Stadium in Dublin en het Falmer Stadium in Brighton zijn leuk. In die categorie kan ook Highbury van Fleetwood. Niet helemaal een nieuw stadion, maar de afgelopen jaar flink verbouwd. Voor de nieuwe hoofdtribune is een pareltje, terwijl de Highbury Stand voor de oude hoofdtribune is gebouwd. Als rariteit heel bijzonder.

De wedstrijd:

Veel doelpunten wil niet altijd zeggen dat het een goede wedstrijd is geweest. Verder heb je ook 0-0's die er genietbaar zijn. In die laatste categorie past Fleetwood v York zeker niet. Wat een draak was deze wedstrijd. Er werd amper op doel geschoten en voor de rest was er ook niet veel aan. Het was de slechtste wedstrijd van onze vinckweek.

De omgeving:

Normaal zijn die seaside towns vaak leuk door de vergane glorie. Fleetwood was dit niet, want het was erg desolaat. Ik kan niet zeggen dat het pauper was, maar het was gewoon erg saai. Rondom het stadion was het veel beter. Rondom Highbury ligt een wijk, maar ook die is dodelijk saai. Enige vertier is "The Highbury Chippy", waar ze authentieke Fish & Chips verkopen.

De sfeer:

De wedstrijd kwam live op tv (arme tv-kijkers) en ik had dus weinig fans uit York verwacht. Dat had ik mis, want ze hadden een behoorlijk aantal fans mee en die lieten zich ook goed horen. Uiteraard moest ex-speler Brodie het ontgelden, maar ook het team werd flink aangemoedigd. De mannetjes van Fleetwood waren wat rustiger, maar toch hing er wel een lekker sfeertje. Tel daarbij op dat het een avondwedstrijd was en het was wel genieten.

Overall:

Vooraf had ik weinig verwachtingen van Fleetwood. Het leek me een nare, poenerige club. Zoiets als Crawley. Ik moet toegeven dat ik het mis had, want er is weinig mis met de club. De voorzitter heeft dan wel poen, maar hij steekt het niet alleen in het team. De social club is de beste van het land en ook de nieuwe stand is om door een ringetje te halen. Verder zijn de ticketprijzen laag gehouden, om het voor iedereen mogelijk te maken om naar de club te komen. Ook het stadionvoer was van hoge kwaliteit en niet duur. Eigenlijk klopte alles deze avond, behalve de wedstrijd. Gelukkig draait het bij dit soort trips om meer dan de wedstrijd alleen en heb ik toch wel sympathie voor Fleetwood overgehouden.



De statistieken

Fleetwood Town v York City 0-0 (26/08/2011)

Ground: Highbury Stadium, Fleetwood

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Conference

Position Fleetwood Town: 7

Position York City: 3

Gate: 2111

Match Number in England: 148

Goals: 399

Line up Fleetwood Town:

Davies, Holmes, Atkinson, McNulty, Edwards, Vardy, Harvey, McGuire, S Brown (82. Milligan), Vieira, Brodie

Line up York City:

Ingham, Oyebanjo, McGurk, Smith, Meredith, Boucaud (78. Fyfield), Kerr, McLaughlin (56. Challinor), Chambers, Walker, Moke (62. Pilkington)

Yellow Cards:

McGuire, Harvey (Fleetwood Town), Oyebanjo, McLaughlin, Boucaud (York City)



De foto's



In de Thomas Drummond was er zelfs aandacht voor Fisherman's Friend



In Fleetwood hebben ze een zandstraat, maar er zit geen kip



De Upper Lighthouse, een van de drie vuurtorens van Fleetwood



Hier het Lower Lighthouse, een stuk dichter bij zee



The Mount Pavilion, de trots van Fleetwood



Een beeld ter ere van de zeebonken die vanuit hier vroeger vertrokken richting de IJslandse wateren



Je kunt zelfs een heel visserspad volgen



Vis komt overal terug in Fleetwood, zoals gepaneerd en gefrituurd



Deze Chippy zat tegenover het stadion en had het retedruk



Ook bijna alle pubs hadden een naam die verwijst naar de zee



Op naar het stadion



Wat zie ik daar? Een verborgen tribune?



Yep, genieten dit



Rondom het stadion lagen nog wat oude turnstiles



De voorkant van de Parkside Stand



Onder de Memorial Stand had je Jim's Bar, de beste social club van Engeland



Zelfs de toiletten waren netjes afgewerkt



Bam, met de Parkside Stand geeft de club ineens haar visitekaartje af



De Highbury Stand, waarachter de oude hoofdtribune verstopt ligt



Tegenover ons de Percy Ronson Stand, waar de mannetjes uit York stonden



Wij kozen ervoor om op de Memorial Stand te gaan staan



Nogmaals de Parkside Stand, omdat ik er zo'n fan van ben



Op onze tribune hingen veel spandoeken



...



...



Beide clubs hadden een sympathieke mascotte. Die van Fleetwood was, uiteraard, een vis



De spelers stellen zich voor aan de Parkside Stand



Ondanks dat de wedstrijd op tv was, had York veel fans bij



De enige club op dit niveau met een heus scherm



*Hoof*



De vis keek geboeid mee



Zelfs met paarse wolken blijft die tribune geil



Op onze tribune stond redelijk wat volk



Een mogelijkheid op een kans voor Fleetwood



Toch bleef het 0-0



Deze uitslag zagen we na vijf minuten al aankomen

 

 

© 2005 All Rights Reserved.