Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Germinal

Het verslag

 

De Groene Ontmaagding

 

Het klinkt al heel lang geleden, 1991, en dat is het natuurlijk ook. Ik was dertien, zat net op het HAVO/VWO, was verliefd op Siobhan Fahey of Gabriela Sabatini, begon ingedaalde ballen te krijgen en was lastig op school en thuis. Het leven bestond eigenlijk alleen uit voetballen, kloten op straat en jacht maken op meisjes die niet de ziekte van Pfeiffer hadden. Ik luisterde de hele dag naar Nirvana en de Ret Hot Chili Peppers. Eigenlijk begon ik een beetje een standaardpuber te worden, waarvan ik zelf hoop er nooit zo’n eentje te krijgen. Qua voetbal was het vooral Willem II dat ik volgde. Een seizoenskaart had ik nog niet, maar regelmatig ging ik naar het stadion met die vreselijke sintelbaan en onoverdekte tribunes (het regende in 1991 elke dag). Mijn andere voetballiefde, Celtic, volgde ik op afstand. Wij waren niet in de gelukkige omstandigheden om een televisie met teletekst te hebben, maar bij de buren hadden ze wel de Voetbal International. Die ploos ik iedere keer goed na. Celtic was in die jaren prut, want dankzij de gigantische sommen geld van David Murray waren ze net bezig aan hun nine-in-a-row.

 

Celtic deed het vrij matig - een aantal jaar later was de club zelfs bijna failliet – maar speelde wel regelmatig Europees. Het was in het najaar van 1991 dat ik ineens een rijtje in die VI zag, waarin de loting van de eerste ronde van de UEFA Cup zag staan. De UEFA Cup was destijds nog een toernooi wat serieus te nemen was, doordat ieder land maar één club afvaardigde naar de Champions League en één naar de Europa Cup II. Het was dus vaak zo dat in de UEFA Cup veel meer sterkere clubs zaten dan in die andere twee bekers. Met interesse ging ik kijken tegen wie Celtic mocht. Het bleek Germinal Ekeren te zijn. Meteen werd ik erg onrustig, want Ekeren dat was helemaal niet zo ver weg. Dit was voor mij dé kans om Celtic eens in het echt te zien. Ik ging bij mij thuis meteen drammen of ik daar naartoe mocht. Mijn ouders geven echt helemaal niets om voetbal, dus die wilden niet mee. Als dreigement gebruikte ik dat ik desnoods er naartoe zou fietsen. Gelukkig was dat niet nodig, want ik mocht met de buren mee, die wel voetbalfan waren.

 

Het aftellen kon beginnen en ik werd steeds zenuwachtiger. Die eerste oktober kwam maar niet dichterbij. Celtic won ondertussen de eerste ontmoeting in Glasgow met 2-0. Onderwijl stortte de Sovjet-Unie in, werd de eerste aflevering van de Jerry Springershow uitgezonden en werd Ötzi ontdekt. Van Germinal Ekeren wist ik niet zo gek veel. Goed, ik wist dat Ekeren vlakbij Antwerpen lag en dat ze het jaar ervoor vijfde waren geëindigd (leve de VI, de enige informatiebron in die dagen). Met de club is het helaas triest afgelopen: in 1999 moesten ze fuseren met het zo als goed als failliete Beerschot. Er waren namelijk problemen met de vergunningen van het stadion van Germinal – Het Veltwijckpark -, waardoor de staantribunes niet meer gebruikt mochten worden. De fusieclub, Germinal Beerschot Antwerpen, ging spelen op ’t Kiel en eigenlijk zijn alleen fans van Germinal Ekeren daar binnen een korte tijd weggepest. Afgelopen week werd de hoofdtribune van Het Veltwijckpark ook gesloopt, waardoor er nu helemaal geen herinnering meer over is aan Germinal Ekeren. In 1991 waren die problemen echter nog ver weg, en mocht het kleine clubje met het goede beleid zich opmaken voor zijn eerste Europese avontuur ooit.

 

Ondanks dat het een eeuwigheid leek te duren werd het toch 1 oktober. Met een vieze groen-witte sjaal bij waren we er klaar voor. Eindelijk kwamen we aan bij het Veltwijckpark, dit was niet alleen mijn eerste wedstrijd waarin ik Celtic zou zien, maar ook mijn allereerste buitenlandse wedstrijd. We kwamen redelijk vroeg aan, mede door mijn gedram, maar het was al vrij druk rondom het stadion. Veel mensen in de carnavalskleuren rood en geel, maar het viel me op dat er ook veel groen en wit te zien was. Wat we daarna hebben gedaan weet ik niet meer, maar uiteindelijk zaten we in het stadion. Niet in het Celtic-vak, maar op de andere staantribune achter het doel. Het Celtic-vak puilde helemaal uit met 4000 man en ik vraag me nu af of dat wel allemaal volgens de regels is gegaan destijds. Ach ja, Germinal Ekeren had de kans op een toprecette en waarom zouden ze die niet mogen pakken? Sfeertechnisch was het in ieder geval een goede keuze van de club.

 

Het was echt genieten om tegenover het Celtic-vak te zitten. Dat puilde helemaal uit van de Celtic-fans in het groen en wit. Het was ook leuk geweest om daar tussen te staan, maar ik vrees dat ik dan weinig van de wedstrijd had gezien. Eerlijk gezegd herinner ik me niet meer zoveel van de wedstrijd zelf. Vooraf kregen we taart van een plaatselijke bakker. Diezelfde bakker had namelijk beloofd om het hele stadion op taart te trakteren, als de eerste Europese wedstrijd werd gespeeld. Helaas voor hem was het net Celtic dat op bezoek kwam, dus dat zou wel erg veel taart worden. Uiteindelijk waren het vooral de bobo’s die konden genieten van een stukje goede Belgische patisserie.

 

De hele avond was de sfeer heel relaxed. Er was absoluut geen sprake van haat en nijd tussen beide fangroepen. Ik kon gewoon juichen toen Celtic scoorde in de tiende minuut. Het was een prachtig schot van Mike Galloway dat in de kruising getelefoneerd werd. Het doelpunt viel aan de zijde waar de Celtic-fans stonden, maar pas geleden heb ik hem nog eens teruggezien en het was echt een klassegoal. Voor mijn gevoel speelde Simon Tahamata een erg goede wedstrijd, maar het kan ook zo zijn geweest omdat hij een van de weinige Germinal-spelers was die ik bij naam kende. Het was uiteindelijk niet Tahamata die de 1-1 scoorde, maar Frank Schmöller die voor onze neus voor de gelijkmaker zorgde. Een knappe kopbal, die over Pat Bonner heen zeilde. De toeterbak, die de harde kern van Germinal Ekeren had, draaide helemaal dol. Ik vond die toeterbak best leuk destijds, want het leek op auto’s in de Tour de France. Nu moet ik er niet aan denken om die toeterbak continue achter mij te hebben in een stadion. Ik zou helemaal gek worden.

 

In de tweede helft kwamen er nog wat kansjes over en weer, maar aangezien Germinal nog drie keer moest scoren om door te gaan, was er weinig echte spanning. Zelf weet ik niet mee zo gek veel van de tweede helft, ik was vooral aan het genieten van de fans van Celtic. Na de wedstrijd lieten de Celtic-fans zich van hun beste kans zien door de Germinalspelers toe te zingen en ze allerlei souvenirs te geven. Het is ook mooi om nu foto’s terug te zien van spelers van Germinal Ekeren die helemaal uitgedost zijn in het groen en wit. Zelf was ik ook helemaal onder de indruk van deze avond. Een eerste buitenlandse wedstrijd is toch iets heel speciaals. Ik kon die nacht ook amper slapen van alle indrukken die ik op had gedaan en vanaf die dag ben ik Celtic een stuk intensiever gaan volgen.

 

In de volgende ronde mocht Celtic het opnemen tegen Xamax Neuchatel. Even kreeg ik een mooie gedachte om dan bij mijn tante te gaan logeren (die woonde namelijk in Lausanne, wat niet zo gek ver van Neuchatel af is), maar die gedachte werd bij mij thuis beantwoord met een duidelijke “Njet”. Zonder mij had Celtic er weinig zin in en er werd met 5-1 verloren in Zwisterland. Daar woog een 1-0 overwinning in Paradise niet tegenop. In de volgende ronde werd Xamax zelf ook vernederd door Real Madrid. De Madrilenen, die een slecht jaar zouden hebben aangezien Barcelona zijn eerste EC I zou pakken, gingen er op hun beurt weer uit tegen Torino. Hoe de finale van Torino tegen Ajax afliep weten we allemaal nog wel. Hiermee wil ik zeggen dat de 5-1 nederlaag van Celtic in Neuchatel helemaal niet zo slecht was. Het zou overigens hierna nog tien jaar duren voor ik weer een Europese uitwedstrijd met Celtic bezocht. Typisch genoeg juist tegen Ajax. De afloop was ditmaal een stuk mooier.



De foto´s

Aangezien ik destijds geen foto´s maakte, heb ik hieronder wat foto´s staan van het stadion anderhalf jaar geleden. Helaas is nu alles afgebroken, maar het was toch apart om weer terug te zijn op deze plek. Germinal Ekeren bestaat al tien jaar niet meer, maar de club blijft toch altijd speciaal voor me. Hieronder nog een klein eerbetoon aan deze leuke club.

Het aankondigsbord. Ooit stond het hier opgechreven: Germinal Ekeren v Celtic FC

De ingang voor de parking waar de bobo´s hun proletenbakken neer mochten zetten

Nogmaals de ingang van de parking met het clubhuis op de achtergrond

De lege kassa´s zien is erg triest. Destijds kochten we hier onze tickets

Het hele clubhuis is helemaal dichtgespijkerd

Helaas zal deze fanshop nooit meer mensen kunnen verwelkomen

Opvallend dat de ruiten nog niet zijn ingegooid door jong tuig

De ingang van het Veltwijckpark

Een close-up van de ingang

Deze zittribune was de enige waar een vergunning voor was afgegeven

De achterkant is niet echt een juweeltje

Een heel uitnodigend hekje om de tribune op te gaan

De eerste steen die hier gelegd werd. Nu verpulverd tot gruis

Op het eerste oog ziet het er nog redelijk uit, na acht jaar leegstand...

... maar van dichterbij valt het flink tegen

De spelerstunnel, waar helaas het logo tegenwoordig ontbreekt

Hier hebben diverse Celtic-legendes gezeten die bewuste avond

Zijaanzicht van de tribune die eens de trots was van de voetbalclub

Voor de rest is er niets meer over van het stadion

Ooit een mooie terrace waar ik op stond, nu slechts gras en zand dankzij de regelneukers

Een laatste blik op de tribune die nu niet meer bestaat


 

 

© 2005 All Rights Reserved.