Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Forest2

Het verslag

    

City Ground, The Mist Rolling in from the Trent

Sommige affiches zijn een beter erectiemiddel dan Viagra. Zeg Nottingham Forest v Leeds United en de gemiddelde Engelandvaarder krijgt een strakke plasser. Op het moment dat Sky deze wedstrijd naar zondag verschoof, was het meteen onze keuze. Wat er nog vanuit de Premier League naar zondag werd verschoven, was onbelangrijk voor ons. Engels topvoetbal uit de jaren 70, dat droop zowat van dit affiche af. Het was dan wel een revisit, maar van de 0-0 van Forest tegen Reading word ik nog steeds niet warm. Tijd voor wraak dus van Forest-zijde om mij te overtuigen dat ze wel een leuke wedstrijd kunnen spelen. Hier een kleine voorbeschouwing.

Voor mijn gevoel horen beide clubs op het hoogste niveau thuis, maar ik kan me voorstellen dat de jongeren onder ons dat gevoel totaal niet hebben. Ik schrok namelijk toen ik zag dat Forest al sinds 1999 niet meer in de Premier League speelt. Ik dacht dat het veel korter geleden was. Sinds die degradatie is het niet veel meer geweest. Er waren zelfs drie jaar in League One bij, maar de club is weer helemaal terug. Onder leiding van Billy Davies eindigde de club afgelopen jaar zelfs als derde en de bookies zien ze dit jaar opnieuw de play-offs halen. Voor Leeds is het korter geleden dat ze in de Premier League speelden. In 2004 vlogen ze eruit en evenals voor Nottingham zaten er drie jaar League One bij. Sinds dit jaar zijn de Whites terug in The Championship en het doel is een zorgeloos seizoen draaien.

Beide clubs begonnen het seizoen niet best. Allebei verloren ze hun openingswedstrijd. Forest met 1-0 bij mede-titelkandidaat Burnley en Leeds in eigen huis tegen Derby County. Midweeks was er in de League Cup kans op wraak, want allebei moesten ze tegen een club uit League Two. Waar Leeds die kans met beide handen aangreep (4-0 tegen Lincoln City), flaterde Forest opnieuw. In en tegen Bradford werd met 2-1 verloren. Voor ons gunstig, want Forest moest nu wel vol op de aanval gaan spelen. Met een nieuwe nederlaag of zelfs een gelijkspel zou het publiek geen genoegen nemen, was onze verwachting. Leeds daarentegen zou niet opnieuw van een Cloughclub willen verliezen, dus ik had flinke verwachtingen van het publiek uit Yorkshire.

De wedstrijd begon pas om kwart over een, dus we hadden nog zeeën van tijd. Wat doe je als je in Nottingham bent en de winkels zijn nog niet open? Inderdaad, dan ga je eens kijken naar Robin Hood. In Nottingham staat namelijk een standbeeld van deze socialist. Ze hebben het naast Nottingham Castle neergezet, dus dat konden we meteen erbij vincken. Het is nogal een oppervlakte, dus we waren eventjes onderweg bij het rondje lopen. Je kon het kasteel ook binnen, maar dat was 9 pond. We zijn en blijven Nederlanders en dat was voor ons te gortig. Onze rondleiding bleef daarom beperkt tot het gratis gedeelte. Het voelde goed om zo krenterig te zijn en met een tevreden gevoel gingen we richting de City Ground om alvast de tickets op te halen.

Precies twee jaar en vijf dagen geleden waren we ook bij Nottingham Forest geweest. Er was weinig veranderd, alleen de clubshop en ticketoffice waren compleet gepimpt. Het was lekker weer en er was volop activiteit van kanoërs en roermannetjes op de Trent. Erg aangenaam en SJ en ik besloten om het trendy straatje vlakbij Trent Bridge eens in te gaan. Daar dronken we poshe koffie en nam ik alvast het programmaboekje door. Het stond vol met clichés en ditmaal was het niet alleen de gaffer talk waar de open deuren werden ingetrapt, er was namelijk ook nog een voorwoord van de voorzitter, sponsor Victor Chandler die iets over voetbal meende te weten en spelers die de geijkte dingen zeiden. Heerlijk. En dat voor slechts drie pond.

Het had zoveel beter kunnen zijn door bijvoorbeeld een stuk te schrijven over Brian Clough en zijn link met deze wedstrijd. De legende van Forest heeft namelijk 44 dagen bij Leeds gewerkt en die waren niet echt succesvol, om een eufemisme te gebruiken. Helaas niets van dat, maar Cloughie's schaduw hing over dit hele weekend. We kwamen zijn standbeeld tegen in de stad en de grote Brian Clough Stand was de eerste die we zagen vanaf de brug. Ook tijdens de wedstrijd zou zijn naam ook regelmatig vallen. Alles bij elkaar begon het toch stevig te kriebelen. SJ ging meteen naar binnen, terwijl ik met de mannen van The Ray Wilson Project nog even de stand van zaken betreffende het Engelse voetbal doornam. Zij deden deze pot in een dagtrip en waren al om vier uur opgestaan en moesten na de wedstrijd weer terug naar Stansted. Achteraf gezien zou het de reis meer dan waard zijn.

Een stadion binnenlopen blijft altijd genieten, zeker de City Ground. Het ademt voetbal. Gek genoeg had ik het gevoel dat ik er voor het eerst was. Het sterkte me weer in mijn mening dat je bij een revisit altijd op een andere tribune moet gaan zitten. Dan heb je toch het gevoel dat het een eerste keer is. Dit keer kon ik goed de vreemde knik in de Bridgford Stand zien. Toen Forest die tribune ging verbouwen, zagen de bewoners de bui al hangen. Die vreesden nooit meer de zon te kunnen zien en voor altijd in duisternis te moeten ronddolen. Vandaar dat de club geen toestemming kreeg om van de hele tribune een dubbeldekker te maken. 1/3 mocht slechts een laagje hoog zijn, vandaar de gekke vorm.

De Brian Clough Stand blijft indrukwekkend om te zijn. Van buiten is het een beetje jaren 70 Oostblokstijl, maar van binnen erg indrukwekkend. Hij doet me ook altijd denken aan de tijd dat ik nog met natte haartjes en mijn badstoffen pyjama aan naar Match of the Day keek. Die tribune viel me altijd op en leek gigantisch, wat hij natuurlijk ook is. De Main Stand valt daarbij in het niets. Zelf zaten we op de Trent End, de tribune die er destijds voor Euro 96 is neergezet. Tijdens dat toernooi werden de topwedstrijden Kroatië v Turkije, Portugal v Turkije en Portugal v Kroatië in Nottingham gespeeld. Alles bij elkaar dus een heerlijk stadion, dat aardig vol zat. En dat ondanks het live uitzenden van deze pot. Vooral het contingent Leeds-fans was indrukwekkend. Het uitvak was stijf uitverkocht met zo'n 4200 Yorkshiremen. Petje af.

Voor de wedstrijd kwam Robin Hood nog langs en ook onze ontdekking Nathan Tyson (die we jaren geleden voor Wycombe zagen spelen) ging met de fans op de foto. Op de tribunes waren beide groepen al goed tegen elkaar aan het opzingen. Soms is het jammer dat er geluidsinstallaties in stadions zijn, want de vervelende muziek en de blèrende speaker waren daardoor een stukje voorpret aan het bederven. Gelukkig hield die figuur eindelijk zijn bek op het moment dat de spelers opkwamen. Voor SJ begon toen de ellende, want ineens werd er wel een heel bekend lied gedraaid. Forest bleek namelijk ook een variant op Mull of Kintyre van Paul McCartney te hebben. Alleen werd “Valley Floyd Road” vervangen door “City Ground” en de Thames door de Trent. Op zich een logischer lied, want Charlton ligt een stuk verder van de Thames af dan Forest van de Trent.

De mokkende SJ was snel tevreden, toen bleek dat er op het veld een leuke pot werd gespeeld. Razendsnel spel met zo nu en dan een flinke overtreding. Zo zien wij het graag. Forest was in het eerste deel van de wedstrijd superieur. Ze kwamen al naar 9 minuten op 1-0 dankzij Dexter Blackstock. Geweldige naam, maar eigenlijk een heel povere spits ondanks dit doelpunt. Forest had daarna een aantal kansen om de voorsprong uit te bouwen, maar de spitsen hadden het vizier niet op scherp staan. Op de tribunes was zich ondertussen ook een mooie strijd aan het afspelen. De Leeds-fan zongen Don Revie toe en gaven de Forest-fans meteen mee dat Clough een “wanker” was. Die werden helemaal gek en zongen daarop lofliederen voor Clough. Geweldig om mee te maken. Derby County moet ik eigenlijk ook bezoeken tegen een van deze twee clubs.

Leeds won de strijd op de tribune en begon ook op het veld het overwicht te krijgen. Lloyd Sam – ex-Charlton speler waarvan SJ blij was dat hij was opgeflikkerd – maakte de 1-1 en dat veroorzaakte een explosie van vreugde die ik zelden heb gezien. We zagen de Leeds-fans al juichen en het geluid rolde over het veld naar ons toe. Een klassiek kippenvel moment. Na de 1-1 werd Leeds de sterkere ploeg en dat bleven ze in de tweede helft. Een doelpunt viel er helaas niet meer. Het was een leuke pot geweest met een geweldige sfeer op de tribunes. Ik hoop dat beide clubs zo snel mogelijk weer op het hoogste niveau spelen, want daar zijn ze qua historie en aanhang zeker een toevoeging. Na de wedstrijd was het richting Dover karren en iets na middernacht lag ik weer in mijn mandje. Het was weer een erg leuke trip geweest.



Het rapport

Het stadion:

De City Ground blijft natuurlijk een klassieker. In dit stadion behaalde Brian Clough geweldige successen met de provincieclub. Het stadion mag er - ondanks de verbouwingen - zeker wezen. De Trent End blijf ik een geweldige tribune vinden. We zaten er vandaag zelf op en dat gaf ons de gelegenheid om eens goed naar de andere drie stands te kijken. De Brian Clough Stand blijft een imponerend geval, terwijl de Main Stand leuk is omdat die nog aan vroeger doet denken. Ditmaal hadden we wel zicht op de Bridgford Stand en die bleek een stuk aparter te zijn, dan hij de vorige keer leek. De verlaging aan de ene kant, bleek toch wel vrij serieus te zijn. Dat de lower tier helemaal gevuld was met mannetjes uit Leeds, maakte de tribune nog eens extra indrukwekkend.

De wedstrijd:

Ik had de week van te voren Leeds v Derby gezien en dat was een heerlijke pot met hoog tempo. Deze was van hetzelfde niveau in de eerste helft. Forest speelde met Leeds en had de wedstrijd al een paar keer op slot kunnen gooien. De tweede helft zagen we een sterker Leeds, hoewel de wedstrijd als geheel een stukje minder was dan de eerste 45 minuten. Het was een pittige pot, met een aantal smerige overtredingen. Vooraf had de wedstrijd al een jaren 70 sausje over zich heen, maar dat gevoel bleef gaandeweg de wedstrijd bestaan. Een heerlijke pot voetbal. Zo zie ik het graag.

De omgeving:

De City Ground heeft een geweldige locatie, zo naast de Trent. Daarnaast kijk je uit op Meadow Lane van rivaal Notts County en het cricketstadion Trent Bridge. We deden ditmaal nog een nieuwe ontdekking, want vlakbij het stadion bleek een leuk park te liggen en een straatje met allemaal leuke café's en barretjes. Uitstekend om eens lekker te gaan vegeteren.

De sfeer:

De uitfans waren in een woord ge-wel-dig. Zelden zo'n luidruchtig publiek gehoord. Het "Marching on Together" rolde regelmatig van de tribune af. De Forest-aanhang zette daar soms wat tegenover, maar was kansloos tegen de 4500 Yorkshiremen. Die zongen wel "City Ground, the mist rolling in from the Trent", tot ergenis van SJ. Volgens hem was het plagiaat, maar bij Forest zeggen ze dat het oorspronkelijk van hen komt. Voor de rest natuurlijk veel verwijzingen naar Brian Clough en Don Revie. Opnieuw werden de jaren 70 opnieuw herbeleeft.

Overall:

Het was de vorige keer een vrij saaie bedoening bij Forest, zowel op als naast het veld. Dat werd deze middag even helemaal rechtgezet. Een leuke wedstrijd en een uitstekende sfeer, zorgden voor een topmiddag. Het was sowieso een erg relaxed, met vooraf wat ontbijten in dat zijstraatje bij Forest. Daarna rustig naar de ground wandelen, de mannen van het Ray Wilson Project ontmoeten en daarna een leuke pot voetbal zien. Met het uitvallen van Blackpool v Wigan leek deze trip in het water te vallen, maar achteraf gezien is het een van de betere die ik heb meegemaakt.



De statistieken

Nottingham Forest v Leeds United 1-1 (15/08/2010)

9. Dexter Blackstock 1-0

36. Lloyd Sam 1-1

Ground: City Ground, Nottingham

Visits: 2

Season: 2010-2011

Competition: The Championship

Position Nottingham Forest: 18

Position Leeds United: 16

Gate: 24986

Match Number in England: 125

Goals: 342

Line up Nottingham Forest:

Camp, Bertrand, Morgan, Wilson, Gunter, Anderson (62. McCleary), Cohen, McKenna, Majewski (68. Tyson), Earnshaw, Blackstock (83. Moussi) 

Line up Leeds United:

Schmeichel, Connoly, Collins, Naylor, Bessone, Kilkenny, Sam (89. Clayton), Howson, Johnson, Becchio, Watt  

Yellow Cards:

Bertrand, Wilson, Gunter (Nottingham Forest), Kilkenny, Watt (Leeds United)



De foto's



Nottingham is natuurlijk de stad van hem...



... maar toch zeker ook van hem



Voor de rest is het een schizofrene stad met lelijke jaren 70 architectuur...



... maar ook de oudste pub van Engeland: Ye Olde Trip Tp Jerusalem



En natuurlijk Nottingham Castle



Waar we gratis in de tuin mochten kijken en Robin Hood en Maid Marian zagen



Ook op stadiongebied een interessante stad met Trent Bridge...



... Meadow Lane van Notts County...



... en de City Ground, alle drie zichtbaar vanaf de brug en op slechts honderden meters van elkaar



Onze keuze voor vandaag was dit stadion



Deze knulletjes gaven de voorkeur aan lekker kanoën in de Trent



De clubshop is flink gepimpt in twee jaar tijd



De zijkant van de Trent End met de rivier er pal naast blijft leuk om te zien



De Main Stand

\

De indrukwekkende Brian Clough End



En tot slot de Bridgford Stand, waar we de vorige keer zaten



Nathan Tyson op de foto met een kansloos figuur



Jaja, de salonsocialist liep hier ook rond



De daken van de tribunes raakten elkaar nét niet



Beide teams komen op voor de leuke pot



De Brian Clough Stand was redelijk gevuld...



... maar de onderkant van Bridgford Stand zat ramvol met 4200 Leeds-fans. Indrukwekkend



Onze tribune, voor een betere foto klik hier



Hypocriet fairplay moment. Een paar minuten later schopten ze elkaar kapot



Ze waren met veel. Heel veel. En ze was luid. Oorverdovend luid



Een kans in de eerste helft



Vernoemd naar de legendarische manager die veel bezongen werd deze middag



Uiteraard ook de standaard floodlight foto



Nog wat kansen in de tweede helft, maar het bleef 1-1

 

 

© 2005 All Rights Reserved.